Ιστορία
07/11/2013
Όπως κάθε χρόνο ,έτσι και φέτος, ο Δήμος Ανωγείων αλλά και η οικογένεια των Σκουλάδων θα τιμήσουν την μνήμη της Αρκαδικής θυσίας,147 χρόνια μετά, το ερχόμενο Σάββατο 9 Νοεμβρίου στις 11 το πρωί στον χώρο του ανδριάντα του πυρπολητή της Ιεράς Μονής, Εμμανουήλ Αναγνώστου Σκουλά, που βρίσκεται λίγο πάνω από το Κέντρο Υγείας
Στην εκδήλωση την ανάλυση για το ιστορικό της επετείου θα εκφωνήσει ο κ.Γιώργος Καλογεράκης υποψήφιος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Η ανακοίνωση του Δήμου Ανωγείων έχει ως εξής:
Ο Δήμος Ανωγείων, Θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη των Ηρώων της Αρκαδικής εθελοθυσίας, σας προσκαλεί στην εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στο χώρο του ανδριάντα, του ήρωα Εμμανουήλ Βασιλείου ( Αναγνώστου) Σκουλά, Πυρπολητή της Ιεράς Μονής Αρκαδίου. Την 9η Νοεμβρίου 2013 ημέρα Σάββατο και ώρα 11:00 μ.μ. Παρακαλείσθε να τιμήσετε την εκδήλωση με την παρουσία σας.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Εορτασμού Ηρώων Αρκαδικής Εθελοθυσίας
Σάββατο 09 Νοεμβρίου 2013
Στο χώρο του ανδριάντα:
Ώρα 11:00 μ.μ.: Επιμνημόσυνη δέηση
Εκφώνηση του ιστορικού της επετείου, από τον Γιώργο Καλογεράκη Διευθυντή Δημοτικού Σχολείου Καστελίου – Υποψήφιο Δρ. Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
«147 χρόνια από την εθελοθυσία του Αρκαδίου»
Κατάθεση στεφάνων στο χώρο του ανδριάντα
Ενός λεπτού σιγή
Εθνικός Ύμνος
Δημοσιεύθηκε σε: 
Το 416 π.Χ. και ενώ βρίσκεται σε ισχύ η Νικίειος Ειρήνη(421π.Χ.), την οποία είχαν υπογράψει οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες, κλείνοντας με αυτήν, την πρώτη φάση του Πελοποννησιακού πολέμου, οι Αθηναίοι επιχείρησαν να εκβιάσουν τους Μήλιους για να μπουν στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Οι Μήλιοι λόγω της δωρικής καταγωγής τους και θεωρώντας εαυτούς συγγενείς με τους Σπαρτιάτες είχαν κρατήσει ουδέτερη στάση στον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431-404 π.Χ.).
Οι Αθηναίοι, με τριάντα δικά τους καράβια, έξι Χιώτικα και δύο Λεσβιακά, και με χίλιους διακόσιους οπλίτες, τριακόσιους τοξότες και είκοσι ιπποτοξότες Αθηναίους και περίπου χίλιους πεντακόσιους οπλίτες συμμάχους νησιώτες, εκστρατεύσανε εναντίον των Μηλίων και με την απειλή της βίας ζητούσαν να διαπραγματευτούν την προσχώρηση της Μήλου στην αθηναϊκή «συμμαχία».
Ο Θουκυδίδης, ο υπέρτατος αυτός ιστορικός, στο 5ο κεφάλαιο της Ιστορίας(Ξυγγραφής) του, διασώζει και αφηγείται τον διάλογο Μηλίων και Αθηναίων, ο οποίος αποτελεί τον πυρήνα της επιστημονικής μελέτης των διεθνών σχέσεων.
Στον διάλογο, οι Αθηναίοι, αφού εξηγήσουν στους Μήλιους ότι θεωρούν επικίνδυνους για την ηγεμονία τους όσους νησιώτες δεν έχουν ακόμα υποτάξει και ότι η συζήτηση που κάνουν, δεν μπορεί να στηριχτεί στην έννοια του δικαίου αλλά στο συμφέρον του ισχυρότερου, τους προτείνουν να υποταχθούν στην αθηναϊκή ηγεμονία. Με κυνικό τρόπο, οι Αθηναίοι λένε στους Μήλιους , πως δεν τους ενδιαφέρει η φιλία τους, αλλά αντιθέτως προτιμούν το μίσος τους, που θα είναι η απόδειξη της δύναμής τους πάνω στους συμμάχους και τους υποτελείς τους.
Οι Μήλιοι απαντούν πως αν οι Αθηναίοι αναλαμβάνουν τόσο μεγάλους κινδύνους για να μην καταλυθεί η εξουσία τους κι αν οι υπόδουλοι διακινδυνεύουν τόσο πολύ για να απαλλαγούν από αυτήν, τότε αυτοί που είναι ακόμα ελεύθεροι , θα θεωρηθούν τελείως ανίκανοι και δειλοί, αν δεν φτάσουν στα έσχατα ώστε να μην υποδουλωθούν.
