Πολιτισμός
Ακόμα μια επιτυχημένη αποστολή σε τουρνουά για τον Σκακιστικό Όμιλο Ανωγείων ήταν η εκδρομή που διοργάνωσε το σωματείο για να συμμετάσχει στα 7α«Φραγκιαδάκεια» στην αίθουσα του πνευματικού κέντρου του Αγ. Δημητρίου στην Άνω Χερσόνησο.
Στην αποστολή συμμετείχαν 42 άτομα, τα 30 από αυτά σκακιστές και σκακίστριες του Σκακιστικού Ομίλου Ανωγείων, καθώς και 12 γονείς – συνοδοί.
Το σωματείο των Ανωγείων είχε την πολυπληθέστερη αποστολή (συνολικά συμμετείχαν 102 σκακιστές), καθώς 30 σκακιστές από ένα μόνο σύλλογο αποτελεί ρεκορ.
Τα «Φραγκιαδάκεια» διοργανώθηκαν για 7η φορά από την Σκακιστική Ακαδημία Χερσονήσου με απόλυτη επιτυχία. Όλοι οι συμμετέχοντες σκακιστές τίμησαν την μνήμη του αδικοχαμένου σκακιστή της ΣΑΧ Γιάννη Φραγκιαδάκη, ο οποίος έχασε την ζωή του στην άσφαλτο πριν προλάβει να ενηλικιωθεί.
Το τουρνουά ήταν Ελβετικό 7 γύρων, διεθνώς αξιολογημένο και η παρουσία των Ανωγειανών σκακιστών και σκακιστριών ήταν για μια ακόμα φορά εντυπωσιακή: Ο απολογισμός 1 κύπελλο και 6 μετάλλια!!
Την 1η θέση στην κατηγορία κάτω των 12 ετών και το Κύπελλο κατέκτησε ο Γιώργος Χαιρέτης κάνοντας ακόμα ένα εξαιρετικό τουρνουά και προσθέτοντας ένα ακόμα κύπελλο στην τροπαιοθήκη του.
Εκπληκτικός και ο αδερφός του Γιάννης Χαιρέτης, ο οποίος έκανε το καλύτερο ατομικό αποτέλεσμα από όλους τους σκακιστές του συλλόγου μας με 5/6! Αυτή η επίδοση του έδωσε το χάλκινο μετάλλιο (ισοβάθμησε στην 1η θέση και τα κριτήρια άρσης ισοβαθμίας του στέρησαν το κύπελλο) στην κατηγορία κάτω των 18.
Ασημένιο και Χάλκινο μετάλλιο αντίστοιχα και για τους εξαιρετικούς Γιάννη Μέμο και Χάρη Κονιό στην κατηγορία κάτω των 14 ετών.
Δύο σκακίστριες και ένας σκακιστής του ΣΟ Ανωγείων μονοπώλησαν και την κατηγορία κάτω των 10 ετών: Ευαγγελία Μέμου (η οποία βρίσκεται σε συνεχή άνοδο και εκπληκτική αγωνιστική φόρμα) Δημήτρης Νταγιαντάς και Ολυμπία Σφυρή κατέκτησαν μετάλλια σε αυτήν την κατηγορία.
