Στην φωτογραφία ο Ελευθέριος Βενιζέλος με τον Βασίλειο Σκουλά και ο διορισμούς του Γεωργίου Σκουλά ή “Τσιριντάνη” ως Πρωτοδίκη Ηρακλείου.
Άρθρο του Γεωργίου Σκουλά
2) Η ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΚΟΥΛΑ
-Τι το έχετε το παιδί τούτο κύριε Ταταράκη;
Και ο Ταταράκης απήντησεν:
-Γραμματικό το έχω στο γραφείο μου.
Και ο παπά – Μιχαλάκης συνεπαρμένος από τον λόγον και τας αντιλήψεις του Βενιζέλου περί επελευθερώσεως της Κρήτης εξέφυγεν, διά της απαντήσεώς του προς τον Ταταράκη, της οφειλομένης φιλοφροσύνης. Και λέει στον Ταταράκη:
-«Άι κακομοίρη! Τη αλήθεια συ είσαι γραμματικός αυτού του παιδιού; Αυτός θα ελευθερώση την Κρήτη και γρήγορα!…»
“Η Συνέχεια επί του κειμένου….”
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος κατά την διάρκεια της πολιτικής του καριέρας σε Ελλάδα και Κρήτη, απέκτησε φανατικούς υποστηρικτές αλλά ταυτόχρονα και φανατικούς εχθρούς.
Η οικογένεια Σκουλά, ήταν στο σύνολό της και από την αρχή της πολιτικής του πορείας, από την Κρήτη έως και τον θάνατό του στο πλευρό του Ελ. Βενιζέλου. Μία σχέση που συνεχίστηκε από τα παιδιά του Ελ. Βενιζέλου, ως αναγνώριση κυρίως της προσφοράς του Β. Σκουλά στον πατέρα τους, αλλά και γενικότερα την προσφορά όλης της οικογένειας.
Ο Μιχ. Γεωργίου Σκουλάς στα απομνημονεύματά του, αναφέρει τις δηλώσεις που του είχε κάνει ο Σοφοκλής Βενιζέλος το 1947, αναφερόμενος στην σχέση του πατέρα του και του Β. Σκουλά: «…μου έλεγεν το 1947, ομιλών διά το πολιτικόν ήθος των ανδρών των ημερών του πατρός του ότι, ο Βασίλειος Σκουλάς ήτο το ωραιότερον και λαμπρότερον φαινόμενον εις τον πολιτικόν χώρον του Ελευθερίου Βενιζέλου και ότι όμοιόν του δεν ενεφανίσθη εις το πρόσωπον ουδενός εκ των νεωτέρων.
Η ανιδιοτέλειά του, η πίστις του προς τον αρχηγόν, η αφοσίωσίς του προς τάς αρχάς του Κόμματος, ο πατριωτισμός του, η πολιτική του ευφυΐα, η ορθή σύλληψις και εκτίμησις των πολιτικών πραγμάτων της χώρας, και η άτεγκτος προσήλωσίς του προς πάσαν έννοιαν πολιτικής και ηθικής αρετής τον επέβαλλον εις τον σεβασμόν και τον θαυμασμόν των συγχρόνων του, φίλων και αντιπάλων.
Διά τούτο, έλεγεν ο Σοφοκλής Βενιζέλος θεωρώ χρέος όλων ημών να του στήσωμεν την μαρμάρινην προτομήν του εις την γενέτειρά του, τ’ Ανώγεια, όχι μόνον διά την απόδοσιν του οφειλόμενου φόρου τιμής προς τον γίγαντα της πολιτικής ηθικής και αρετής, αλλά και διά να έχουν πάντοτε πρό οφθαλμών οι νεώτεροι το ασύγκριτον πολιτικόν ύψος του».
Ο Βασίλειος Σκουλάς γεννήθηκε στα Ανώγεια το 1872. Ήταν γιος του Ιωάννη Αναγνώστη (Βασιλείου)Σκουλά. Τα υπόλοιπα αδέλφια του πατέρα του ήταν ο Γεώργιος (Μπογκιόρνος), Μιχάλης (ο αρχηγός Μυλοποτάμου), ο Νικόλαος και ο Εμμανουήλ (πυρπολητής της ιεράς μονής Αρκαδίου).
