” Ένας τεράστιος χώρος με ωραίες πλάκες, με κίονες, με βωμούς κτλ. Φέτος ανοίξαμε τον μεγάλο διάδρομο, τώρα μπορεί κάποιος από την κύρια είσοδο να μπει μέσα. Ανοίξαμε τρία δωμάτια με τοιχογραφίες και ακόμα κάποια σημαντικά δωμάτια γύρω-γύρω στους πάνω ορόφους. Εκεί βρέθηκαν κοσμήματα κάτι που δεν είναι συχνό φαινόμενο για σπίτια ή ακόμα και για ανάκτορα. Βρέθηκαν σφραγίδες. Πέρυσι βρέθηκε ένα χάλκινο ειδώλιο και φέτος βρέθηκε ένα ειδώλιο ,που πρέπει να σας πω διότι είμαι ειδική ότι είναι σίγουρα ένα από τα ωραιότερα ειδώλια της Μινωικής Κρήτης.

Είναι ένα μικρό αγαλματίδιο. Είναι ένας λατρευτής σε όρθια στάση με το χέρι στο μέτωπο,που είναι η λεγόμενη στάση του αποσκοπείν. Κρύβει κατά κάποιον τρόπο τα μάτια του. Το περσινό ειδώλιο ήταν πολύ σημαντικό το φετινό όμως είναι ακόμα σημαντικότερο. Βρήκαμε και σφραγίδες όπως και πέρσι. Μία με υδρόβια πουλιά, μια με ένα λιοντάρι και φέτος μια με ένα σκορπιό, που ήταν ένα θέμα που είχε απασχολήσει τον Γιάννη στην ανασκαφή των Κυθήρων,όταν είχε βρει ένα χάλκινο σκορπιό. Η σημασία που έχει ο σκορπιός ,από τη μια μεριά την ζωογόνο και από την άλλη την μαγική και αποτροπαική. Πολύ σημαντικά όλα αυτά τα ευρήματα όπως βέβαια και τα διάφορα αγγεία που βρέθηκαν…”.

Αυτά ήταν μερικά από τα όσα είχε αναφέρει η Έφη Σακελλαράκη σε συνέντευξη της στην Ανωγή τον Σεπτέμβριο του 2012 λίγο μετά την ολοκλήρωση της ανασκαφής εκείνης της χρονιάς. Πλήθος ευρημάτων και τότε την άφηναν ιδιαίτερα ευχαριστημένη από την πορεία της ανασκαφής όπως συνέβη και τις επόμενες χρονιές.

Η καταστροφική μανία των αρχαιοκάπηλων κατέστρεψε πολλά στον ιερό χώρο, άφησε πληγές μεγάλες, αλλά θεωρούμε βέβαιο ότι η κ.Έφη με την δύναμη που την διακρίνει και με τη βοήθεια των συνεργατών της θα καταφέρει να περιορίσει την ζημιά.

Η κ.Έφη Σαπουνά Σακελλαράκη θα έρθει στα Ανώγεια στα τέλη Ιουνίου με τις ανασκαφές να ξεκινούν την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου και θα διαρκέσουν για τέσσερις με πέντε εβδομάδες.

Σήμερα Αστυνομικό κλιμάκιο βρέθηκε ξανά στον χώρο της καταστροφής,πήρε δαχτυλικά αποτυπώματα και άλλα στοιχεία,ενώ πήρε καταθέσεις από ανθρώπους που γνωρίζουν τον χώρο και την ανασκαφή.Μέχρι στιγμής δεν έχει εκδοθεί ανακοίνωση από την αστυνομία για το θέμα της Ζωμίνθου.

Ας θυμηθούμε λίγα από τα ευρήματα των τελευταίων ετών και ας αναλογιστούμε  λίγο την σπουδαιότητα της ανασκαφής για τον τόπο μας:

Ο λίθινος βαθμιδωτός βωμός:

Βρέθηκε καλά προστατευμένο, κάτω από ένα πέτρινο θρανίο που ακουμπά στον τοίχο. Λίθινο και το ίδιο αλλά με ασυνήθιστο σχήμα, καθώς αποτελείται από τρία βαθμιδωτά επίπεδα, που μεγαλώνουν από κάτω προς τα επάνω, με μια κοιλότητα μάλιστα στην άνω επιφάνειά του. Υπήρξε όχι απλώς η σημαντικότερη ανακάλυψη της εφετινής ανασκαφής στη Ζώμινθο του Ψηλορείτη, αλλά και ένα από τα σπουδαιότερα ευρήματα που μας έρχονται από τη Μινωική Eποχή. Και αυτό επειδή σε κάθε μία από τις πλευρές του – δώδεκα συνολικά – είναι χαραγμένο από ένα σύμβολο της Γραμμικής Α γραφής.

Το Θυσιαστήριο

Ενα δωμάτιο που έκρυβε εντυπωσιακά ευρήματα, τέτοια που μόνο σε ιερά εντοπίζονται, είναι η άλλη σπουδαία ανακάλυψη. Γιατί στη μία γωνία του ένας ημικυκλικός χώρος οριοθετημένος από όρθιες πλάκες έκρυβε πραγματικό θησαυρό: ένα χάλκινο θυμιατήρι με λαβή, δύο χάλκινους διπλούς πελέκεις και έναν μικρότερων διαστάσεων. Ακόμη, δύο απομιμήσεις πελέκεως και ξίφους, επίσης χάλκινα, και κάτω από αυτά πλήθος πήλινων αγγείων. Ολα τελετουργικά αντικείμενα τα οποία η κυρία Σαπουνά-Σακελλαράκη μαζί με τον αείμνηστο Γιάννη Σακελλαράκη είχαν εντοπίσει παλαιότερα στο Ιδαίο Αντρο και στο ιερό κορυφής των Κυθήρων.

