Ιστορική αναδρομή για τις οικονομικές κρίσεις της Ελλάδας διαχρονικά αλλά και άλλων χωρών θα πραγματοποιήσει μέσα από μια έκθεση του Μουσείο Ποταμιάνου «Κέρινα Ομοιώματα από την ιστορία της Κρήτης», στα Ζωνιανά.

Η ιστορική αναδρομή ξεκινάει από το 1832 και φτάνει στο σήμερα.

«Εφημερίδες, γελοιογραφίες, φωτογραφίες περασμένων εποχών, έρχονται στην επιφάνεια, διανύοντας το μέγεθος των οικονομικών δυσκολιών που υπήρχαν και των πτωχεύσεων.

Μέσα από την έκθεση αναλύονται τα δάνεια και κρίσεις που είχε υποστεί το Ελληνικό Κράτος τον 19ο αιώνα.

Υπάρχουν επίσης αναφορές το Κραχ του 1929 (ΗΠΑ) και των μετέπειτα συνεπειών στην Ευρώπη το 1932. Στην έκθεση παρουσιάζονται ακομα νομίσματα, διαστήματος ενός μηνός που κυκλοφόρησαν και αποσύρθηκαν εσπευσμένα λόγω πληθωρισμού από Γερμανία, Δανία, Αργεντινή και σε άλλες χώρες.

Επίσης στο Μουσείο Ποταμιάνου προστέθηκαν καινούριες σκηνές από κέρινα ομοιώματα από την Ιστορία της Κρήτης».

Το μουσείο είναι ανοιχτό από τις 10 το πρωί ως τις 7 το απόγευμα.

Τηλέφωνα επικοινωνίας: 28340 61087 & 6974 675190

Γερμανοί στρατιώτες στα μονοπάτια του Ψηλορείτη

Η ώρα της ανάπαυσης και του φαγητού, για τους κατακτητές του Γ΄Ραίχ

Οι φωτογραφίες που βλέπουν σήμερα για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας, είναι προδημοσίευση από το βιβλίο του συνεργάτη της  «ΑΝΩΓΗΣ» Γιώργη Καλογεράκη: «Χριστομιχάλης Ξυλούρης». Στον Γιώργο Καλογεράκη τις φωτογραφίες έστειλε η δημοσιογράφος Αννέτα Γουίνκεϊζ και απεικονίζουν την εξερεύνηση του Ψηλορείτη από τις γερμανικές δυνάμεις.

Ο Πάτρικ Λη Φέρμορ

Στις  2  Αυγούστου  2008, στον  κήπο  του  Ρεθύμνου,  ο  Λευτέρης  Καλλιτσουνάκης  μου  παραχώρησε μια  συνέντευξη την  οποία  δημοσίευσα  στο  βιβλίο  μου  «Γιάννης Δραμουντάνης Στεφανογιάννης –   Αρχηγός  Ανωγείων  και  Άνω  Μυλοποτάμου 1941-13  Φεβρουαρίου  1944  ». Ένα  μέρος  της  συνέντευξης  αναφέρεται  στο  θάνατο  του Γιάννη   Τζαγκαράκη  στην  Κορακόπετρα. Και  είναι  σημαντική  η  μαρτυρία  του  Λευτέρη  Καλλιτσουνάκη  για  τέσσερις  κυρίως  λόγους : α)  Γιατί  όσοι  μελετούν  και  ασχολούνται  με  την  Κρητική  Αντίσταση  γνωρίζουν  ότι  ο  Λευτέρης  Καλλιτσουνάκης  είναι  ένα  από  τα πιο  σημαντικά πρόσωπα  της  Αντίστασης  αφού  θήτευσε  δίπλα  στο  Ραλφ  Στόκμπριτζ,  στην  υπηρεσία  του  ενός  από τους  δύο  συμμαχικούς  ασυρμάτους  του  Ψηλορείτη    β)  στο  επεισόδιο  του  θανάτου  του  Γιάννη  Τζαγκαράκη  ο  Λευτέρης  Καλλιτσουνάκης  ήταν  παρών  και  περιγράφει  με  λεπτομέρειες  το  ατυχές  περιστατικό  γ)  Από τη  διήγηση  διαπιστώνεται  ότι  παρών στο  επεισόδιο  ήταν  και  ο  Ζαχαρίας  Δραμουντάνης,  γιος  του  Αρχηγού  Στεφανογιάννη,  του  οποίου  την  μαρτυρία  μπορεί  εύκολα  κανείς  να  αναζητήσει  και  να  καταγράψει  και  δ)  Η διήγηση  του  Λευτέρη  Καλλιτσουνάκη  δεν  επιτρέπει    την αλλοίωση  της  ιστορικής  αλήθειας

