Στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στο Μεϊντάνι, βρέθηκαν σήμερα Κυριακή 13 Ιουνίου, μαθητές του ΓΕΛ Ανωγείων, που από αύριο θα πέσουν στην “μάχη” των Πανελλήνιων Εξετάσεων, για μια θέση σε Ανώτερα και Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Τα παιδιά παρακολούθησαν την Θεία Λειτουργία στην διάρκεια της οποίας ο ιερωμένος του Ναού π. Ανδρέας Κεφαλογιάννης τους διάβασε μια ευχή για υγεία και δύναμη στη διάρκεια των εξετάσεων.

Αργότερα προσέφερε σε όλους από ένα φυλαχτό, ενώ συνομίλησε μαζί τους τονίζοντας ότι “Οι Πανελλήνιες εξετάσεις είναι μια ευκαιρία στη ζωή σας αλλά δεν είναι η μόνη, ούτε βέβαια και η τελευταία. Θα σας δοθούν πολλές ευκαιρίες στο μέλλον όπου θα χρειαστείτε να έχετε τη σωστή κρίση και την απαιτούμενη ψυχραιμία, ώστε με τη βοήθεια και του Θεού να ακολουθήσετε τον δρόμο της καρδιάς σας.”

Θυμίζουμε ότι 18 απόφοιτου του ΓΕΛ Ανωγείων θα ξεκινήσουν αύριο σε αίθουσα του σχολείου μας τις Πανελλήνιες. Ευχόμαστε καλή επιτυχία και τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα, στο κλείσιμο μιας αρκετά δύσκολης, αλλά όχι χαμένης χρονιάς.

Ο δήμαρχος Ανωγείων, Σωκράτης Κεφαλογιάννης, στέλνει το δικό του μήνυμα στους μαθητές που ξεκινούν τη Δευτέρα 14 Ιουνίου τις Πανελλήνιες εξετάσεις. Αναλυτικά αναφέρει:

“Αύριο ξεκινούν οι Πανελλήνιες Εξετάσεις και όλα τα παιδιά θα κάνουν το καλύτερο που μπορούν για να επιτύχουν τους στόχους τους. Αξίζουν όλες μας τις ευχές, γιατί σε μια δύσκολη συγκυρία για όλη την ανθρωπότητα συνεχίζουν να ονειρεύονται και να αγωνίζονται για τα όνειρα τους. 

Εύχομαι σε όλα τα παιδιά μας καλή επιτυχία στο καλό αγώνα και να θυμούνται ότι οι ευκαιρίες είναι μπροστά τους. Να θυμούνται ότι το μέλλον τους ανήκει γιατί είναι το μέλλον του τόπου μας.”

Συνέντευξη στην ΑΝΩΓΗ και τον Γιώργη Μπαγκέρη

Από το χορτάρι και τις επιτυχίες ως ποδοσφαιριστής, σε μια σπουδαία πορεία 20 ετών, ο Ανωγειανός Χρήστος Καλομοίρης, περνάει στους πάγκους και ξεκινά μια  νέα και πολύ ελπιδοφόρα καριέρα ως προπονητής, Η μοίρα το έφερε έτσι ώστε αυτή η νέα πορεία να ξεκινάει από τα Ανώγεια, με τον Χρήστο να φαίνεται πιο έτοιμος από ποτέ να κερδίσει την πρόκληση του να βρίσκεται στον πάγκο του Αετού. Μιας ομάδας που τίμησε πολλές φορές φορώντας τη φανέλα της. Τίμησε όμως παράλληλα και την Ανωγειανή καταγωγή του, όντας ένα από τα καλύτερα παιδιά του ποδοσφαίρου στο Ηράκλειο αυτές τις δυο δεκαετίες.

Ο 34 ετών, νέος προπονητής του Αετού δίνει και την πρώτη του μεγάλη συνέντευξη στην ΑΝΩΓΗ, ξετυλίγοντας το κουβάρι αυτών των τελευταίων είκοσι χρόνων του στον αθλητισμό και τα όνειρα του για το μέλλον, που είναι συνυφασμένα με τον τόπο καταγωγής του. Παράλληλα μας αναφέρει τις καλύτερες αλλά και τις χειρότερες στιγμές που έζησε στο ποδόσφαιρο, κλείνοντας με ένα μήνυμα προς τον κόσμο των Ανωγείων, αλλά και το βλέμμα προς την νεολαία του τόπου μας που πρέπει να στραφεί στον αθλητισμό οποιασδήποτε μορφής.