Ο Κίονας

Πρόκειται για τη βάση ενός λίθινου κίονα, τετράγωνου αρχικώς, με διαστάσεις 70Χ100 εκ. πλάτος και 15 ύψος και στη συνέχεια κυλινδρικού (διαμέτρου 55 εκ. και ύψους 17 εκ.) που χρησιμοποιείται ως υποδοχή του ξύλινου κίονα. Σε ύψος περίπου 30 εκ. και με διάμετρο 26,5 εκ. διασώζεται έτσι στη θέση του αυτό το ξύλο, το οποίο οι Μινωίτες είχαν κόψει προφανώς από το βουνό όπου βρίσκονταν και ήταν ονομαστό άλλωστε για την ξυλεία του, προκειμένου να κατασκευάσουν το κτίριο.

Τοιχογραφίες

Τεράστιος είναι ο όγκος των κονιαμάτων που προκύπτουν από την ανασκαφή. Ειδικά μάλιστα οι τοίχοι των δωματίων του άνω ορόφου, όχι μόνο έφεραν καλής ποιότητας κονιάματα, αλλά ήταν και καλά τοιχογραφημένα, όπως διακρίνεται από τα χρώματα που έρχονται στο φως: κόκκινο, κίτρινο και γαλάζιο. Αλλά για τις παραστάσεις θα μπορεί να μιλήσει κανείς μετά τη συντήρηση των τοιχογραφιών – αν και ήδη, σε ένα μικρό τμήμα από αυτές, διακρίνονται ορισμένα κλαδιά και ένα πουλί.

Με περισσότερα από 55 δωμάτια και εμβαδόν άνω των 1.600 τ.μ., με δεύτερο όροφο ή και τρίτο σε μεγάλο μέρος του, το κτίριο είχε κατασκευαστεί στη δυτική πλαγιά ενός χαμηλού λόφου σε θέση που παρέχει τον έλεγχο ολόκληρου του οροπεδίου.

Τοίχοι και διάδρομοι

Στη διάρκεια της  ανασκαφής του 2014  το κτήριο επεκτάθηκε σε μήκος και βάθος και ανέδειξε ένα επιβλητικό συγκρότημα με τοίχους που φτάνουν τα 3 μ. Αποκαλύφθηκε πλήρως ο κεντρικός διάδρομος, μήκους 22 μ., ο οποίος μέσω 7 θυρών οδηγεί σε άλλους μεγάλους διαδρόμους και μεγαλοπρεπείς χώρους. Η διάταξη του κτηρίου είναι δαιδαλώδης και τρία νέα κλιμακοστάσια που βρέθηκαν το 2014 οδηγούν από το ισόγειο σε 2ο ή και 3ο όροφο. Αποκαλύφθηκαν δύο φωταγωγοί, εκ των οποίων ο ένας μελετήθηκε και αναπαραστάθηκε σε 3 διαστάσεις.

Επίσης, ήρθαν στο φως δύο μεγάλες υπόστυλες αίθουσες με κίονες, στις βάσεις των οποίων διατηρείται το ξύλο, και θρανία στην περιφέρεια που χρησίμευαν προφανώς για τελετές, ενώ τοιχογραφίες κοσμούσαν τα πλακόστρωτα δωμάτια. Το σύστημα αγωγών, πήλινων ή λίθινων, είναι τεχνικά άρτιο ενώ το κεραμικό εργαστήριο στη βορειοδυτική βιοτεχνική πτέρυγα συμπληρώθηκε φέτος με την αποκάλυψη μεγάλου κεραμικού κλιβάνου. Το πλήθος των μεγάλων πίθων που βρέθηκαν κάτω από ογκώδεις λίθους αποδεικνύει το οργανωμένο πρόγραμμα αποθήκευσης των αγαθών, τα οποία οι κάτοικοι της περιοχής διοχέτευαν στην Κνωσό και σε άλλα πεδινά κέντρα.

Εκατοντάδες κόσμου επέλεξαν σήμερα Πρωτομαγιά να ανηφορίσουν στην μαγευτική ”Κουραδόβρυση” και να πιάσουν τον Μάη παρέα με τα παιδιά του Πολιτιστικού συλλόγου Ανωγείων, που για άλλη μια χρονιά δημιούργησαν μια άριστη από όλες τις απόψεις εκδήλωση.

Από τα τέσσερα χρόνια που γίνεται η εκδήλωση στο βουνό σήμερα σαφέστατα ήταν η πιο επιτυχημένη, με τον περισσότερο κόσμο, αλλά και με ιδανικές καιρικές συνθήκες.

Ο Πολιτιστικός προσέφερε μακαρόνια με ανθότυρο και βραστό κρέας στους επισκέπτες, αλλά και ξύλα για όσους προτίμησαν να μαγειρέψουν μόνοι τους  στον μαγευτικό Ψηλορείτη.Τα παιδιά αλλά και οι μεγάλοι έπαιξαν με πόνυ και άλογα,ενώ όλοι χόρεψαν ,με τους ανωγειανούς καλλιτέχνες που συμμετείχαν να εκτοξεύουν το κέφι στα ύψη.