Είχε σπουδάσει γιατρός στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πριν την ενασχόλησή του με την πολιτική, άσκησε το επάγγελμα του γιατρού στην επαρχία Μυλοποτάμου, έχοντας ανοίξει ιατρείο στο Γαράζο.
Χαρακτηριστικό του πράου του χαρακτήρα, είναι το γεγονός που μας παραδίδει ο ανεψιός του, Μιχ. Γεωργίου Σκουλάς ή Καπετανομιχάλης, στο βιβλίο που έχει γράψει για τον Βασίλειο Σκουλά: Μετά από μια εκλογική αποτυχία του κόμματος και του ιδίου του Β. Σκουλά, επί Κρητικής Πολιτείας, (πιθανότατα στις εκλογές του 1903). Ο Β. Σκουλάς επιστρέφει στα Ανώγεια. Εκεί τον «υποδέχονται» κάποιοι χωριανοί του πολιτικοί αντίπαλοι, (σελ. 11 και 12 του βιβλίου).
«Όταν ο Βασίλειος Σκουλάς διήρχετο από το Αρμί, (συνοικία των Ανωγείων), καβαλάρης αλλά ηττημένος, προ του ομίλου, του ομίλου αυτού, ηγέρθη ο Χαιρέτης με την πρόθεσιν και την απόφασιν να τον προσβάλη και να τον χλευάση διά την ήττα του. Και απευθυνόμενος προς τον Βασίλειον Σκουλάν, του είπε: «Καλώς ώρισες κ. Καρβουνιάρη», υπενθυμίζων εις τούτον διά του τοιούτου χαιρετισμού την μαυρίλαν την οποίαν είχε υποστή εις τάς κόλπους της εκλογής εκείνης.
Ο Βασίλειος Σκουλάς, χωρίς να αισθανθή συγκίνησιν ή σύγχυσιν, και διατηρών όλη του την αξιοπρέπειαν και την αρχοντιά του, απήντησεν εις τον λοιδωρήσαντα αυτόν: «Ευχαριστώ κύριε Χαιρέτη» και ταυτοχρόνως ανεσήκωσεν το καπέλο του εκ της κεφαλής του εις ένδειξιν πανηγυρικού και πολιτισμένου χαιρετισμού προς τον υβριστήν αντίπαλον.
Ο Χαιρέτης ησθάνθη την προσβολήν και έμεινεν άναυδος. Διηγείτο δε αργότερον ότι η απάντησις αύτη του Β. Σκουλά εις την ύβριν και την πρόκλησίν του, ήτο δι’ αυτόν η μεγαλυτέρα προσβολή ήν εδέχθη και ησθάνθη εις όλην του την ζωήν από πολιτικόν του αντίπαλον».
Για τον Βασίλειο Σκουλά, τα πρακτικά του συνεδρίου που έγινε στα Χανιά το 2009, αναφέρουν: (ΘΕΡΙΣΣΟΝ 1905 ΣΕΛ. 330 και 331).
«Ο Βασίλειος Ι. Σκουλάς (1872 – 1944) από τα Ανώγεια Μυλοποτάμου, από τους πρωτεργάτες της επανάστασης Θερίσσου, υπήρξε διά βίου επιστήθιος φίλος και προσωπικός γιατρός του Ελευθερίου Βενιζέλου, συνδέοντας άρρηκτα τη ζωή του με τα οράματα και τις περιπέτειες του ιστορικού αρχηγού.
Υπήρξε πρόσωπο κλειδί στις προσπάθειες συνεννόησης μεταξύ πρίγκιπα και Βενιζέλου στο διάστημα μεταξύ του 1901 και 1905, αλλά και μεταξύ της επανάστασης και της ελληνικής κυβέρνησης.