Το σημαντικότερο όμως απ’ όλα είναι η συμμετοχή! Και σε αυτόν τον τομέα οι σκακιστές και οι σκακίστριες του ΣΟ Ανωγείων έσπασαν κάθε ρεκόρ, εκπροσωπώντας επάξια τόσο το σωματείο όσο και τα Ανώγεια. Μια ονομαστική αναφορά, μαζί με τα συγχαρητήρια προς όλους, είναι απαραίτητη. Με τον Σκακιστικό Όμιλο Ανωγείων, στα «Φραγκιαδάκεια 2014» αγωνίστηκαν οι:
Γιάννης Χαιρέτης, Γιώργος Χαιρέτης, Γιάννης Μέμος, Ευαγγελία Μέμου, Χάρης Κονιός, Γιώργος Κονιός, Δημήτρης Νταγιαντάς, Ολυμπία Σφυρή, Γιώργος Καλλέργης, Σαλούστρος Κώστας, Σαλούστρου Δέσποινα, Μιρζάκ Βαλέρια, Μανουρά Μαρία, Μανουρά Ειρήνη, Μανουρά Ράνια, Μανουράς Μπάμπης, Μανουράς Μανόλης, Ανδρεαδάκη Έλενα, Χαιρέτης Δημητρός, Χαιρέτη Μαρίνα, Χαιρέτη Έλενα, Βουιδάσκη Έφη, Δραμουντάνη Λευκή, Πασπαράκη Χρύσα, Πασπαράκη Θωμαΐς, Κεφαλογιάννης Βασίλης, Νταγιαντάς Μιχάλης, Νταγιαντά Τζούλια και Νταγιαντάς Μανόλης.
Η δυναμική ενός σωματείου που καταφέρνει να συμμετάσχει σε ένα αγωνιστικό τουρνουά με 30 αθλητές (οι 23 μάλιστα εκ των οποίων είναι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Ανωγείων, ηλικίας κάτω των 12 ετών) είναι προφανής. Τα παιδιά είναι αυτά που μας δίνουν δύναμη για να συνεχίσουμε, με στόχο όπως πάντα τον μαζικό πνευματικό αθλητισμό.
Συγχαρητήρια σε όλους τους σκακιστές και τις σκακίστριες του σωματείου μας και ένα μεγάλο ευχαριστώ στους γονείς – συνοδούς που ήταν κοντά μας, σε μια ακόμα πλήρως επιτυχημένη συμμετοχή σε τουρνουά.
https://www.youtube.com/watch?v=75W6Uw6Rhss
Παγκόσμια μέρα η 15η Φεβρουαρίου για τον Καρκίνο της παιδικής ηλικίας και στο βίντεο βλέπουμε τον Πολιτιστικό σύλλογο Ανωγείων να τραγουδά μπροστά στα παιδιά του Ιδρύματος ”Ελπίδα” στην πρόσφατη επίσκεψη τους εκεί.
Αφιερωμένο λοιπόν στα παιδιά και τις οικογένειες τους που περνούν τον δικό τους Γολγοθά στα πιο τρυφερά τους χρόνια.
Το ”Ήλιε Ανάτειλε” που τραγουδάει ο Γιώργης Βρέντζος και όλα τα παιδιά του συλλόγου.
Δυο μαντινάδες έστειλε στην ΑνωΓη ο Αριστείδης Χαιρέτης ή Γιαλάφτης για να τιμήσει με το δικό του τρόπο τη μνήμη δυο ξεχωριστών Ανωγειανών που έφυγαν πρόσφατα.
Για τον Μανώλη του Κίκη λέει:
“Ξύπνα Μανώλη για να δείς χατίρι σε ποβγάνει,
κι αν ένε για το σπίτι σας περήφανο το κάνει…”
Για την Ζαφειρένια Ξυλούρη ή Μπαμπακιούδενα αναφέρει:
“Το Στεφανή σκοτώσανε Μάνα τραυματισμένη,
επάντρεψες, εβάφτισες μα ‘σουνε πονεμένη..”
Μοντέρνο Ψηφιακό Μουσείο στα Ανώγεια
14/02/2014
– H ΕΦΗ ΣΑΠΟΥΝΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΑΚΗ ΜΙΛΕΙ ΣΤΗΝ “ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ”
Μας μιλά για τα νέα ευρήματα στο μινωικό ανάκτορο στις κορυφές του Ψηλορείτη, για την εντατική δουλειά που γίνεται ώστε να αναδειχθεί το περιβάλλον στο Ιδαίο Αντρο και, φυσικά, για το όνειρο που γίνεται πραγματικότητα: ένα κάθε άλλο παρά συνηθισμένο επαρχιακό μουσείο.