Παράλληλα έγινε και δεντροφύτευση από τον σύλλογο που οι δράσεις του πρέπει να χειροκροτούνται θερμά και να έχουν πάντα την απήχηση που είχαν και σήμερα.

Στην σημερινή γιορτή μίλησε ο συνδικαλιστής της ΔΕΗ κ.Γιάννης Βρέντζος Γενικός Γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου, που ανέλυσε το νόημα της Εργατικής Πρωτομαγιάς στον κόσμο .Αναλυτικά η ομιλία του έχει ως εξής:

«Θέλω να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο και το Διοικητικό Συμβούλιο του Πολιτιστικού Συλλόγου Ανωγείων για την τιμή που μου έκανε να παραβρεθώ στην Πρωτομαγιάτικη Εκδήλωση σας.

Κύριε πρόεδρε, Κύριε Δήμαρχε, Αιδεσιμότατε, Φίλες και φίλοι, Αγαπητοί Συγχωριανοί  !!!!

Η Πρωτομαγιά δεν είναι μια εθιμική εκδήλωση είναι μέρα τιμής για τους πρωτεργάτες που θυσιάστηκαν για  τα εργατικά δικαιώματα. 

 Η Εργατική Πρωτομαγιά ή

 Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών

γιορτάζεται ανά τον κόσμο με διαδηλώσεις και πορείες, με σκοπό την προβολή των κοινωνικών και οικονομικών επιτευγμάτων της διεθνούς εργατικής τάξης.

Καθιέρωση της Πρωτομαγιάς 

H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του Μακελειού του Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διαμαρτύρονταν υπέρ της διεκδίκησης της οκτάωρης εργασίας και καλύτερων εργασιακών συνθηκών.

Ωθούμενοι από τις πετυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συντρόφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886.

Βασικό τους αίτημα αποτελούσε το οκτάωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υφίστατο στις ΗΠΑ κανονιστικό εργασιακό πλαίσιο και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές.

Στη δυναμική πορεία του Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

Οι βίαιες συμπλοκές έλαβαν χώρα τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση.

Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες.

Σε απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις διαδηλωτές και σημαντικός αριθμός τους να τραυματιστεί. Στη συμπλοκή έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έξι αστυνομικοί από πυρά, χωρίς να εξακριβωθεί η προέλευσή τους.

Την προηγούμενη μόλις ημέρα, επιπλέον 4 διαδηλωτές είχαν σκοτωθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Οκτώ συνδικαλιστές καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό για τη βομβιστική επίθεση που προκάλεσε το θάνατο του αστυνομικού. Μοναδικό επιχείρημα του εισαγγελέα, Τζούλιους Γκρίνελ, εναντίον τους ήταν η ενθάρρυνση του άγνωστου βομβιστή από τους λόγους που εκφώνησαν.

Ως εκ τούτου, κρίθηκαν ένοχοι για συνωμοσία και θανατώθηκαν.

 Η Πρωτομαγιά ανά τον κόσμο

 Την επίσημη καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς από το ιδρυτικό συνέδριο της Δευτέρας Διεθνούς ακολούθησε η πρόταση του Ρέιμοντ Λαβίν, η οποία καλούσε σε διεθνή κινητοποίηση την ημέρα της επετείου των γεγονότων του Σικάγο το 1890.

Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη, με αποτέλεσμα οι διαδηλώσεις της 1ης Μαΐου να λάβουν έκτοτε ετήσιο χαρακτήρα.

Ως γιορτή αφιερωμένη στους αγώνες των εργατών και στο σοσιαλιστικό κίνημα, η Πρωτομαγιά αποτελεί μία τεράστιας σημασίας επίσημη γιορτή για χώρες όπως η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, η Κούβα και τα πρώην Σοβιετικά κράτη.

 Οι εορτασμοί περιλαμβάνουν συνήθως μεγαλειώδεις λαϊκές και στρατιωτικές παρελάσεις.

Η σοβιετική Πρωτομαγιά

 σημαδευόταν από τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο κέντρο της Μόσχας, η οποία διέσχιζε και την Κόκκινη Πλατεία, όπου βρίσκονταν ο εκάστοτε γενικός γραμματέας, η κυβέρνηση και όλο το Ανώτατο Σοβιέτ και παρακολουθούσαν μια αληθινή επίδειξη δύναμης.

Στη Βραζιλία, η μέρα των εργατών είναι επίσημη γιορτή που γιορτάζεται από τα συνδικάτα με ολοήμερες εκδηλώσεις.

Στην Ιαπωνία, παρά το γεγονός ότι η Πρωτομαγιά δεν έχει οριστεί επίσημα ως εθνική αργία από την κυβέρνηση, επειδή ημερολογιακά συμπίπτει με τη λεγόμενη χρυσή εβδομάδα των αργιών, είτε δίνεται από του εργοδότες ως αργία είτε λαμβάνεται ως άδεια άνευ αποδοχών από την πλειονότητα των Ιαπώνων. Σκοπός δεν είναι η συμμετοχή σε μαζικές διαδηλώσεις για τον εορτασμό της ημέρας, αλλά συνήθως, η προσωπική ξεκούραση. Συνήθως, ανήμερα της Πρωτομαγιάς, τα μεγαλύτερα εργατικά συνδικάτα διοργανώνουν πορείες και κινητοποιήσεις στο Τόκιο.

