Τοπικά
Της Εύας Λαδιά
Ανέκαθεν θαύμαζα το Γιώργη Σμπώκο, για συγκεκριμένους λόγους. Ως δήμαρχος Ανωγείων άνοιξε μονοπάτια ανάπτυξης σε μια κατεστραμμένη εκ βάθρων, ιστορική περιοχή, που έγιναν μετέπειτα λεωφόροι προόδου από άξιους συνεχιστές. Ως λαογράφος ερευνητής και συγγραφέας αφήνει το όνομά του με πηχυαία γράμματα στις δέλτους της ιστορικής μνήμης. Γιατί το έργο του πολυβραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών, προκαλεί δέος για τον πλούτο και τον όγκο του. Ως πρόεδρος ΤΕΔΚ έκανε ουσιαστικά και πρωτοπόρα πράγματα, που θα είχαν συνέχεια, αν υπήρχε διάθεση και κάποιων να κοιτάζουν και πέρα από την προσωπική τους προβολή.
Ο Γιώργης Σμπώκος, ήξερε να αποκωδικοποιεί οράματα, όταν συνάδελφοί του το θεωρούσαν χάσιμο χρόνου ν’ ασχοληθούν και το δήλωναν μάλιστα.
Έτσι όταν ο δρ. Ανδρέας Δημητρίου, με την ιδιότητα τότε του Γραμματέα της Κυπριακής Βουλής, μας είχε ανοίξει πόρτες για ένα σταθερό πλαίσιο πολιτιστικών ανταλλαγών με την Κύπρο, ο μόνος που κατάλαβε τον απώτερο στόχο της Πολιτιστικής Αναγέννησης, η οποία έκανε το διάβημα, ήταν ο σπουδαίος αυτός Ανωγειανός.
Και δικαιώθηκε, βέβαια, από το αποτέλεσμα, στο οποίο ο τότε νομάρχης Παναγιώτης Κλάδος, έδωσε συνέχεια με εκείνη την αξέχαστη εκδήλωση, Φεβρουάριο του 1992, που έφερε το Ρέθυμνο στο επίκεντρο, καθώς προσωπικότητες από το ηρωικό νησί, με την Κλαίρη Αγγελίδου βουλευτίνα τότε, ήρθαν για να επισημοποιηθεί εκείνη η πολιτιστική παρέμβαση, που έγινε αφετηρία των άλλων αδελφοποιήσεων που ακολούθησαν.
Ο Γιώργης Σμπώκος, χωρίς να χρειαστεί επιχειρηματολογία, για κείνη την πρώτη επαφή με την Κύπρο, ανταποκρίθηκε άμεσα. Γρήγορα συγκροτήθηκε μια επιτροπή από τους Ηλία Δρετουλάκη, Μπάμπη Πραματευτάκη, Στέλιο Μπαγουράκη, Ζήνωνα Ζανέτο, την ταπεινότητά μου που είχα την πρωτοβουλία και τον ίδιο που τέθηκε λόγω θεσμικού πρωτοκόλλου, επικεφαλής. Κι αυτή η αντιπροσωπεία δεν επιβάρυνε κανένα κρατικό κορβανά για το ταξίδι αυτό. Όλα ήταν με τις δαπάνες ενός εκάστου από τα μέλη της.
Έτσι γνώρισα τη σύζυγό του Αμαλία και την έκλεισα στην καρδιά μου.
Μια ξεχωριστή γυναίκα
Ήταν μια αρχοντική στην εμφάνιση γυναίκα, χαμηλών τόνων, που χωρίς να το επιδιώκει προκαλούσε το σεβασμό, όπου κι αν πήγαμε. Από τον πρόεδρο της Βουλής, μέχρι τη Μονή Κύκκου και το δήμαρχο Λευκωσίας και από την ηγεσία του ΡΙΚ μέχρι τη Μορφωτική Υπηρεσία. Ακόμα και στα απογευματινά, που μας οργάνωσαν κορυφαίες ποιητικές μορφές της Κύπρου, για να μας τιμήσουν, η Αμαλία κέρδιζε την εκτίμηση κι ας μην έπαιρνε το λόγο κι ας μην έκανε παρεμβάσεις ενώ μπορούσε.