«Δεν χρειάζεται καθόλου να φτάσετε στα έσχατα, αν σκεφτείτε φρόνιμα. Διότι δεν αγωνίζεστε περί αρετής εναντίον ίσων αντιπάλων, όποτε θα ήταν ντροπή να υποχωρήσετε, αλλά αγωνίζεστε για τη σωτηρία σας. Επομένως δεν πρέπει να αντισταθείτε σε πολύ ανώτερούς σας». Ανταπαντούν οι Αθηναίοι για να λάβουν την εξής απάντηση των Μηλίων:
«Ωστόσο καμιά φορά το αποτέλεσμα του πολέμου εξαρτάται από την τύχη και όχι από την υπεροχή δυνάμεων. Αν τώρα εμείς, αμέσως χωρίς αντίσταση υποχωρήσουμε, δεν έχουμε καμιά ελπίδα σωτηρίας. Αν όμως αντισταθούμε, υπάρχει ελπίδα να σωθούμε».
Ο διάλογος παρουσιάζεται από τον Θουκυδίδη με πολύ παραστατικό τρόπο, θυμίζοντας επεισόδιο αρχαίας τραγωδίας. Οι Μήλιοι αφού συζήτησαν μεταξύ τους έδωσαν στους αλαζόνες Αθηναίους την εξής περήφανη απάντηση:
«Ούτε την αρχική μας απόφαση αλλάζουμε ούτε θα επιτρέψουμε να καταργηθεί μέσα σε λίγο χρόνο η ελευθερία μιας πόλης που κατοικείται εδώ και εφτακόσια χρόνια. Πιστεύοντας στην καλή τύχη εκ μέρους των θεών και στη βοήθεια των ανθρώπων και ιδιαίτερα των Σπαρτιατών, θα προσπαθήσουμε να τη σώσουμε. Σας ζητάμε να φύγετε από τη χώρα μας. Είμαστε φίλοι και με σας και με τους Σπαρτιάτες. Ας κάνουμε μεταξύ μας συνθήκες ωφέλιμες και για τους δυο μας»
Η απάντηση των Αθηναίων ήταν άμεση, κυνική και ρεαλιστική:
«Όπως φαίνεται από την απόφασή σας, μόνο εσείς από όλους τους ανθρώπους πιστεύετε ότι τα μέλλοντα είναι πιο σίγουρα από αυτά που βρίσκονται μπροστά στα μάτια σας. Βλέπετε να πραγματοποιούνται τώρα τα αόρατα, επειδή αυτό επιθυμείτε. Θα αποτύχετε οικτρά παραδομένοι στις ελπίδες σας, στην τύχη και στους Σπαρτιάτες».
Η πολιορκία της Μήλου ξεκίνησε αμέσως, για να τελειώσει το χειμώνα του επόμενου έτους, όταν οι Μήλιοι εξαντλημένοι από την πείνα αναγκάστηκαν να συνθηκολόγησαν άνευ όρων. Οι Αθηναίοι σκότωσαν όσους Μήλιους ενήλικους έπιασαν, έκαναν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες και έστειλαν στο έρημο νησί, πεντακόσιους αθηναίους κληρούχους για να το κατοικήσουν.
Οι Μήλιοι, αδύναμοι μπροστά σε δυνατούς, επικαλούμενοι τη δικαιοσύνη, διαπίστωσαν με τραγικό τρόπο, πόσο «δίκιο έχει ο δυνατός», ανεξάρτητα από το ότι πιθανότατα και αυτός να συντριβεί από όλους όσους συνέτριψε ή εκμεταλλεύτηκε. Η συμπεριφορά των Αθηναίων προς τους Μήλιους το 416 π.Χ. ήταν συνέπεια οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων που διαμόρφωσαν τη συνείδηση των Αθηναίων πολιτών έτσι που κίνητρα δράσης και κριτήρια απόφασης να είναι η διατήρηση και αύξηση της εξουσίας, η δίψα για δύναμη και η χωρίς έλεος χρήση της βίας. Η ανθρώπινη συνείδηση διαμορφώνεται από τους θεσμούς και την εκάστοτε χρονική στιγμή που θα την επικαλεστούν για να διαμορφωθεί αυτό που καλούμε πολιτικό ήθος.
Ο Θουκυδίδης με τον διάλογο Μηλίων και Αθηναίων ίσως θέλησε να παρουσιάσει τη δική του εκδοχή για τη μεταμόρφωση της Αθηναϊκής Συμμαχίας σε ηγεμονία και εν τέλει σε τυραννίδα. Θυμίζει το τρίπτυχο της δραματικής ποίησης, Ύβρις-Τύσις-Νέμεσις. Η Νέμεση για τους Αθηναίους ήρθε λίγο αργότερα στη Σικελία και κορυφώθηκε με την ήττα του αθηναϊκού στόλου στους Αιγός Ποταμούς, το 404 π.Χ.. Η Αθήνα κρύφτηκε πίσω από τα τείχη του Πειραιά. Οι Αθηναίοι είχαν χάσει τον στόλο τους και τη δυνατότητα ανεφοδιασμού της πόλης τους και η λιμοκτονία ήταν θέμα μόνο μηνών. Οι Αθηναίοι τρομοκρατούνται από τη σκέψη ότι αυτά που είχαν κάνει σε άλλες πόλεις στη διάρκεια του πολέμου, σκοτώνοντας τους άντρες και υποδουλώνοντας τα γυναικόπαιδα, θα έπρεπε να τα υποστούν τώρα και οι ίδιοι. Η Σπάρτη, όμως, διάλεξε μια διαφορετική τύχη για την Αθήνα. Το πιο σημαντικό στο τέλος του πολέμου δεν ήταν το ότι νίκησαν οι Σπαρτιάτες, αλλά το ότι επέλεξαν, για τις δικές τους πολιτικές σκοπιμότητες, να μην καταστρέψουν την Αθήνα.