Μας μιλά για τα νέα ευρήματα στο μινωικό ανάκτορο στις κορυφές του Ψηλορείτη, για την εντατική δουλειά που γίνεται ώστε να αναδειχθεί το περιβάλλον στο Ιδαίο Αντρο και, φυσικά, για το όνειρο που γίνεται πραγματικότητα: ένα κάθε άλλο παρά συνηθισμένο επαρχιακό μουσείο
Του Παναγιώτη Γεωργουδή
Το Ψηφιακό Μουσείο των Ανωγείων που θα αναπαριστά τον πλούτο των αρχαιολογικών ευρημάτων του ανακτόρου της Ζωμίνθου, του μινωικού ανακτόρου που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.200 στον Ψηλορείτη, ολοκληρώνεται και θα λειτουργήσει φέτος. Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησαν σε τρεις τόμους της Αρχαιολογικής Εταιρείας τα ευρήματα και οι επιστημονικές μελέτες για το Ιδαίο Αντρο, το οποίο για πολλούς αιώνες υπήρξε διεθνές θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο.
Για όλα αυτά, αλλά και τις ανασκαφές στο ανάκτορο της Ζωμίνθου, μετά τον θάνατο του Γιάννη Σακελλαράκη, μιλήσαμε με τη σύζυγό του Εφη Σαπουνά-Σακελλαράκη, που τις συνεχίζει. Και όχι μόνο τις ανασκαφές. Η φροντίδα του περιβάλλοντος με τη δημιουργία ενός «δάσους» στην περιοχή είναι διαρκής, ενώ τον τελευταίο χρόνο σε συνεργασία με την Εφορεία Σπηλαιολογίας το Ιδαίο Αντρο έγινε ο ευπρεπής χώρος για τον οποίο τόσο πάλεψε ο Γιάννης Σακελλαράκης.
• Ποια είναι τα σημαντικότερα φετινά ευρήματα και τι προσθέτουν στο αρχαιολογικό ψηφιδωτό της Ζωμίνθου;
«Η ανασκαφή της Ζωμίνθου προσφέρει πολλά νέα στοιχεία, που δεν αφορούν μόνο τον Ψηλορείτη, αλλά απαντούν και σε κάποια ερωτήματα της Μινωικής Αρχαιολογίας, όπως π.χ. η εύρεση ενός πολυτελούς κτιρίου στα1.200 μ.που δεν μπορεί να είναι απλά ένας σταθμός προς το ιερό σπήλαιο. Η ανασκαφή του 2013, εκτός από την επέκταση του κεντρικού, μεγάλου και πολυώροφου κτιρίου και την ποικιλία των αρχιτεκτονικών του στοιχείων, έδωσε πλήθος ευρημάτων, που ρίχνουν φως στον χαρακτήρα του και ερμηνεύουν τη λειτουργία του, όπως π.χ. μια φορητή τράπεζα προσφορών με Ιερογλυφική Γραφή, χάλκινοι διπλοί πελέκεις κ.ά.».
• Ποια είναι η αξία και η ιδιαιτερότητα των τοιχογραφιών της Ζωμίνθου;
«Οι εκπληκτικής ποιότητας τοιχογραφίες βρέθηκαν σε θραύσματα, γι’ αυτό απαιτείται μεγάλη εργαστηριακή προσπάθεια για να συντεθούν. Τα θέματα, όμως, όπως σπείρες, φυτικά μοτίβα και πουλιά, υποδεικνύουν τι μπορούμε να περιμένουμε. Και βέβαια δείχνουν το εκλεπτυσμένο γούστο των ενοίκων του κτιρίου αυτού, που σύμφωνα με τη σύγχρονη ορολογία θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ένα μικρό μινωικό ανάκτορο στην κορυφή του Ψηλορείτη. Η έκταση του κεντρικού κτιρίου είναι περί τα 1.600 τ.μ. μέχρι σήμερα. Αλλά ένα μεγάλο τμήμα γύρω από αυτό, σύμφωνα με τις γεωμαγνητικές έρευνες που κάναμε, έχει καταστραφεί από τις γεωργικές εργασίες αλλά και από αρχαιοκαπηλίες της δεκαετίας του 1960 που έπληξαν και ένα τμήμα στο εσωτερικό του.