Ο πρίγκιπας αναφέρεται αρκετές φορές στον Βασίλειο Σκουλά, στο βιβλίο του «Αναμνήσεις εκ Κρήτης», προκειμένου να δείξει ότι ενδιαφερόταν για την επίτευξη προσέγγισης με τον Βενιζέλο. Γράφει ότι, σε κάποια από τις συναντήσεις τους, όπου κατηγόρησε τον Βενιζέλο ως «ακολουθούντα οδόν ελάχιστα πατριωτικήν και ότι έκανε το πάν διά να τον επαναφέρει εις την ευθείαν οδόν», κατέληξε λέγοντας στο Σκουλά.
«Ως άνθρωπος έντιμος δεν μπορείτε να παραμένετε πολιτικός του φίλος και οπαδός!
-Ο Σκουλάς ωχρίασε, μου έδωσε το χέρι και εξήλθε χωρίς να είπη λέξιν.
Ουδέποτε επανήλθε να με ίδη, διότι όπως και οι Επίσκοποι (εννοεί τον Πέτρας Τίτο και τον Ρεθύμνης Διονύσιο), έπασχε εκ της Ελληνικής ταύτης νόσου – της πολιτικής – η οποία υπονομεύει τους χαρακτήρας και αναγκάζει τους ανθρώπους να θέτουν τα πολιτικά των συμφέροντα υπεράνω από τα πατριωτικά των καθήκοντα».
Μνεία του επεισοδίου κάνει και ο Παπαντωνάκης, συμπληρώνοντας ότι «ο πρίγκηψ οργισθείς ετερμάτισε την ακρόασιν και ηπείλησεν τον ειρημένον βουλευτήν, ότι θα συντρίψη αυτόν, μεταβαίνων εις την ιδιαιτέραν του επαρχίαν και κηρύττων εις τε συγγενείς τε και φίλους, ότι είναι οπαδός αντεθνικής πολιτικής».
Ο Βενιζέλος σε επιστολή του μεταγενέστερη των γεγονότων του Θερίσσου προς τον Κανελλίδη, όπου κάνει βραχεία ανασκόπηση των τότε πραγμάτων, γράφει ότι είχε αποστείλει τον Βασίλειο Σκουλά με τον Μίνωα Πετυχάκη ως επίσημους αντιπροσώπους της επανάστασης προς την ελληνική κυβέρνηση, ατυχώς χωρίς αποτέλεσμα.
Τότε ο Σκουλάς, φρόντισε και τύπωσε στην Αθήνα κρυφά τα γραμματόσημα της επανάστασης, τα οποία μετέφερε στα Χανιά, σε πολλές χιλιάδες, ανάμεσα στα ενδύματά της η γνωστή Παρασκευούλα Βλουμ, για να μην περιπέσουν στα χέρια των αρμοστειακών αρχών.
Ο Σκουλάς, διετέλεσε κατ’ επανάληψη βουλευτής και υπουργός και κατέλειπε μνήμη αγαθή για την επιστημονική του επάρκεια και την πολιτική του αρετή.
Η πρώτη επαφή του Ελευθερίου Βενιζέλου με τα Ανώγεια και την οικογένεια Σκουλά έγινε, όταν ήταν ακόμα ασκούμενος δικηγόρος, στο γραφείο του Ρεθύμνιου δικηγόρου, Ταταράκη.
Ήταν Αύγουστος του 1893, όταν ο Ιωάννης Σκουλάς ή Παπαδογιαννάκος, βουλευτής τότε Μυλοποτάμου στην μεικτή Τουρκοκρητική Βουλή, κάλεσε τον Ταταράκη στα Ανώγεια να βαφτίσει την κόρη του. Ο Ταταράκης στην συνοδεία του είχε μαζί και τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Την πρώτη αυτή άφιξη του Ελ. Βενιζέλου στα Ανώγεια την περιέγραψε ο Β. Σκουλάς στον Μ. Γ. Σκουλά, ο οποίος και την συμπεριέλαβε στο βιβλίο του. (Σελ. 13).
