Είναι σαφές πως δεν υπάρχει ιστορικό γεγονός που να έχει μόνο θετικές πτυχές η επιπτώσεις, καθώς οι δρώντες είναι άνθρωποι με πάθη και αδυναμίες και κάνουν λάθη (ασχέτως προθέσεων) όπως γίνονται λάθη από τότε που καταγράφεται η ανθρώπινη Ιστορία. Σε δύσκολες στιγμές όπως αυτές που διανύουμε σήμερα, έχουμε ανάγκη σαν κοινωνία και σαν άνθρωποι ατομικά, από Ιστορικά παραδείγματα που εμπνέουν ελπίδα και προοπτική. Θεωρώ όμως ότι αυτά οφείλουν και πρέπει να τοποθετούνται στις πραγματικές τους διαστάσεις και όχι στις επιθυμητές.

Ο 20ος αιώνας βρήκε την Ελλάδα με πολλά και μεγάλα προβλήματα και βεβαίως με το «εθνικό ζήτημα» κυρίαρχο. Βιώναμε μία “εθνική ταπείνωση” από την πρόσφατη ήττα μας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897,ενώ το Κρητικό και Μακεδονικό αποτελούσαν τα κρίσιμα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής.Ταυτόχρονα η οικονομική κατάσταση (πτώχευση, σταφιδική κρίση, Διεθνής Οικονομικός Ελεγχος), έκανε εντονότερο ένα κλίμα δυσφορίας, που στρεφόταν εναντίον των κομμάτων, του Στέμματος και της Αυλής. Στις τάξεις του στρατού υπήρχε δυσαρέσκεια για την κατάληψη επιτελικών θέσεων από τους πρίγκιπες και της γενικής διοίκησης από τον Διάδοχο, ενώ η ψήφιση το 1908 νόμου που καταργούσε τις δυνατότητες προαγωγής των υπαξιωματικών στους ανώτερους βαθμούς πιθανόν ώθησε ομάδες κατώτερων αξιωματικών σε συνωμοτική δράση.

Έτσι , τον Οκτώβριο 1908 δημιουργείται αποκλειστικά από ανθυπολοχαγούς ο πρώτος πυρήνας του Στρατιωτικού Συνδέσμου, το πρωτόκολλο του οποίου υπογράφηκε τελικά και από δύο υπολοχαγούς και έναν λοχαγό (συνολικά δέκα άτομα). Η ύπαρξη όμως της συγκεκριμένης συνωμοτικής δράσης έγινε γνωστή στην κυβέρνηση τον Ιούνιο 1909. Ο πρωθυπουργός Γεώργιος Θεοτόκης παραιτήθηκε στις 4 Ιουλίου για να αναλάβει ο Δημήτριος Ράλλης.

Η αποτυχία του νέου πρωθυπουργού να συλλάβει τους συνωμότες οδήγησε στην εκδήλωση του κινήματος τη νύχτα της 14ης προς τη 15η Αυγούστου 1909. 449 αξιωματικοί και 2.546 οπλίτες μαζί με χωροφύλακες και πολίτες συγκεντρώθηκαν στους στρατώνες στο Γουδή καλώντας την κυβέρνηση να υιοθετήσει το πρόγραμμα του Συνδέσμου. Το πρόγραμμα του Συνδέσμου δεν διακρινόταν από επαναστατικά αιτήματα, οι βασικές θέσεις του αφορούσαν αλλαγές στο στράτευμα, ενώ υπήρχε και μια γενική αναφορά για τις αλλαγές που έπρεπε να γίνουν στην εκπαίδευση, τη δικαιοσύνη, την οικονομία και τη διοίκηση.

Διαβάστε την συνέχεια... »