Κοινωνικά
Πέθανε σε ηλικία 83 ετών η Ελένη Βλατά
01/06/2019
“Έφυγε” από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών η Ελένη Βλατά (αδερφή του Παναγιωτονίκο). Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί την Κυριακή 2 Ιουνίου στις 12 μ.μ. από τον Ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Μεϊντάνι. Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που θα την σκεπάσει.
Δημοσιεύθηκε σε: Κοινωνικά
Το Σάββατο 1 Ιουνίου στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη στο Αρμί, θα τελεστεί το σαρανταήμερο μνημόσυνο, για τον Σάββα Κουνάλη (Κουναλόσαββα) που έφυγε από τη ζωή στις 22 Απριλίου 2019. Η οικογένεια του καλεί φίλους και συγχωριανούς όπως παραστούν για να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη του.Η οικογένειά του κατέθεσε το ποσό των 50 ευρώ ,για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής έκδοσης της «Ανω Γης». Ακόμα η οικογένεια του αδελφικού του φίλου Δημάρατου Κουνάλη κατέθεσε στη μνήμη του το ποσό των 100 ευρώ στην εφημερίδα μας και η οικογένεια του Σάββα Κεφαλογιάννη το ποσό των 50 ευρώ.
Τα χρήματα θα διατεθούν για τις ανάγκες του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου.
Επίσης η οικογένεια του παρακαλεί να δημοσιευτεί το παρακάτω κείμενο στην ηλεκτρονική έκδοση της «Ανω Γης» :
Είναι καλοκαίρι και η νύχτα έχει απλώσει τα φτερά της στο αγαπημένο σπίτι. Οι πόρτες ανοιχτές να μπαίνει η λιγοστή δροσιά και έξι παιδιά το ένα ξαπλωμένο σχεδόν δίπλα στο άλλο, ακούγοντας μόνο τις ανάσες μας. Την απόλυτη ησυχία διαταράσσει η φωνή της κουρασμένης μάνας : – Σβήσε μπρε το φως! Όλη τη νύχτα πρέπει να διαβάζεις;
Αυτός ατάραχος, γυρνά, της ρίχνει μια ματιά, χαμογελά όπως πάντα και ξαναχώνεται στη θαλπωρή του βιβλίου…..Μια τυπική νύχτα των παιδικών μου χρόνων.
Τώρα που αναστορούμαι λέξεις και στιγμές, νιώθω ότι από εκεί πρέπει να αρχίσω. Μα τι να πρωτοπώ, που να σταθώ, να μη ξεχάσω, να μην αδικήσω. Να μπορέσω να περιγράψω τη καλοσύνη, τη γαλήνη και την ηρεμία που χαρακτήρισε το διάβα της ζωής σου.
Ο Κουναλόσαββας γεννήθηκε το 1933. Ακριβογιός του Χαραλάμπη Κουνάλη και της Ειρήνης το γένος Δραμουντάνη. Το τρίτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας. Η Όλγα, η Λευτερία, ο Σάββας, η Λουκία, η Φωφώ. Μοναχογιός και για τις αδερφές του : – Ο Σάββα μας!
Τρίχα να μην αγγίξει τα μαλλιά του, δίχτυ προστασίας να μη πάθει τίποτα. Ακόμα και σήμερα κλαίνε όταν θυμούνται τη στιγμή που σκάβανε μικρά παιδιά το χωράφι και από απροσεξία το σκεπάρνι της αδερφής του τον τραυματίζει στο κεφάλι.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του δύσκολα. Κατοχή, το κάψιμο του χωριού. Παλικαράκι δίπλα στη μάνα του βλέπει τους καπνούς του χωριού που καίγεται, από την Αξό. Μετά το πόλεμο τελειώνει άριστος μαθητής το Ανωγειανό Δημοτικό Σχολείο στο Ηράκλειο και στην αποφοίτησή του η δασκάλα του αναθέτει να απαγγείλει το ποίημα «Ο Καλός Γιός». Και αυτό το ποίημα τον συντρόφευσε στη υπόλοιπη ζωή του. Καλός γιος, αδερφός, σύντροφος, πατέρας.