«…στο  λημέρι στη  Κορακόπετρα  εγίνηκε  κι ένα  επεισόδιο.  Εσκοτώθηκε  ο  Γιάννης  ο  Τζαγκαράκης.  Την  ώρα  που  μούχλιαζε  έγινε,  μεταξύ  μέρας  και  νύχτας.  Στο  λημέρι  είχε  έρθει  κάποιος  Λεωνίδας Τζαγκαράκης  ο  οποίος  ήτανε  ανιψιός  του  σκοτωμένου  από  τσι  Αλώνες  της  Ρεθύμνης.  Ο  Λεωνίδας  είχε  έρθει  βράδυ  βράδυ  από  τα  Ρεθεμνιώτικα  κι  εσερνε  μερικούς  για  να  φύγουνε  στη  Μέση  Ανατολή.  Ο  κακομοίρης  ο  Γιάννης  Τζαγκαράκης  ήτονε  δρωμένος  και  πήγε  κοντά  στη  φωτιά  που  εψήναμε  το  φαγητό.  Κι  έκατσε  κουκουβιστά.  Έρχεται  ένας  και  μας  ε  λέει  Γερμανοί  έρχουνται.  Ένας  βοσκός  από  τα  Ανώγεια,  θαρρώ  πως  ήτανε  Δραμουντάνης.  Ο  Νικολής  ή  ο  Κωστής.  Εμείς  ήντα  να  κάνομε,  αρπάξαμε  να  χώσομε  τον  ασύρματο  και  τον  οπλισμό  μας.  Κι  είχαμε  σ’ένα  πρινάρι  καμιά  δεκαριά  όπλα  κι  ένα  οπλοπολυβόλο. Ο  Πάτρικ  Λη  Φέρμορ  επήγε  στο  πρινάρι  και  επέτανε  τα  όπλα  αποπάνω  και  τα’παιρνε  ο  ένας  και  τα’δινε  τ’αλλουνού  να  πάμε  να  τα  κρύψομε.  Για  να  φύγομε  κι  εμείς  να  μη  μας  πιάσουνε  οι  Γερμανοί.  Ο  Λεωνίδας  ο  Τζαγκαράκης  όταν  ήρθε  μου  λέει  είμαι  κουρασμένος  Και  του  λέω  πάρε  μια  κουβέρτα  κι  έλα  να  πάμε  εις  το  κατάλυμα  πέρα  πέρα  που  μένω  κι  εγώ  να  μείνεις.   Κι  εκοιμάτονε  και  δεν  ήτανε  εκειά.  Είμαστε  εγώ,  ο  Λη  Φέρμορ,  ο  Στόκμπρτιζ,  ο  Γιάννης  Τζαγκαράκης,  ο  Στάνλευ,  καμιά  δεκαριά  νομάτοι.  Ήτανε  κι  ένα  δυο  βοσκοί  και  μας  εβοηθούσανε  να  πετάξομε  τα  πράματα  να  μη  μπλέξομε.  Ήτονε  και  του  Στεφανογιάννη  τα  παιδιά  εκεί,  ο  Γιώργης  και  ο  Ζαχαρίας,  μικρά  κι  εβαστούσανε  όλη  την  ώρα  τα  τουφέκια,  τα  γεμίζανε,  τα  αδειάζανε.  Εγώ  με  το  περιστατικό  το  δικό  μου  είχα  καεί.  Και  τον  είχα  πει  πολλές  φορές  μην  αφήνετε  τα  παιδιά  στα  τουφέκια  γιατί  κι  εγώ  έχω  καεί.  Έχω  σκοτώσει  ένα  συγγενή  μου  μ’αυτές  τις  μπουταλές.  Γι’αυτό  μην  αφήνετε  στα  παιδιά  τα  τουφέκια.  Είχανε  γεμίσει  το  όπλο,  ένα  γερμανικό  δαχτυλιδάτο,  ανάθεμά  το.  Ο  Λη  Φέρμορ  έπιασε  το  όπλο  να  το  πετάξει  στον  άλλο,  και  που  πήγε  η  χέρα  του,  στη  σκανδάλη,  και  θέτει  ένα  βρόντο  κι  έτσι  που  κάθουντανε  κουκουβιστά  ο  Τζαγκαράκης  του  πιάνει  το  πόδι  και  το  μηρό  και  του’κοψε  τη  κεντρική  αρτηρία.  Και  εμουντάραμε  εμείς  να  τόνε  βοηθήσομε  αλλά  πέντε  λεπτά  δεν  έζησενε.  Δεν  είπε  τίποτα,  τι  να  πει  ο  παντέρμος.  Ένας  καλός  άνθρωπος  ο  Γιάννης  ο  Τζαγκαράκης.  Δεν  είπε  τίποτα  στο  Φιλεντέμ,  μου  φταις  δηλαδή  και  τέτοια,  πάνω  από  πέντε δέκα  λεπτά  δεν  έζησενε.  Του  χύθηκε  το  αίμα. Εκειά  στο  πρινάρι  που  σκοτώθηκε  τόνε  θάψαμε  κιόλας.  Ο  Πάτρικ  Λη  Φέρμορ  εστεναχωρήθηκε  πάρα  πολύ.