Ο διάλογος Μηλίων και Αθηναίων διδάσκει αιώνια, πως η «Ύβρις» μιας Υπερδύναμης φέρνει νομοτελειακά τη Νέμεση, γιατί καμιά υπερδύναμη δεν είναι κυρίαρχη για πάντα και η σθεναρή αντιπαράταξη των μικρών λαών απέναντι στην ξεδιάντροπη αλαζονεία των πάνοπλων ισχυρών, στο τέλος δικαιώνεται!
Ιωάννα Μπισκιτζή
Λέκτορας κλασικής φιλολογίας
Πηγές: Θουκυδίδου Ιστορίαι, Ε’ τόμος, μεταφρ.Ελευθερίου Βενιζέλου
C. Mosse, Το τέλος της Αθηναϊκής δημοκρατίας, Παπαζήσης, 1978
Β. Κρεμμυδά –Σοφ. Μαρκιανού, Ο Αρχαίος Κόσμος, Αθήνα 1982
Θουκυδίδης και σύγχρονες διεθνείς σχέσεις, Παναγιώτης Ήφαιστος, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών, εκδ. Ποιότητα
Πλήθος κόσμου παρευρέθηκε στην πλατεία Ηρώων στο Μετόχι στα Ανώγεια, για να τιμήσει με σεμνότητα την ιστορική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, όπου οι Έλληνες βροντοφώναξαν το ΟΧΙ στα τελεσίγραφα των Φασιστών που αιματοκύλησαν τον πλανήτη.
Η επέτειος γιορτάστηκε στο Μετόχι σχεδόν μια εικοσαετία μετά λόγω των έργων στον κεντρικό δρόμο του χωριού. Τελευταία φορά ήταν στο μακρινό 1994 όταν επί Δημαρχίας Γεωργίου Σμπώκου γινόταν τα έργα ανάπλασης της πλατείας Αρμί.
Αρχικά τελέστηκε επίσημη Δοξολογία στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου παρουσία όλων των ιερωμένων του χωριού,του Δημάρχου Ανωγείων κ.Κεφαλογιάννη και σύσσωμου του Δημοτικού συμβουλίου. Στην συνέχεια η φιλόλογος κ.Μοσχούρη ανέπτυξε το ιστορικό της επετείου και τα ηθικά διδάγματα της μέχρι και τις μέρες μας. Ο λόγος της κ.Μοσχούρη έχει ως εξής:
«Αιδεσιμότατοι, αξιότιμε κύριε Δήμαρχε, κύριοι εκπρόσωποι των τοπικών αρχών και φορέων και των σωμάτων ασφαλείας, αγαπητοί συνάδελφοι και μαθητές, κυρίες και κύριοι,
Σαν σήμερα, πριν από 73 χρόνια, μετά από απόρριψη τελεσιγράφου του πρεσβευτή της φασιστικής Ιταλίας Γκράτσι, τα ιταλικά στρατεύματα επιτέθηκαν απρόκλητα σε όλη την έκταση των ελληνοαλβανικών συνόρων, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον ελληνικό λαό να γράψει μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της πολυτάραχης ιστορίας του.
O δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είχε αρχίσει από το 1939, με τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία. Στις 10 Ιουνίου η Ιταλία εισέρχεται στον πόλεμο και τον Αύγουστο του 1940, θα προκαλέσει τη χώρα μας με τον τορπιλισμό στην Τήνο του ευδρόμου «Έλλη», ανήμερα της μεγάλης γιορτής της Παναγίας.
Είναι ο προάγγελος της ιταλικής επίθεσης στην Ελλάδα, που προετοιμάζεται με κάθε μυστικότητα, πριν αυτή εκδηλωθεί στις 28 Οκτωβρίου του 1940.
Η χώρα μας, χωρίς να διαθέτει τα τεράστια πολεμικά μέσα των εισβολέων Ιταλών και με μόνα όπλα της την ψυχή και τη γενναιότητα του λαού της είπε ΟΧΙ στο ιταμό τελεσίγραφο του Ιταλού δικτάτορα Μουσολίνι, καταφέρνοντας, στο μέτωπο της Αλβανίας, καίριο χτύπημα στις ιμπεριαλιστικές του φιλοδοξίες, σε σημείο ταπείνωσης, γεγονός που ανάγκασε τον επίσης δικτάτορα της Γερμανίας, Χίτλερ, να ανασυντάξει τα πολεμικά του πλάνα και να προστρέξει σε βοήθεια του φανφαρόνου συμμάχου του.
