“Περί ανθρωπιάς ο λόγος”

Επιμέλεια κειμένου, Μανόλης Φσουλάς Μαθηματικός, e-mail:[email protected]

Στο 1ο  άρθρο της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων  του ΟΗΕ αναφέρεται: ” ‘Oλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι  με λογική και συνείδηση  και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης”

Ανθρωπιά! Μια λέξη που στην πραγματική της διάσταση είναι αυτόφωτη και μοσκομυρίζει!Με την λέξη “ανθρωπιά” εννοούμε φυσικά τη συμπόνοια ,τη συμμετοχή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ,στο πόνο του γείτονα ,του κάθε ανθρώπου.

Προσωπικά όταν ακούω τη λέξη “ανθρωπιά” στο μυαλό μου έρχεται η αείμνηστη σάντολά μου  η Ανάστενα (Ουρανία Ξυλούρη), όπου η παραπάνω λέξη διάλεξε το  πρόσωπό της και πήρε μορφή!Μου έλεγε “καλημέρα φιλιώτσο” και ο τρόπος που το έλεγε με έκανε να αισθάνομαι από τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στον πλανήτη!Δεν λέω υπερβολές,έτσι αισθανόμουν!

Στις μέρες μας σήμερα άνθρωποι του παραπάνω διαμετρήματος και βεληνεκούς σπανίζουν.Λησμονούμε πως η ανθρωπιά δεν είναι επάγγελμα ,δεν είναι όργανο αυτοπροβολής και επιτυχίας.Είναι απάρνηση.Πρέπει πολλά να αρνηθείς για να κερδίσεις τα ουσιοδέστερα.Είναι πολύ ευκολότερο να γίνεις “μέγας ανήρ” ,παρά “μεγάλος άνθρωπος”.Η ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα “μεγάλων ανδρών”,αλλά έχει  πολύ λίγους “μεγάλους ανθρώπους” να παρουσιάσει.

Η “καλημέρα”,αυτό το χαρούμενο άνοιγμα παραθύρου προς τον αίθριο ουρανό,μεταβάλλεται σιγά-σιγά σε απλό μορφασμό.Η ανθρώπινη λαιμαργία,η δίψα της καλοπέρασης ,δεν αφήνει τόπο για “ευγενικά αισθήματα”.Κάτι περισσότερο!Τα ευγενικά αισθήματα   θεωρούνται ξεπερασμένα..

Στη σύγχρονη εποχή της υλικής αδηφαγίας,ο άνθρωπος στοχεύει με επιμονή στην υλική ευημερία,την ατομική καταξίωση και αυτοπροβολή του.Αρκεί μια ματιά ολόγυρα μας για να το νιώσουμε καλύτερα τούτο.Η καθημερινή ζωή χάνει ολοένα και περισσότερο ,τη θαλπωρή,τη γλυκιά ζεστασιά της.Είναι ένας χειμώνας χωρίς αλκυονίδες!

Μας δημιούργησαν ελλείμματα στο ΙΚΑ στο ΤΕΒΕ στον ΟΓΑ στον ΟΑΕΕ και δεν ξέρω και που αλλού.Το μεγαλύτερο όμως έλλειμμα που μας δημιούργησαν – με μαεστρία-είναι το έλλειμμα ήθους και ανθρωπιάς! 

Στο σημείο αυτό θα αναφέρω μια πραγματική ιστορία,από το βιβλίο του Νίκου Μιχαλόπουλου  ΟΙ ΚΟΡΥΦΕΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ με τίτλο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Κάποτε κατά τη διάρκεια μιας σχολικής χρονιάς,ένας καθηγητής είχε να αντιμετωπίσει την δυσκολότερη ίσως περίπτωση μαθητή ,που του είχε παρουσιαστεί ποτέ.Ένας έφηβος  τρομερά ατίθασος,προκλητικός εριστικός,κακομαθημένος από εύπορη οικογένεια,που πάντα δικαιολογούσε τα καμώματά του ,ενώ δεν ήταν και λίγες οι φορές ,που τα ενίσχυε κιόλας από πάνω,λέγοντάς του:”Εσύ δεν έχεις ανάγκη”

Ο καθηγητής έκανε τα πάντα για να τον προσεγγίσει.Προσπαθούσε με κάθε τρόπο για να τον πλησιάσει και να του δώσει να καταλάβει πως το μόνο που μετράει είναι “ο άνθρωπος”.

“Ο,τι και να κάνεις στη ζωή σου ,αν δεν είσαι  άνθρωπος δεν είσαι τίποτα”

“Το μόνο που πρέπει να επιδιώκεις ,είναι να γίνεις άνθρωπος”,του έλεγε “όχι καλός ή  κακός μεγάλος  τρανός ή μέτριος ,αλλά άνθρωπος,απλά άνθρωπος τίποτα άλλο”

Τα χρόνια πέρασαν ,οι καταστάσεις άλλαξαν.Διανύουμε την περίοδο της επταετίας στην Ελλάδα και ο καθηγητής με τις φιλελεύθερες και ριζοσπαστικές ιδέες ,συλλαμβάνεται από το στρατιωτικό καθεστώς και βασανίζεται.Διοικητής της επιχείρησης ο παλιός ατίθασος ,υπερόπτης μαθητής του.

Ζητάει να του φέρουν μπροστά του τον ταλαιπωρημένο καθηγητή του,που τόσο τον είχε “υποτιμήσει”στα μαθητικά του χρόνια και παρουσιάζεται μπροστά του υπέρκομψος και επιβλητικός μέσα από την στρατιωτική του στολή .

Κοιτάει τον καθηγητή του αφ΄υψηλού  και αγγίζοντας τα γαλόνια του τον ρωτάει:

“Λοιπόν κύριε καθηγητά έγινα ή δεν έγινα άνθρωπος; “

Και ο καθηγητής κοιτώντας τον βαθιά στα μάτια του απαντάει:

“Κι΄όμως παιδί μου ,άνθρωπος δεν έγινες”.

Θα κλείσουμε εδώ τις σημερινές σποραδικές κουβέντες περί  ανθρωπιάς ,με μια παρότρυνση για όλους μας,να θυμόμαστε:

1.Τα λόγια του αρχαίου έλληνα ποιητή Μένανδρου

Αφού γεννήθηκες θνητός άνθρωπε  μην έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου!

2.Τα λόγια του σοφού λαού μας :

Καλιά ναι μια ευγένεια μια αρχοντιά μια τάξη

παρά του κόσμου τα καλά άνθρωπος να ποτάξει

3.Τα λόγια του Λέοντα Τολστόι

Ο άνθρωπος μοιάζει με κλάσμα όπου ο αριθμητής είναι ο πραγματικός εαυτός του και ο παρονομαστής  η ιδέα που έχει για τον εαυτό του.Όσο μεγαλύτερος είναι ο παρονομαστής  τόσο μικρότερη η αξία του κλάσματος.Και όσο ο παρονομαστής διογκώνεται προς το άπειρο ,τόσο το κλάσμα τείνει προς το μηδέν!