Τα  οστά  του  μετά  τα  πήρανε  οι  συγγενείς  του  από  τη  Κορακόπετρα. Ή  στου  Φωτεινού  θα  τα’χουνε  πάει  ή  στσ’Αλώνες.  Είχε μια  αδερφή  στου  Φωτεινού  και  μάλλον  εκεί  θα  τα’χουνε.

Κι  επήγε  ο  Τζαγκαράκης  άδικα.  Γιατί  η  πληροφορία  ότι  έρχουνται  Γερμανοί στην  Κορακόπετρα  δεν  ήτανε  αληθινή…»

Γιώργος  Καλογεράκης

Επιστημονικός  συνεργάτης

Εργαστηρίου  Ιστορίας  Νεότερης  Ελλάδας

και  Νεοελληνικού  Πολιτισμού

Πανεπιστημίου  Ιωαννίνων

Αντίδραση προκαλεί δημοσίευμα της μεγάλης γερμανικής εφημερίδας Frankfurter Allgemeine Zeitung σύμφωνα με το οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ,  στη «Μάχη της Κρήτης» δεν έλαβαν μέρος κρητικοί αλλά κυρίως γερμανοί και βρετανοί.

Το θέμα παρουσιάζει η deutch velle world, ενώ σε άρθρο της ασκεί κριτική στο κείμενο της γερμανικής εφημερίδας.

Όπως αναφέρεται, η γνωστή γερμανική εφημερίδα,  αφιέρωσε μια ολόκληρη σελίδα της στην «Επιχείρηση Ερμής», όπως λεγόταν επίσημα η μάχη της Κρήτης.

Ο δημοσιογράφος Siegfried Thielbeer αναφέρεται διεξοδικότατα στο χρονικό της επιχείρησης, καταδεικνύει άλλη μια φορά το ότι μόνο μεγάλη επιτυχία δεν υπήρξε η κατάληψη της Κρήτης και επισημαίνει ακριβοδίκαια τις παραλείψεις και τα σφάλματα τόσο των γερμανικών δυνάμεων, όσο και της άμυνας του νησιού που είχαν αναλάβει κυρίως Βρετανοί, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί.

Και όμως, παρά την επιδεικτική αμεροληψία του, το άρθρο αυτό υποπίπτει σε μια εκκωφαντική παράλειψη. Δεν αναφέρεται καθόλου στους Έλληνες υπερασπιστές της Κρήτης, σαν η όλη επιχείρηση να είχε διεξαχθεί μεταξύ γερμανικών και βρετανικών δυνάμεων επί ουδέτερου και ανώνυμου εδάφους. Μόνο μια φράση σε όλο το εκτενές κείμενο: «Στην Κρήτη βρίσκονταν 30000 στρατιώτες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Εκτός απ’ αυτούς και περίπου 10000 Έλληνες, οι περισσότεροι με ελαφρύ οπλισμό».