Ήταν παρούσα και αξιοσέβαστη, χωρίς σχεδόν να ακουστεί η φωνή της.
Αργότερα βρεθήκαμε, όταν ιδρύθηκε το μουσείο λαϊκής τέχνης, που δημιούργησαν με το σύζυγό της. Ένα έργο ζωής που θα ανήκει στο Δήμο Ανωγείων. Ένα πακτωλό παράδοσης που κλείνει όλο το λαϊκό πολιτισμό της ιστορικής κωμόπολης.
Εκεί είδαμε την μεγάλη της ικανότητα να περιποιηθεί ξένους, δικαιώνοντας την φήμη των Ανωγειανών γυναικών.
Μεγάλη η συμβολή της
Ο σύζυγός της, πάντως, δεν έπαυσε όσες φορές μας τίμησε παραχωρώντας συνέντευξη, να μας μιλήσει για την συμβολή της συζύγου του, σε κάθε του επιτυχημένη δράση.
Κι ήταν μεγάλη η οδύνη του, όταν ήρθε η στιγμή του σκληρού αλλά αναπόφευκτου αποχαιρετισμού.
Τον δικαιολογήσαμε απόλυτα, όταν θέλοντας να ανάψουμε ένα κερί στη μνήμη της γυναίκας αυτής, αναζητήσαμε στοιχεία από τη ζωή της.
Η Αμαλία Σμπώκου γεννήθηκε στ’ Ανώγεια το 1933. Ήταν κόρη του παπά και δασκάλου Μιχάλη Γ. Μανουρά, από τις πιο εξέχουσες φυσιογνωμίες που ανέδειξαν τα Ανώγεια τον 20ο αιώνα και της πρεσβυτέρας Αγάπης το γένος Αθανασίου Σκουλά. Να θυμίσουμε ότι ο τελευταίος υπήρξε από τους πιο σημαντικούς τοπάρχες του Ελευθερίου Βενιζέλου και επιστήθιος φίλος του.
Η πρεσβυτέρα Αγάπη είχε το χάρισμα να κάνει «καλό κουμάντο». Είχε και μια θαυμαστή προνοητικότητα, που φαίνεται να κληροδότησε στην Αμαλία της. Έτσι σε ανύποπτο χρόνο κατάφερε να φέρει στη κατοχή της οικογένειας και δυο σπίτια στο Ηράκλειο.
Η μετέπειτα καταστροφή του χωριού δικαίωσε αυτές τις «επενδύσεις» που αποδείχτηκαν πολύτιμες.
Μια χρυσοχέρα Ανωγειανή
Η Αμαλία μεγάλωσε στο μεταξύ κι όπως όλα τα κορίτσια καλών οικογενειών ακολούθησε μια προσοδοφόρα τέχνη. Το 1950 την βρίσκουμε σπουδάστρια στη σχολή Άγγελου Τσομπανέλη στην Αθήνα. Με το δίπλωμα κοπτικής ραπτικής, από μια τόσο έγκριτη σχολή, η Αμαλία επιστρέφει στο Ηράκλειο και γίνεται περιζήτητη, αφού όλες οι κυρίες της αριστοκρατίας εκτίμησαν το ταλέντο της κι έγιναν αφοσιωμένες της πελάτισσες. Η επαφή της με τα σπίτια αυτά βοήθησαν τη νεαρή Αμαλία να μυηθεί και στο savoir vivre, κάτι που την βοήθησε, πολύ αργότερα, όταν ο άνδρας της απέκτησε θεσμικές ιδιότητες. Κι ήρθε κάποτε η μεγάλη στιγμή και για την νεαρή κοπέλα.
Εκεί απέναντι στο σπίτι τους, στο Ηράκλειο, νοίκιαζε το χωριανάκι τους, ο Γιώργης που σπούδαζε δάσκαλος στην Ακαδημία. Συμπτωματικά ήταν γείτονες και στο χωριό. Κοντά κοντά τα σπίτια τους. Κι η κυρία Ειρήνη, μάνα του Γιώργη, ήξερε την κοπελιά και μια τέτοια ονειρευόταν για το γιο της. Θα έλεγε κάποιος πως δημιουργήθηκε μια καρμική σχέση, σε οικογενειακή βάση, γιατί όταν το πρότεινε στο παιδί της εκείνος ενθουσιάστηκε. Την είχε προσέξει την Αμαλία, αλλά από σεβασμό στην ίδια και τη γενιά της, δεν ήθελε να την εκθέσει μήτε με λόγο μήτε με ματιά. Η μητέρα του ως από μηχανής Θεός ανέλαβε τα υπόλοιπα. Και μια ευλογημένη μέρα του 1958 η Αμαλία έγινε κυρία Γεωργίου Σμπώκου. Μετά το γάμο άφησε για λίγο τη ραπτική. Άλλωστε τρία παιδιά ήρθαν να συμπληρώσουν την ευτυχία του ζευγαριού ο Γιάννης, η Ειρήνη και ο Πάρης – Μιχάλης.
Κι άρχισε ο ανήφορος
Από κει και μετά αρχίζει ο ανήφορος που περισσότερο μια γυναίκα πρέπει να ανέβει και με γοργούς ρυθμούς. Χρόνια δύσκολα, οι ανάγκες πολλές και η Αμαλία βρέθηκε μπροστά σε πολλές υποχρεώσεις. Ο άνδρας της αποδείχτηκε ότι δεν ήταν σαν τους άλλους που τους αρκούσε μια ζωή χωρίς ενδιαφέροντα. Είχε ικανότητες πολλές και φλόγα να προσφέρει αγώνα για την καλύτερη ζωή των άλλων.
Το χωριό του που ακόμα άχνιζε από ερείπια δεν τον άφηνε να ησυχάσει, η πρόοδος των χωριανών του από την άλλη που «διάβαζε» και τα παιδιά τους, η ανάγκη να διαφυλαχτεί ο λαϊκός μας πλούτος τέλος δεν του άφηναν χρόνο ελεύθερο. Έκανε και τη μέρα νύχτα για να τα προλάβει όλα.
Κι η Αμαλία πάντα παρούσα, χωρίς να αντιμιλά στις κρίσιμες ώρες που δοκίμαζαν τις αντοχές. Ξεκίνησε πάλι να ράβει, προλάβαινε όλες τις δουλειές, τα παιδιά της άψογα πάντα και φροντισμένα και για το Γιώργη της ήταν ένα απάνεμο λιμάνι. Καμιά δυσκολία δεν την γονάτισε ποτέ. Καμιά δουλειά δεν τη στενοχώρησε αρκεί που με αξιοπρέπεια ξεπερνούσε κάθε πρόβλημα. Ο παρήγορος λόγος της περίσσευε και μια έκτη αίσθηση που πάντα την προστάτευε γινόταν σωτήρια και για το δήμαρχο. Είχε ένα τρόπο η Αμαλία να περνάει τις σκέψεις της και να προειδοποιεί για τη δυσκολία που ερχόταν με μια απλότητα και ταπεινοφροσύνη, δεν συναντάς εύκολα. Η Αμαλία δεν χρειαζόταν να επιβάλει την άποψή της. Είχε πάντα δίκιο και ο λόγος της εύρισκε γόνιμο έδαφος να ριζώσει. Φυσικά λαχταρούσε κι αυτή κάποιες φορές, να απασχολήσει τον άνθρωπό της με ασήμαντες καθημερινότητες. Να πούνε και μια κουβέντα παραπάνω. Καταλάβαινε όμως τη σοβαρότητα που είχε κάθε απασχόλησή του και σιωπηλή πάντα καθόταν σε μια γωνιά και απλά καμάρωνε. Πόσες γυναίκες θα έκαναν το ίδιο;
Το μεγάλο τους όνειρο
Το «Παλιό Ανωγειανό Σπίτι» ήταν όνειρο και των δυο τους. Είχε και η Αμαλία κληρονομήσει από τον παπα Μιχάλη, τον πατέρα της, την αγάπη για την παράδοση. Το στήσιμό του δεν ήταν απλό. Κι όταν ο σύζυγος σκεπτόμενος τις υποχρεώσεις και προς την οικογένεια, έβαζε φρένο στις απαιτήσεις για τον εξοπλισμό του μουσείου, η Αμαλία πυροδοτούσε τη θέληση για συνέχεια με αφάνταστες θυσίες και σκληρή προσωπική εργασία. Όμως κανένας ποτέ δεν διέκρινε δυσαρέσκεια στο ύφος της. Ποτέ κανένας δεν την άκουσε να παραπονεθεί. Αρκεί που έβλεπε τον Γιώργη της να πετυχαίνει το στόχο του, σε κάθε τομέα, πολύτιμος πάντα για το κοινωνικό σύνολο. Κι έτσι έπαιρνε κι εκείνη τη μεγάλη της ανταμοιβή.
Σπαρακτικός αποχαιρετισμός
Η Αμαλία Σμπώκου έφυγε διακριτικά όπως έζησε στις 5 Νοεμβρίου 2011 σε ηλικία 78 ετών.
Τότε είδαν οι χωριανοί κι οι άλλοι παράγοντες που έσπευσαν να συμπαρασταθούν στο πένθος, τον Γιώργη Σμπώκο, που πέρασε τόσα δεινά, τόσες δοκιμασίες χωρίς να λυγίσει για πρώτη φορά, να γονατίζει από τη βαθιά οδύνη.
Δάκρυσαν και οι πέτρες όταν την ώρα που θα άφηνε για πάντα το σπίτι της είπε:
«Στα Άγια των Αγίων να πάει η ψυχή σου, άγιε και ευλογημένε άνθρωπε, για τα όσα μεγάλα και σημαντικά πρόσφερες στην οικογένειά μας και τους συνανθρώπους σου. Να ‘ναι ελαφρό το χώμα της Ανωγειανής Γης, που με πολλή αγάπη, μόχθο και ιδρώτα ζύμωσες και που σε λίγο θα σε σκεπάσει. Καλό σου ταξίδι, πολυαγαπημένη μου».
Κι έγινε το δάκρυ λυγμός μετά στην εκκλησία όταν ο εγγονός Βασίλης Μ. Σμπώκος, διάβασε τον αποχαιρετισμό του παππού, που παραθέτουμε γιατί σημαίνει πολλά για τους σημερινούς στερημένους από συναισθήματα ανθρώπους.
Αρχόντισσα των Ανωγειώ κι αφέντρα της καρδιάς μου,
φεύγεις και σβήνουν οι χαρές κι όλα τα όνειρά μου
Γιάειντα μ’ αφήνεις μοναχό και πολυπικραμένο,
χωρίς ελπίδα και χαρά, δεντρό παραδαρμένο
Εσένα είχα στήριγμα, κρυφή χαρά κι ελπίδα
πώς θα παλέψω τση ζωής τη μαύρη καταιγίδα;
Πώς θα παλέψω τη ζωή τη λίγη που μου μένει
Και τα πολλά τα βάσανα που ο χωρισμός σου φέρνει;
Πολυαγαπημένη μου, αυτή την τραγική ώρα του αποχωρισμού μας, θέλω μαζί με τον τελευταίο ασπασμό μου, να σου χαρίσω την αιώνια αγάπη μου και τις ευχαριστίες μου για τα τόσα πολλά και σπουδαία που μου χάρισες στην πρόσκαιρη τούτη ζωή, για να αποτελέσουν το διαβατήριο της ψυχής σου, να περάσεις με τιμή και περηφάνια την πόρτα του παραδείσου και να μπεις στο χώρο του μακάριου, εκεί που είναι η θέση σου και να γνωρίσεις την αιώνια γαλήνη, ειρήνη και ευτυχία, που η πρόσκαιρη τούτη ζωή κι εγώ προσωπικά, ίσως δεν μπορέσαμε να σου δώσουμε στο βαθμό που το άξιζες… Σ’ ευχαριστώ γιατί ήσουν πάντα μια γυναίκα αγωνίστρια, η οποία με ταπεινοσύνη και υπερηφάνεια και με την πίστη ότι η τιμημένη εργασία ντροπή δεν έχει, έγινες μοδίστρα, ανυφαντού, τρυγήτρα, λιομαζώχτρα, βρουβολόγησα, εργάτρια σε μαιευτήρια και ξενοδοχεία, ακόμα και καθαρίστρια, για να παίρνεις στα χέρια σου σε δύσκολες ώρες το τιμόνι και τη φροντίδα της οικογένειάς μας, όταν εμένα έγνοιες, αγώνες κι αγωνίες μ’ απορροφούσαν στο στίβο της κοινωνικής προσφοράς… Σ’ ευχαριστώ για το κουράγιο και τη δύναμη που αντλούσα από την ακένωτη δύναμη της ψυχής σου, όταν στο δύσκολο αγώνα μου κλονιζόμουν και κινδύνευα να γονατίσω. …Πολυαγαπημένη:
Στην πόρτα τ’ Άδη να σταθείς και να με περιμένεις,
μαζί να τη διαβούμενε, αμοναχή μη μπαίνεις
Είσαι αδύναμο πουλί κι ακάτεχο κερά μου
και να ξεμάθεις δε μπορείς την καλοσυντροφιά μου.
Μα και στην άλλη τη ζωή, πιασμένοι χέρι-χέρι
μαζί να τη διαβούμενε γλυκύτατό μου ταίρι.
Θα περιμένω γλήγορα το κάλεσμά σου φως μου
για να ξανανταμώσουμε στσι στράτες τ’ άλλου κόσμου.
Άξιζε να κάνουμε ένα αφιέρωμα και στην αρχόντισσα Αμαλία, που είχε κλείσει στις ταλαιπωρημένες από το μόχθο παλάμες της όλη την ευλογία της γυναικείας ύπαρξης, που όταν αγαπά πραγματικά το σύντροφό της ξέρει πώς να την αποδείξει, κι ας μην διέθετε άλλες περγαμηνές πέρα από τις τόσες αρετές που την προίκισε η φύση…
Δημοσιεύθηκε σε: Τοπικά
“Μάνα με το χαμόγελο και με τη καλοσύνη…”
22/06/2015
“Αγαπημένη μας Μαμά.
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που μας άφησες.
Ένας χρόνος μακρυά μας, χωρίς να λείψεις ούτε μια μέρα από τη σκέψη μας. Ο χαμός σου δεν ξεπερνιέται και η απουσία σου δεν συνηθίζεται.
Έζησες όλα αυτά τα χρόνια με ήθος, αξιοπρέπεια, ανθρωπιά, εργατικότητα και καλοσύνη.
Αγάπησες, πόνεσες, μόχθησες για μας, τα παιδιά σου θα σε θυμόμαστε πάντα με σεβασμό για όλα αυτά που μας δίδαξες,την αγάπη και τρυφερότητα που απλόχερα μας έδωσες.
Η Οικογένεια σου
Μάνα μου που ‘σουν δυνατή με ανθρωπιά και θάρρος,
έφυγες και μου άφησες ένα μεγάλο βάρος.
—————————————————————-
Μάνα δεν ξέρω να σου πω λόγια να περιγράψω,
τη θλίψη που ‘χω μέσα μου και δεν θα σου ξεχάσω.