Αναλυτικά η συνέντευξη:

Χρήστο, πως αποφάσισες να σταματήσεις το ποδόσφαιρο φέτος και να αναλάβεις το πόστο του προπονητή στον Αετό;

Κοίταξε να δεις, πιστεύω ότι είχα ακόμα δυο με τρία χρόνια καλού ποδοσφαίρου. Φάνηκε αυτό και την περασμένη χρονιά που φορούσα την φανέλα του Αετού. Ήταν πραγματικά μια πολύ δύσκολη απόφαση, την οποία σκέφτηκα πολύ καλά. Ήταν κάτι που θα γινόταν είτε φέτος, είτε σε ένα με δυο χρόνια. Έτσι κι αλλιώς ήθελα να ασχοληθώ με την προπονητική όταν θα σταματούσα το ποδόσφαιρο. Για αυτό είχα αποκτήσει και το δίπλωμα της UEFA C. Θα είχα και το UEFA B αλλά λόγω της πανδημίας όλη αυτή η διαδικασία μας πήγε πίσω.

Ήρθε λοιπόν πριν λίγο διάστημα η πρόταση του Αετού την οποία αποδέχτηκες.

Ναι αποδέχτηκα την πρόταση. Ήταν μια πολύ τιμητική για μένα πρόταση που προήλθε από το συμβούλιο του Αετού. Με τιμούσε και ως άνθρωπο, καθώς είναι μια πολύ σοβαρή διοίκηση και το έχει αποδείξει τα τελευταία χρόνια και αποτελείται από εξαιρετικούς ανθρώπους του τόπου μας. Θεώρησα ότι αφού ήθελα πραγματικά να ασχοληθώ με την προπονητική δεν θα υπήρχε καλύτερο και πιο ιδανικό ξεκίνημα για μένα, αυτή η αρχή να γίνει από το χωριό μου. Τον τόπο που αγαπώ και είχα υπηρετήσει και τόσες φορές ως ποδοσφαιριστής. Πάντα ήθελα να βοηθώ τα Ανώγεια όσο μπορώ και αφού μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία με μια καινούρια θέση, την αποδέχτηκα με πολύ χαρά αλλά και με μεγάλο το αίσθημα της ευθύνης. Ελπίζω να τα καταφέρω και να φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης αυτής.

Διαβάστε την συνέχεια... »

Οι Πανελλήνιες εξετάσεις θα ξεκινήσουν την Δευτέρα 14 Ιουνίου και θα ολοκληρωθούν την Τρίτη 22 του μηνός. Κατά τη διάρκεια τους θα τηρηθούν όλα τα υγειονομικά μέτρα προστασίας, ενώ με βεβαίωση  self-test θα προσέρχονται μαθητές, καθηγητές αλλά και όλο το υπόλοιπο προσωπικό του σχολείου. Στα Ανώγεια οι εξετάσεις θα γίνουν σε μια αίθουσα του “Σταυράκειου” Λυκείου.

Δεκαοχτώ μαθητές θα “ριχτούν” στην μάχη για μια θέση στα Ανώτερα και Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Χώρας. Δώδεκα από αυτούς είναι κορίτσια και έξι αγόρια, που θα διαγωνιστούν και στις τέσσερις κατευθύνσεις (Υγείας-Θετικής-Οικονομικής και Ανθρωπιστικής κατεύθυνσης).

Με δήλωση της στην “Α” η διευθύντρια του “Σταυράκειου” ΓΕΛ Ανωγείων, Μαίρη Μπαγκέρη, αναφέρει σχετικά:

“Με τη διεξαγωγή των Πανελληνίων εξετάσεων, φτάνουμε στο τέλος μιας πραγματικά πολύ δύσκολης χρονιάς, τόσο για εμάς τους εκπαιδευτικούς, όσο και για τους μαθητές και τους γονείς τους. Η πανδημία μας έβαλε σε πολλές δοκιμασίες, αλλά καταφέραμε να ολοκληρώσουμε και αυτό το σχολικό έτος ομαλά. 