Η αρχιτεκτονική του κεντρικού κτιρίου είναι μεγαλοπρεπής ήδη από την περίοδο των πρώτων ανακτόρων (περί το 1900 π.Χ.) αλλά και τη δεύτερη φάση (περί το 1700 π.Χ.), όπως δείχνουν οι τοίχοι που διατηρούνται σε “πομπικούς” διαδρόμους, συνδέοντας τις διάφορες πτέρυγές του, ο φωταγωγός, οι αίθουσες τελετών ή συμποσίων αλλά και οι χώροι λατρείας με λύχνους, διπλούς πελέκεις, ειδώλια, χάλκινα ρυτά κ.λπ. Το κτίριο ήταν διώροφο, αλλά στη βόρεια και ανατολική πλευρά ήταν τριώροφο. Μέχρι τώρα έχουμε εντοπίσει εκατόν δέκα δωμάτια».
• Η Ζώμινθος λειτούργησε διαχρονικά ως πολύπλευρος κόμβος προς το Ιερό του Ιδαίου Αντρου. Ηταν ένας σταθμός; Ποια είναι η πολιτισμική της βαρύτητα;
«Ασφαλώς ήταν ένας κόμβος, αλλά δεν ήταν σταθμός. Ηταν η έδρα ενός διακεκριμένου τοποτηρητή, πιθανώς μέλους της δυναστείας της Κνωσού, η οποία διαχειριζόταν τον πλούτο του Ψηλορείτη: το μαλλί, τα βότανα, την ξυλεία κ.ά. Η θέση της είναι προνομιακή, όχι μόνο γιατί βρίσκεται κοντά σε πηγές, αλλά γιατί το χιόνι που σκεπάζει το Ιδαίο Αντρο, πολλές φορές μέχρι και το καλοκαίρι, δεν εμποδίζει την πρόσβαση στο σημείο αυτό. Οτι ήταν μόνιμη εγκατάσταση αποδεικνύεται από την αποκάλυψη εργαστηρίων αγγειοπλαστικής, ορείας κρυστάλλου, ίσως και χαλκού. Οι αρχαιοβοτανικές έρευνες αποδεικνύουν ότι στους μεγάλους πίθους αποθήκευαν κριθάρι, φακή, σταφύλια, σύκα αλλά και κεχρί, που για πρώτη φορά βρίσκεται στην Κρήτη και δείχνει τη διακίνηση προϊόντων. Από την άλλη, οι οστεολογικές μελέτες δείχνουν τα ζώα που υπήρχαν στο περιβάλλον. Εκτός από τα πρόβατα, χρήσιμα για το μαλλί, υπήρχαν χοίροι, αίγαγροι, ελάφια του τύπου ντάμα ντάμα κ.ά.».
• Τι αναμένουμε προσεχώς από την αρχαιολογική σκαπάνη;
«Δεν μπορούμε να πούμε τι ακριβώς περιμένουμε, έστω και αν το φανταζόμαστε. Μια ανασκαφή επιφυλάσσει εκπλήξεις. Η σκαπάνη είναι ο καλύτερος αρχαιολόγος».