Η Ελλάδα, αφού αντιστάθηκε ηρωικά στις σιδηρόφρακτες στρατιές του Χίτλερ, υπέκυψε στις κατά πολύ ανώτερες στρατιωτικές του δυνάμεις και αναπόφευκτα υπέστη, στις 24 Απριλίου 1941, την τριπλή κατοχή από τις συνασπισμένες δυνάμεις της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Βουλγαρίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η τελευταία μάχη δόθηκε στην Κρήτη, όπου οι Κρήτες άοπλοι και ακέφαλοι έδωσαν τον υπέρ πάντων αγώνα.
Από την σκληρή αυτή κατοχή ξεπήδησε η εποποιϊα της Εθνικής Αντίστασης, που σε συνδυασμό με τις νίκες των συμμάχων οδήγησαν στην πτώση των δυνάμεων του ναζιστικού και φασιστικού άξονα και στην απελευθέρωση της χώρας μας.
Αυτό είναι με λίγα λόγια το ιστορικό πλαίσιο της μεγάλης αυτής ιστορικής επετείου. Είναι ωστόσο αμφίβολο τι ποσοστό των μαθητών θα αποκρινόταν κάτι συναφές, ερωτώμενοι τι ακριβώς εορτάζουμε στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, ενώ είναι απολύτως βέβαιο ότι σε ορισμένες τουλάχιστον απαντήσεις θα τιμητική θέση θα κατείχαν ο Κολοκοτρώνης ο Καραϊσκάκης και ο Αθανάσιος Διάκος… Και πριν βιαστούμε να αναθεματίσουμε την άγνοια της νέας γενιάς, ας κάνουμε μία γρήγορη αναδρομή στα δικά μας μαθητικά χρόνια και θα διαπιστώσουμε με έκπληξη (;) πως και τότε επικρατούσε σε πολλούς μία ανάλογη σύγχυση. Ποια είναι όμως η αιτία που ημερομηνίες και γεγονότα, νικητές και ηττημένοι μπλέκονται διαχρονικά στο μυαλό των μαθητών σ’ ένα αξεδιάλυτο κουβάρι; Ευθυνόμαστε μήπως εμείς που ως εκπαιδευτικοί δεν διδάσκουμε σωστά την ιστορία; Φταίνε τα σχολικά εγχειρίδια που βομβαρδίζουν τα παιδιά με υπερβολικές πληροφορίες και λεπτομέρειες, με αποτέλεσμα να μη συγκρατούν τελικά ούτε τα στοιχειώδη; Είναι αυτή η σύγχυση προϊόν κάποιου άλλου απροσδιόριστου παράγοντα;
Το μόνο βέβαιο είναι πως στα παιδιά δεν αρέσει συνήθως η ιστορία. Η αγάπη γι αυτήν έρχεται, όταν έρχεται, πολύ αργότερα και πηγάζει από την προσωπική ανάγκη του καθενός να κατανοήσει το παρελθόν και να αποκτήσει αυτό που ονομάζουμε ιστορική συνείδηση.
Εκείνο που πρέπει πάντως να αντιληφθούμε είναι πως η ιστορία δεν αποτελείται από γεγονότα μακρινά, φανταστικά και απλησίαστα. Είναι όλα όσα έκαναν οι πρόγονοί μας χθες, μα κι ό,τι ζούμε εμείς σήμερα κι ό,τι θα κάνουν οι απόγονοί μας αύριο. Η παρουσία μας και μόνο αλλά κυρίως οι αποφάσεις, οι κρίσεις και η δράση μας είναι εκείνα που δημιουργούν ιστορία. Γι’ αυτό ακριβώς και επιβάλλεται προσοχή σε κάθε μας επιλογή. Δεν αρκεί να θυμόμαστε να λέμε ΟΧΙ μόνο σε μια εθνική επέτειο. Και οπωσδήποτε ιστορική συνείδηση δεν αποκτούμε παρακολουθώντας μόνο μία παρέλαση ή ακούγοντας μία ομιλία.
