Επιμέλεια: Μανόλης Φασουλάς, Μαθηματικός

Τα τέσσερα κεριά ( Λαϊκός μύθος )

Κάποτε σε ένα μεγάλο και σκοτεινό δωμάτιο υπήρχε ένα παιδί.¨ Ένα παιδί μόνο του και φοβισμένο από το σκοτάδι. Μοναδική του δύναμη και ελάχιστο θάρρος παρέμεναν τέσσερα κεριά ,μικρά και αδύναμα, που έκαιγαν  σε κάποια γωνιά. Το παιδί δεν ήξερε τι να κάνει και πλησίασε τα κεριά για να ζητήσει τη βοήθειά τους και να τα παρακαλέσει να δυναμώσουν τις φλόγες τους, ώστε να μη φοβάται το σκοτάδι.

¨Σας παρακαλώ ,πείτε μου, τι μπορώ να κάνω για να σας κρατήσω ζωντανά κοντά μου;¨.Τότε το πρώτο κεράκι μίλησε. Το παιδάκι αμέσως έσκυψε κοντά του και το ρώτησε το όνομά του και το κεράκι απάντησε:

¨Εμένα με λένε  Αξιοπρέπεια και δεν βρίσκω το λόγο να συνεχίζω να προσπαθώ να κρατηθώ στη ζωή, αφού οι άνθρωποι δεν μου δίνουν πια καμιά σημασία και με περιφρονούν¨-και έτσι όπως ξεστόμισε τις τελευταίες του κουβέντες, λες και ένα απαλό αεράκι πέρασε από πάνω του, έσβησε.

Το παιδάκι αμέσως έτρεξε στο διπλανό του και του είπε:

¨Κεράκι σε παρακαλώ πες μου τ΄ όνομά σου και τι μπορώ να κάνω για σένα;¨

Με ξεψυχισμένη φωνή το κεράκι απάντησε:

¨Εμένα με λένε Αλήθεια και δυστυχώς ,δεν προλαβαίνεις να κάνεις τίποτα για μένα, γιατί εδώ και πάρα πολύ καιρό οι άνθρωποι με πληγώνουν και μου δείχνουν ότι δεν με θέλουν πια κοντά τους¨- και έτσι όπως έλεγε με δυσκολία τα λόγια του, έχοντας χάσει όλη του τη δύναμη , έσβησε.

Το παιδάκι τρομαγμένο πια για τα καλά, βλέποντας το σκοτάδι να απλώνεται όλο και περισσότερο, έτρεξε στο επόμενο κεράκι.

¨Κεράκι σε παρακαλώ ,μη σβήσεις. Πες μου τ΄ όνομά σου και μείνε κοντά μου¨.

Το κεράκι αν και έτοιμο να σβήσει ,βρήκε την τελευταία του σταγόνα δύναμης και απάντησε:

¨Τι κρίμα που συναντιόμαστε τώρα, που είμαι τόσο αδύναμο. Εμένα με λένε Σεβασμό και απ΄ ότι φαίνεται οι άνθρωποι δεν με χρειάζονται πια, αφού δεν δείχνουν σεβασμό ούτε στους άλλους ,ούτε στον κόσμο γύρω τους, ούτε και στον ίδιο τους τον εαυτό.¨ Έτσι και εγώ  αποφάσισα να τους απαλλάξω από την παρουσία μου¨-και χωρίς το παιδάκι να προλάβει να πει ούτε μια κουβέντα, η φλόγα από το κεράκι στη στιγμή χάθηκε.

Καθώς το σκοτάδι πια απλώθηκε για τα καλά στο δωμάτιο, μια τελευταία φωνούλα, αδύναμη αλλά χαρακτηριστική, ακούστηκε από το τέταρτο κεράκι:

¨Παιδάκι έλα κοντά μου και μη φοβάσαι, εγώ δεν θα σε αφήσω μόνο σου¨.

Το παιδάκι έτρεξε κοντά του και ξαφνιασμένο από τη μοναδική αισιόδοξη  κουβέντα ,που για πρώτη  φορά μέσα στο σκοτάδι άκουγε, ρώτησε αμέσως να μάθει ποιος ήταν αυτός που το καλούσε κοντά του.

¨Εγώ είμαι η Ελπίδα¨ είπε το κεράκι και όσο είμαι κοντά σου μη φοβάσαι τίποτα, γιατί αν εσύ το θέλεις, όχι μόνο δεν θα σβήσω, αλλά μαζί θα μπορέσουμε να ξανανάψουμε και όλα τα προηγούμενα σβησμένα κεριά.

Από το βιβλίο του Νίκου Μιχαλόπουλου ,πρώην πρωταθλητή ακοντισμού,με τίτλο: OI KOΡΥΦΕΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ,Εκδόσεις ΄Αγκυρα.

Απλά να συμπληρώσουμε το παραπάνω κειμενάκι με μια παλιά ισπανική παροιμία : Οδοιπόρε δεν υπάρχει δρόμος. Ο δρόμος ανοίγεται προχωρώντας…

Σημείωση ΑΝΩΓΗ: Με χαρά υποδεχόμαστε στην ηλεκτρονική μας εφημερίδα, τον Μαθηματικό Μανόλη Φασουλά, ο οποίος με την στήλη του “ΣΠΟΡΑΔΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ” θα καταθέτει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του για τα Ανώγεια όποτε αυτός το κρίνει σκόπιμο. Σήμερα φιλοξενούμε το πρώτο άρθρο αυτής της νέας στήλης μας.

 Ευχόμαστε τα άρθρα του να είναι καλοτάξιδα στον “αέρα” της ηλεκτρονικής ΑΝΩΓΗ.