——————————————————————-
Μάνα με το χαμόγελο και με τη καλοσύνη,
αυτά πομένουν τελικά στον κόσμο που αφήνεις.
——————————————————————-
Ο κόσμος πάντα το λέγε πως είχες καλοσύνη,
και εσυ μας τ’ άφησες κληρονομιά,μάνα αυτό θα μείνει.
———————————————————————
Μάνα μου ήθελες και εσύ να αφήσεις στα παιδιά σου,
ότι καλύτερο μπορείς μάνα την ανθρωπιά σου.
——————————————————————-
Μάνα μου την υπόσχεση που σου ‘πα θα κρατήσω,
γιατί είναι η αξία σου πολύ μάνα θα την τηρήσω.
————————————————————————
Μάνα μου έφυγες και μ’ άφησες Σακούλα και Μιχάλη,
μα θα ‘μαι πάντα δίπλα τους μέχρι ν’ ανταμωθούμε πάλι.
————————————————————————
Μάνα μου που μου στάθηκες σ’ όλα τα βάσανα μου,
που σ’ είχα πάντα δίπλα μου μάνα στη μοναξιά μου.
————————————————————————–
Μάνα δεν έχει νόημα ”Μάνα” μου η ζωή μου,
γιατί μου έφυγες εσύ στήριγμα της ψυχής μου.
———————————————————————
Μάνα για όλα ευχαριστώ αυτά που μου ‘χεις κάνει,
που δεν θα ξεπληρώνεται μέχρι η πληγή να γιάνει.
———————————————————————-
Μάνα στην ωραιότητα μάνα μου τσι ψυχής σου,
που ήταν πάντα τίμια όπως και η ζωή σου.
Καλή παραμονή στον Παράδεισο…
Η κόρη σου
Στην μνήμη της Ευριδίκης Σκουλά ή Σακούλενας που συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την απουσία της η οικογένεια της προσέφερε το ποσό των 100 ευρώ στο Εργαστήρι Γνώσης της Ενορίας του Αγίου Γεωργίου.
Την Κυριακή 21 Ιουνίου θα είναι η ημέρα που το Αστεροσκοπείο του Σκίνακα θα είναι ανοιχτό για το κοινό από τις 5 μ.μ μέχρι και τις 11 μ.μ. Οι επισκέπτες θα έχουν όπως πάντοτε τη δυνατότητα να ξεναγηθούν στις εγκαταστάσεις του Αστεροσκοπείου και να παρακολουθήσουν σχετική παρουσίαση, συνήθως έως τις 20:30. Κατόπιν, οι επισκέπτες μπορούν να παρατηρήσουν με το μάτι, μέσω του τηλεσκοπίου των 1.3 μέτρων, ένα ουράνιο αντικείμενο που θα είναι ορατό εκείνη την περίοδο.
Λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών που επικρατούν στο υψόμετρο του Αστεροσκοπείου Σκίνακα, προτείνουμε να είστε κατάλληλα ντυμένοι. Να ληφθεί υπόψη ότι το Αστεροσκοπείο είναι Ερευνητική – Επιστημονική εγκατάσταση. Δεν υπάρχουν χώροι υγιεινής, ικανός αριθμός καθισμάτων για μεγάλο αριθμό επισκεπτών, οι χώροι είναι περιορισμένοι και δεν προσφέρονται για μεγάλης διάρκειας παραμονή κοινού. Επισημαίνουμε ότι σε ημέρες μεγάλης προσέλευσης η αναμονή για την παρατήρηση με το μάτι μπορεί να ξεπεράσει τη μία ώρα. Για αυτό η επίσκεψη με μικρά παιδιά, όπως και για άτομα με προβλήματα κινητικά, σε ημέρες μεγάλης προσέλευσης δεν συστήνεται.
Επίσης, λόγω της στενότητας του δρόμου προς το Αστεροσκοπείο που εμπεριέχει σοβαρό κίνδυνο ατυχήματος και του περιορισμένου χώρου στάθμευσης στο Αστεροσκοπείο, η επίσκεψη με λεωφορεία τις ημέρες ελεύθερης επίσκεψης του κοινού δεν είναι δυνατή.
Ένας χάρτης οδικής πρόσβασης από το Ηράκλειο στο Αστεροσκοπείο Σκίνακα μέσω του Google Maps είναι διαθέσιμος εδώ.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Έγγραφο απέστειλε την Παρασκευή 19 Ιουνίου ο Δήμος Ανωγείων προς την Περιφέρεια Κρήτης, όπου παραθέτει τις προτάσεις του για την συμπλήρωση της μελέτης, στα πλαίσια της διαβούλευσης για τη Β1 φάση αναθεώρησης και εξειδίκευσης του θεσμοθετημένου περιφερειακού πλαισίου χωροταξικού σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης.
Αναλυτικά το έγγραφο αναφέρει τα εξής: Διαβάστε την συνέχεια... »
Ο ”Θρυλικός ” Βασσώς (Βασίλης Δακανάλης) είχε για δεκαετίες το παντοπωλείο στην πλατεία Αρμί στα Ανώγεια, ένα μικρό μαγαζάκι που όλοι οι μεγαλύτεροι Ανωγειανοί έχουν να διηγηθούν ιστορίες για αυτό.
Εκεί μέσα έβρισκες τα πάντα και ο δραστήριος αυτός Ανωγειανός είχε πελάτες όλο το χωριό από το Μετόχι μέχρι το Περαχώρι. Οξυδερκής ,με χιούμορ και φαντασία ο Βασσώς ήταν αγαπητός από όλους μας και έφυγε από τη ζωή το 2003 αφήνοντας πίσω του γεμάτο το συρτάρι των αναμνήσεων μιας αγνής ,αυθεντικής και αληθινής εποχής!
12 χρόνια μετά τον θάνατο του έρχεται ο Βασίλης Δακανάλης ο εγγονός του Βασσώ που ζει στο Ρέθυμνο,να κάνει μια σπουδαία χειρονομία και προσφορά στα Ανώγεια στην μνήμη του αγαπημένου του παππού.
Ο Βασίλης θα προσφέρει κάθε χρόνο 3.000 ευρώ σε δυο μαθητές του Γενικού Λυκείου Ανωγείων (από 1500 ευρώ έκαστος),σε αυτούς δηλαδή που θα συγκεντρώνουν τα περισσότερα μόρια στην θεωρητική κατεύθυνση και στην τεχνολογική-θετική κατεύθυνση.Το χρηματικό αυτό έπαθλο θα δίνεται κάθε χρόνο πριν την έναρξη των μαθημάτων τον Σεπτέμβριο σε ειδική τελετή που θα διοργανώνει ο Δήμος Ανωγείων.
Πραγματικά μια σπουδαία κίνηση από τον Βασίλη Δακανάλη που τιμάει το χωριό του και την μνήμη του αξέχαστου παππού του,προσφέροντας κίνητρο στους Ανωγειανούς μαθητές να γίνονται καλύτεροι.
Η επιστολή του Βασίλη Δακανάλη που διαβάστηκε στο Δημοτικό συμβούλιο αναφέρει χαρακτηριστικά:
” Αγαπητοί Κύριοι,Με μεγάλη χαρά σας εκφράζω την επιθυμία μου για την καθιέρωση δωρεάς – υποτροφίας προς το Λύκειο Ανωγείων στη μνήμη του παππού μου Βασιλείου Δακανάλη (Βασσώ).
Οι μαθητές που θα συγκεντρώνουν τα περισσότερα μόρια στις Πανελλαδικές εξετάσεις στις δύο κατευθύνσεις α) θεωρητική και β) τεχνολογική / θετική, στο κάθε έτος θα βραβεύονται με το χρηματικό ποσό των 1.500 € έκαστος.