Γυρνά στο χωριό να βοηθήσει και αυτός την οικογένειά του. Νεαρός τη δεκαετία του 50 και του 60 ζει την δημιουργία και το ξαναχτίσιμο του χωριού από την αρχή. Κάνει παρέες και φιλίες που σημαδεύουν τη ζωή του. Ο Δημάρατος, ο Αντρέας, ο Φούρος, ο Βιόλος και δίπλα στο πάντα ευγενή πατέρα του και στο θείο του το Σαββοβασίλη αντρώνεται και πλάθει τις αξίες της ζωής του. Αξίες που δεν τον εγκαταλείπουν ποτέ και μια εποχή που χάθηκε παντοτινά.
Οι κόρες της Κουνάλενας παντρεύονται και όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου παντρεύεται κι ο ίδιος την Αντιγόνη Κουτεντάκη του Λεωνίδα και της Σοφίας το γένος Κεφαλογιάννη. Η γυναίκα του θα σταθεί βράχος και ήρεμη δύναμη για την οικογένεια που θα χτίσει. Κάνει έξι παιδιά και αγωνίζεται καθημερινά να τα αναθρέψει και να τα σπουδάσει αργότερα. Ζουν ευτυχισμένα παιδικά χρόνια σε μια γειτονιά «με πολλούς πατέρες και μανάδες και 27 αδέρφια» στην αυλή έξω από το Δημαρχείο : -Τα πολλά παιδιά είναι ευτυχία μας έλεγε όποτε μας λύγιζαν μα δεν μας γονάτιζαν τα καθημερινά προβλήματα της νιότης μας.
Ξεκινά τη ζωή του από το μηδέν πολλές φορές. Κορακόπετρα, Γούρνες, Νίδα και το αγαπημένο Καβροχώρι. Δεν αγκομαχεί, δεν δυσανασχετεί. Αγωνίζεται, πάντα αισιόδοξος και χαμογελαστός. Με σπουδαίους «ορτάκηδες και συνοδοιπόρους». Επαναστάτης για το χώρο και το χρόνο της εποχής του. Χωρίς στεγανά, χωρίς προκαταλήψεις. Παιδί με τα παιδιά, μεγάλος με τους μεγάλους. Θα εμπνεύσει σεβασμό, περηφάνια, συντροφικότητα. Αγαπημένος για τους συγγενείς και για τους φίλους. Με υψηλή την αίσθηση της ευθύνης και του χρέους δε μένει στα μικρά και ασήμαντα, κάνει υπερβάσεις στις συναναστροφές του, τιμά και σέβεται όλους τους συγχωριανούς.
Στις χαρές, όμορφος με τα καστανοπράσινα μάτια, φορώντας τα φρεσκοβαμμένα στιβάνια και το μαύρο μαντήλι που δεν αποχωρίστηκε ποτέ, θα κόβει το κρέας λίγο-λίγο και θα κερνά. Και στις λύπες εκεί, θα χαϊδεύει το μουστάκι, θα κάνει το σταυρό του, – Δόξα σοι ο Θεός, θέ μου , θα λύνει το μαντήλι, θα το σφίγγει στα δόντια του, θα κλείνει λογαριασμούς με το παρελθόν και θα ξεκινά ξανά την ανηφόρα της ζωής.
Και εμείς εκεί, κάθε Σεπτέμβρη να σε αποχαιρετούμε μπαμπά με ένα λυγμό που ανέβαινε μέχρι το λαιμό για να μη φανεί το δάκρυ. Να έρχεσαι τα κρύα χειμωνιάτικα βράδυα με δύσκολους καιρούς για να φύγεις ξανά πολύ πριν ξημερώσει. Ο χαιρετισμός σου, καθημερινός με ένα μπουκάλι γάλα με το γαλατά του συνεταιρισμού. – Οι βοσκοί είναι καλά , αυτό έφτανε και ύστερα πάλι η ανυπομονησία του Απρίλη, το ξανάσμιγμα στον Κιλιστό για το καλοκαίρι που ερχόταν. Να κατεβαίνεις από τη Νίδα και μαζί με τη γυναίκα σου να φεύγεις ξανά για το Καβροχώρι. Ο τρύγος τον Αύγουστο, η αγωνία να μαζέψουμε τη σταφίδα πριν τις πρώτες βροχές. Αγώνας , αγώνας η ζωή μα το βράδυ να έρχεσαι πάντα με τα ρόδα στα χέρια και το χαμόγελο στα χείλη.