«Ήτο Αύγουστος, μας διηγείτο ο αείμνηστος Β. Σκουλάς, του 1893. Ήμουν φοιτητής της Ιατρικής και περνούσα τάς διακοπάς μου στα Ανώγεια. Ένας θείος μου, ο Ιωάννης Σκουλάς ή Παπαδογιαννάκος, εκ των τα πρώτα φερόντων τότε εις την κωμόπολιν Ανωγείων, είχε καλέσει τον Δικηγόρον Ταταράκην από το Ρέθυμνον, εις το γραφείον του οποίου ησκείτο τότε ως πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος, διά να βαπτίση την κόρην του. Και ο Ταταράκης πήρε μαζί του τον Βενιζέλον. Εις την κεντρικήν πλατείαν των Ανωγείων, «Αρμί», υπεδέχθησαν οι Σκουλάδες τον Ταταράκην, ο οποίος συνέστησεν εις αυτούς και τον Βενιζέλον ως γραμματικόν του…
…’Εγινε η βάπτισις, μόλις νύκτωσε, εις την Εκκλησίαν της Παναγίας από τον Μιχ. Σκουλά ή παπά – Μιχαλάκη. Ο Ταταράκης ωνόμασε το παιδί Ελευθερία και εν συνεχεία οι παρευρεθέντες στο Μυστήριον υπό το φως των λαμπάδων και κεριών μετέβησαν εις το μεγάλο αρχοντόσπιτο του Παπαδογιαννάκου, εις τον οποίον ανέμενεν τους κουμπάρους πλήθος συγγενών και φίλων. Μετά την παράδοσιν της νεοφωτίστου Ελευθερίας υπό του Ταταράκη εις τους γονείς της ήρχισε το πλούσιο φαγοπότι, διά το οποίον ο Βενιζέλος έλεγε συχνά αργότερα ότι δεν θα ξεχάση ποτέ και ιδίως τα καλιτσούνια…
…πώς πηγαίνει το Κρητικό ζήτημα κύριε Ταταράκη; Ηρώτησεν ο παπά – Μιχάλης Σκουλάς με φωνήν δυνατή, η οποία επέβαλε πλήρη σιωπή εις τους θορύβους εκείνων που έτρωγαν και έπιναν ακόμη. Όλοι τώρα εκρέμοντο από τα χείλη του Ταταράκη, διότι, όλοι εφλέγοντο από τον πόθον ν’ ακούσουν τάς νεωτέρας πληροφορίας που ήρχοντο από την πρωτεύουσαν του Νομού, και από έγκυρα, τάχα χείλη, και που ήλπιζαν να είναι ευχάριστες διά την απελευθέρωσιν της Κρήτης από του τουρκικού ζυγού.
Ο Ταταράκης εν μέσω μυστηριακής σιωπής, ήρχισε ν’ ανακοινώνη τάς τελευταίας ειδήσεις περί της εξελίξεως του κρητικού ζητήματος και να εκφράζη τάς προσωπικάς του αντιλήψεις περί του πώς και πότε θα ήτο δυνατόν ν’ απελευθερωθή η Κρήτη. Φαίνεται, ότι οι εκτεθείσαι αντιλήψεις του Ταταράκη δεν ικανοποίησαν το κοινόν ούτε τον Βενιζέλον.
Εν συνεχεία έλαβε τον λόγον ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος εκθέτων τάς αντιλήψεις του επί του κρητικού ζητήματος , φαίνεται ότι δεν συνεμερίζετο εκείνας του Ταταράκη και ότι ικανοποιεί πληρέστερον τους πόθους και τας προσδοκίας των συνδαιτημόνων και ιδιαιτέρως του παπά – Μιχαλάκη Σκουλά. Τερματίζων μάλιστα τον λόγον του ο Ελευθέριος Βενιζέλος, είπεν ότι: «Η Ελευθερία την οποίαν εβαπτίσαμεν προ ολίγου είναι ο προάγγελος της συντόμου Ελευθερίας της Κρήτης».