Είναι βέβαιο πως αισθανόμαστε- και το οφείλουμε- υπερήφανοι για το θαύμα του 40, όπως και για τα άλλα επιτεύγματα των προγόνων μας. Είναι καιρός όμως να αναρωτηθούμε επιτέλους αν αυτήν την περηφάνια μπορούμε να την κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας. Πόσο περήφανες θα είναι για εμάς οι επόμενες γενιές; Η μνήμη και ο έπαινος όσων αγωνίστηκαν για την ελευθερία μας, γι’ αξίες υψηλές και ιδανικά είναι αναμφισβήτητα ο ελάχιστος φόρος τιμής που μπορούμε να τους αποδώσουμε. Αρκεί να μη σταθούμε σε μία στείρα προγονοπληξία και επαναπαυμένοι στις δάφνες του παρελθόντος να αμελήσουμε τις μάχες που οι ίδιοι χρωστάμε στα παιδιά μας:
Η πρώτη μάχη είναι εκείνη ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό. Ας μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ξεμπερδέψαμε μια και καλή μ’ αυτόν όταν τελειώσαμε με το Χίτλερ. Ο φασισμός, αν οι λαοί δεν έχουν τα μάτια τους ανοιχτά, μεταμορφώνεται συνεχώς προσπαθώντας να τους εξαπατήσει και να τους παρασύρει στο παιχνίδι του πολέμου και της αλληλοεξόντωσης. Ο λύκος αλλάζει συνεχώς προβιά, προβάροντας κάθε φορά την πιο φανταχτερή για την περίσταση. Δεν είναι καθόλου δύσκολο για ένα λαό τσακισμένο από την ανέχεια και απογοητευμένο από την πολιτική και τους πολιτικούς να πέσει στα νύχια ενός επιτήδειου φασίστα. Αν θέλουμε να σβηστεί μια για πάντα από τη μνήμη της ανθρωπότητας η ναζιστική θηριωδία, δεν αρκεί να την καταδικάζουμε σε εκδηλώσεις επετειακού χαρακτήρα σαν τη σημερινή. Πρέπει να επαγρυπνούμε και να πολεμούμε το φασισμό όπου και όπως κι αν εκδηλώνεται: Στη δουλειά, στην πολιτική, στην οικονομία, στις εθνικές μειονότητες, στις διακρατικές σχέσεις, στην επικοινωνία μας με τους άλλους λαούς, ιδιαίτερα τους γειτονικούς, ακόμα και μέσα στην ίδια μας την οικογένεια.
Ο άλλος μας αγώνας έχει να κάνει με τα ναι και τα όχι μας: τα μικρά και τα μεγάλα, τα σημαντικά και τα ασήμαντα. Γιατί είναι εκείνα που προσδιορίζουν ποιοι τελικά είμαστε. Το όχι του ΄40 μας μίλησε για το πνεύμα ελευθερίας, τη διάθεση για αγώνα, την ομοψυχία. Ο πόλεμος, η πείνα, τα σκελετωμένα παιδιά μας μίλησαν για τις αντοχές, το θάρρος αλλά και την ταπείνωση της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι κουκουλοφόροι δοσίλογοι, οι προδότες μας διηγήθηκαν μια άλλη ιστορία, του φόβου του σκουληκιού που κρύβεται στην τρύπα του, του φόβου που ζητά προστασία από τον δυνάστη, την αισχρή και απάνθρωπη μανία για κέρδος που δε λογαριάζει τον άνθρωπο, το διπλανό και δε συντροφεύει κανέναν σε κανέναν αγώνα Είναι αναγκαίο κι εμείς να αναλογιστούμε προς τα πού θα πρέπει να στρέψουμε το ηχηρό μας όχι σήμερα. Γιατί ο πόλεμος τώρα είναι διαφορετικός: δεν έχει όπλα και σφαίρες και κυρίως είναι ενάντια σε εχθρό αόρατο, που είναι γι αυτό πιο επικίνδυνος. Χρειάζεται κρίση για να τον διακρίνουμε πίσω από το πλανερό προσωπείο του και να του αντισταθούμε.
Μήπως το όχι μας πρέπει να το απευθύνουμε σε όσους υπονομεύουν το δικαίωμά μας στην αυτοδιάθεση και την ελευθερία, σε όσους απαξιώνουν την παιδεία, την υγεία, σε όσους αρνούνται να μας ακούσουν, υποτιμούν τη νοημοσύνη μας και κουρελιάζουν την αξιοπρέπεια μας; Μήπως, ακόμα, σε όσους στην καθημερινότητά μας, με οποιοδήποτε τρόπο, μας κακοποιούν, μας εκφοβίζουν, μας εκβιάζουν;
Το εύκολο είναι πάντοτε να ρίχνουμε το φταίξιμο στους άλλους, μα τελικά την ευθύνη έχουμε εμείς: όταν σιωπούμε και δε λέμε την αλήθεια, όταν δεν λέμε όχι. Με αυτή τη σκέψη και με μια εικόνα ας φύγουμε σήμερα από δω: Αυτή με τα συσσίτια του 1940, κι αυτή με τα συσσίτια του 2013…”.
Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων εκ μέρους όλων των φορέων του τόπου.
Η παρέλαση των μαθητών καταχειροκροτήθηκε από όλους Ανωγειανούς αλλά και γονείς από τα γύρω χωριά που καμάρωναν τα παιδιά τους. Η ηλιόλουστη μέρα που είχαμε σήμερα στα Ανώγεια αποτέλεσε κίνητρο για την μαζική παρουσία του κόσμου στην παρέλαση της νεολαίας μας.
Η στο Βωμό της Λευτεριάς , τίμημα έχει δώσει…
Μεγάλο κάθε Ανωγειανός ελεύθερος να νιώσει…
“Έλληνες στα όπλα. Ήρχισαν σήμερον αι εχθροπραξίες.” Το πρώτο ανακοινωθέν του Ελληνικού επιτελείου. Πρωινοί συναγερμοί εις τας Αθήνας. Η ζωή μας στην υπηρεσία της πατρίδας. Ποιοί αγαπητοί μου χριστιανοί της ημετέρας θρησκείας του Σταυρού και της Ανάστασης είμαστε σήμερα αφιερωμένοι στην υπηρεσία της πατρίδος; Ο ασύρματος η εφημερίδα έγραψε τον τίτλο αυτό τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 1940.
