28 Οκτωβρίου 2010. Τα Ανώγεια χάνουν έναν σπουδαίο άντρα τους. Ο Γιάννης Σακελλαράκης θα ταξιδέψει στην αιωνιότητα. Η είδηση του θανάτου του θα μαθευτεί λίγες ημέρες αργότερα κατόπιν επιθυμίας του η κηδεία του στην Αθήνα να γίνει σε πολύ στενό κύκλο. Οι Ανωγειανοί θα θρηνήσουν πραγματικά ένα συντοπίτη τους, έναν φίλο, έναν “εργάτη” του πολιτισμού τους. Λίγα χρόνια αργότερα, το 2015 τα οστά του θα μεταφερθούν και θα ενταφιαστούν για πάντα στην αγαπημένη του Ζώμινθο σύμφωνα με την επιθυμία του. Ένδεκα χρόνια μετά το χαμό του, σαν να ήταν χθες, η μνήμη του Γιάννη Σακελλαράκη παραμένει άσβεστη, το έργο του σε Ζώμινθο και Ιδαίον Άντρον που τόσο επίμονα και ακούραστα συνέχισε η σύντροφος του Έφη, είναι σχεδόν στην ολοκλήρωση του, και η φήμη και το κύρος που απόκτησαν τα Ανώγεια στους αρχαιολογικούς κύκλους οφείλονται σε αυτόν και την Έφη.

“Ο πρώτος μου στόχος ο οποίος και επετεύχθη απολύτως, όταν πάτησα στον Ψηλορείτη, ήταν να με δεχτεί το βουνό ήρεμα. Έχω την εντύπωση ότι ο Ψηλορείτης “ξερνάει” αμοναχός του ότι δεν του πάει. Μέλημα μου είναι να είναι σεμνή, επιστημονική, ειρηνική η όποια σχέση μου με το βουνό…” είχε αναφέρει ο ίδιος σε συνέντευξη που μας παραχώρησε στην έντυπη ΑΝΩΓΗ το καλοκαίρι του 2005. Εκεί στο ησυχαστήριο του στα Σίσαρχα, όπου ξεκουραζόταν πάντα λίγες ημέρες μετά το τέλος της κάθε ανασκαφής και πριν αναχωρήσει για Αθήνα. Απολάμβανε τις βόλτες του στο χωριό, στα καφενεία και τις πλατείες και δεν τον ενοχλούσε όπως τόνιζε που μονίμως οι Ανωγειανοί τον σταματούσαν με ερωτήσεις γεμάτες αγωνία για το πως προχωράει η ανασκαφή. Είμαστε βέβαιοι ότι στη Ζώμινθο που δεν είναι μόνο τα οστά του, αλλά και μονίμως το πνεύμα του, θα είναι σήμερα ευχαριστημένος από την πορεία των ανασκαφών και βλέποντας το όραμα του που ξεκίνησε στο Ιδαίον Άντρον το 1982 να γίνεται πραγματικότητα.

Μια βόλτα έκανε και τότε, στα μέσα της δεκαετίας του ’80 κατηφορίζοντας από το Ιδαίον Άντρον, όταν συνάντησε ένα βοσκό. Κάτι του έδειξε ο Ανωγειανός κτηνοτρόφος, για κάτι συνομιλούσαν όταν του είπε: “Εκεί πιο πέρα στη Ζώμινθο είχα δει κάτι παρόμοιο”. Ο εύστροφος Σακελλαράκης, άκουσε τη λέξη Ζώμινθος για πρώτη φορά. Κατάλαβε ότι η κατάληξη της παρέπεμπε σε κάτι πολύ ενδιαφέρον αρχαιολογικά. Ζήτησε από τον βοσκό να τον πάει εκεί και όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Για περισσότερα πλέον από 25 χρόνια η Ζώμινθος αποτέλεσε το “μεγαλύτερο εύρημα της ζωής μου” όπως μας τόνιζε στην ίδια συνέντευξη του 2005.όπου ανέφερε επίσης με χιούμορ: “ποιος θα το περίμενε ότι θα κατέληγα τόσα χρόνια βοσκός στη Ζώμινθο;” ” Έφυγε” πέντε χρόνια αργότερα από εκείνη τη συνέντευξη αλλά η παρακαταθήκη του και η συνέχεια του που δεν είναι άλλη από την Έφη Σαπουνα, οδηγεί αυτό το διάστημα στην ολοκλήρωση του ονείρου τους για την Ζώμινθο.