Τότε σηκώθηκε από την θέσιν του ο παπά – Μιχαλάκης και ηρώτησε τον Ταταράκη:
-Τι το έχετε το παιδί τούτο κύριε Ταταράκη;
Και ο Ταταράκης απήντησεν:
-Γραμματικό το έχω στο γραφείο μου.
Και ο παπά – Μιχαλάκης συνεπαρμένος από τον λόγον και τας αντιλήψεις του Βενιζέλου περί επελευθερώσεως της Κρήτης εξέφυγεν, διά της απαντήσεώς του προς τον Ταταράκη, της οφειλομένης φιλοφροσύνης. Και λέει στον Ταταράκη:
-«Άι κακομοίρη! Τη αλήθεια συ είσαι γραμματικός αυτού του παιδιού; Αυτός θα ελευθερώση την Κρήτη και γρήγορα!…»
Πράγματι, η Ελευθερία που βαφτίστηκε εκείνη την ημέρα, όπως ευχήθηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, υπήρξε ο προάγγελος της Ελευθερίας της Κρήτης μετά από λίγα χρόνια. Μεγαλώνοντας παντρεύτηκε τον Εμμ. Σταυρακάκη και εγκαταστάθηκαν στο χωριό Αρμανώγεια του Ηρακλείου, όπου και κατοικούν σήμερα οι απόγονοί τους.
Την ημέρα επίσης εκείνη της βαπτίσεως, o Ελευθέριος Βενιζέλος έμελλε να γνωρίσει στα Ανώγεια δύο νέους, οι οποίοι θα τον ακολουθούσαν στην πολιτική του σταδιοδρομία, χωρίς καμία παρέκκλιση ή ταλάντευση, έως την ημέρα του θανάτου του. Τον φοιτητή ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Β. Σκουλά και τον γιο του Παπαδογιαννάκου, φοιτητής και αυτός στη νομική σχολή Αθηνών, Γεώργιο Σκουλά ή Τσιριντάνη.
Αργότερα, στις αρχές της Κρητικής Πολιτείας, ο ίδιος ο Βενιζέλος θα καθόριζε τους ρόλους. Ο Βασίλης στην Πολιτική, ο Γεώργιος στην Διοίκηση.
Δημοσιεύθηκε σε: Ιστορία
Κρητική βραδιά στα “Σκαλώματα” από την Δευτέρα Λυκείου Ανωγείων για χάρη του..Βαλεντίνου!
10/02/2018
Η Β’ Λυκείου Ανωγείων σας προσκαλεί στην Χοροεσπερίδα που διοργανώνει στο κέντρο “ΤΑ ΣΚΑΛΏΜΑΤΑ” την Τρίτη 13 Φεβρουαρίου και ώρα 9:00 μ.μ .Θα μας διασκεδάσει το συγκρότημα Λευτέρη & Μανούσου Καλλέργη, Συμμετέχουν οι μουσικοί: Θωμάς Μπολάκης και Μιχάλης Σαββάκης. Είσοδος 10 ευρώ με ποτό.
Σας περιμένουμε όλους!
“Έφυγε” από τη ζωή η Λευκοθέα Μανιώρου σε ηλικία 101 ετών. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί σήμερα Σάββατο 10 Φεβρουαρίου στη 1 μ.μ από τον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στο Μετόχι. Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, η οικογένεια των Νταγιαντάδων τίμησε με πανηγύρι τον Άγιο Χαράλαμπο, παραμονή της εορτής του σήμερα Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου, στο μικρό εκκλησάκι που έχει χτιστεί προς τιμήν του απέναντι από το θέατρο “Νίκος Ξυλούρης”. Πλήθος κόσμου βρέθηκε εκεί ενώ ο ιερωμένος πατήρ Ανδρέας Δραμουντάνης τέλεσε τρισάγιο.
Στη συνέχεια η οικογένεια Νταγιαντά παρέθεσε πλούσιο τραπέζι με αυθεντικά παραδοσιακά Ανωγειανά εδέσματα στον κόσμο και στους προσκεκλημένους της, στην παραδοσιακή ταβέρνα “Αροδαμός”.