Αυτήν την ώρα που η Ελλάδα διέρχεται τη μεγαλύτερη κρίση αφανισμού της σε όλα τα πεδία και με τις δυσμενέστατες προοπτικές, πρέπει και οφείλει να επιστρέψει εις την αναζήτηση της μεγάλης ψυχής, εκείνης της κρίσιμης ώρας που αδίκως, απρεπώς και προκλητικότατα μας εκήρυξαν τον πόλεμο οι σημερινοί σύμμαχοι μέσα στην Ευρωπαϊκή ένωση. Οι Ιταλοί. Ποιοι Ιταλοί; Οι Ιταλοί οι οποίοι παρασύρθηκαν χρόνια και χρόνια μέσα από τον φασισμό. Το φασισμό ενός παράφρονος ηγέτη, του Μουσολίνι. Ο οποίος τελικά τους οδήγησε και αυτούς στον αφανισμό. Γιατί αυτοί είχανε περάσει σε ένα παραλήρημα λατρείας του ως θεού. Ποιανού; του Μουσολίνι της μεγάλης αμαρτίας και του μεγάλου εγκλήματος, που όταν ο Χίτλερ του είπε κάποια στιγμή ότι έπρεπε να κάνουν τον άξονα, αυτός συμφώνησε και συμμετείχε σε αυτήν την θηριωδία, την οποία εξέφρασε ο άξονας των δύο μεγάλων τότε δυνάμεων, κάτω από την επιρροή και την επίδραση του Χίτλερ. Και όταν κάποιοι τον ρώτησαν γιατί έκανες αυτή την συμφωνία με τον Χίτλερ του άξονα, η οποία είναι τόσο επικίνδυνη για την Ιταλία, αυτός είπε: Ακούτε να δείτε, εγώ είμαι ρεαλιστής. Εγώ θέλω 30.000 σκοτωμένους για να μπορώ να παρακαθίσω αύριο στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων της ειρήνης, διότι αλλιώς θα είμαι εκτός.
Βλέπετε αγαπητοί χριστιανοί, ότι είναι τελείως σκοτεινή και απάνθρωπη η εξουσία του φασισμού και του ναζισμού τότε, όπως εξακολουθεί να είναι και σήμερα. Η εξουσία της δημοκρατίας, η οποία εμφανίζεται με προσωπείο δημοκρατικό και εν τέλει εφαρμόζει όλες τις ολοκληρωτικές μεθόδους εναντίον των λαών, που δοκιμάζονται σε ολόκληρο τον κόσμο, σε Δύση και Ανατολή, ιδιαίτερα όμως στην πατρίδα μας , η οποία αυτήν την ώρα, το ξανάπαμε και το ξαναλέμε και σήμερα, διότι συνεχώς πρέπει να το επαναλαμβάνομε, ότι η πατρίδα μας τελικά με την δική μας αδράνεια ουσιαστικά και με την δική μας μικρόχαρη προσδοκία έφτασε ως εδώ.Σκεφτόμενοι ότι μπορεί κάτι να περισώσουμε από τα προνόμιά μας, δεν υπηρετήσαμε την πατρίδα, δεν αφιερωθήκαμε σ’ αυτήν την πατρίδα και στους σκοπούς τους οποίους επιβάλει η συναίσθηση της πατριωτικής και όχι της εκμεταλλευτικής και εθνικιστικής πατριδοκαπηλίας .
Αυτήν την ώρα λοιπόν, καλούνται τα παιδιά των σχολείων να υψώσουν της σημαίες. Αλλά πολλά σχολεία δεν κάνουν ούτε αυτό μέσα στα σχολεία, διότι δεν μπορούν. Ζούμε στην πολυκοινωνία του πολυπολιτισμού και του πλουραλισμού και ξεχνούμε όμως μέσα σ ‘αυτή την κοινωνία του πολυπολιτισμού, τον πολιτισμό τον δικό μας, ξεχνούμε ότι η Κρήτη ήταν το αρχαιότερο στη μεσόγειο νησί που διαμόρφωσε ένα τεράστιο πολιτισμό, ειρηνικό πολιτισμό για να μπορούν να προάγονται οι συνθήκες των ανθρώπων, μέσα από την διαδικασία των συναλλαγών, των ανταλλαγών, του εμπορίου, διότι τα καράβια τα μινωικά δεν ήταν κατακτητικά, αλλά ήταν καράβια τα οποία είχαν μία αποστολή ανταλλαγής των προϊόντων των χεριών των ανθρώπων για μια καλύτερη ζωή. Αυτός ο πολιτισμός που έκανε τόσα πολλά και για την τέχνη και αποτελεί υπόδειγμα, σήμερα καταπατάται. Και εμείς ούτε στην Κρήτη ξέρουμε τον πολιτισμό μας βαθιά, παρά μόνο έτσι να λέμε δυο κουβέντες, αλλά ούτε και στην Ελλάδα ξέρουνε τον ευρύτερο πολιτισμό. Ο λαός μας, τον πολιτισμό της φιλοσοφίας, τον πολιτισμό των μεγάλων σοφών της αρχαιότητας, των επιστημόνων, όλων αυτών των ανθρώπων που διαμόρφωσαν τον πολιτισμό για την Ευρώπη, ένα πολιτισμό τον οποίο τον πήραν κατ’ εξοχήν οι Γερμανοί να τον αξιοποιήσουν και αυτοί οι Γερμανοί αντί να οφείλουν ευγνωμοσύνη στην Ελλάδα και να την προασπίζουν αμετάκλητα σε κάθε περίοδο, είναι εκείνοι οι οποίοι κατέστρεψαν την Ελλάδα επανειλημμένα, από την παλιότερη εποχή πριν κάνουμε την επανάσταση που μας έδωσε την ελευθερία έως την νεότερη, έως την εξαφάνιση των Ελλήνων από την Μικρά Ασία και από όλη την ιστορία του Πόντου, γιατί τότε με διαταγές του Γερμανικού επιτελείου σφάγιασαν ολόκληρο τον Ελληνικό λαό.