• Η δημιουργία του Ψηφιακού Μουσείου στα Ανώγεια τι ακριβώς θα προσφέρει;
«Το μουσείο (χώρος πληροφόρησης, κατά το υπουργείο Πολιτισμού) είναι απαραίτητο, δεδομένου ότι τα σημαντικά ευρήματα μεταφέρονται στο Μουσείο Ρεθύμνου, λόγω της μη ύπαρξης μόνιμου φύλακα. Εχουμε δουλέψει χρόνια για να γίνει αυτό. Θα είναι ένας μοντέρνος χώρος και όχι ένα σύνηθες επαρχιακό μουσείο. Σκοπό έχει την ανάδειξη των αρχαίων αλλά και την αναβάθμιση της περιοχής. Εστίες πολιτισμού δεν είναι μόνο τα μεγάλα μουσεία μιας χώρας. Θα πραγματοποιούνται και εκπαιδευτικά προγράμματα. Το πιο σημαντικό απ’ όλα όμως είναι ότι κυκλοφόρησαν από την Αρχαιολογική Εταιρεία οι τρεις επιστημονικοί τόμοι για το Ιδαίο Αντρο, που είχαμε δουλέψει με τον Γιάννη Σακελλαράκη. Προστέθηκαν στον τόμο “Ιδαίο Αντρο” που κυκλοφόρησε πριν από δύο χρόνια (εκδόσεις Μίλητος) και στους πέντε τόμους για το μινωικό ιερό στα Κύθηρα, που ήταν συλλογική δουλειά. Καταλαβαίνετε, υποθέτω, ότι είμαστε από τους λίγους αρχαιολόγους που δημοσιεύουν ό,τι σκάβουν, έργο επίπονο και χρονοβόρο. Ομως μόνο έτσι δικαιώνουμε το έργο μας».
http://www.youtube.com/watch?v=ILPH1Ya6_yM&feature=youtu.be
Το βίντεο από την συνεργάτιδα της ΑνωΓη Αγγέλα Σκουλά από την εκδήλωση στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για τα 70 χρόνια από την εκτέλεση του Γιάννη Δραμουντάνη ή Στεφανογιάννη.
Η επιμνημόσυνη δέηση, ο λόγος του π.Ανδρέα για τα μηνύματα που μας δίνει μέχρι σήμερα η ζωή και η δράση του αρχηγού της Αντίστασης και το συγκινητικό τραγούδι του χωριού ,του Αχιλλέα Δραμουντάνη μέσα στο χώρο της εκκλησίας
Ο Θουκυδίδης, ο σπουδαιότερος ιστορικός της Αρχαίας Ελλάδας, είναι κυρίως γνωστός στους Έλληνες, επειδή το έργο του για τον Πελοποννησιακό πόλεμο, διδάσκεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η γνωριμία των ελλήνων μαθητών με τον Θουκυδίδη, αρχίζει και σταματά στη μετάφραση του κειμένου, στο συντακτικό και στη γραμματική, που, ναι μεν είναι αναγκαία για τη μελέτη του αρχαίου κειμένου, αλλά δεν βοηθούν την εις βάθος κατανόησή του.
Πόσοι άραγε γνωρίζουν, πως ο Θουκυδίδης θεωρείται ο «πατέρας» του Πολιτικού Ρεαλισμού, που είναι η κυρίαρχη σχολή σκέψης στις διεθνείς σχέσεις και στις στρατηγικές σπουδές; Η ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, το σπουδαίο αυτό έργο του Θουκυδίδη, είναι πάντα διαχρονική και επίκαιρη και σύμφωνα με τους θεωρητικούς των στρατηγικών σπουδών, μας βοηθά να κατανοήσουμε την παγκόσμια ιστορία και κυρίως τη σύγχρονη διεθνή πολιτική.