Ούτε λέξη για την απεγνωσμένη αντίσταση των αμάχων, που προσπαθούσαν να αποτρέψουν την απόβαση, έστω και αν η δική τους δράση δεν προβλεπόταν από το πολεμικό δίκαιο, αλλά έχει εγγραφεί παρ’ όλα αυτά και στη γερμανική ιστοριογραφία σαν απροσδόκητη αντίσταση που βρήκε εντελώς απροετοίμαστους τους κατακτητές.Ίσως να αφήσουμε, λέει το δημοσίευμα της deutch velle  να διορθώσει τον κ. Thielbeer ένας άλλος Γερμανός δημοσιογράφος, ο Eberhard Rondholz που σε παλιότερο άρθρο του για τη μάχη της Κρήτης κατέληγε ως εξής:

«Έστω και με καθυστέρηση οι Γερμανοί ανακάλυψαν τους λίγους συμπατριώτες τους αντιστασιακούς…που αποπειράθηκαν μάταια να ρίξουν το χιτλερικό καθεστώς και κλήθηκαν εκ των υστέρων να αποκαταστήσουν τη χαμένη υπόληψη των Γερμανών…Τέτοια τιμή δεν επιφυλάχθηκε ακόμα στους αντάρτες της Κρήτης που θυσιάζοντας τη ζωή τους επιτάχυναν την πτώση του φασισμού. Νομίζω πως ήρθε η ώρα για τη Γερμανία να ανακαλύψει επί τέλους κι αυτούς τους άγνωστους ήρωες.»