Να φουσκώνουμε από περιφάνεια για μια σου λέξη, για ένα βλέμμα. Φάρος ελπίδας και αισιοδοξίας για όλους μας. Να μην μας αποθαρρύνεις ποτέ, να στηρίζεις τις επιλογές και τα λάθη μας, να είσαι πάντα εκεί γιατί χωρίς εσένα θα ήταν – θα είναι – διαφορετικά. Και να ευχόμαστε ακόμα και σήμερα να μπορούσαμε να ρουφήξουμε τις αναμνήσεις και τις θύμισες που έχουν και άλλοι από εσένα . Ο Κώστας, ο Λευτέρης, ο Μανώλης, παιδιά σου και αυτά.
Ύστερα, τα τελευταία χρόνια όταν ο κύκλος έκλεινε σιγά σιγά, να στέκεσαι ώρα πολύ μπροστά από τις φωτογραφίες με τα εγγόνια, να κάνεις τις τελευταίες βόλτες στη Νίδα και να μονολογείς: – Ε το μπαντέρμο κόσμο….
Και να έρχονται ξανά και ξανά στο νου μου τα λόγια του Καζαντζάκη που τόσο σου άρεσε:
«Μαζεύω τα σύνεργά μου : δράση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα σπίτι μου, στο χώμα. Όχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε……»
Σβήσε το φως αγαπημένε μου μπαμπά. Πέρασε πια η ώρα. Καληνύχτα…
Τα παιδιά σου
Δημοσιεύθηκε σε: Κοινωνικά
“Έφυγε” από τη ζωή η Ιωάννα (Άννα) Σουλτάτου (Αλισαβογιάννη) σε ηλικία 58 ετών. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί την Παρασκευή στη 1 μ.μ στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στο Μετόχι.
Η ΑΝΩΓΗ απευθύνει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της. Μια άξια Ανωγειανή που ταλαιπωρήθηκε ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αλλά διατήρησε μέχρι το τέλος την πίστη και την αξιοπρέπεια της. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που θα την σκεπάσει.
Δημοσιεύθηκε σε: Κοινωνικά
“Έφυγε” από τη ζωή ο Εμμανουήλ Καλλέργης ή “Κουρούπης” σε ηλικία 93 ετών. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί την Τρίτη 7 Μαΐου στη 1 μ.μ από τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου.Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που θα τον σκεπάσει.
ΠΡΩΤΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ «ΑΕΤΟΥ»
O Εμμανουήλ Καλλέργης μεταξύ άλλων διετέλεσε πρώτος πρόεδρος του Αετού Ανωγείων όταν ιδρύθηκε η ομάδα το 1963. Σε ψήφισμα της το Δ.Σ του Αετού αναφέρει:
Μετά την αναγγελία του θανάτου του Εμμανουήλ Καλλέργη ή “Κουρούπη” το Δ.Σ του Αετού Ανωγείων συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίαση και αφού έλαβε υπόψιν του:
-Την ιδιότητα του εκλιπόντος ως πρώτου προέδρου του Αετού Ανωγείων κατά την ίδρυση του.
-Το γεγονός ότι με την παρουσία και τη ζωή του τίμησε το σωματείο μας και τα Ανώγεια.
Αποφάσισε:
-Να εκφράσει τα ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους του.
-Να παραστεί το Δ.Σ στην κηδεία του.
-Να καταθέσει στεφάνι στη μνήμη του.