Στα παιδιά που θα δώσουν εξετάσεις εύχομαι καλή επιτυχία. Να προσέλθουν με ψυχραιμία και αυτοπεποίθηση στις αίθουσες. Να γνωρίζουν όμως ότι αυτές οι εξετάσεις, σε καμία περίπτωση δεν είναι ούτε η αρχή ούτε το τέλος. Θα τους δοθούν ευκαιρίες και στο μέλλον είτε πετύχουν φέτος είτε όχι.

Σε όλους τους απόφοιτους της χρονιάς που τελείωσε για το ΓΕΛ Ανωγείων, εύχομαι τα καλύτερα για το μέλλον τους.”

Ρεπορτάζ: Γιώργης Μπαγκέρης

Φωτογραφίες: Αγγέλα Σκουλά

210 μέτρα κερί χρησιμοποίησαν σήμερα Παρασκευή 11 Ιουνίου, οι ενορίτες και ενορίτισσες του Ιερού Ναού της Παναγίας και του Αγίου Χαραλάμπου στο Περαχώρι, κάνοντας το τρεις κύκλους από την εκκλησία, για να προστατευθεί ο τόπος από το κακό, τον κορονοιό και τις ανίατες ασθένειες. Με συγκίνηση γυναίκες και άνδρες, μαζί με τον ιερωμένο του Ναού παπά Κώστα Σκουλά και τη χειρωνακτική βοήθεια των Νίκου Συκιώτη και Γιάννη Καλομοίρη, τύλιξαν το Ναό με κερί το οποίο θα μείνει εκεί για πάντα σαν ένα “τείχος” προστασίας από τις ασθένειες. Αρχικά το κράτησαν οι ενορίτες κάνοντας τρεις κύκλους και στη συνέχεια οι δυο άντρες το κάρφωσαν στο ύψος της μέσης του Ιερού Ναού.

Παράλληλα έκαναν αρτοκλασία υπέρ υγείας όλου του κόσμου, και έγραψαν τα ονόματα συγχωριανών και φίλων που παλεύουν με αρρώστιες και ταλαιπωρούνται, ώστε να τους δώσει δύναμη ο Θεός να ξεπεράσουν αυτή τη δοκιμασία.

Η συγκινητική αυτή πράξη έγινε με πρωτοβουλία των ανθρώπων της ενορίας, ενώ όπως ανέφεραν ηλικιωμένες γυναίκες στην ΑΝΩΓΗ: “Περισσότερο θέλαμε να το κάνουμε, διότι καθημερινά τον τελευταίο καιρό ακούμε για πολύ νέους ανθρώπους που αρρωσταίνουν από αυτές τις δύσκολες ασθένειες. Όπως και ότι νέοι άνθρωποι “φεύγουν” από το κακό, όπως προχθές μια 47 χρόνη μητέρα, αλλά και τόσοι άλλοι. Συγκλονιζόμαστε σε μια μικρή κοινωνία, όταν νέοι άνθρωποι πεθαίνουν ή ταλαιπωρούνται τόσο πολύ. Θέλουμε λοιπόν μέσω της εκκλησίας μας να κάνουμε μια ευχή, ώστε το κακό να φύγει από το χωριό μας, μα κι από όλο τον κόσμο. Αυτά είναι έθιμα μας, να τα καταγράψετε ώστε να τα μαθαίνουν και οι νεότερες γενιές” καταλήγουν.

Να αναφέρουμε ότι παρόμοιες “ζωσές” στις εκκλησίες γινόταν και παλιότερα στα Ανώγεια, κυρίως την περίοδο όπου ζούσαν εδώ καλόγριες. Όπως μας ανέφεραν ξανά παλιότερες Ανωγειανές:” Το έκαναν παλιά, εδώ στον Άγιο Χαράλαμπο στο Περαχώρι που είναι ο Άγιος για τους αρρώστους, και στην Αγία Παρασκευή στο νεκροταφείο που είναι η Αγία για τα μάτια. Θυμόμαστε έστεναν τσίγκους και καζάνια και έλιωναν το κερί και έβαζαν τα νήματα μέσα. Δεκάδες μέτρα νήμα, μέχρι να παγώσει το απλώναμε και έφτανε μέχρι πάνω στο Λαγκό, στο εμπορικό μαγαζί τότε του Βαγγέλη Σταυρακάκη! Τρεις ζωσές κάνανε στις εκκλησίες και συμβόλιζαν, την Παναγία, τον Άγιο Χαράλαμπο και την Αγία Τριάδα.”