Όσο κι αν έχει εξελιχτεί η τεχνολογία, τα βασικά προβλήματα της διεθνούς πολιτικής, όπως ο διακρατικός ανταγωνισμός, οι συμμαχίες, η αποτροπή, η «θεωρία του ντόμινο», ο καταναγκασμός, ο κατευνασμός, τα διλήμματα ασφαλείας, η ισορροπία δυνάμεων κ.ά., παραμένουν αναλλοίωτα, εδώ και είκοσι-τέσσερις αιώνες από τη συγγραφή της ιστορίας του Θουκυδίδη. Έτσι λοιπόν, οι στρατηγικοί αναλυτές, προσπαθώντας να κατανοήσουν τη λογική του ανταγωνισμού μιας χερσαίας με μια ναυτική δύναμη, όπως για παράδειγμα Αγγλία-Γερμανία, ΗΠΑ-Ρωσία, ανατρέχουν στον Θουκυδίδη ,στον Πελοποννησιακό Πόλεμο και στο αρχικό μοντέλο Αθήνα-Σπάρτη. Το ίδιο πράττουν και οι πολιτικοί επιστήμονες όταν επιχειρούν να κατανοήσουν τη λογική του ιμπεριαλισμού και οι φιλόσοφοι τη σχέση μεταξύ ισχύος και ηθικής(βλ. Διάλογο Αθηναίων και Μηλίων).
Ο καθηγητής Αθανάσιος Πλατιάς[1]υποστηρίζει πως το έργο του Θουκυδίδη, επιτρέπει τη διατύπωση κάποιων υποθέσεων όπως:
α) Στην αρχή κάθε πολέμου οι άνθρωποι δείχνουν μεγαλύτερο ενθουσιασμό.
β) Η κυριαρχία στη θάλασσα είναι τεράστιο πλεονέκτημα.
γ) Ο πόλεμος γίνεται λιγότερο με όπλα και περισσότερο με χρήματα.
δ) Δεν υπάρχει ισχυρότερος δεσμός μεταξύ πόλεων ή ιδιωτών, από το κοινό συμφέρον.
ε) Στον πόλεμο οι ευκαιρίες δεν περιμένουν.
στ) Τα του πολέμου άδηλα.
ζ) Όσο γίνεται μακρύτερος ο πόλεμος, τόσο η έκβασή του καταντάει να εξαρτάται από τυχαία περιστατικά.
Ο Θουκυδίδης συχνά μέσα στην ιστορία του, κάνει αναφορές και κρίσεις, οι οποίες περιλαμβάνονται στα θεωρητικά εγχειρίδια των διεθνών σχέσεων και των στρατηγικών σπουδών, ως διδακτικό εργαλείο. Ο καθηγητής Πλατιάς, παραθέτει μερικές: «Δύο στοιχεία είναι βλαβερά όταν πρέπει να λάβει κανείς μια ορθή απόφαση: η βιασύνη και ο θυμός».
«Ακολουθούν τη πιο σωστή πολιτική, όσοι απέναντι των ίσων δεν υποχωρούν, απέναντι των ισχυρότερων συμπεριφέρονται με φρόνηση και απέναντι των κατωτέρων είναι μετριοπαθείς».
«Δεν πρέπει όπως το έχουμε συνήθεια, να δεχόμαστε συμμάχους, τους οποίους πρέπει να βοηθούμε αν βρεθούν στην ανάγκη, αλλά οι οποίοι καμία δεν μπορούν να μας δίνουν βοήθεια σε ώρα δικής μας ανάγκης».
Τον Αύγουστο του 1972, όταν οι ΗΠΑ είχαν βρεθεί σε αδιέξοδο με τον πόλεμο του Βιετνάμ, ο ναύαρχος Stansfield Turner, αποφάσισε να συμπεριληφθεί η ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, στη διδακτέα ύλη της Αμερικάνικης Ναυτικής Σχολής Πολέμου, διότι θεωρούσε πως η κατανόηση και η προσέγγιση αυτού του πολέμου(φαινομενικά αδιάφορου για τους αμερικάνους σπουδαστές), ήταν το καλύτερο παράδειγμα, που θα μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει στη μελέτη στρατηγικών περιπτώσεων και τη διδασκαλία στρατηγικών προβλημάτων. Η γέννηση του Πολιτικού Ρεαλισμού, στηρίχθηκε στη μελέτη του μεγάλου μας ιστορικού Θουκυδίδη και μεγάλοι ηγέτες τον εφάρμοσαν στην εξωτερική τους πολιτική, όπως ο Ρισελιέ, ο Τσώρτσιλ, ο Ρούσβελτ, ο Ντε Γκωλ, κ.ά. Η ιστορία του πολέμου μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, αποτελεί ένα από τα βασικότερα βιβλία για τη σχέση πολιτικής και ισχύος.
