“Φαντάζει απίστευτο κι όμως είναι αλήθεια. Πέρασαν κιόλας τέσσερα χρόνια από την στιγμή που έφυγες και μας άφησες. Τα δάκρυα δεν σταματούν, ο πόνος δεν φεύγει. Μόνη μας παρηγοριά οι αναμνήσεις, οι όμορφες αρμηνιές, ο σεμνός και ταπεινός σου λόγος, η αγάπη που είχες για όλο τον κόσμο.

Πηγαίνω στο σπίτι μας και φωνάζω: “Μάννα”, γιατί έχω ανάγκη να το πω, μα πιο πολύ έχω ανάγκη να ακούσω την απάντηση: “Έλα παιδί μου”. Μα απάντηση δεν έρχεται. Αυτό το παιδί μου, πόσο μου λείπει…

Κάνω το λυγμό μου προσπάθεια για να πάω παρακάτω. Παίρνω δύναμη από την αύρα σου που υπάρχει ακόμα στο σπίτι μας, από τον Αι Γιώργη που τόσα χρόνια υπηρέτησες, από την εκκλησία σου την Παναγία, το όνειρο και το σκοπό της ζωής σου.

Με παρηγορεί το γεγονός ότι τουλάχιστον εσύ είδες και κάποιες χαρές. Αξιώθηκες να δεις εγγονάκια, να ξαναφωνάξεις: “Ορέστη” το γιο μου, που μου έλεγες ότι αυτά τα παιδιά έδωσαν παράταση στη ζωή σου. Σαν όνειρο έρχεται στη σκέψη μου και η μορφή του μπαμπά. Για εκείνον έχουν περάσει τριάντα οκτώ ολόκληρα  χρόνια.

Το αγαπούσε ο Φλεβάρης το σπίτι μας. Εσύ έφυγες στις 20 και ο μπαμπάς

Θυμάμαι τα γλυκά του μάθια, τα όμορφα του χέρια που μου χάιδευαν το πρόσωπο και τα μαλλιά και μετά τίποτα. Εύχομαι και ελπίζω να έχετε συναντηθεί. Να είστε μαζί και με όλους αυτούς που αγαπήσατε, τους γονείς σας και τα αδέρφια σας. Να ζήσετε ότι αυτή εδώ η ζωή σας στέρησε.

Θα θυμόμαστε όλα αυτά που μας διδάξατε, τις αρχές και τις αξίες με τις οποίες μας μεγαλώσατε. Να μας προσέχετε από εκεί ψηλά, μέχρι να ξανασυναντηθούμε.  Σας θυμόμαστε και σας αγαπάμε. 

Τα παιδιά σας.”

*Κείμενο που έλαβε και δημοσιεύει η ΑΝΩΓΗ, από την Ειρήνη Σαμόλη, για την  αείμνηστη Δόξα Σαμόλη με αφορμή τα τέσσερα χρόνια που συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο της αλλά και 38 χρόνια από το χαμό του πατέρα της Ορέστη. Παράλληλα προσέφερε και 50 ευρώ στη μνήμη τους για το Εργαστήρι Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου