Γερμανοί στρατιώτες στα μονοπάτια του Ψηλορείτη

Η ώρα της ανάπαυσης και του φαγητού, για τους κατακτητές του Γ΄Ραίχ

Οι φωτογραφίες που βλέπουν σήμερα για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας, είναι προδημοσίευση από το βιβλίο του συνεργάτη της  «ΑΝΩΓΗΣ» Γιώργη Καλογεράκη: «Χριστομιχάλης Ξυλούρης». Στον Γιώργο Καλογεράκη τις φωτογραφίες έστειλε η δημοσιογράφος Αννέτα Γουίνκεϊζ και απεικονίζουν την εξερεύνηση του Ψηλορείτη από τις γερμανικές δυνάμεις.

Ο Πάτρικ Λη Φέρμορ

Στις  2  Αυγούστου  2008, στον  κήπο  του  Ρεθύμνου,  ο  Λευτέρης  Καλλιτσουνάκης  μου  παραχώρησε μια  συνέντευξη την  οποία  δημοσίευσα  στο  βιβλίο  μου  «Γιάννης Δραμουντάνης Στεφανογιάννης –   Αρχηγός  Ανωγείων  και  Άνω  Μυλοποτάμου 1941-13  Φεβρουαρίου  1944  ». Ένα  μέρος  της  συνέντευξης  αναφέρεται  στο  θάνατο  του Γιάννη   Τζαγκαράκη  στην  Κορακόπετρα. Και  είναι  σημαντική  η  μαρτυρία  του  Λευτέρη  Καλλιτσουνάκη  για  τέσσερις  κυρίως  λόγους : α)  Γιατί  όσοι  μελετούν  και  ασχολούνται  με  την  Κρητική  Αντίσταση  γνωρίζουν  ότι  ο  Λευτέρης  Καλλιτσουνάκης  είναι  ένα  από  τα πιο  σημαντικά πρόσωπα  της  Αντίστασης  αφού  θήτευσε  δίπλα  στο  Ραλφ  Στόκμπριτζ,  στην  υπηρεσία  του  ενός  από τους  δύο  συμμαχικούς  ασυρμάτους  του  Ψηλορείτη    β)  στο  επεισόδιο  του  θανάτου  του  Γιάννη  Τζαγκαράκη  ο  Λευτέρης  Καλλιτσουνάκης  ήταν  παρών  και  περιγράφει  με  λεπτομέρειες  το  ατυχές  περιστατικό  γ)  Από τη  διήγηση  διαπιστώνεται  ότι  παρών στο  επεισόδιο  ήταν  και  ο  Ζαχαρίας  Δραμουντάνης,  γιος  του  Αρχηγού  Στεφανογιάννη,  του  οποίου  την  μαρτυρία  μπορεί  εύκολα  κανείς  να  αναζητήσει  και  να  καταγράψει  και  δ)  Η διήγηση  του  Λευτέρη  Καλλιτσουνάκη  δεν  επιτρέπει    την αλλοίωση  της  ιστορικής  αλήθειας

«…στο  λημέρι στη  Κορακόπετρα  εγίνηκε  κι ένα  επεισόδιο.  Εσκοτώθηκε  ο  Γιάννης  ο  Τζαγκαράκης.  Την  ώρα  που  μούχλιαζε  έγινε,  μεταξύ  μέρας  και  νύχτας.  Στο  λημέρι  είχε  έρθει  κάποιος  Λεωνίδας Τζαγκαράκης  ο  οποίος  ήτανε  ανιψιός  του  σκοτωμένου  από  τσι  Αλώνες  της  Ρεθύμνης.  Ο  Λεωνίδας  είχε  έρθει  βράδυ  βράδυ  από  τα  Ρεθεμνιώτικα  κι  εσερνε  μερικούς  για  να  φύγουνε  στη  Μέση  Ανατολή.  Ο  κακομοίρης  ο  Γιάννης  Τζαγκαράκης  ήτονε  δρωμένος  και  πήγε  κοντά  στη  φωτιά  που  εψήναμε  το  φαγητό.  Κι  έκατσε  κουκουβιστά.  Έρχεται  ένας  και  μας  ε  λέει  Γερμανοί  έρχουνται.  Ένας  βοσκός  από  τα  Ανώγεια,  θαρρώ  πως  ήτανε  Δραμουντάνης.  Ο  Νικολής  ή  ο  Κωστής.  Εμείς  ήντα  να  κάνομε,  αρπάξαμε  να  χώσομε  τον  ασύρματο  και  τον  οπλισμό  μας.  Κι  είχαμε  σ’ένα  πρινάρι  καμιά  δεκαριά  όπλα  κι  ένα  οπλοπολυβόλο. Ο  Πάτρικ  Λη  Φέρμορ  επήγε  στο  πρινάρι  και  επέτανε  τα  όπλα  αποπάνω  και  τα’παιρνε  ο  ένας  και  τα’δινε  τ’αλλουνού  να  πάμε  να  τα  κρύψομε.  Για  να  φύγομε  κι  εμείς  να  μη  μας  πιάσουνε  οι  Γερμανοί.  Ο  Λεωνίδας  ο  Τζαγκαράκης  όταν  ήρθε  μου  λέει  είμαι  κουρασμένος  Και  του  λέω  πάρε  μια  κουβέρτα  κι  έλα  να  πάμε  εις  το  κατάλυμα  πέρα  πέρα  που  μένω  κι  εγώ  να  μείνεις.   Κι  εκοιμάτονε  και  δεν  ήτανε  εκειά.  Είμαστε  εγώ,  ο  Λη  Φέρμορ,  ο  Στόκμπρτιζ,  ο  Γιάννης  Τζαγκαράκης,  ο  Στάνλευ,  καμιά  δεκαριά  νομάτοι.  Ήτανε  κι  ένα  δυο  βοσκοί  και  μας  εβοηθούσανε  να  πετάξομε  τα  πράματα  να  μη  μπλέξομε.  Ήτονε  και  του  Στεφανογιάννη  τα  παιδιά  εκεί,  ο  Γιώργης  και  ο  Ζαχαρίας,  μικρά  κι  εβαστούσανε  όλη  την  ώρα  τα  τουφέκια,  τα  γεμίζανε,  τα  αδειάζανε.  Εγώ  με  το  περιστατικό  το  δικό  μου  είχα  καεί.  Και  τον  είχα  πει  πολλές  φορές  μην  αφήνετε  τα  παιδιά  στα  τουφέκια  γιατί  κι  εγώ  έχω  καεί.  Έχω  σκοτώσει  ένα  συγγενή  μου  μ’αυτές  τις  μπουταλές.  Γι’αυτό  μην  αφήνετε  στα  παιδιά  τα  τουφέκια.  Είχανε  γεμίσει  το  όπλο,  ένα  γερμανικό  δαχτυλιδάτο,  ανάθεμά  το.  Ο  Λη  Φέρμορ  έπιασε  το  όπλο  να  το  πετάξει  στον  άλλο,  και  που  πήγε  η  χέρα  του,  στη  σκανδάλη,  και  θέτει  ένα  βρόντο  κι  έτσι  που  κάθουντανε  κουκουβιστά  ο  Τζαγκαράκης  του  πιάνει  το  πόδι  και  το  μηρό  και  του’κοψε  τη  κεντρική  αρτηρία.  Και  εμουντάραμε  εμείς  να  τόνε  βοηθήσομε  αλλά  πέντε  λεπτά  δεν  έζησενε.  Δεν  είπε  τίποτα,  τι  να  πει  ο  παντέρμος.  Ένας  καλός  άνθρωπος  ο  Γιάννης  ο  Τζαγκαράκης.  Δεν  είπε  τίποτα  στο  Φιλεντέμ,  μου  φταις  δηλαδή  και  τέτοια,  πάνω  από  πέντε δέκα  λεπτά  δεν  έζησενε.  Του  χύθηκε  το  αίμα. Εκειά  στο  πρινάρι  που  σκοτώθηκε  τόνε  θάψαμε  κιόλας.  Ο  Πάτρικ  Λη  Φέρμορ  εστεναχωρήθηκε  πάρα  πολύ.

Τα  οστά  του  μετά  τα  πήρανε  οι  συγγενείς  του  από  τη  Κορακόπετρα. Ή  στου  Φωτεινού  θα  τα’χουνε  πάει  ή  στσ’Αλώνες.  Είχε μια  αδερφή  στου  Φωτεινού  και  μάλλον  εκεί  θα  τα’χουνε.

Κι  επήγε  ο  Τζαγκαράκης  άδικα.  Γιατί  η  πληροφορία  ότι  έρχουνται  Γερμανοί στην  Κορακόπετρα  δεν  ήτανε  αληθινή…»

Γιώργος  Καλογεράκης

Επιστημονικός  συνεργάτης

Εργαστηρίου  Ιστορίας  Νεότερης  Ελλάδας

και  Νεοελληνικού  Πολιτισμού

Πανεπιστημίου  Ιωαννίνων

Αντίδραση προκαλεί δημοσίευμα της μεγάλης γερμανικής εφημερίδας Frankfurter Allgemeine Zeitung σύμφωνα με το οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ,  στη «Μάχη της Κρήτης» δεν έλαβαν μέρος κρητικοί αλλά κυρίως γερμανοί και βρετανοί.

Το θέμα παρουσιάζει η deutch velle world, ενώ σε άρθρο της ασκεί κριτική στο κείμενο της γερμανικής εφημερίδας.

Όπως αναφέρεται, η γνωστή γερμανική εφημερίδα,  αφιέρωσε μια ολόκληρη σελίδα της στην «Επιχείρηση Ερμής», όπως λεγόταν επίσημα η μάχη της Κρήτης.

Ο δημοσιογράφος Siegfried Thielbeer αναφέρεται διεξοδικότατα στο χρονικό της επιχείρησης, καταδεικνύει άλλη μια φορά το ότι μόνο μεγάλη επιτυχία δεν υπήρξε η κατάληψη της Κρήτης και επισημαίνει ακριβοδίκαια τις παραλείψεις και τα σφάλματα τόσο των γερμανικών δυνάμεων, όσο και της άμυνας του νησιού που είχαν αναλάβει κυρίως Βρετανοί, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί.

Και όμως, παρά την επιδεικτική αμεροληψία του, το άρθρο αυτό υποπίπτει σε μια εκκωφαντική παράλειψη. Δεν αναφέρεται καθόλου στους Έλληνες υπερασπιστές της Κρήτης, σαν η όλη επιχείρηση να είχε διεξαχθεί μεταξύ γερμανικών και βρετανικών δυνάμεων επί ουδέτερου και ανώνυμου εδάφους. Μόνο μια φράση σε όλο το εκτενές κείμενο: «Στην Κρήτη βρίσκονταν 30000 στρατιώτες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Εκτός απ’ αυτούς και περίπου 10000 Έλληνες, οι περισσότεροι με ελαφρύ οπλισμό».

Ούτε λέξη για την απεγνωσμένη αντίσταση των αμάχων, που προσπαθούσαν να αποτρέψουν την απόβαση, έστω και αν η δική τους δράση δεν προβλεπόταν από το πολεμικό δίκαιο, αλλά έχει εγγραφεί παρ’ όλα αυτά και στη γερμανική ιστοριογραφία σαν απροσδόκητη αντίσταση που βρήκε εντελώς απροετοίμαστους τους κατακτητές.Ίσως να αφήσουμε, λέει το δημοσίευμα της deutch velle  να διορθώσει τον κ. Thielbeer ένας άλλος Γερμανός δημοσιογράφος, ο Eberhard Rondholz που σε παλιότερο άρθρο του για τη μάχη της Κρήτης κατέληγε ως εξής:

«Έστω και με καθυστέρηση οι Γερμανοί ανακάλυψαν τους λίγους συμπατριώτες τους αντιστασιακούς…που αποπειράθηκαν μάταια να ρίξουν το χιτλερικό καθεστώς και κλήθηκαν εκ των υστέρων να αποκαταστήσουν τη χαμένη υπόληψη των Γερμανών…Τέτοια τιμή δεν επιφυλάχθηκε ακόμα στους αντάρτες της Κρήτης που θυσιάζοντας τη ζωή τους επιτάχυναν την πτώση του φασισμού. Νομίζω πως ήρθε η ώρα για τη Γερμανία να ανακαλύψει επί τέλους κι αυτούς τους άγνωστους ήρωες.»