Για 12η χρονιά η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Μειντάνι, τίμησε με μνημόσυνο τους ήρωες της Μάχης στο Σφακάκι, που την 7η Αυγούστου του 1944 απελευθέρωσαν 98 γυναικόπαιδα από τα χέρια των φασιστών. 81 χρόνια μετά, η μνήμη μένει άσβεστη για αυτούς που έδωσαν τα πάντα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία. Ο κόσμος βρέθηκε στην εκκλησία και άναψε ένα κερί αποτίωντας ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη τους.

Στο κήρυγμα του ο π. Ανδρέας Κεφαλογιάννης, ιερωμένος του ναού ανέφερε τα παρακάτω:

“Αδέρφια μου.

7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1944 μέρα σαν τη σημερινή που  η Ανωγειανή Αντίσταση κατά των Γερμανών ναζί, απεδείκνυε πως στον τόπο τούτο όπως και σε όλάκερη την πατρίδα μας, ζουν καθημερινοί άνθρωποι, απλοί ήρωες που με πείσμα και θέληση μπορούν να κρατάνε ψηλά την Κρήτη. Ψηλά την Ελλάδα.

Οι Ναζί κάλεσαν τους Ανωγειανούς για αγγαρεία κάτι που εκείνοι αρνήθηκαν. Το αντίποινο ήταν δεδομένο από τις κατοχικές και σκληρές δυνάμεις των Γερμανών. Αιχμαλωσία και αρπαγή των γυναικών και των παιδιών του  τόπου μας. Η απόφαση όμως άμεσα πάρθηκε από τον Μανουρά τον Μανόλη, και με συνεργασία, συμμετοχή και σχέδιο οι σφαίρες έκαναν τη δουλειά τους στον εχθρό και οι Ανωγειανοί την πρεπιά τους φερνοντας το ποθητό αποτέλεσμα, την απελευθέρωση στις γυναίκες τους και τα παιδιά τους.

Η Μάχη στο Σφακάκι είναι το μάθημα σε όλους μας και στις επόμενες γενιές  Ότι σαν αγαπάς τον τόπο σου την οικογένεια, τις εστίες μας, τον πολιτισμό και την ταυτότητα μας  ως κοινωνία, μπορούμε όλοι μαζί με αγώνα και συνέπεια να οδεύσουμε προς το αύριο. Και πάντα φυσικά ενωμένοι. Όπως πολλές φορές έχω αναφέρει, το γεγονός ότι κανείς από τους αιχμαλώτους γυναικόπαιδα, δεν έπαθε τίποτα, ούτε γρατζουνιά και τούτο δείχνει πως μόνο μέσα από τη σωστή οργάνωση και σχεδιασμό μπορούμε στις δύσκολες μας στιγμές να έχουμε αποτελέσματα που τιμούν την ύπαρξη μας.

Αδέρφια μου, οι καιροί είναι πολύ ευαίσθητοι, δύσκολοι αλλά και πονηροί. Η χώρα έχει πολλά ανοικτά μέτωπα και σαν αποτέλεσμα είναι, οι τοπικές κοινωνίες να ταλαιπωρούνται και τα όποια προβλήματα από όπου κι αν προέρχονται να διογκώνουν την ανασφάλεια και τη μη σταθερότητα στην καθημερινότητα μας. Από τις μαζώξεις και τα συναπαντήματα μας όπως όλοι σας διαπιστώνεται διαφαίνεται η ελπίδα και το μήνυμα επίσης πως η μεταξύ μας ένωση και αγάπη είναι όχι μονο αναγκαία και επιβεβλημένη αλλά παράλληλα μπορεί να μας γιατρέψει από τα μικρά  ή μεγάλα τραύματα όποια και αν είναι αυτά. Σας ζητώ να μιμηθούμε τους αγωνιστές μας, αλλά και τους αγίους μας.

Σας καλώ να κάμετε δυνατή την πίστη σας και να τη δείχνεται. Σε μία παγκοσμιοποιημένη και ψηφιακά αποπροσανατολισμένη χώρα και τοπικές μικρές κοινωνίες έχει φανεί ότι όταν είμαστε στην ίδια πλευρά χωρίς να μας χωρίζουν η ύλη, τα χρώματα τα κόμματα και οι κάθε λογής ατζέντες, μπορούμε να φτάσουμε στο ποθητό σημείο.

Ξέρω ότι απαντήσεις δεν υπάρχουν για όλα, υπάρχει όμως για όλα ο θεός μας, όσο κουραστικό και αν σας φαίνετε όταν το λέω και το ξαναλέω. Δε θα σας αναπτύξω και μαρτυρήσω τα μικρά ή μεγάλα θαύματα καθημερινά που βιώνω τόσο εγώ όσο και άνθρωποι με τους οποίου έχω επικοινωνία και συναντίληψη σε ζητήματα πίστης. Όμως σας ικετεύω, κρατείστε τα μάτια σας ανοικτά και την ψυχή σας διάπλατα ορθάνοικτη ώστε να αναγνωρίσετε την παρουσία του κυρίου και θεού μας στις μικρές δικές σας, ή μεγάλες στιγμές και δυσκολίες.

Αναγνωρίζω ότι υπάρχουν λάθη τα οποία διογκώνονται στις μικρές κοινωνίες, αλλά προς θεού μην επιτρέψετε αδέρφια μου και αδερφέ μου, τις κατοχικές δυνάμεις του κακού που παρατηρούν και επιβλέπουν πότε θα λυγίσουμε να μας υποδουλώσουν.

Μην αφήσετε αδέρφια μου τον κακό λόγο, το ψέμα, την υποκρισία, το συμφέρον, τον υλισμό, την απάθεια όλα αυτά τα θολά και αμαρτωλά να ριζώσουν στις ζωές σας.

Γίνεται όπως οι μαχητές του Σφακακιου στην αντίδραση, πολεμιστές στο κάθε σήμερα, ήρωες χωρίς δισταγμό. Και σας βεβαιώνω πως δεν είστε μόνοι σας. Οι άγιοι μας έχουν καταθέσει και μαρτυρήσει τη δύναμη του κυρίου μας και την αλήθεια της πίστης μας.

Μόνο μπουνταλας και ξεχασιάρης μπορεί να είναι ο άνθρωπος εκείνος που δεν αφήνει το υπέροχο να τον συνοδεύει σε κάθε λεπτό της ζωής του, πως μέχρι και την τελευταία πάντα στιγμή ο θεός μας παρεμβαίνει και ορίζει τη συνέχεια μας. 

Πέρυσι σας είχα μιλήσει για τη δύναμη της προσευχής με την ευκαιρία της σημερινής ημέρας μνήμης.

Αυτής της προσευχής που κάθε άνθρωπος στην πίστη μας μπορεί να τη χρησιμοποιήσει, ως όπλο σε κάθε του δυσκολία σε κάθε του απόγνωση.  Η πανδαμάτωρ προσευχή, που τα δαμάζει όλα.  Αυτή που μας απελευθερώνει από την ένταση, που μας γεμίζει ελπίδα, που νικά τις κακές σκέψεις, που ορθώνει μέσα μας την ίδια την εικόνα του θεού.

Της προσευχής που έκαναν ακόμα και οι αγωνιστές και ήρωες μας στη Μάχη στο Σφακάκι Είναι η προσευχή που μπορεί να σας δυναμώσει για να  τσακίσετε κάθε εχθρό, κάθε φόβο, κάθε άσχημη στιγμή, κάθετι που προσβάλει την ύπαρξη σας. Σήμερα όμως επέλεξα να σας μιλήσω για τη φρόνηση. Το χαρακτηριστικό και το χάρισμα εκείνο που μας κρατάει μακριά από πολλά κακά.

Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με, Υπεραγία Θεοτόκε Σώσον Ημάς.   Λέμε στην προσευχή μας. Θέε μου δώσε μου φώτιση και φρόνηση  λέμε στα όσα διακρίνουμε δύσκολα να μας πλησιάζουν, ή σε εκείνα που από το πουθενά στέκονται απειλητικά μπροστά μας.Το πιο ζωηρό φως που μπορεί να εκπέμψει ο κάθε ένας από εμάς είναι αυτό της φρόνησης. Είναι η φρόνηση που μας οδηγεί που μας κάνει σοφούς, καθαρούς στην ψυχή τη σκέψη και την καρδιά, η φρόνιση που μας διατηρεί λογικούς όπως έλεγε και ο Άγιος Νεκτάριος. Είναι η φρόνιση που μας δείχνει ότι ο καθαρός, συνετός δίχως εγωισμούς λόγος μας τοποθετεί σε σημείο ευδιάκριτο και περιφρουριμένο από το κακό. Είναι η φρόνηση που κρατάει ενωμένες τις οικογένειες και που τα μέλη των οικογενειών και των κοινωνιών αναγνωρίζουν τους ρόλους.

Χάρισμα όπως σας είπα μεγάλο η φρόνηση, που δεν επιτρέπει στη ματαιότητα να φωλιάσει στην αμετροέπεια να υπάρξει και 

Στα πάθη να γιγαντωθούν και να ποδοπατήσουν την ανθρώπινη υπόσταση. Η φρόνηση δεν αφήνει την παρόρμηση και τον εγωισμό να προβάλλουν και να υπερισχύσουν. Σώζει τις επαφές μας με τους γύρω μας, τις σχέσεις με τους φίλους και συγγενείς. Μπορεί με τη φρόνηση η αγάπη να είναι ολοκάθαρη αληθινή και χωρίς δισταγμούς. Και αφήστε με να σας πείσω ότι η φρόνηση μοιάζει σαν να είναι το μαξιλάρι που του θεού του αρέσει να αναπαύεται.

Προσευχή  και φρόνηση καλοί συνάνθρωποι, στέλνουν στο πυρ το εξώτερο κάθε βλαβερη συμπεριφορά μας προς το συνάνθρωπο μας, κάθετι δηλαδή που θα τον θλίψει στεναχωρέσει σκοτώσει ψυχικά ή ακόμη και σωματικά.  Η φρόνηση όταν κατοικεί μέσα στον άνθρωπο, τον κάνει να εκπέμπει ηρεμία και υπεροχή έναντι του λάθους, του τίποτα, του δήθεν του απαίσιου.

Και την υπεροχή αυτή την έχουμε ανάγκη στους σημερινούς δύσκολους αγώνες που δίνουμε.

Απωθήστε τις σφαίρες του κακού με το φως. Την αγάπη. Τη σοφία στις κουβέντες και τις αποφάσεις σας. Και αυτό θα το βρείτε μέσα από την φρόνηση. Και από μόνη της χωρίς τεράστιο κόπο από πλευράς σας. Με τη φρόνηση και την προσευχή δε θα πράξετε τίποτα που θα πληγώσει ακόμα και τον θεό.

Σήμερα, μία τόσο σημαντική για τον τόπο μας ημέρα μνήμης,  Σας λέω αδέρφια μου πως σε κάθε μάχη που δόθηκε για τούτο τον ευλογημένο τόπο, η μόνη σκέψη ήταν ο άνθρωπος.  Ο Ανωγειανός και η Ανωγειανή, που πατούν σε τούτο το χώμα, που βαδίζουν στα σοκάκια και τα χωράφια της πατρίδας μας. Που γενούν και σκάβουν τη γη,  που μαλώνουν και αγκαλιάζονται, 

που εργάζονται και τζουγκρίζουν τα ποτήρια στην υγειά τους, που τραγουδούν και θρηνούν, που μιλούν μεταξύ τους οι άνθρωποι ή που σιωπούν. Όλα τα κάνουμε για μας τους ίδιους. Κάθε μάχη που δίνουμε τη δίνουμε για μας τους ίδιους διότι αδέρφια μου, αγαπάμε να ζούμε με τους άλλους ανθρώπους, στη γη μας. Το αποδείξαμε και το αποδεικνύουμε.

Για να είμαστε ελεύθεροι, δεν είναι ανάγκη να είμαστε εγωιστές, μήτε συμφεροντολόγοι, ούτε άπληστοι, καθόλου πονηροί. Δίνουμε, μάχες τις οποίες μπορεί να μην αξιωθούμε να τις δώσουμε αύριο. Κρατάμε λοιπόν την ανθρωπιά μας και την ελευθερία μας, έχοντας όπλο μας τη μνήμη, την ιστορία μας, την προσευχή και τη φρόνηση. Και μη φοβάστε τίποτα.

Τιμήστε τους αγωνιστές μας, τιμήστε τον τόπο μας, δεν ξεχνάμε, ομολογούμε και συνεχίζουμε τη δύσκολη πορεία μας προς κάθε αύριο, διδάσκουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας για όλα τα όμορφα και τους μαθαίνουμε τα λάθη που δεν πρέπει να ξαναγίνουν ώστε να πάει η Ανωγειανή γη, η Κρήτη και η πατρίδα μας μπροστά.

Την Αγάπη και σεβασμό ο ένας προς τον άλλο στα μέσα του τη δείχνει με την προσευχή και στα έξω του με τη φρόνηση.

Διευχών.”