-Το παρόν να δοθεί και να δημοσιευθεί στον τοπικό τύπο.
Εκ μέρους του Δ.Σ ο πρόεδρος Στέλιος Ξυλούρης
«Ο Βασίλης Βρέντζος ή Γκιάβρος γεννήθηκε το 1932 στα Ανώγεια. Ήταν το όγδοο παιδί του Εμμανουήλ Βρέντζου ή Βόλη και της Ανδρονίκης. Αδέλφια του ήταν ο Δημάρατος, η Ειρήνη, η Σοφία, η Ελένη, η Χαρίκλεια, η Μαρία και η Ευαγγελία. Πολυμελής αλλά “εύπορη” για την εποχή οικογένεια, όπου οι ανάγκες των ανθρώπων περιορίζονταν κυρίως στις διατροφικές. Οι ελιές και το σιτάρι που καλλιεργούσαν στον Άρδακτο, περιουσία της Ανδρονίκης ως κόρη του Βρεντζογιάννη, το περιβόλι στα Ανώγεια και τα πρόβατα ήταν αρκετά ώστε να νιώθουν αυτάρκεις οι ίδιοι και όλοι όσοι ήταν γύρω τους…“Στο σπίτι μας δεν επεινάσαμε”, συνήθιζαν να λένε οι αδερφές του.
Ο πόλεμος του σαράντα όμως έφερε για την οικογένεια και φυσικά για τον Βασίλη που ήταν τότε 8 χρονών ένα βαρύ πλήγμα. Σκοτώθηκε ο αδερφός του Δημάρατος είκοσι ενός έτους στην πρώτη γραμμή του αλβανικού μετώπου το Φλεβάρη του 41. Τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν , το πένθος και ο πόνος από την απώλεια του αδερφού, τα δεινά του πολέμου, ο ξεριζωμός και η διασπορά απ’ το κάψιμο του χωριού ήταν οι εφηβικές αναμνήσεις του Βασίλη.
Τα χρόνια πέρασαν, ο πόλεμος τελείωσε και η οικογένεια ενωμένη ξαναγύρισε στη ρίζα της ξεκινώντας απ’ την αρχή. Ο Βασίλης έγινε βοσκός από πολύ μικρός αφού έχασε τον αδερφό του και έπρεπε να βοηθήσει τον πατέρα του. Καλός βοσκός και τυροκόμος , “μεγαλοκουραδάρης” της εποχής του, ασχολήθηκε με την κτηνοτροφία μέχρι τα 70 του χρόνια όπου ένα πρόβλημα υγείας τον ανάγκασε να “ξεβοσκέψει”. Μην μπορώντας να συμβιβαστεί με τα νέα δεδομένα στην κτηνοτροφία συνήθιζε να κρίνει αυστηρά τους νέους βοσκούς για τον τρόπο που ασκούν σήμερα το επάγγελμά τους. Τα πρόβατα ήταν το ένα απ’ τα δύο μεγάλα ενδιαφέροντά του. Το άλλο ήταν η πολιτική και το κόμμα του. Οι αδερφές του στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν αυτό του το πάθος έλεγαν ότι γεννήθηκε την ημέρα των εκλογών του 1932. Η πολιτική και οι εκλογές ήταν η μόνη συζήτηση που του έφτιαχνε τη διάθεση τους τελευταίους δύσκολους, εξαιτίας της επιβαρυμένης του υγείας, μήνες της ζωής του. Με αγωνία περίμενε κάθε βράδυ τον ανιψιό του για να του πει τα τελευταία εκλογικά νέα.