Η Μήδεια κόρη του βασιλιά της Κολχίδας Αιήτη, εγγονή του Ηλιου και ανηψιά της μάγισσας Κίρκης, βοηθά τον Ιάσονα κατά τη διάρκεια της αργοναυτικής εκστρατείας να πάρει το χρυσόμαλλο δέρας. Η Μήδεια για να τον ακολουθήσει και να του δώσει τη νίκη, όχι μόνο πρόδωσε και εγκατέλειψε τον πατέρα της, αλλά πήρε και ως όμηρο τον αδελφό της Άψυρτο, τον οποίο δεν δίστασε να σκοτώσει και να κομματιάσει. Η Μήδεια και ο Ιάσων τελικά πηγαίνουν στην Κόρινθο και όλα αλλάζουν από τη στιγμή που ο Κρέοντας, ο βασιλιάς της Κορίνθου, αποφασίζει να παντρέψει την κόρη του Κρέουσα[Γλαύκη] με τον Ιάσονα. Καθώς η οργή της Μήδειας αρχίζει να εκδηλώνεται, ο Κρέοντας την εξορίζει από την Κόρινθο, εκείνη όμως κατορθώνει να εξασφαλίσει προθεσμία μίας ημέρας. Ως κίνηση συμφιλίωσης, η Μήδεια στέλνει στην Κρέουσα φόρεμα, στολίδια και κοσμήματα που τα έχει πρωτύτερα βουτήξει σε δηλητήριο, ξεκινώντας μ’ αυτή της την πράξη την εκδίκησή της απέναντι στον Ιάσονα που την έχει απατήσει με την Κρέουσα. Οταν η Κρέουσα παίρνει το δώρο της Μήδειας πεθαίνει με φριχτούς πόνους από τη φωτιά που παίρνει ο χιτώνας ενω μαζί της πεθαίνει και ο Κρέοντας και το παλάτι παίρνει φωτιά. Επειτα, η Μήδεια σκοτώνει τα παιδιά της πραγματοποιώντας τις εκδικητικές απειλές της απέναντι στον Ιάσονα. Στο τέλος, εμφανίζεται σε ιπτάμενο άρμα με φτερωτά άλογα -δώρα του προπάππου της Ηλιου- και κατευθύνεται προς την Αθήνα.
Η Μήδεια του Ευριπίδη είναι μια γυναίκα που ενεργεί υποκινούμενη αποκλειστικά από έρωτα· από τον έρωτά της προς τον Ιάσονα. Σύμφωνα με τον Αυστριακό ψυχίατρο Καρλ Γκουστάβ Γιουνγκ, το κομμάτι της άνιμα (στον ψυχισμό του άνδρα) και του άνιμους (στον ψυχισμό της γυναίκας) δεν εξαντλούν το απύθμενο βάθος, την άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής, καθώς υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο μια «σκοτεινή περιοχή», η «σκιά», περιοχή στην οποία οφείλονται όλες οι ακραίες πράξεις του ανθρώπου, καθώς και οι δεύτερες σκέψεις του· καθώς δίπλα στο συνειδητό και ορατό από όλους «Εγώ» υπάρχει ένα δεύτερο «Εγώ», που σκέφτεται «ό,τι πιο πρόστυχο και αηδιαστικό» (Γιουνγκ), ο άνθρωπος είναι ικανός ακόμα και για τις ειδεχθέστερες πράξεις σε περίπτωση που η σκιά αναγκαστεί να εκφραστεί ανεξέλεγκτα.
Η Μήδεια ξέρει πως η θανάτωση των παιδιών της θα βυθίσει τον Ιάσονα στη δυστυχία. Μα ίσα-ίσα που τη δυστυχία του θέλει και η Μήδεια. Κι αυτή η επιθυμία της τη βοήθησε να νικήσει την αγωνία και την ταραχή της, όταν έφτασε πια η ώρα να παλέψει το μίσος, που είχε για τον άντρα της, με τη μητρική στοργή. Η εκδίκηση είναι γι’ αυτήν η γλυκύτερη απόλαυση. Γι’ αυτό δε θα ανοίξουν τα φύλλα της καρδιάς της, για να περάσουν μέσα οι φωνές των παιδιών και δε θα δει το δάκρυ τους, όταν θα αστράφτει μπρος στα μάτια τους το κοφτερό μαχαίρι της. Έχει καιρό να τα κλάψει αργότερα. Τώρα θα εκδικηθεί.
Δεν φταιει αυτή,δεν έχει άλλον τρόπο,γιατί κανένα άλλο συναίσθημά του δεν βρίσκει-δεν υπάρχει,για να το χρησιμοποιήσει:ο πόνος του για τα παιδιά,είναι το τελευταίο,το μοναδικό τέχνασμά της που θα τον υποτάξει στην πιο μαρτυρική,στην πιο αληθινή [γιατί δεν έμεινε καμμιά άλλη αλήθεια από το γάμο τους] ένωσή του μαζί της.Δεν την ενδιαφέρει….Ο Ιάσονας μπαίνει στο σκοτάδι…Η προδοσία του Ιάσονα είναι ιδιαίτερα ειδεχθής, επειδή οφείλει πολλά στη γυναίκα του. Επανειλημμένα εκείνη έσωσε τη ζωή του και ολοκλήρωσε για χάρη του τους άθλους που εκείνος δεν μπορούσε να κατορθώσει. Είναι καιροσκόπος, καθώς χρησιμοποιεί τώρα τη βασιλική οικογένεια της Κορίνθου για το κέρδος, όπως στο παρελθόν χρησιμοποίησε τη Μήδεια.
Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΒΑΡΗ ισχυρίζεται ο Γιώργος Χειμωνάς στην εισαγωγή της μετάφρασης του ,της Μήδειας του Ευριπίδη.
…Τώρα απομακρύνεται όλο και βαθύτερα στο σκοτάδι που είναι ο έρωτας – πρέπει να έχει πολύ σκοτάδι ο έρωτας για να μη φαίνεται ότι ο Άλλος λείπει, πρέπει να είχε πολύ σκοτάδι ο βάρβαρος έρωτας της Μήδειας αφού ο Ιάσονας δεν ήταν ποτέ μαζί της: δεν είναι τώρα κι άρα δεν ήταν ποτέ. Αλλά εκείνη ήταν πάντα εκεί …δε βγήκε ποτέ από το σκοτάδι της -και η έσχατη ερωτική της πράξη προς τον Ιάσονα είναι να τον αναγκάσει να συναντηθεί μαζί της μέσα από τον πόνο του για τα σκοτωμένα του παιδιά….Γιατί ο σκοπός του έρωτα είναι η οπωσδήποτε ένωση και η βαρβαρότητά του η οποιαδήποτε πράξη για να το κατορθώσει.
Μπισκιτζή Ιωάννα
Λέκτορας κλασσικής φιλολογίας