Ο ιερωμένος του Ναού π. Κώστας Σκουλάς δήλωσε στην ΑΝΩΓΗ

” Το έθιμο από ότι θυμάμαι και από τους παλιότερους παπάδες, καθώς είμαι και 52 χρόνια ιερωμένος εδώ, προυπήρχε στα Ανώγεια, πάντα γινόταν. Σε όλες τις εκκλησίες των Ανωγείων καθώς και στο νεκροταφείο στην Αγία Παρασκευή. Όλες οι εκκλησίες ζωσμένες με κερί. Επίσης είδα το ίδιο έθιμο και στον Άγιο Μηνά Ηρακλείου, επομένως μπορώ να πω ότι είναι ένα έθιμο, αν όχι Πανελλήνιο πάντως στην Κρήτη γίνεται σε πάρα πολλά μέρη.

Στα Ανώγεια τα παλιότερα χρόνια το παρακινούσαν και γινόταν οι καλόγριες και το έκαναν όποτε θα τύχαινε στο χωριό κάποια δύσκολη κατάσταση, έζωναν τις εκκλησίες και κυρίως την εκκλησία εδώ της Παναγίας.

Αν υπάρχει ανάγκη είναι όμορφο να γίνεται. Βλέπουμε τώρα ότι έχουμε τον κορονοιό που έχουν αρρωστήσει πολλοί άνθρωποι αλλά και με άλλες ανίατες ασθένειες. Σίγουρα πάντως είναι όμορφο να βλέπουμε ενωμένους τους ανθρώπους να κάνουν όμορφα πράγματα και σκέψεις για τους συνανθρώπους τους, μέσω της εκκλησίας μας. Την ευλογία μου σε όλους!”

Θυμίζουμε ότι η εκκλησία μας στο Περαχώρι είναι διμάρτυρη (Παναγίας και Αγίου Χαράλαμπου). Ακολούθησε Εσπερινός ενώ αύριο το πρωί θα γίνει και Θεία Λειτουργία. 

Εμείς να συγχαρούμε τους ανθρώπους της ενορίας για τις ευαισθησίες τους προς τους συνανθρώπους μας που περνούν δύσκολες στιγμές. Στους ανθρώπους αυτούς, ευχόμαστε τα καλύτερα. Υγεία και δύναμη, ώστε με χαμόγελο να επιστρέψουν στις οικογένειες τους.

-Από συνέντευξη στο “Ιστόρημα” του Ιδρύματος “Σταύρος Νιάρχος” 

-Ερευνητής: Νίκος Καλλέργης  

-Αφηγητής: Νικόλας Φασουλάς (Σκαμνάκος) 

-Επιμέλεια: Μάγια Φιλιπποπούλου 

Δείτε όλη τη συνέντευξη εδώ: Μνήμες από τα στιβάνια μου

Εγώ, παιδί μου, γεννήθηκα το 1928 στα Ανώγεια. Εδώ μεγάλωσα, εδώ έκαμα οικογένεια, εδώ παντρεύτηκα, εδώ τα έκαμα όλα.

Τα χρόνια πριν από τον πόλεμο ήταν σκληρά. Ειδικά τα χρόνια που ήτανε ο Μεταξάς, από το ‘36 μέχρι το ‘40, ήταν σκληρά. Υπήρχε πείνα, πολλή πείνα. Θυμούμαι δηλαδή, μία φορά εχιόνισε. Σηκωθήκαμε τα παιδιά και θωρούμε δεκαπέντε πόντους χιόνι και γελούσαμε, χαιρόμασταν. Η μάνα μου όμως, σοβαρή. Βλέπεις, δεν είχε τι να ψήσει να μας δώσει να φάμε. Είχε ένα ψωμί, μία κουλούρα, που ‘λέγαν εκείνη την εποχή. Και τηνε βάνει στο νερό και μας εκάνει κουρκοζούνι και μας εδίνει: «Να, φάτε». Φαντάσου τώρα τι εποχές.

Τούτην τη σανιδιά, την ουλή στο πρόσωπό μου, ήταν το ψωμί η αιτία που την έπαθα. Η μάνα μου ήταν μοδίστρα και γάζωνε επαέ σε μία μηχανή. Είχε ένα ψωμί στη βούργια, στο σακίδιο, κι ανέμενε να έρθουν οι άλλοι από το χωράφι για να το φάμε. Μου είχε δώσει ένα κομματάκι, αλλά εγώ ζητούσα κι άλλο: «Δώσε μου μάνα, ψωμί». «Σου έδωσα, όταν έρθουν οι άλλοι και θα σας το μοιράσω, να πάρει ο καθένας την πάρτη του». Πάω να λύσω εγώ τη βούργια να βγάλω το ψωμί και σηκώνεται αυτή να κάνει ότι θα με δείρει. Πέφτω, λοιπόν, από τη σκάλα με τα μούτρα στο καλντερίμι και κάνω τη σανιδιά εκείνη.