Επέλεξε να μην κάνει δική του οικογένεια. Έμεινε με την αδερφή του Σοφία, ανύπαντρη και η ίδια. Ήταν γι’ αυτόν η μάνα και η αδερφή μέχρι τα 93 της χρόνια που πέθανε. Μόνη της έννοια ο Βασίλης. Έζησαν ο ένας για τον άλλον. Ενώ δεν είχαν τη χαρά να έχουν δικά τους παιδιά είχαν όμως την ευλογία το σπίτι τους να είναι πάντα γεμάτο με παιδιά. Πρώτα τα ανίψια τους που τα μεγάλωσαν σαν δικά τους παιδιά. Στη συνέχεια τα παιδιά του χωριού και κυρίως οι μαθητές του τότε “οικοτροφείου” που ερχόντουσαν στο περίπτερο που διατηρούσαν στο χώρο του σπιτιού τους για να τηλεφωνήσουν στους δικούς τους από ένα απ’ τα λιγοστά τηλέφωνα που είχε τότε το χωριό και για να ψωνίσουν δήθεν, αλλά κυρίως να βρουν θαλπωρή και σπιτική ζεστασιά που απλόχερα τους πρόσφεραν. Αργότερα τα παιδιά των ανιψιών τους που τα αγάπησαν σαν εγγόνια τους.
Κρατήσανε μαζί με την Σοφία ένα σπίτι ανοιχτό σε συγγενείς και φίλους, η πρώτη στάση για τα ξαδέρφια τους απ’ τη Λοχριά και τον Άρδαχτο. Ένα σπίτι όπου δέσποζε η φιλοξενία και το φιλότιμο.
Θείε Βασίλη, όσοι σε γνώρισαν και σε έζησαν μόνο καλά έχουν να θυμούνται, από τους “ορτάκηδές” σου στα πρόβατα, τους μικρούς και τους μεγάλους που πήρες στην δούλεψή σου, μέχρι και τις γυναίκες που σε φρόντισαν τα τελευταία χρόνια. “Σωστός και δίκαιος”, έλεγαν, “έντιμος και ηθικός”.
Πιστός ωστόσο σε αρχές μιας άλλης εποχής ακολούθησες μια ακραία, για την εποχή μας, απόφαση του πατέρα, που από σεβασμό προς αυτόν δεν ήθελες να παρεκκλίνεις, η οποία σε απομάκρυνε από την αδελφή σου Μαρία και την οικογένειά της. Ένα γεγονός που καταβάθος όλους σας βάραινε και σας πλήγωνε. Μας παρηγορεί όμως η ελπίδα ότι οι ψυχές σας συναντήθηκαν και θα είστε πάλι όλοι μαζί ενωμένοι και αγαπημένοι.
Ήσουν το τελευταίο παιδί στην οικογένεια του Βόλη και έφυγες τελευταίος. Η αλήθεια είναι ότι μας λείπετε ήδη και μας λείπετε όλοι όσοι ζήσατε στο “βορεινό”… όπως αποκαλούσε η θεία Σοφία το σπίτι σας.
Σας ευχαριστούμε που ήσαστε στη ζωή μας και θα συνεχίσετε να είστε μέσα στις ομορφότερες αναμνήσεις εμάς και των παιδιών μας.
Καλό ταξίδι…»
Η ανιψιά σου
Ελένη Σαλούστρου
Άντρας που δεν ξεστράτισε
που τσι τιμής το δρόμο
εμίσεψε από τη ζωή
με δίχως κληρονόμο.
Γεώργιος Μπέρκης (Κατσούγκρης)
–Ευχαριστούμε θερμά όλους, συγγενείς και φίλους που με οποιοδήποτε τρόπο συμπαραστάθηκαν στο πένθος μας.
Η οικογένεια Στεφανή και Ελένης Χαιρέτη προσφέρει στην Άνωγη για τις ηλεκτρονικές της ανάγκες και στο Εργαστήρι γνώσης το ποσό των 100 ευρώ.
Την Κυριακή 5 Μαΐου θα τελεστεί από την οικογένειά του 40/ήμερο μνημόσυνο στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στα Ανώγεια.
“Έφυγε “από τη ζωή σε ηλικία 69 ετών ο Σταύρος Παπαδιός του Τζιόκωστα. Η νεκρωσιμος ακολουθία θα ψαλει το Σάββατο 4 Μαΐου στη 1 μ.μ από τον Ιερό ναό της Παναγίας στο Περαχώρι. Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που θα τον σκεπάσει.