Στο Νεπάλ, που σήμερα δοκιμάζετε από τον φονικό σεισμό  η Πρωτομαγιά αναγνωρίστηκε ως εθνική αργία το 2007, παρότι γιορτάζεται στη χώρα από το 1963.

Η γερμανική Πρωτομαγιά αποτελεί μία σημαντική ημέρα, όπου παραδοσιακά τονίζεται η πολιτική σημασία την ημέρας στις περισσότερες περιοχές της και αναφέρεται συνήθως ως «Ημέρα των Εργατών». Μαζικές ετήσιες διαδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στο Βερολίνο, οι μεγαλύτερες από τις οποίες διοργανώνονται από εργατικά συνδικάτα και πολιτικά κόμματα.

Οι ΗΠΑ και ο Καναδάς είναι οι μοναδικές χώρες στις οποίες ως Ημέρα της Εργασίας δεν εορτάζεται η Πρωτομαγιά, αλλά η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου. Το 1894, ο εορτασμός της Ημέρας της Εργασίας έγινε νόμος του κράτους των ΗΠΑ, με απόφαση του Κογκρέσου και νόμος του Καναδά με απόφαση του Κοινοβουλίου της χώρας. Στόχος ήταν η αποφυγή της ταύτισης των εργατικών κινημάτων με την αριστερά της χώρας στην οποία είχαν συμβεί τα γεγονότα του Σικάγου.

Η ελληνική Πρωτομαγιά

Η πρώτη ελληνική κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε το 1893 από τον συντοπίτη μας Σταύρο Καλλέργη.

 Ο Καλλέργης Γεννήθηκε στο Χουμέρι Μυλοποτάμου  και καταγόταν από παλιά αρχοντική οικογένεια. Σε μικρή ηλικία κατέφυγε με την οικογένεια του στην Αθήνα, καθώς ο πατέρας του είχε πολεμήσει στο Αρκάδι και για αυτό επικηρύχτηκε από τις Οθωμανικές αρχές. Παρόλο ότι στην ελληνική πρωτεύουσα μεγάλωσε στο ανακτορικό περιβάλλον και ανατράφηκε με συντηρητικές αρχές, ενώ ήταν ακόμα μαθητής στο γυμνάσιο μυήθηκε στις σοσιαλιστικές ιδέες από έναν καθηγητή του. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Αθήνα(σπούδασε αρχιτεκτονική) γνωρίστηκε με το Ρόκκο Χοϊδά και τον Πλάτωνα  Δρακούλη και είχε έντονη ανάμιξη στο φοιτητικό κίνημα.

Τον Μάιο του 1890 ίδρυσε στην Αθήνα τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο, που αποτέλεσε τον πρώτο σοσιαλιστικό πυρήνα στην Ελλάδα, ο οποίος το επόμενο διάστημα απέκτησε παραρτήματα και σε άλλες πόλεις. Τον επόμενο μήνα ξεκίνησε να εκδίδει την, αρχικά δίμηνη εφημερίδα Σοσιαλιστής στην οποία ανέπτυξε ένα επαναστατικό για την εποχή του σοσιαλιστικό πρόγραμμα. Το πρόγραμμα αυτό μεταξύ άλλων περιελάμβανε: απόλυτη ελευθερία λόγου και συνείδησης, 8ωρη εργασία, κατώτατο μισθό, αργία την Κυριακή κ.ά..

 Η πρώτη ελληνική κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε το1893 από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη.

 Περίπου 10.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και διαδήλωσαν υπέρ της οκτάωρης εργασίας, της καθιέρωσης της Κυριακής ως αργίας και της κρατικής ασφάλισης για θύματα εργατικών ατυχημάτων.

Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα, το οποίο επέδωσαν στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου του ίδιου έτους

Η κωλυσιεργία του προέδρου της Βουλής να το εκφωνήσει προκάλεσε τη μεγαλόφωνη αντίδραση του Καλλέργη, με αποτέλεσμα να συλληφθεί, με εντολή του προέδρου, για διατάραξη της συνεδρίασης.

Ο Καλλέργης ξυλοκοπήθηκε και μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε για δύο μέρες. Λίγες μέρες αργότερα, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών.

 Χρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια, ως το 1911 που γιορτάστηκε και πάλι η εργατική Πρωτομαγιά. Στο διάστημα αυτό ξέσπασαν μεγάλες απεργίες σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας και σε πολλούς κλάδους, ενώ πολλά σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις δημιουργήθηκαν.

Το 1911, η   Σοσιαλιστική Εργατική Οργάνωση Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει τη διοργάνωση της εργατικής Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη.

Οι αστυνομικές δυνάμεις επεμβαίνουν και συλλαμβάνουν τους πρωτεργάτες, ανάμεσα σ αυτούς τον Μπεναρόγια, που εξορίζεται στη Σερβία.

Tην ίδια χρονιά, στην Αθήνα, αποφασίζεται να γιορταστεί εκ νέου η Πρωτομαγιά με πρωτοβουλία του Ν. Γιαννιού στο Μετς, με κεντρικό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο». Η Αστυνομία οδήγησε τους Γιαννιό, Αποστολίδη και Παπαγιάννη στα γραφεία της γιατί «δεν είχαν άδεια», όπου τελικά αφέθηκαν ελεύθεροι.

Η πρωτομαγιά γιορτάζεται ξανά το 1919 σε 12 πόλεις πανελλαδικά, ένα χρόνο μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ. Στο μεταξύ, ψηφίστηκε ο Ν.281/1914 «περί Σωματείων» με τον οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και τα σωματεία αρχίζουν να αποκτούν καθαρά εργατικό χαρακτήρα.