Το πανηγύρι των Νταγιαντάδων για τον Άγιο Χαράλαμπο, ξεκίνησε το 2009 όταν ο Βασίλης Νταγιαντάς έκτισε το συγκεκριμένο εκκλησάκι εις μνήμην του πατέρα του Χαράλαμπου Νταγιαντά ή Νταγιαντοχαραλάμπη. Κάθε χρόνο όλο και περισσότερος κόσμος συγκεντρώνεται εκεί για την χάρη του Αγίου, με τη συγκεκριμένη ημέρα να αποτελεί πλέον θεσμό και να είναι το πανηγύρι των Νταγιαντάδων τον χειμώνα.
Φωτογραφίες:Γιώργος Νταγιαντάς
Ένας χρόνος ολοκληρώνεται από τον Θάνατο του Μιχάλη Ρούλιου ή Ρουλομιχάλη και η οικογένεια του θα τελέσει το ετήσιο μνημόσυνο του την Κυριακή 11 Φεβρουαρίου στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννου στο Αρμί και καλέι συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς να παραστούν. Ήταν 14 Φεβρουαρίου 2017 όταν ο Ρολυλομιχάλης περνούσε στην ιστορία, πλήρης ημερών αφήνοντας πίσω του μια πλούσια παρακαταθήκη τόσο από την δράση του κυρίως στην περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής, όσο και από την τίμια και αταλάντευτη στάση ζωής που τον διέκρινε μέχρι και τα βαθιά γεράματα.Αντί γεύματος μνημοσύνου η οικογένειά του, πιστή στον αξιακό κώδικα και τα προτάγματα του εκλιπόντος, θα προσφέρει το αντίστοιχο χρηματικό ποσό στην Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Ανωγείων, για τις ανάγκες σίτισης των ευπαθών ομάδων του χωριού. Η ΑΝΩΓΗ θα ήθελε να ευχαριστήσει θερμά την οικογένεια του και τον υιό του Ρουλομιχάλη, Γιώργο Ρούλιο για την προσφορά 100 ευρώ για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης.
Οι τρεις..ζωές του Μιχάλη Ρούλιου (1919-2017)
Ο Mιχάλης Ρούλιος, όπως έλεγε, έζησε τρεις ζωές. Μεταφέρουμε τα λόγια του , αφηγούμενος την ζωή του.
“Oρφανός από πατέρα έζησα την φτώχεια, φορούσα το ίδιο κοντό παντελονάκι και ένα σάκο ημέρα-νύχτα καλοκαίρι-χειμώνα. Στο σχολείο τι γράμματα να μάθω όταν έβλεπα το δάσκαλο διπλό από την πείνα. Μια μέρα στο σχολείο ο δάσκαλος μας είπε πως θα πάμε εκδρομή στην Αξό. Πηγαίνετε σπίτι σας να πάρετε φαγητό, μας είπε. Γύρισα αμέσως και με ρωτάει ο δάσκαλος δεν πήρες φαγητό; Βγάζω από το τσεπάκι του σάκου ένα κομμάτι άζυμη πίτα που την είχε ψήσει στην πλάκα η μάνα μου το πρωί και του την δείχνω. Όταν φτάσαμε στην Αξό με φωνάζει ο δάσκαλος ο Δραμουντάνης και μου δίνει μισή φρατζόλα ψωμί και 5-6 ψαρογάρους. Τα έφαγα, ήπια και νερό στην πηγή και την έκανα κόπανο. Τελειώνοντας το σχολείο πήγα μαντρατζής στα όρη. Ο παππούς μου παρήγγειλε ένα στιβάνι και η μάνα μου πλήρωσε το άλλο στο τσαγκάρη, τότε πρωτοφόρεσα στιβάνια.