Σήμερα όμως είναι μια άλλη εποχή, είναι μια άλλη κρίση. Η Ελλάδα καθημαγμένη πλέον, σταυρωμένη στο σταυρό του δικού της μαρτυρίου, τον οποίο εμείς οι ίδιοι ανεχτήκαμε και ανεχόμαστε ακόμα, προχωρεί σε ένα ακόμα δυστυχώς, σε ένα ακόμα μεγαλύτερο αφανισμό της. Γιατί δεν γνωρίζουμε ουσιαστικά την αλήθεια από τους ίδιους τους κυβερνώντες, από αυτούς οι οποίοι ήδη οδήγησαν την Ελλάδα σ’ αυτό το κατάντημα και λένε τώρα ότι θέλουν να την σώσουν. Μα ποίοι θα την σώσουν; Αυτοί οι οποίοι καταχράστηκαν τα πάντα; Τα ιερά και τα όσια; Δεν μιλούμε με ονόματα, αλλά εμείς απαιτούμε σαν λαός εδώ που μας ισοπέδωσαν οι Γερμανοί, όπως και άλλα μέρη στην Κρήτη, απαιτούμε να γνωρίζουμε ποίοι είναι εκείνοι οι οποίοι κατέστρεψαν την Ελλάδα, την εκμεταλλεύτηκαν και έκαναν τα ανόσια αυτά πράγματα σε βάρος του Ελληνικού λαού. Και ο Ελληνικός λαός ο οποίος τους ανέχτηκε, τους κολάκευσε, τους ζητούσε όλη την ώρα για τις δικές του εξυπηρετήσεις.
Αυτή την ώρα όμως ήρθε η ώρα της δικιάς μας ευθύνης, της λαϊκής ευθύνης, για να ξανά αναφωνήσουμε, όχι να κάνουμε καμιά επανάσταση, αλλά να πούμε, ΕΛΛΗΝΕΣ στα όπλα της Ελληνικής ψυχής. Να ξυπνήσει η Ελληνική μας ψυχή, να ξυπνήσει η Χριστιανική μας ψυχή. Διότι, ο Χριστός είναι η ανεπανάληπτη διακήρυξη της ειρήνης. Αυτό τον χριστιανισμό τον απεμπολήσαμε και στην εκκλησία μας μέσα, διότι, σπαράσσονται οι μεγιστάνες της εκκλησίας σ’ ανατολή και δύση και τώρα ο χριστιανισμός αλληλοσπαράσσεται εντός του. Και φτάσαμε στο σημείο να μην υπάρχουν αυτή την ώρα δυνατότητες, να μπορεί να πιστέψει η νέα γενιά και να πάει στην εκκλησία, όπως πήγαινε παλιότερα. Να αφιερώσει μια ημέρα να ξεκουραστεί ψυχικά, να κάμει μια προσευχή, έστω ακόμα και αν δεν είναι απόλυτα πιστοί. Και βλέπουμε τελευταία να έρχονται οι μουσουλμάνοι να αγοράζουν όπως έγραψαν προχθές οι εφημερίδες, από την Αγγλία τις κενές εκκλησίες του χριστιανισμού και να τις παίρνουν αυτοί, κοροϊδεύοντας το χριστιανισμό μέσα στην ίδια την Αγγλία, την εκφυλισμένη Αγγλία, η οποία τόσα δεινά συσσώρευσε και στην Ελλάδα και παντού και μας οδήγησε τελικά και στον εμφύλιο πόλεμο. Αυτοί λοιπόν έρχονται σήμερα να ζητάνε τα ρέστα.
Γι’ αυτό λοιπόν λέμε: ΕΛΛΗΝΕΣ στα όπλα της ψυχής μας, Έλληνες στα όπλα τα ειρηνικά του χριστιανισμού, να γυρίσουμε πίσω να αναζητήσουμε τη δόξα και το μεγαλείο του έπους της Αλβανίας, που κατάντησε σήμερα αίσχος της σημερινής ζωής μέσα στην οποία μας οδήγησαν.