Σήμερα, βάσει νόμου, οι αργίες διακρίνονται σε αυτές που έχουν καθοριστεί ως ημέρες υποχρεωτικής αργίας, κατά τις οποίες απαγορεύεται κάθε βιομηχανική, βιοτεχνική, εμπορική εργασία και κάθε επαγγελματική εν γένει δραστηριότητα, καθώς βέβαια και η απασχόληση των μισθωτών, και ως ημέρες προαιρετικής αργίας, στις οποίες επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του εργοδότη η λειτουργία της επιχείρησης και η απασχόληση ή μη των μισθωτών που απασχολούνται από αυτόν.

Η 1η Μαΐου, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Α.Ν. 380/68, αποτελεί υποχρεωτική αργία, όταν κηρύσσεται ως τέτοια με απόφαση του υπουργού Απασχόλησης, διαφορετικά εντάσσεται στις προαιρετικές αργίες.
Ένας Έλληνας ανθρακωρύχος έχει μετατραπεί σε σύμβολο των εργατικών αγώνων στις ΗΠΑ και το μνημείο του στο Κολοράντο κηρύχθηκε επίσημα ως εθνικός ιστορικός τόπος… 
Ο Λούης Τίκας έμεινε στην Ιστορία ως ο πρωταγωνιστής μίας μεγάλης απεργίας στα ανθρακωρυχεία, η οποία, έπειτα από μήνες, κατέληξε στη σφαγή του Λάντλοου. 

Ηταν Δευτέρα του Πάσχα 19 Απριλίου του 1914, όταν η ιδιωτική φρουρά των ορυχείων και η εθνοφυλακή, με μυδραλιοβόλα άνοιξαν πυρ κατά των απεργών που είχαν στρατοπεδεύσει στην κοιλάδα.

Από το μακελειό σκοτώθηκαν 50 απεργοί, πολλοί τραυματίστηκαν, ενώ γυναικόπαιδα κάηκαν από τη φωτιά. Ανάμεσα στα θύματα και 17 Ελληνες, μεταξύ αυτών ο Ηλίας Σπαντιδάκης,

 όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Λούη Τίκα από τη Λούτρα Ρεθύμνου.

Το άγαλμά του δεσπόζει στο Κολοράντο, για να θυμίζει τον αγώνα των ανθρακωρύχων.

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε»

Μια σπουδαία Αρχή για το ΤΕDxAnogeia

Aγαπητοί φίλοι,

Το ΤΕDxAnogeia ξεκίνησε χθες από το Ρέθυμνο,  με τον καλύτερο τρόπο το ταξίδι του προς τις “Κορυφές”, που είναι και το θέμα της διοργάνωσης.

Τρεις εξαιρετικοί ομιλητές,
ο Γιάννης Παπαδάκης από την Αξό και το ‘Έναγρον’
ο Στράτος Μπερέτης από τους τουριστικούς πράκτορες του Ρεθύμνου,
ο Λευτέρης Παυλιδάκης, πρόεδρος του Ιστιοπλοϊκού ομίλου Ρεθύμνου, και
η Πέπη Μπιρλιράκη, αντιδήμαρχος αρμόδια για θέματα τουρισμού,
τοποθετήθηκαν για όλα τα ζητήματα του τουρισμού και απάντησαν σε ερωτήσεις του κοινού.

Οι ερωτήσεις ήταν πολλές και η συζήτηση αρκετά  ζωντανή με αποτέλεσμα η εκδήλωση να κρατήσει αρκετά περισσότερο από ότι είχε αρχικά σχεδιαστεί.
Η γενική αίσθηση ήταν ότι, παρά τις καλές τελευταίες τουριστικές σεζόν, κανείς δεν πρέπει να εφησυχάζει γιατί οι ελλείψεις και τα τρωτά μας σημεία είναι ακόμα πολλά.
Το κοινό, νέοι άνθρωποι και φοιτητές στην πλειοψηφία  τους εξέφρασαν αρκετές φορές την αγωνία για το πως θα ενσωματωθούν καλύτερα και ταχύτερα στην αγορά εργασίας.

Φιλικά,

ΤΕDxAnogeia TEAM

Με συγκίνηση η ΑνωΓή σας παρουσιάζει σε αποκλειστική πρώτη μετάδοση, το νέο τραγούδι του Γιώργη Φασουλά (Χουμά) και του Κώστα Καλλέργη (Κουρούπη) με τον τίτλο ”Λαθρομετανάστης”.

Οι δυο σπουδαίοι μουσικοί των Ανωγείων μας εκπλήσσουν με ένα έντεχνο τραγούδι που αποδεικνύει ότι έχουν ανέβει κατακόρυφα σε μουσική γκάμα,ποιότητα αλλά και ευαισθησία.

Ο ”Λαθρομετανάστης” είναι ένα τραγούδι γροθιά σε όσους θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι,ανασύροντας στη μνήμη μας εικόνες φρίκης που όλοι έχουμε πρόσφατα παρακολουθήσει στις θάλασσες της Μεσογείου με τις χιλιάδες ψυχές που χάνονται καθημερινά ,έρμαια των απάνθρωπων δουλεμπόρων.

”Για τις Ψυχές που χάθηκαν για ένα καλύτερο αύριο” αναφέρουν οι δυο καλλιτέχνες που αποδίδουν με μοναδικό και ανατριχιαστικό τρόπο τους εξαίρετους στίχους του Νίκου Μαυράκη (Μπελεχονίκο).

