“Φεβρουάριος και μέρα Τσικνοπέμπτη,

σου πήρε ο Χάρος τη ψυχή, αείμνηστε Ορέστη.

Αυτή τη μαντινάδα είπε για σένα ο Βιτωρόκωστας, όταν μοιράζαμε τα αρτουλάκια από σπίτι σε σπίτι στα σαράντα σου, όπως ήταν τότε το έθιμο. Ήταν μια βροχερή, κρύα και θλιβερή μέρα η Τσικνοπέμπτη του Φλεβάρη που ξημέρωσε για τα Ανώγεια. Ο Ορέστης, ο ταχυδρόμος όπως σε φώναζαν όλοι, έφυγε.

“Έφυγε” ο αγνός, ο πράος, ο χαμογελαστός άνθρωπος, που με το καλαμπούρι του, το μεστό λόγο του, γυρνώντας από σπίτι σε σπίτι, πόρτα-πόρτα όλο το χωριό, ήταν εκείνος που λόγω του χαρακτήρα του, γινόταν αποδέκτης προβλημάτων, μυστικών, όλων εκείνων που εμπιστεύονταν τη γνώμη του και ζητούσαν την άποψη του και πολλές φορές τη συμβουλή του.

Ορφανός από μικρός από μάνα, ήταν ζυμωμένος και μεγαλωμένος με τον πόνο και την απώλεια, σε συνδυασμό με τη μεγάλη του Πίστη στο Θεό, προσπαθούσε με όλες του τις δυνάμεις να βοηθήσει, να συντρέξει, να παρηγορήσει, να συμπαρασταθεί. Σ’ αυτό τον αγώνα δεν ήταν μόνος του. Βρήκε το άλλο του μισό στο πρόσωπο της μάνας μας της Δόξας, κόρη της Κλαροτζανογιώργενας, μεγαλωμένη με αξίες, ήθος και ανθρωπιά.

Οδηγός και των δυο , φάρος στον δρόμο  τους ήταν η πίστη στο Θεό, η αγάπη για τον συνάνθρωπο και με τις μικρές τους δυνάμεις  προσπαθούσαν να κάνουν πράξη το λόγο του Θεού. Όνειρο τους να φτιάξουν μια εκκλησία, τα Εισόδια της Θεοτόκου, το οποίο επιτεύχθηκε μετά από πολλά χρόνια και ενώ ο πατέρας μας Ορέστης είχε φύγει από τη ζωή. από τη μάνα μας τη Δόξα που εκτός από αυτό το χρέος είχε να μεγαλώσει και πέντε μικρά παιδιά. Σήκωσε το σταυρό που της έδωσε ο Θεός αδιαμαρτύρητα και αγόγγυστα, άπλωσε τις φτερούγες της και μας σκέπασε, με μόνο της όπλο τη δύναμη που της έδινε η πίστη στο Θεό και η δύναμη που έπαιρνε από τον Αι-Γιώργη.

Φέτος συμπληρώνονται σαράντα χρόνια από την απώλεια του πατέρα μας. 23 Φεβρουαρίου 1984 και έξι από την απώλεια της μητέρας μας, 20 Φεβρουαρίου 2018, όμως για μας είναι σαν  χθες. Η απουσία τους δεν συνηθίζεται  και ούτε ξεχνιέται. Ελπίζουμε μόνο να είναι μαζί με όλα τα αγαπημένα τους πρόσωπα και να είναι ευτυχισμένοι. Εμείς θα προσπαθούμε να ακολουθούμε όσα μας δίδαξαν, Σας αγαπάμε αιώνια για πάντα. Τα παιδιά σας”.

Το παραπάνω κείμενο εστάλη στην ΑΝΩΓΗ από τα παιδιά του Ορέστη και της Δόξας Σαμόλης, Γιώργη, Γιάννη, Ρηνιώ, Αχιλλέα, Μιχάλη για τις επετείους μνήμης των αγαπημένων τους γονέων. Επίσης προσέφεραν το ποσό των 50 ευρώ για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης και του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου στο Μεϊντάνι. Τους ευχαριστούμε θερμά. Ας είναι αιωνία η μνήμη δυο ανθρώπων που προσέφεραν πολλά στη κοινωνία του χωριού και στην ενορία του Αγίου Γεωργίου..Δικό τους δημιούργημα η εκκλησία των Εισδίων της Θεοτόκου δίπλα στο Κέντρο Υγείας όπου και φέτος τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη τους. Ας είναι αναπαυμένοι.