Αγαπητοί μου
Δεν χρειάζονται πολλά. Ειρήνη του Χριστού να σας ευλογήσει και να σας φωτίσει. ΕΛΛΗΝΕΣ στα όπλα. Άρχισαν σήμερα ή όχι σήμερα, προ πολλού, εδώ και πέντε χρόνια οι μεγάλες εχθροπραξίες, τις οποίες ανεχόμαστε ακόμα και δεν ζητούμε τα ρέστα από αυτούς που τις διαμορφώνουν.
ΝΑΙ στη δικιά μας επανάσταση του Χριστού.
Μετά από πολλά χρόνια τα Ανώγεια θα τιμήσουν την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 στην πλατεία Ηρώων στο Μετόχι και όχι στην πλατεία Αρμί λόγω των έργων που συνεχίζονται τις τελευταίες εβδομάδες στον κεντρικό δρόμο από το Δημαρχείο έως και το Αχλαδάκι. Έτσι και η παρέλαση της μαθητιώσας νεολαίας θα πραγματοποιηθεί στον κεντρικό δρόμο στο Μετόχι. Το Δελτίο Τύπου για τις εκδηλώσεις είναι το κάτωθι:
Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α
Εορτασμού Εθνικής Επετείου 28ης Οκτωβρίου 2013
Η οποία θα πραγματοποιηθεί στο Ηρώο της Κεντρικής Πλατείας Μετοχίου
· Γενικός σημαιοστολισμός από της 8ης πρωινής ώρας της 26ης Οκτωβρίου μέχρι και της δύσης του ηλίου της 28ηςΟκτωβρίου 2013.
· Φωταγώγηση όλων των Δημοσίων και Δημοτικών Καταστημάτων, καθώς και των Καταστημάτων των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου και Υποκαταστημάτων των Τραπεζών, κατά τις βραδινές ώρες της 27ης και 28ηςΟκτωβρίου.
Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2013
– 11.00 π.μ. Τέλεση επίσημης δοξολογίας στον Ιερό Ενοριακό Ναό του Αγίου Δημητρίου στο Μετόχι.
– Ανάπτυξη του ιστορικού της επετείου της Εθνικής Εορτής, από την κ. Μοσχούρη Βασιλική , Φιλόλογο του Σταυράκειου Γενικού Λυκείου Ανωγείων, στην Πλατεία Ηρώου στο Μετόχι
Κατάθεση στεφάνων:
1. Εκ μέρους του Δήμου Ανωγείων
2. >> του Αστυνομικού Τμήματος Ανωγείων
3. >> της Εθνικής Αντίστασης
4. >> του Λυκείου Ανωγείων
5. >> του Γυμνασίου Ανωγείων
6. >> του Δημοτικού Σχολείου Ανωγείων
– Ενός λεπτού σιγή
– Εθνικός Ύμνος
– Θα ακολουθήσει παρέλαση μαθητιώσας νεολαίας στον Κεντρικό Δρόμο στο Μετόχι
* Στις παραπάνω εορταστικές εκδηλώσεις, καλούνται να παραβρεθούν όλοι οι δημότες.
Ο Φυσιολατρικός Σύλλογος Ηρακλείου ξεκινάει από την Κυριακή 20 Οκτωβρίου μια μεγάλη ενότητα που αφορά σε μια από τις ιστορικότερες στιγμές του Β Παγκοσμίου Πολέμου, την Απαγωγή του Γερμανού Διοικητή Κρήτης, στρατηγού Heinrich Kreipe, τον Απρίλιο του 1944.
Μέσα από μια σειρά πορειών που θα πραγματοποιηθούν από το Σύλλογο μας, θα αναβιώσουμε σε τμήματα όλη την πορεία της δραματικής φυγάδευσης του Kreipe στην Αίγυπτο από την ομάδα του Βρετανού Patrick Leigh Fermor και τους Κρήτες αντάρτες.
Κυριακή 20 Οκτωβρίου: Ενότητα Α (Δροσιά – Ανώγεια)
Η πορεία μας θα ξεκινήσει λίγο πριν τη Δροσιά (Γενί Γκαβέ) από την τοποθεσία Σφυρί Μετόχι (υψόμ.300μ) και από χωματόδρομους (που την άνοιξη του 1944 δεν υπήρχαν) και μονοπάτια θα φθάσουμε στα Ανώγεια (υψόμ.730μ).
Ώρες Πορείας: 5:00
Βαθμός Δυσκολίας: 1
Θα υπάρχει και εναλλακτική: Σφυρί Μετόχι – Χώνος – Δροσιά
Ώρες Πορείας: 2
Βαθμός Δυσκολίας: 1
Επιβίβαση μετά στο λεωφορείο και συνάντηση όλοι μαζί στα Ανώγεια. Θα υπάρχει μενού για όσους επιθυμούν.
Αρχηγός: Ζαχαράκης Γιώργος (6977594308)
Δηλώσεις συμμετοχής στο 2810 224667 (19:00-21:00 ΔΕ-ΠΑ) και στον αρχηγό
Πληροφορίες: www.fysi.gr
Αναχώρηση από Κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκη (Καινούργια Πόρτα): Κυριακη 7:30