Εξίσου ανατριχιαστικό και συγκινητικό είναι το βίντεο που συνοδεύει το τραγούδι με τις εικόνες που επιμελήθηκε η Ελπινίκη Σκουλά,με τη βοήθεια και του Μανόλη Σαμόλη ,να σφίγγουν το στομάχι.Άνθρωποι-ναυάγια σε ένα κόσμο που θέλει να λέγεται πολιτισμένος.

Οι στίχοι αποτυπώνουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την τραγωδία των προσφύγων.”Το σώμα και η ντροπή,στο στόμα η σιωπή”..Εμείς οφείλουμε να μην σιωπήσουμε..Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι…

Οι στίχοι:

Ένα καράβι, δίχως γυρισμό

δεν θα προλάβει να ‘ρθει στο γιαλό.

Νύχτες περνάει σ’ άλλους ουρανούς

κι άστρα πετάει στη στεριά ο νους.

Πάνω στην κουπαστή, ανέμιζε η κλωστή

το νήμα της αρχής, στην ούγια της ζωής.

Πάνω στην κουπαστή, στα χέρια θα πιαστεί

το σώμα κι η ντροπή, στο στόμα η σιωπή.

Σ’ένα καράβι φόρτωσαν ασκούς

στ’ αυτιά το χάδι, ψέμματα ν’ ακούς.

Μέσα στ’ αμπάρια, κάλπικα φλουριά

και παλικάρια, μάνες και παιδιά!

Πάνω στην κουπαστή, ανέμιζε η κλωστή

το νήμα της αρχής, στην ούγια της ζωής.

Πάνω στην κουπαστή, στα χέρια θα πιαστεί

το σώμα κι η ντροπή, στο στόμα η σιωπή.

Ένα καράβι, δίχως ναυαγό

χάθηκε πάλι μέσα στο βυθό.

Το κύμα βγάζει, άγριο όταν βγει,

κορμί που μοιάζει, λάφυρο στη γη.

Πάνω στην κουπαστή, ανέμιζε η κλωστή

το νήμα της αρχής, στην ούγια της ζωής.

Πάνω στην κουπαστή, στα χέρια θα πιαστεί

το σώμα κι η ντροπή, στο στόμα η σιωπή.

Οι συντελεστές

στίχοι-μουσική: Νίκος Μαυράκης (Μπελεχονίκος)

λύρα-τραγούδι: Γιώργης Φαουλάς

λαούτο-τραγούδι: Κώστας Καλλέργης

κιθάρα: Κώστας Μαρκάκης

κόντραμπάσο: Γιώργος Τζωρτζάκης

πνευστά: Γιώργης Σαλούστρος

φωνητικά: Μαρία Μαρκάκη

ηχοληψία-ρεμιξ: Κώστας Μαρκάκης

STUDIO ASTRA

Bίντεο: Ελπινίκη Σκουλά

Του Γιώργη Μπαγκέρη

Και ήντα πως ε-γύρισα τον κόσμο γύρω-γύρω..

Όπου κι αν πήγα ήθελα στα Ανώγεια να γιαγύρω..

——————————————————

Αν θέτε να γνωρίσετε τσ’ Ανωγειανούς τσι τόπους..

Ξύλα και πέτρες έχουνε μα προπαντώς ανθρώπους…

Το βιβλίο του Λευτέρη Καλομοίρη του Δημητρομάνωλα (Ντεμέλο) με τίτλο ”Ποιο παραμύθι να σου πω” κυκλοφόρησε πρόσφατα και παρουσιάστηκε με ιδιαίτερη επιτυχία στο Ηράκλειο.

Πρόκειται αναμφίβολα για ένα έργο ζωής του μεγάλου Ανωγειανού μαντιναδολόγου με πάνω από 500 μαντινάδες ,καταθέσεις συναισθημάτων και εμπειριών ζωής του Λευτέρη που είχε και συνεχίζει να έχει το χάρισμα να μετουσιώνει σε στίχο τις εικόνες και τα αισθήματα.

Ο ίδιος λάτρης και μύστης των Ανωγείων έχει υπηρετήσει τον τόπο μας και έχει προσφέρει από πολλά πόστα. Γεννήθηκε το 1957.Επί μια δεκαετία (1999-2009) υπήρξε Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Ανωγείων διοργανώνοντας πλήθος Πολιτιστικών εκδηλώσεων με αποκορύφωμα τις ”Μέρες Ανωγείων” στην Αθήνα,την Θεσσαλονίκη και το Ηράκλειο. Επίσης διετέλεσε με επιτυχία Πρόεδρος του Δημοτικού συμβουλίου Ανωγείων από το 2002 έως το 2006.Διατηρεί από το 1990 σχολή χορού στα Ανώγεια στην οποία εκατοντάδες παιδιά μαθαίνουν να χορεύουν ενώ μαθητές του έχουν συμμετάσχει κατά καιρούς σε Παγκρήτιους και Πανελλήνιους διαγωνισμούς αποσπώντας πολλά βραβεία.

Το τελευταίο βιβλίο του είναι το τέταρτο στη σειρά που εκδίδει με μαντινάδες καθώς είχε προηγηθεί  αρχικά ο ”Ντελικανής”, μετά το ”Μια μαντινάδα μια ζωή” και στη συνέχεια ”Τον έρωντα φαντάστηκα”.