Η σχέση του με την αρχαιολογία και τα Ανώγεια, αλληλένδετη, συμπαγής, σταθερή, αναλλοίωτη. Ανέφερε χαρακτηριστικά: “Αρχαιολογία για μένα σημαίνει Ανώγεια. Όλη η ζωή των Ανωγείων από τους μαντραντζήδες μέχρι αυτούς που έχουν τα μεγαλύτερα κουράδια. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Συνήθως οι άνθρωποι θεωρούν ότι η Αρχαιολογία είναι κάτι που ασχολείται με το παρελθόν. Όμως έχω την εντύπωση ότι ασχολείται περισσότερο με το μέλλον, διότι από το παρελθόν διδάσκεσαι τα σφάλματα ώστε να μην τα κάνεις ξανά στο μέλλον…”

Γιάννη Σακελλαράκη σε ευχαριστούμε για το μέλλον που μας προσέφερες τόσο απλόχερα, τόσο σεμνά, τόσο ταπεινά. Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Ζωμίνθου που σε αναπαύει αιώνια.

ΑΝΩΓΗ

Η Μαρία Κουτίβα, δασκάλα Αγγλικών στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Ανωγείων, εκφώνησε την ομιλία για τη φετινή επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 μπροστά στο Ηρώο στο Αρμί. 

Διαβάστε αναλυτικά ολόκληρη την ομιλία της:

“Αιδεσιμότατοι, κ. Δήμαρχε, κ. Αντιδήμαρχε, κ. Δημοτικέ Σύμβουλε, κυρίες και κύριοι, αγαπητά μας παιδιά, 28η Οκτωβρίου, 1940.

Μέρα ιστορική, μέρα μνήμης. Μέρα που κανένας Έλληνας και καμιά Ελληνίδα δεν θα πρέπει να λησμονήσει.

Διαβάστε την συνέχεια... »

«Σ’ όλη μου τη ζωή, ήμουν στον πόλεμο.

Μέσα σε χαρακώματα, γιομάτα βροχή

όταν έβγαινε ο ήλιος.

Τη νύχτα, περνούσα ποτάμια.

Στο ένα μου χέρι, στο ένα μου πόδι, στο μέτωπο, επίδεσμοι.

Στο άλλο μου χέρι, στο άλλο μου πόδι, στο στήθος μου, λάσπες.

Στα μάτια μου, μόνο σιωπή και παράπονο.

Στα χείλη μου ανάμεσα ένα τριαντάφυλλο

κι απ’ αυτό, κρεμασμένο, σαν ένας γυλιός

με τα υπάρχοντα όλης μου της ζωής εδώ κάτω,

ένα χαμόγελο.» (Ν.Βρεττάκος)

Παρά τον βροχερό καιρό, αρκετός κόσμος βρέθηκε στην πλατεία Αρμί, για να τιμήσει με την παρουσία του τη μνήμη όλων εκείνων των ηρώων που όρθωσαν το ανάστημα τους την 28 Οκτωβρίου 1940 και αντιτάχθηκαν στον Φασισμό και το Ναζισμό.

Προηγήθηκε επίσημη δοξολογία στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννου στο Αρμί, παρουσία όλων των φορέων του τόπου. Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων και εντυπωσιακή μαθητική παρέλαση στον κεντρικό δρόμο των Ανωγείων. Το ιστορικό της ημέρας εκφώνησε η εκπαιδευτικός Μαρία Κουτίβα.

Χρόνια πολλά!

Με αφορμή την ιστορική επέτειο του “ΟΧΙ” αναδημοσιεύουμε μια από τις πολλές και χαρακτηριστικές ιστορίες Ανωγειανών που πολέμησαν για την Πατρίδα στα βουνά της Αλβανίας τον χειμώνα του 1940.

Το καλοκαίρι του 2006, ο Μιχάλης Ρούλιος σε ηλικία 87 ετών, με πλήρη διαύγεια πνεύματος που τον διέκρινε μέχρι και το τέλος της ζωής του, έδωσε μια συγκλονιστική συνέντευξη στον δημοσιογράφο της ΕΡΤ, Γιάννη Φασουλά, στην οποία μίλησε για την συμμετοχή του στο έπος του ’40 αλλά κατέθεσε και την μαρτυρία του για την Μάχη στο Σφακάκι στις 7 Αυγούστου 1944, στην οποία ο εφεδρικός ΕΛΑΣ απελευθέρωσε 98 γυναικόπαιδα, σε μια μάχη που έμεινε στην ιστορία ως μια από τις αρτιότερες επιχειρήσεις στον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο. Το απόσπασμα της συνέντευξης για την μάχη στο Σφακάκι σας παρουσιάσαμε τον περασμένο Αύγουστο και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:Η άγνωστη συνομιλία του Γιάννη Φασουλά με το Μιχάλη Ρούλιο ή…

Η ΑΝΩΓΗ σας παρουσιάζει σήμερα το δεύτερο απόσπασμα της συνέντευξης του αυτής, κατά την διάρκεια της οποίας ο ίδιος ο Ρουλομιχάλης εξέφρασε την επιθυμία του να δημοσιευθεί μετά τον θάνατο του. Στο δεύτερο αυτό κομμάτι ο Μιχάλης Ρούλιος αναφέρεται στην δράση του κατά την διάρκεια του έπους της Αλβανίας, τον Οκτώβριο,  τον Νοέμβριο και το Δεκέμβριο του 1940. Η συγκλονιστική αφήγηση του για τη “συνάντηση” του σε ένα ύψωμα στο Πόγραδετς με τέσσερις Ιταλούς όπου σώθηκε εκ θαύματος.Μιλάει ανοιχτά για την φρίκη του πολέμου και τις αποφάσεις στιγμής που κοστίζουν ή σώζουν τη ζωή σου σε τέτοιες δυσμενείς συνθήκες.”Δεν ήθελα εγώ να γενώ δολοφόνος, αλλά πόλεμος ήτανε, ίντα να έκανα;” λέει συγκινημένος στον Γιάννη Φασουλά..

Ο Μιχάλης Ρούλιος “έφυγε” πλήρης ημερών στις 15 Φεβρουαρίου 2017 και κηδεύτηκε στα αγαπημένα του Ανώγεια.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΣΟΥΛΑ

ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

Εμείς στην Αλβανία αφού επιμένεις θα σου πω. Ήμασταν στην Κομοτηνή, 29ο Σύνταγμα Πεζικού με σωματάρχη τον Κωνσταντίνο Μπακόπουλο. Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος νόμιζαν ότι θα χτυπήσουν οι Βούλγαροι μαζί με τσι Ιταλούς. Και έγινε γενική επιστράτευση στη Θράκη. Ο λοχίας μου ήταν ο Γουργουλίτης Νικόλαος, ο ταγματάρχης μου ήταν Μπαρμπαλιάς και το λοχαγό μου Ιωάννη Ζώη, θυμούμαι τα ονόματα τους. Εμάς τσι Κρητικούς μας διασπείρανε σε διάφορους λόχους, ανά δυο και ανά τρεις επειδή ήμασταν και πιο καλά εκπαιδευμένοι και έτυχε να πάω εγώ με ένα Περράκη από του Γάζι. Αυτός είχε καταγωγή από τον Καμαριώτη, αλλά μπορώ να σου πω ήτονε ένα παλικάρι, στα Ανώγεια δεν έχουμε τέτοιους άντρες. Ψυχωμένο κοπέλι. Και μου λέει “Ίντα καημένε Μιχάλη επαέ που ήρθαμε ανέ μπορούμε να βοηθούμε ο ένας τον άλλο”. Στη διμοιρία μας είχαμε και Τούρκους και Αρμένιους και Εβραίους.

Λοιπόν, πρόκειται να κάμουμε μια επίθεση τσι 6 του Δεκέμβρη του 1940. Εκάμαμε την επίθεση, καταλαμβάνουμε τα υψώματα. Είχανε φέρει το ορειβατικό πυροβολικό έκεια που ήμασταν εμείς που θέλα ξεκινήσουμε, πραγματικά αυτό στόχευε με μαθηματική ακρίβεια. Την κάναμε λοιπόν κατάληψη την κορφή, πιάσαμε κάποιους αιχμάλωτους πολλοί ήταν εκεί διαμελισμένοι από τα πυρά. Κάποια στιγμή έρχεται μια εντολή για ένα λόφο που ήταν από κάτω, προς το Πόγραδετς τώρα αυτή. Η λίμνη είναι από κάτω, η μισή είναι Σερβική και έχει μια πόλη εκεί την Οχρίδα.. Διατάσσουν λοιπόν να επελάσουμε και να καταλάβουμε το λόφο που από το λόφο εκειονά εβάναν τα πυρά μας και φτάνανε μέχρι τη λίμνη.

Αλλά από κάτω έχει καστανιές και έχει φύγει ένα οπλοπολυβόλο Ιταλικό και το έχουν στο χαχάλι μιας καστανιάς και μόλις επροβάλλαμε από πάνω αρχινά και μας ε γάζωνε.Ο μαύρος ο Περράκης είχε ένα οπλοπολυβόλο και μου λέει “δε καλοθορρώ μρε..” ενώ εγροίκας τσι σφαίρες που επέφτανε στο χιόνι και έκανανε ένα χαρακτηριστικό θόρυβο στο χιόνι απάνω. Και τονε θορρώ το Περράκη και κάνει ένα ανατίναγμα του ποδιού ντου να πάει μπροστά λίγο. Και με το ανατίναμα του ποδιού ντου τη παίζει η σφαίρα στο στεφάνι του κράνους του στο κέντρο, περνά το κράνος και σφηνώνεται στον εγκέφαλο. Και σκοτώθηκε. Εγώ δεν το κατάλαβα αμέσως. Μονό πλησιάζω προς τα μπρος και του φωνιάζω “γιάντα μρε δε βάνεις πράμα, για δε ρίχνεις σφαίρες;” και μια κοπανιά θορρώ το αίμα ντου και έρχεται και με βρίνει. Σύρνομαι έρποντας οπίσω, τόνε σύρνω και θορρώ δεν ετσίνησε καθόλου. Την έφαγε στο στεφάνι του κράνους και ετελείωσε απευθείας. Και παίρνω το οπλοπολυβόλο του.

Εκείνηνα τη δύσκολη κατάσταση την έσωσε ένας χωριανός μας λοχίας, του Γιαγκάκη του Σαλούστρο ένας γιος. Αριστείδη τόνε λέγανε και ήταν και κοντός. Από τη κορφή να βάλεις πυρά το ίσα κάτω όπως ήμασταν εκεί δεν ήταν εύκολο. και γροικούσαμε τη ταινία που γέμιζε το οπλοπολυβόλο.Και λέει μα δε κρατεί μρε κιανείς κιαμιά οπλοβομβίδα να τη ρίξουμε; Και εκράτουνε ένας Αξικός ένας Αντώνης Πατελάρος και σύρνεται και ρίχτει την οπλοβομβίδα και το κάνει ο διάολος και πάει και πέφτει ίδια εκειά που ήτανε το πολυβόλο. Μου πε ύστερα ένας Σωπασής Δημήτρης από τα Τσαχιανά ότι εσκότωσε τσι δυο στρατιώτες η οπλοβομβίδα και πήρανε οι άλλοι το πολυβόλο και φύγανε.. Και έτσα εξεμπλεξαμε και ήτονε αιτία ο Αριστείδης ο Σαλούστρος που διέταξε τον Πατελάρο να ρίξει προς τα εκεί. Μου ‘λέγε ο Σωπασής πως στο σημείο εκεί έσκαβε με το ξίφος και δεν έβρισκε τον πάτο από τσι τόσουσας κάλυκες που μας είχανε ριγμένους!

Ύστερα δα με τον ανθυπολοχαγό μας, μας επέψανε σε προκεχωρημένο φυλάκιο. Αλλά δεν έχω ένα Κρητικό να στη ριχτώ απάνω του, να πω έτοσες ο άνθρωπος είναι ψύχραιμος. Και πιάνει ενάμιση μέτρο χιόνι.Και είναι μια κορυφογραμμή, το αντέρισμα από τη μέση και κάτω έχουν οι Ιταλοί και εμείς από τη μέση και απάνω αλλά το έδαφος πιο απότομο, πιο ψηλό. Είναι τρεις σκοποί και φυλάγουν απάνω, η πλευρά μας κρατούνταν από τα στρατεύματα μας. Αλλά δεν μπορούσες να αντέξεις και όλη τη νύχτα με τη ψύξη.Και ήτανε εκεί μια καλύβα που είχανε άχυρα μέσα και επηγαίνανε οι Αλβανοί και κάνανε χωράφι το χειμώνα όπως το κάνουμε εμείς στο αόρη. Και επηγαίναμε και εξωμέναμε εκειά και ανά δυο ώρες ανεβαίνανε τρεις απάνω και κατεβαίνανε οι άλλοι τρεις σκοποί.Αλλά και κάθε βράδυ είχαμε και συγκρούσεις με τσι Ιταλούς.

Το μονοπάτι έχει ένα λόφο στη μέση και στα 100 μέτρα έχει ένα αντέρισμα που μπορεί να περάσει ο εχθρός και από μπροστά έχει άλλο ένα παρόμοιο σημείο. Εφυλάγαμε λοιπόν σε δυο σημεία, από πίσω είχενε δέτη. Δεν είχε περάσει μισή ώρα που είχα παραδώσει τη σκοπιά, πάω κάτω και την ώρα που ήμουνε ζεσταμένος ακούω “Στα όπλα”. Ήτανε ο ένας δεκανέας με τσι δυο στρατιώτες στη σκοπιά και του χούνε πετάξει οι Ιταλοί μια χειροβομβίδα. Αυτοί τσι χάνε δει τσι Ιταλούς και λέει να τσι πιάσουμε αιχμάλωτους και τσι φήνει και περνούνε μέσα και τε την ώρα που των είπανε απάνω τα χέρια βγάνει ο άλλος την επιθετική χειροβομβίδα και του τη πετά και φεύγουνε οι 4 Ιταλοί.

Φωνιάζουνε εδά να πάμε να σηκωθούμε να καταλάβουμε το φυλάκιο .Όντεν επόρισα όξω εκαταχτυπούσανε τα δόντια μου γιατί ήμουνε στη ζεστασά και εβγήκα στη παγωνιά και έλεγα στο νου μου “σκίσου μρε γης να πάω κάτω” λόγω τιμής όπως σου το λέω. Αλλά τσι θορρώ και εφοβούντονε. Ένας ανθυπολοχαγός εκειά άχρηστος ντήπι, ήτονε Πολιτικός μηχανικός και εγίνηκε ανθυπολοχαγός και κουράγιο να ‘χες σου το χάνε ντήπι! Και λέω α δε μπω μπροστά εχάθηκα γιατί θα τη φάω και δε θα γατέχω ίντα μου γίνεται! Και πηγαίνω ομπρός και μου κλουθά ένας οπλοπολυβολητής του 1917 από τη Κομοτηνή. Αλλά ήτονε μπουνταλάς, δεν έπαιρνε πολλές στροφές και του λέγα κλούθα μου μένα και μη φοβάσαι. Σωπατίζουμε στο παταράκι εμείς βέβαια ρίχναμε σφαίρες συνέχεια, φέρανε και από ψηλά μια άλλη διμοιρία. Οι Ιταλοί αφήνουν ένα οπλοπολυβόλο στο μονοπάτι μέσα και πάνε και κρύβονται στο χιόνι από πίσω στο λοφίσκο. Εγώ γατέχω πως εκειά από πίσω έχει γκρεμό. Αυτοί αφήσανε το οπλοπολυβόλο για να μας ντολαντίσουνε να σιμώσουμε να μας πετάξουνε χειροβομβίδες, γιατί είχανε ένα κασονάκι με επιθετικές χειροβομβίδες. Και λέω “Κύριε ανθυπολοχαγέ άφησαν το όπλο στο μονοπάτι και εφύγανε” Αλλά μια κοπανιά είδα ένα κεφάλι από πίσω, νύχτα βέβαια με χιόνι. Εγώ γατέχω ότι από πίσω έχει δέτη δε περνά. Ο οπλοπολυβολητής μας είναι δίπλα μου. Και μια κοπανιά θορρώ ένα και σηκώνεται απάνω. Σε απόσταση 3 μέτρα. Αλλά λέω, μρε μην είναι κανείς δικός μας και πάω και τονε σκοτώσω. Και έχω γυρισμένο το τουφέκι και του φωνιάζω και τόνε θορρώ πως κινεί τα χέρια του και πάει να πετάξει τη χειροβομβίδα και του βροντώ και γω ένα μπαλίδι, να τόνε κάτω..Δεν ήθελα εγώ να γενώ δολοφόνος αλλά πόλεμος ήτονε, ίντα να έκανα;. Αυτός σύρνει μια βουτιά και πλακώνει τσι άλλους. Οι άλλοι τα χάσανε. Έσυρα εγώ το όπλο πίσω για να γεμίσω να πετάξει τον κάλυκα αλλά από το ζόρε που είχα και τη κατάσταση τη κρίσιμη, δεν το σύρα μέχρι το τέρμα και δεν επέταξε το κάλυκα όξω και μπλοκάρει το τουφέκι μου. Και φωνιάζω του διπλανού μου από τη Κομοτηνή, ρίξε τόνε μρε γιατί θα μας ε φάνε.Οι άλλοι έχουνε φύγει. Με το πρώτο πυροβολισμό εξαφανίστηκε και ο ανθυπολοχαγός και οι άλλοι. Και ξεκινά και γαζώνει με το οπλοπολυβόλο. Τότεσας που του λέγα ρίξε τόνε, έχω γονατίσει και παίζουνε σε απόσταση ενός μέτρου. Και λάμπει στη μούρη μου η φωθιά του όπλου, σου ορκίζομαι στα παιδιά μου! Η λάμψη του όπλου του εχθρού έλαμψε στη μούρη μου. Και εξάνοιγα να δω, εφρουκάζουμουνε που την έφαγα τη σφαίρα. Μόλις εμπλόκαρε το όπλο και εγονάτισα και επολέμουνα να το φτιάξω είπα και του άλλου ρίξε τόνε μρε μη μας ε φάνε. Ούτε ξίφος είχα ούτε όπλο πως να προχωρήσω μπροστά. Από τη σύγχυση για να είμαι ειλικρινής, θα μπορούσα να πάρω το όπλο που είχανε αφήσει στο μονοπάτι και δεν το θυμήθηκα. Ο Ιταλός δε με σκότωσε γιατί όπως έπεφτε απάνω του ο άλλος και εμούγκριζε επάτησε τη σκανδάλη και όπου επήγε η σφαίρα, από τη σύγχυση κι αυτός και έτσι δε με πέτυχε.Αφού δεν εξάνοιγε ομπρός του! Αυτή ήταν η περίπτωση που μου τύχε στην Αλβανία και δεν την ξεχνώ ποτέ. Το χω πει μόνο σε καλά δικούς μου ανθρώπους, δημοσίως το λέω πρώτη φορά!

Συνέντευξη του νέου προπονητή του Αετού, στον Γιώργη Μπαγκέρη και την ΑΝΩΓΗ

Ο Αετός πραγματοποιεί την χειρότερη εκκίνηση του από τη στιγμή της “μεταγραφής” του στα γήπεδα του Ηρακλείου και οι άνθρωποι της διοίκησης έκαναν τη δική τους υπέρβαση, φέρνοντας στην ομάδα έναν προπονητή που σαφέστατα αποτελεί πολυτέλεια για το Α2 Τοπικό. Ο Στέλιος Ανωγειανάκης με θητεία σε ομάδες Γ’ Εθνικής και με ένα πλούσιο βιογραφικό ήρθε στα Ανώγεια και θα κάνει το ντεμπούτο του, το Σάββατο με αντίπαλο την Φαιστό εντός έδρας.

Οι τρεις ήττες σε ισάριθμες αγωνιστικές δεν τρόμαξαν τον 51 χρόνο τεχνικό που αρέσκεται στα δύσκολα και ταυτιζόμενος με τη φιλοσοφία των διοικούντων έπιασε αμέσως δουλειά για την αντιστροφή της δύσκολης βαθμολογικής θέσης και της κακής ψυχολογίας.

Πειθαρχεία, δουλειά και σεβασμός σε συμπαίχτες και αντιπάλους, είναι το μότο του νέου προπονητή του Αετού, όπως μας ανέλυσε σε μια όμορφη συζήτηση μας για την ΑΝΩΓΗ,, αμέσως μετά την παρουσίαση του προς τους παίχτες στο Δημοτικό στάδιο. Εκεί για πρώτη φορά μέσα στα αποδυτήρια, ανέλυσε στους ποδοσφαιριστές τη φιλοσοφία του, τι ζητάει από τον καθένα αλλά και ποια πράγματα είναι αυτά που δεν μπορεί να ανεχτεί και ως προπονητής αλλά και ως άνθρωπος.

Ένας άνθρωπος των γηπέδων που αποπνέει τον σεβασμό και ευελπιστούμε να πετύχει βγάζοντας την ομάδα μας από μια δύσκολη κατάσταση. Άλλωστε όπως τόνισε βασικός του στόχος είναι στο μέλλον να έρχεται στα Ανώγεια και να του αναγνωρίζεται η προσπάθεια και ότι προσέθεσε και αυτός το δικό του λιθαράκι στην ένδοξη ιστορία της φανέλας του Αετού.

Αναλυτικά τα όσα είπε ο Στέλιος Ανωγειανάκης στην ΑΝΩΓΗ:

-Κόουτς καλωσόρισες στα Ανώγεια. Εύκολη ή δύσκολη η απόφαση για την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας του Αετού:

Η απόφαση σχετικά ήταν εύκολη, γιατί πραγματικά γνώρισα ανθρώπους της ομάδας που είναι κύριοι με όλα τα γράμματα κεφαλαία. Ανθρώπους που έχουν στόχους και φιλοδοξίες για την ομάδα, που αγαπούν πολύ το χωριό τους και ήθελα να είμαι και εγώ μέσα σε αυτό το κομμάτι. Αν και δεν έχω δουλέψει ξανά στο Α2, αλλά προσωπικά εμένα δε με ενδιαφέρει η κατηγορία, αλλά να βρω μια ομάδα υγιή, να δουλέψω όπως θέλω και νομίζω στα Ανώγεια υπάρχουν όλες αυτές οι προδιαγραφές.

-Οι συνεχόμενες ήττες και η μηδενική βαθμολογική συγκομιδή σας φοβίζουν;

Δε με τρομάζει που η ομάδα δεν ξεκίνησε πολύ καλά. Έχω μάθει στα δύσκολα. Από την αρχή της προπονητικής μου καριέρας αντιμετωπίζω δύσκολες καταστάσεις οπότε δεν φοβάμαι, έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Έχω πάρα πολύ όρεξη, πολύ ενέργεια και θέλω να δώσω τη γνώση μου πάνω στο ποδόσφαιρο. Αν τα παιδιά καταλάβουν και δουν ότι εδώ ήρθαμε για να κάνουμε κάτι καλό, στο τέλος θα ανταμειφθούμε από την πορεία της ομάδας μας.

-Που ταυτίστηκε η φιλοσοφία σας με αυτή της διοίκησης;

Είδα ότι η διοίκηση θέλει να βλέπει πάνω από όλα μια ομάδα που να χαίρεται για το ποδόσφαιρο που θα παίζει και να καμαρώνουν λέγοντας ότι αυτή είναι η ομάδα των Ανωγείων ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα. Αυτό που μου είπαν εμένα είναι ότι δε μας ενδιαφέρει σε ποια κατηγορία είναι η ομάδα, αλλά μόνο να βλέπουμε καλό ποδόσφαιρο, να βλέπουμε σωστούς και πειθαρχημένους ποδοσφαιριστές, χωρίς γκρίνιες, χωρίς διαμαρτυρίες, χωρίς αυτά τα άσχημα που υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό στην ευρύτερη Ελληνική κοινωνία.

-Τι ζήτησες πάνω από όλα από τους καινούριους ποδοσφαιριστές σου;

Το πρώτο που τους ζήτησα στην πρώτη μου ομιλία στα αποδυτήρια, είναι να έχουν πειθαρχεία. Είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του ποδοσφαίρου αυτό. Να έχουν επίσης σεβασμό ο ένας προς τον άλλο, γιατί ο κάθε παίχτης έχει ανάγκη τον συμπαίχτη του μέσα στο παιχνίδι. Ο αντίπαλος είναι στα άλλα αποδυτήρια, δεν έχουμε να μοιράσουμε κάτι. 

Πάνω στην πειθαρχεία θα “χτίσουμε” και το τακτικό κομμάτι και την αερόβια που χρειαζόμαστε δουλειά, και πάνω σε αυτή θα προσπαθήσω να φτιάξω μια ομάδα που όλοι θα χαιρόμαστε να την βλέπουμε.

Πειθαρχεία λοιπόν, δουλειά και πάνω από όλα υγεία για να προχωρήσουμε μπροστά.

Διαβάστε την συνέχεια... »

Σχεδόν μηδενικά τα ενεργά κρούσματα την εβδομάδα αυτή.

 Σταθερά θα πρέπει να ακολουθούμε τις οδηγίες των επιστημόνων που είναι η ασφαλής οδός εξόδου από την πανδημία.

 Στο εμβολιαστικό κέντρο του ΚΥ Ανωγείων πραγματοποιούνται εμβόλια της Pfizer.

 Είναι σημαντικό να προγραμματίσουμε τον εμβολιασμό μας. Η πανδημία δεν ξεχωρίζει ηλικίες.  Όσο  μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού εμβολιαστεί τόσο ασφαλέστερο το τείχος προστασίας κατά του κορωνοϊού.