Πέρυσι με ρωτούσε ο εγγονός μου: «Μα ήντα σανιδιά είναι αυτή, παππού;» Λέω: «Ένα κομμάτι ψωμί γύρευα της γιαγιάς σου και με πήρε από πίσω κι έπεσα». «Μα για το ψωμί;» μου λέει. Αυτός τώρα έτσι το βλέπει, αλλά τότε ήταν αλλιώς τα πράγματα. Εδά που θωρώ τα αγαθά σήμερα, πολλές φορές πετάει η θυγατέρα μου ψωμί και φαγητό και στεναχωριέμαι, γιατί θυμάμαι…

Εκείνα τα χρόνια όλοι βοσκεύαν επαέ, ήταν βοσκοί. Ήμουν μοναχογιός κι ο πατέρας μου ήθελε να με κάνει βοσκό. Αλλά η μάνα μου δεν ήθελε, έλεγε: «Να μάθει τέχνη». Έτσι, το 1941 άρχισα να μαθαίνω την τέχνη της τσαγκαρικής.

Ήμουν δεκατριών χρονών και πήγα σε έναν μάστορα εκείνη την εποχή που ήταν ο καλύτερος, όχι της Κρήτης, της Ελλάδος ολόκληρης. Γαρτζόλη τον λέγανε. Ήταν καλός μάστορας, καλός τεχνίτης, κι αν κάνω καλή δουλειά σήμερα είναι εξαιτίας αυτού, ο Θεός να τον συγχωρέσει. Εδά ακόμη που σου κόβω το στιβάνι, θυμούμαι τον μακαρίτη έτσι όπως το έκοβε. Καλός άνθρωπος, και παλικάρι.

Γίνηκε ο πόλεμος, ήρθαν οι Γερμανοί στην Κρήτη. Ο Γαρτζόλης, που ήταν μεγάλο παλικάρι, μπήκε στην Αντίσταση.

Μια μέρα που ήμασταν στο τσαγκάρικο, παίχτηκε μια μπαλοθιά, μας ειδοποιήσανε ότι πιάσανε τον Σήφη. Ο Γαρτζόλης μού λέει: «Νικόλα, ήρθε η ώρα να πoθάνουμε». Βγάνει την ποδιά, τη βγάνω κι εγώ, και κλειδώνει το μαγαζί και πάει στο σπίτι και φέρνει ένα τουφέκι γερμανικό. Το παίρνει κάτω και ‘γω τον ακολουθούσα. Στον δρόμο, μου λέει: «Στάσου. Φύγε, άλλαξε πίσω γιατί εγώ έχω πάει στον πόλεμο. Εσένα θα σε σκοτώσουν, είσαι μοναχογιός και δε θέλω να ‘χω τύψεις». Εγώ δε γύρισα, αλλά τον ακολουθούσα από κοντά.

Πάμε στην κορυφή της Μεσομένης κι είναι εκεί άλλοι τρεις. Ζυγώνει δύο Γερμανούς ένας αντάρτης από κάτω, που είχαν πιάσει τον Σήφη στου Μάκρη τον ποταμό. Σκοτώνει τον έναν τον Γερμανό εκείνος και τον άλλο τού έπαιξαν τα τουφέκια από πάνω που ήμασταν εμείς και τον σκότωσαν.

Ήμουν δεκαέξι χρονών όταν έκαψαν οι Γερμανοί τ’ Ανώγεια. Θυμάμαι τα πάντα, τα πάντα, από την καταστροφή του χωριού. Ήταν ημέρες της Παναγίας, στις 13 Αυγούστου ‘44. Εντάκαραν, ξεκίνησαν οι Γερμανοί κι έκαιγαν το χωριό, μέρες της Παναγίας. Εμείς με κάτι συγχωριανούς μου ακούσαμε ότι κάτι γίνεται στο χωριό και κινήσαμε να πάμε να δούμε.

Διαβάστε την συνέχεια... »