Για τον ποιητή και άνθρωπο Λευτέρη Καλομοίρη, έγραψε μεταξύ άλλων ο σπουδαίος Ανωγειανός στιχουργός Κώστας Φασουλάς τα εξής:

”Ο Λευτέρης Καλομοίρης δεν είναι λόγιος. Δεν προσποιείται και αποφεύγει τους εντυπωσιασμούς. Γνωρίζει πολύ καλά πως η συγκίνηση κρύβεται στην αληθινή έμπνευση όταν αυτή ειπωθεί χωρίς ακροβατισμούς και λεξιθηρίες. Μα πιο πολύ ξέρει, πως τίποτα πιο ποιητικό από το ανθρώπινο. Και δείτε πως το καταθέτει:

Αγάπη είναι να μπορείς να σέβεσαι τον άλλο..

Και να περάσετε μαζί ένα βουνό μεγάλο..

Τον θυμάμαι τα χρόνια εκείνα στα ηρωικά Ανώγεια, τότε που οι καντάδες ήταν αυθόρμητες και αληθινές και όχι φτιαγμένες για τις ανάγκες της τηλεόρασης, να τραγουδά με το χέρι  υψωμένο και τα μάτια του κλειστά ,με το ίδιο πάθος που δένουν οι λέξεις του όταν αυτές ομοιοκαταληκτούν.Και λίγο αργότερα να χορεύει λιτός και απέριττος όπως οι μαντινάδες του.Αισθάνομαι πως η κρητική ποιητική ιστορία έχει ήδη εντάξει τον Λευτέρη στις ξεχωριστές της στιγμές.Το νοιώθω καθώς διαβάζω τους στίχους του..Να είναι καλά.Ο κύκλος ακόμη δεν έκλεισε.Έχει ακόμα πολύ δρόμο…” ολοκληρώνει ο Κώστας Φασουλάς στον πρόλογο του βιβλίου.

Μια Ανοιξιάτικη ημέρα ο Λευτέρης κατέβαινε από το βουνό με τα πόδια.Στο δρόμο συνάντησε δυο διαφορετικά δέντρα, μια αχλαδιά και ένα ασφένταμο, ανοιχτό πράσινο τα φύλλα του πρώτου, βαθύ πράσινο του δεύτερου και είχαν πλέξει μεταξύ τους.Ο Λευτέρης τα είδε και σταμάτησε .Η σκέψη του και το βλέμμα του έμειναν εκεί για ώρα ώσπου είπε την μαντινάδα:

”Είδα στα όρη δυο δεντρά το ένα αγκαλιά με τ’ άλλο..

Και δε θυμούμαι στεναγμό να βγάλω ποιο μεγάλο…”.

Όταν αντιμετώπισε πρόβλημα υγείας στο παρελθόν ,λίγο πριν μπει στο χειρουργείο τον πήρε τηλέφωνο ο Μανώλης Καλομοίρης ή Λιόντας,ένας ακόμα σπουδαίος ανωγειανός μαντιναδολόγος και του είπε:

”Στο χτύπημα σου ε-δάκρυσαν των αμαθιών μου οι κόρες..

Μα για τσι δυνατές καρδιές πέμπει ο Θεός τσι μπόρες…”.

Η μεγάλη παράδοση των Ανωγείων θέλει απάντηση στην μαντινάδα που λέει κάποιος,όπως γίνεται στις καντάδες,μια απάντηση που να έχει παρόμοιο θέμα και νόημα με την προηγούμενη.Χωρίς να το σκεφτεί πολύ ο Λευτέρης λίγο πριν το χειρουργείο απαντάει:

‘‘Είναι στιγμές που ο άνθρωπος ότι καρδιά κι αν έχει…

Αφήνει το στο μάγουλο το δάκρυ του να τρέχει…”.

Ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού συλλόγου ”Το Ρόδο”,δικηγόρος, αλλά και πολύ καλός φίλος του χωριού μας Νίκος Γιακουμάκης αναφέρει για τον Λευτέρη Καλομοίρη μεταξύ άλλων τα εξής: ”Διαμένων και παραμένων σταθερά στις πατρογονικές εστίες, έχει το προνόμιο να εμπνέεται συνήθως από το φυσικό του περιβάλλον, ανάλογα με την αλλαγή του προσώπου της φύσης στο πέρασμα του χρόνου.

Το πυκνό χιόνι του Ανωγειανού χειμώνα, τα παιχνιδίσματα του Ήλιου μέσα από τα νέφαλα,οι απότομες διαδοχές της αορίτικης κρυγιότης με τη ξαφνική Μεσογειακή κάψα,η αλλαγή στη συμπεριφορά και την ψυχική διάθεση του ίδιου και των συγχωριανών του μέσα από την ακολουθία των εποχών, ακόμη δε κι αυτή η φυσική φθορά στην όψη του προσώπου που επέρχεται με το φεύγα του καιρού,το αναπόφευκτο ,αλλά γοητευτικό γήρας,όλα αυτά είναι εικόνες έμπνευσης για το Λευτέρη,να τα συνδέσει με το βάσανο και τη λύτρωση που μόνο ο Έρωτας δύναται να δώσει.

Έχοντας υιοθετήσει διαχρονικά ως μαντιναδολόγος, αυτό το πλαίσιο στον τρόπο συλλογισμού του,τα λεγόμενα του έχουν την ειλικρίνεια που όλοι μας,ως ερωτικά όντα,έχουμε βιώσει, ομοίως δε τα στιχουργήματα και η έκφραση του  και σίγουρα ο αδιάκοπα θυμοσοφικός αυτός νους του,καταθέτουν γνήσια,καθαρά και βιωματικά συναισθήματα…” καταλήγει ο κ.Γιακουμάκης.