Η δεύτερη ζωή ξεκίνησε με το στρατό. 36 Ανωγειανοί, η κλάση του ’40, παρουσιαστήκαμε στο Ρέθυμνο. Ο πόλεμος με βρήκε στην Κομοτήνη, αρχές Δεκέμβρη πήγαμε στην Φλώρινα με τραίνο και από εκεί Κορυτσά στο μέτωπο. Κάναμε επίθεση αφήσαμε τους γυλιούς και μείναμε 20 μέρες στα χιόνια μόνο με την χλαίνη. Γλύτωσα από τους Ιταλούς που με τουφέκισαν στα 2 μέτρα, όχι όμως και από τα κρυοπαγήματα. Έμεινα δύο μήνες στα νοσοκομεία σε Θεσσαλονίκη και Δράμα. Γύρισα αρχές Φλεβάρη στη Κρήτη και παρουσιάστηκα στο Ρέθυμνο, δεν με έστειλαν όμως στο μέτωπο. Η εισβολή των ναζί με βρήκε στο Ρέθυμνο, στου Αλμπάνι το Μετόχι δώσαμε μάχη, τους εξολοθρεύσαμε παρά το γεγονός ότι σε λίγους είχαν δώσει όπλα και ελάχιστες σφαίρες. Με την κατάρρευση στα Χανιά, μας έδωσαν επ’ αόριστο άδεια, πήρα το όπλο μου και μαζί με άλλους συγχωριανούς επέστρεψα στο χωριό. Το κλίμα για αντίσταση ήταν ακμαίο στο χωριό. Οργανώθηκα στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ, έγινα λίγο αργότερα μέλος του γραφείου του ΕΑΜ Ανωγείων. Όταν γκρέμιζαν σε κάποιον το σπίτι γιατί δεν πήγε στην αγγαρεία, εμείς σαν οργάνωση αμέσως σε μια εβδομάδα το είχαμε ξαναχτίσει. Είχαμε ραδιόφωνο, μαθαίναμε τις ειδήσεις και βγάζαμε δελτίο έτσι κρατούσαμε ψηλά το ηθικό στο χωριό. Τροφοδοτούσαμε τους αντάρτες, φυλάγαμε σκοπιές έξω από το χωριό για να μην μας πιάσουν στον ύπνο οι Γερμανοί. Με την μάχη στο Σφακάκι αποτρέψαμε την σύλληψη και εκτέλεση πολλών κατοίκων του χωριού. Δεν μπορέσαμε όμως να αποτρέψουμε την καταστροφή γιατί δεν υπήρχε σύμπνοια με τις άλλες αντιστασιακές οργανώσεις. Μετά την απελευθέρωση ήρθαν δύσκολα χρόνια. Ο εμφύλιος, η τρομοκρατία ατομική και συλλογική φούντωσε, ποιος ξεχνά τα γεγονότα στην ηλεκτρική; Εγώ πέρα από αυτά έχασα ως στρατιώτη του Εθνικού Στρατού και τον αγαπημένο μου αδελφό.