Ο Θουκυδίδης από την πρώτη κιόλας παράγραφο της Ιστορίας του Πελοποννησιακού πολέμου, µας πληροφορεί για το συσχετισμό δυνάμεων στο διεθνές σύστημα της Αρχαίας Ελλάδας: «Όταν άρχισε ο πόλεμος, οι δύο αντίπαλοι ήσαν στην αρχή της δύναμής τους, ήσαν καλά προετοιμασμένοι, και όλοι οι Έλληνες έπαιρναν ή ήσαν έτοιμοι να πάρουν το μέρος του ενός ή του άλλου». Περιγράφει λοιπόν τους δύο μεγάλους πρωταγωνιστές και τις συμμαχίες τους, εξετάζοντας λεπτομερώς το συσχετισμό δυνάμεων και όπως θα έκαναν οι σύγχρονοι ρεαλιστές, προσδιορίζει το διεθνές σύστημα µε βάση τον αριθμό των μεγάλων δυνάμεων και τον μεταξύ τους συσχετισμό ισχύος. Επικεντρώνει τη προσοχή του, όπως θα έκαναν οι σύγχρονοι ρεαλιστές, στη πόλη-κράτος και έτσι εδραιώνει το παράδειγμα της κρατο-κεντρικής προσέγγισης των διεθνών σχέσεων.
Η Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου περιέχει πάρα πολλές αναφορές στις προσπάθειες των πρωταγωνιστών, να μεγιστοποιήσουν το συμφέρον τους. Πόσο όμως μακριά μπορεί να φτάσει ένα κράτος αναζητώντας τρόπους εξυπηρέτησης των συμφερόντων του; «Για µια πολιτεία που ασκεί ηγεμονία, τίποτε δεν είναι παράλογο αν είναι συμφέρον», ισχυρίζονται οι Αθηναίοι. Πρώτα απ’ όλα έρχεται το συμφέρον επιβίωσης. Το άναρχο διεθνές σύστημα «τιμωρεί» όσα κράτη δε μεριμνούν για την αυτοπροστασία τους.
Ο φιλόδοξος στόχος που έθεσε για το έργο του ο Θουκυδίδης, δηλαδή να μπορεί να προβλέπει αυτά «που πρόκειται να συμβούν στο μέλλον» και να μείνει η Ιστορία του αιώνιο κτήμα(κτήμα ες αεί), μπορούμε να πούμε με απόλυτη βεβαιότητα, πως επιτεύχθηκε απόλυτα.
Ιωάννα Μπισκιτζή
Λέκτορας κλασικής φιλολογίας
Πηγές: 1.Αθ. Πλατιάς – Κων. Κολλιόπουλος «Θουκυδίδης και υψηλή στρατηγική ΙΙ: Η Στρατηγική της Σπάρτης στον Πελοποννησιακό Πόλεμο», Ποιότητα, 2001.
2.Αθαν. Πλατιάς «Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγική στο Θουκυδίδη», Αθήνα, 1998, βιβλιοπωλείο της ΕΣΤΙΑΣ
3.Θουκυδίδου Ιστορία
[1] Ο κ. Αθανάσιος Πλατιάς είναι Καθηγητής Στρατηγικής στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά, Πρόεδρος του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς και Διευθυντής του Κέντρου Διεθνών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Πειραιώς.
Δημοσιεύθηκε σε: Πολιτισμός