Ο Λευτέρης Καλομοίρης ,το 1999,μαζί με μια παρέα άλλων πέντε ανδρών και μιας γυναίκας ουσιαστικά επανέφεραν τον ανενεργό για χρόνια τότε Πολιτιστικό σύλλογο Ανωγείων που τόσο περήφανους μας κάνει με τις δράσεις του μέχρι και σήμερα.Οι δράσεις τους πάμπολλες τότε,με ταξίδια σε όλον τον κόσμο που διέδιδαν και μετέδιδαν τον αυθεντικό ανωγειανό Πολιτισμό.Ο αιφνίδιος θάνατος του φίλου του αλλά και βασικού μέλους του συλλόγου,Γιώργη Σμπώκου ή Ατζαρά τους κλόνισε όλους,ολοκληρώνοντας μια ωραία εποχή που δυστυχώς είχε άδοξο τέλος.

Ο Λευτέρης δακρυσμένος τόνισε για την μεγάλη απώλεια του Γιώργη για όλο το χωριό:

”Έξι δεντρά στο σύλλογο και αναμεσός μια βιόλα..

Ένα από αυτά ξεράθηκε και μαραθήκαν όλα…”.

Μια μέρα κοιτώντας στην γειτονιά του στο Περαχώρι ένα παλιό ερειπωμένο και  εγκαταλελειμμένο για πολλά χρόνια σπίτι η σκέψη του τον οδήγησε στις παρακάτω μαντινάδες:

”Σπίτι που είναι α-μοναχό κι αφεντικό δεν έχει..

Κι οι πέτρες του δακρύζουνε τσι μέρες που δεν βρέχει…

Σπίτι που είναι α-μοναχό κι αυτό παραπονάται..

Ω!Την παντέρμη μοναξιά και ποιος δεν τη φοβάται…”.

Τα τελευταία χρόνια ο Λευτέρης Καλομοίρης διατηρεί παραδοσιακή ταβέρνα στο Περαχώρι με το χαρακτηριστικό όνομα ”Δε Βαριέσαι”.Ο συγκεκριμένος χώρος μάλιστα χρησιμοποιείτε από τον ίδιο για να διδάσκει τα μικρά παιδιά τα βήματα , την τέχνη και το συναίσθημα του χορού.Απέναντι γείτονας του ο π.Ανδρέας Κεφαλογιάννης που μιλάει για τον Λευτέρη αναφέροντας τα εξής:

”Ο Λευτέρης Καλομοίρης δεν είναι ένας ακόμη μαντιναδολόγος που σοφιλιάζει με μαεστρία τις λέξεις. Είναι ένας ποιητής που συνδέει τις αξίες, τα ήθη ,τα έθιμα και τα περήφανα αισθήματα της Κρήτης γενικότερα και των Ανωγείων ειδικότερα, με τρόπο που δείχνει τη λεκτική του δεξιοτεχνία,τη λεβεντιά του και τα υψηλά ιδανικά του.

Στις δύσκολες μέρες που περνά ο τόπος μας, η έκδοση ενός βιβλίου με μαντινάδες, είναι δείγμα πολιτισμού και ελπίδας για καλύτερες μέρες..” καταλήγει.

Δεν υπάρχει συναίσθημα, τρόπος ζωής, καλή ή δύσκολη στιγμή που να μην την έχει μετατρέψει σε μαντινάδα αγγίζοντας καρδιές. Ο καλύτερος λοιπόν τρόπος να κλείσουμε αυτό το αφιέρωμα μας στην ΑνωΓή  είναι μια μικρή παράθεση των δικών μου αγαπημένων στίχων του:

Για την Αγάπη

Εγέρασα να σ’ αγαπώ κι όμως ευχαριστιέμαι..

Γιατί με την ελπίδα σου α-ζωντανός κρατιέμαι..

Για τα Όνειρα:

Τα Όνειρα μας χάνονται στο πρώτο φως της μέρας..

Ποιο φύλλο πέφτει απ’ το δεντρό και δεν το παίρνει αέρας;

Για τα Μάτια:

Τα μάτια σου με κάνουνε πολλές φορές ζηλιάρη..

Έκεια τον ήλιο συναντώ,έκεια και το φεγγάρι…

Για τη Ζωή:

Δε τη γατέχει ο άνθρωπος του μισεμού την ώρα..

Γι’ αυτό μ’αρέσει στη ζωή πάντα να ζω το τώρα…

Για την Ομορφιά:

Ότι κι αν πω μου φαίνεται θα ‘ναι για σένα λίγο..

Για αυτό σιωπώ κι αρέσει μου μόνο να σε ξανοίγω..

Για τη Μοναξιά:

Ε-πλάνταξα στη μοναξιά και σε έχω πεθυμήσει..

Έλα ξανά στα χείλη μου το γέλιο να γυρίσει..

Του ευχόμαστε να είναι γερός και δυνατός να χαίρεται την γυναίκα και τα πέντε παιδιά του και να συνεχίσει για πολλά χρόνια ακόμη να μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις και τους προβληματισμούς.

Η Ανωγή τον ευχαριστεί επίσης θερμά για την προσφορά στην εφημερίδα μας όλων των βιβλίων του.