Η Τρίτη μου ζωή άρχισε αμέσως μετά, προσπαθώ να διορθώσω το κατεστραμμένο μας σπίτι, πηγαίνω στα μεροκάματα για να ζήσουμε. Τότε μας δίναν δύο οκάδες κριθάρι την ημέρα σε ζευγάρι και ζευγολάτη. Χτίζω σπίτι, απαραίτητο για να δημιουργήσεις οικογένεια. Η περισσότερη δουλειά περνά από τα χέρια μου. Φυτεύω αμπέλια, σουλτανί , μουρέλα., κάνω μποστάνια. Παντρεύομαι με την Ακριβή τη Χαιρέτη που στάθηκε άξια δίπλα μου. Οι αριστεροί στο χωριό είχαμε αλληλεγγύη και δύναμη. Πρωτοστατήσαμε στην ίδρυση του γεωργικού συνεταιρισμού και υπερασπιστήκαμε τα δίκαια συμφέροντα μας, παλέψαμε και ιδρύσαμε Γυμνάσιο για να μορφωθούν τα παιδιά μας και να δουν καλύτερες μέρες. Δεν ξεχάσαμε τους φυγόδικους, τους κρύψαμε, τους προστατεύσαμε. Θα ήταν άδικο αν δεν έλεγα ότι σε αυτό μας βοήθησαν και άλλοι που δεν πίστευαν τα ίδια, ιδιαίτερα στις δύσκολες περιπτώσεις. Αντιμετωπίσαμε τον κρατικό αποκλεισμό, αφού είχαμε την κόκκινη μολυβιά. Οι συγχωριανοί μου έδειξαν εμπιστοσύνη και με εξέλεξαν στην διοίκηση του γεωργικού συνεταιρισμού, οι σύντροφοι μου δε στην θέση του γραμματέα της ΕΔΑ. Έτσι άλλαξαν σιγά σιγά τα πράγματα ιδιαίτερα δε μετά την μεταπολίτευση και αναγνωρίστηκαν σε ένα βαθμό οι αγώνες μας. Αυτή είναι η παρακαταθήκη που αφήνω στα παιδιά μου και στους νέους.>>
Ο Ρουλομιχάλης ήταν άκαμπτος στις αρχές του όχι μόνο τις ιδεολογικές αλλά και τις κοινωνικές. Ήταν αντίθετος στην κλοπή, στην οπλοκατοχή και οπλοχρησία. Ήταν κυνηγός με τη βέργα, δεν είχε ούτε τσιφτέ. Τα όπλα έλεγε, το χρησιμοποίησα όταν έπρεπε. Ήταν σκληρός, ταπεινός και αισιόδοξος, γι αυτό όχι μόνο επιβίωσε αλλά άφησε το ιδιαίτερο στίγμα του στην τοπική κοινωνία. Ήταν ψύχραιμος, τόνιζε δε την αναφορά του Γκιόργκι Δημητρόφ <<έχασες την ψυχραιμία σου, έχασες τα πάντα>>. Ο Ρουλομιχάλης θα ζει στην μνήμη μας από τις πράξεις του και τις αναφορές του. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την μαρτυρία του στην καταστροφή του χωριού στην ταινία του φίλου και συντρόφου Λευτέρη Χαρωνίτη και την δραπέτευση του από το εκτελεστικό απόσπασμα Γερμανών και Γκεσταμπιτών. Κλείνουμε αυτή μας την αφήγηση με μια μαντινάδα του ίδιου που ήταν ο απολογισμός της ζωή του:
“Έσυρα βάσανα πολλά σε τούτονά τον τόπο
Μα αφού το στόχο πέτυχα, χαλάλι να ναι ο κόπος.”
Τη Γαλλική αισθηματική ταινία ”Αγάπα με Αν Τολμάς” (Jeux d’ Enfants), θα προβάλει το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου 2018 η ομάδα φίλων κινηματογράφου. Η προβολή θα ξεκινήσει στις 7.00 μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων της Τράπεζας Πειραιώς.
Πρόκειται για παραγωγή του 2003 σε σκηνοθεσία Γιάν Σαμιέλ με τους: Γκιγιόμ Κανέ, Μάριον Κοτιγιάρ, Ζοζεφίν Λεμπά-Ζολί
Ένα παιδικό παιχνίδι τόλμης γίνεται συνήθεια για τους αχώριστους μικρούς φίλους Ζιλιάν και Σοφί. Όταν όμως, εκδηλώνεται τελικά ο έρωτάς τους, οι ψευτοεγωισμοί τούς φρενάρουν και οι ίδιοι «τολμούν» να χωρίσουν για χρόνια, χωρίς όμως ποτέ να αλλάξουν τα συναισθήματά τους.Ακολουθώντας το μαγικό ρεαλισμό της σχολής της «Αμελί», αλλά κρατώντας αρκετά πιο σκοτεινή και λιγότερο ζαχαρούχα την ρομαντική καρδιά της ταινίας του, ο Γιαν Σαμιέλ κατασκευάζει ένα γοητευτικό παραμύθι ενηλίκων. Μία φιλμική παραβολή για την ανταγωνιστική φύση του έρωτα.