Tην Κυριακή 18 Οκτωβρίου, θα τελεστεί στον Ι.Ν. Αγίου Ιωάννου, στο Αρμί, στ’ ΑνΤώγεια, το 40ήμερο μνημόσυνο, για την ανάπαυση της ψυχής, της Νίκης Κοντογιάννη.

Με την οικογένειά της να καλεί συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς ν’ ανάψουν ένα κερί στη μνήμη της.

Η Νίκη Κοντογιάννη, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, στις 11 Σεπτεμβρίου 2026 και κηδεύτηκε στ’ Ανώγεια.

Γεννημένη, το 1934, στ’ Ανώγεια κι έχοντας χάσει τον πατέρα της, στην τρυφερή ηλικία των 7 ετών, ο οποίος έπεσε ηρωικά μαχόμενος, στη Μάχη της Κρήτης εναντίον των Ναζί, το Μάη του ’41 η Νίκη είναι ένα από τα τελευταία παιδιά των Ανωγείων που έζησαν την ορφάνια, την προσφυγιά και τις κακουχίες του πολέμου.

Το χωριό την αποχαιρέτησε με σεβασμό κι εκτίμηση. Την ημέρα της κηδείας της, δύο από τις εγγονές της εκφώνησαν συγκινητικούς επικήδειους λόγους, τους οποίους παραθέτουμε παρακάτω:

Η εγγονή της, Νίκη, είπε τα εξής:

Γιαγιά μου,

Σε αποχαιρετούμε σήμερα με απέραντη αγάπη και σεβασμό.

Γεννήθηκες σε δύσκολους καιρούς, έχασες τον πατέρα σου, παιδάκι ακόμα, στη Μάχη της Κρήτης.

Σε βάφτισαν Φερενίκη, για να φέρεις τη νίκη και τα κατάφερες.

Μαζί με τον αγαπημένο μας παππού Μενέλαο φτιάξατε μια υπέροχη οικογένεια. Έναν κήπο ολάνθιστο.

Καμαρώσατε παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα.

Γιαγιά μου, δεν θα ξεχάσω ποτέ τις γιορτές και τις Κυριακές, που μαζεύονταν όλη η οικογένεια στο σπίτι σου, στ’ Ανώγεια.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αγάπη σου, τις διδαχές σου, τη λαϊκή σοφία σου και το ξεχωριστό σου χιούμορ.

Ξεκουράσου γιαγιά μου.

Σε ευχαριστούμε για όλα.

Καλό ταξίδι να έχεις και καλό παράδεισο.

Η εγγονή της, Θηρεσία, ανέφερε:

Γιαγιά μου,

μαζευτήκαμε όλοι εδώ σήμερα,να σε αποχαιρετήσουμε. Ήρθε η ώρα για το στερνό αντίο. Και  είμαστε όλοι εδώ γιαγιά.

Μας αγάπησες και σε αγαπήσαμε πολύ. Για παιδιά και εγγόνια υπήρξες στήριγμα και οδηγός, με ένα τρόπο ιδιαίτερο, δικό σου. Μας έμαθες να περπατάμε σε δρόμους στρωμένους με γενναιοδωρία και πηγαίο χιούμορ. Γιατί αυτή ήσουν γιαγιά- γενναιόδωρη και δοτική. Οταν σε ρωτούσαμε <<γιατί πάλι δίνεις ,γιαγιά-μάνα ? >>, εσύ απαντούσες <<γιατί,παιδί μου,όσο δίνω τόσο γεμίζουν τα χέρια μου>>. Το αστείρευτο χιούμορ σου, το καλαμπούρι σου,πάντα παρόντα να μαλακώνουν και τις πιο δύσκολες ώρες.

Ο καθένας απο εμάς, από τα παιδιά και τα εγγόνια σου, έχει και μια ιστορία να θυμάται απο σένα. Μα εγώ, θα μιλήσω για μένα γιαγιά. Για μένα ,που παιδί ακόμα, με περίμενες στο παραθύρι να περάσω,το πρωί πηγαίνοντας σχολείο, να μου φωνάξεις <<καλημέρα Τερέζα!>> και να σ΄ακούει όλη η γειτονιά. Που ,το μεσημέρι όταν σχόλαγα,,είχες την έννοια να με προλάβεις,να έρθω να φάω σε σένα πρώτα και μετά να πάω στη μάνα μου. Γαι μένα, που φοιτήτρια πια,όταν έδινα εξετάσεις, με έπαιρνες τηλέφωνο για να με ξυπνήσεις, μη τυχόν και απο τη κούραση με πάρει ο ύπνος. Και πάντα να είσαι εκεί, να ρωτάς,να μαθαίνεις, να νοιάζεσαι για μένα και για όλους μας. Παρουσία δυναμική και γαλαντώμα. Να μας συμβουλεύεις, με την ανεπιτήδευτη σοφία σου, για τη ζωή και τους ανθρώπους, αφου όπως έλεγες

ΜΑΘΙΑ ΚΑΙ ΦΡΥΔΙΑ ΕΒΛΕΠΑ

ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΑ Ο ΚΑΗΜΕΝΟΣ

ΜΑ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ

ΚΑΙ ΒΓΗΚΑ ΓΕΛΑΣΜΕΝΟΣ

Δυστυχώς,τα τελευταία χρόνια, το μυαλό σου σε πρόδωσε. Ξέχασες όσα έζησες, όλα όσα

έδωδες. Μα εμείς δε ξεχνούμε γιαγιά. Ειμαστε όλοι εδώ, ως ένα ελάχιστο δείγμα της

ευγνωμοσύνης μας.

Γιαγία μου πολυαγαπημένη,να δώσεις χαιρετίσματα στο παππού μου το Μενέλαο.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

Στη μνήμη της Νίκης Κοντογιάννη, η οικογένειά της προσέφερε το ποσό των 50 ευρώ, για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης. Επίσης ο Νίκος Κοντογιάννης 50 ευρώ και η Χαρά Καλομοίρη του Τσίκ, 50 ευρώ.

Τους ευχαριστούμε θερμά.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τη σκεπάζει αιώνια, πλάι στον αγαπημένο της σύζυγο, Μενέλα