Η μόνη υποχρέωση για τους μαθητές θα είναι να είναι μόνιμοι κάτοικοι Ανωγείων και να έχουν Ανωγειανή καταγωγή τουλάχιστον από τον ένα γονέα.
Η παράδοση της υποτροφίας θα γίνεται κάθε έτος με την έναρξη της σχολικής χρονιάς στο χώρο του σχολείου σε συνεργασία με την Διεύθυνση και τον Σύλλογο Διδασκόντων.
Μετά τη σύμφωνη γνώμη σας παρακαλώ ενημερώστε με, για να προχωρήσουμε στη νομιμοποίηση και δημοσιοποίηση της υποτροφίας..” καταλήγει.
Ο Δήμος Ανωγείων και προσωπικά ο Δήμαρχος αποδέχτηκε με χαρά την προσφορά αυτή με τον κ.Μανόλη Καλλέργη να απαντάει μιλώντας με θερμά λόγια για την κίνηση αυτή.Αναλυτικά αναφέρει ο κ.Καλλέργης:
” Το Δημοτικό Συμβούλιο επικρότησε την κίνηση αυτή του χωριανού μας, τον οποίο ευχαριστεί δημόσια και για την υλική αλλά κυρίως για την ηθική διάσταση της πράξης του και πιστεύει ότι η υποτροφία αυτή θα συμβάλει στην ευγενή άμιλλα μεταξύ των μαθητών, στην επιβράβευση της προσπάθειάς τους για μάθηση και θα αποτελέσει κίνητρο στη διαδικασία για την κατάκτηση της γνώσης. Ο Βασίλης Ι. Δακανάλης παρά το νεαρό της ηλικίας του, μας δείχνει ένα δρόμο σήμερα με την πράξη του αυτή. Το δρόμο του σεβασμού και της προσφοράς. Τον ευχαριστούμε για αυτό. ”καταλήγει ο Δήμαρχος Ανωγείων
Eκλογές αύριο Κυριακή 21 Ιουνίου στο ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΑΝΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ «Το Ιδαίον Άντρον»
20/06/2015
«ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Φίλες και φίλοι, αγαπητά μέλη του Συλλόγου μας,
Αύριο, Κυριακή 21 Ιουνίου 2015 και από ώρα 8 το πρωί έως 7 το απόγευμα, καλείσθε να προσέλθετε στα γραφεία του Συλλόγου μας, στην Αθήνα (Βελεστίνου 18, Αμπελόκηποι), για να ψηφίσετε για την εκλογή του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου μας, με διετή θητεία.
Οι αρχαιρεσίες θα πραγματοποιηθούν στα πλαίσια της Ετήσιας Τακτικής Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου μας, ενώ θα δοθεί η ευκαιρία σε όλους μας να συζητήσουμε από κοντά τα θέματα που απασχολούν το σύλλογό μας και τα προβλήματα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.
Η μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή σας, είναι βασικό στοιχείο για την ενδυνάμωση της πορείας του Συλλόγου μας. Περιμένουμε λοιπόν, όλους σας να σμίξουμε και να σας προσφέρουμε την ενημέρωση και το κέρασμά μας. Η παρουσία σας θα είναι πολύτιμη και ελπιδοφόρα για τη μελλοντική πορεία του Συλλόγου μας. Ας μη λείψει κανείς και ας αφιερώσουμε, όλοι λίγο χρόνο για να κάνουμε το καθήκον μας απέναντι στον ιστορικό Σύλλογό μας (τηλ. επικοινωνίας: 6977464742 Ζαχαρίας Σαλούστρος, Νικόλαος Καράτζης 6979302303).»
Αθήνα, 20/6/2015
Εκ του Δ.Σ.
με εκτίμηση
ο πρόεδρος Ζαχαρίας Σαλούστρος-Λαγός
ο γενικός γραμματέας Νικόλαος Καράτζης