Την Κυριακή 12 Νοεμβρίου στις 9:00 π.μ θα τελεστεί στον Ιερό ναό της Παναγίας στο Περαχώρι, το σαρανταήμερο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής της  Ελένης Σκουλά (Χουμάδενα). Η οικογένεια καλεί συγγενείς και φίλους να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη της. Η τελετή θα γίνει σύμφωνα με όλα τα μέτρα προστασίας.

Η Ελένη Σκουλά, το Κοκοβολενιώ,  “έφυγε” από τη ζωή στις 4 Οκτωβρίου 2023 σε ηλικία 86 ετών. Γεννήθηκε στα Ανώγεια το 1937. Ήταν κόρη του Εμμανουήλ Ξυλούρη (Κοκοβομανώλης) και της Μαρίας Βρέντζου του Μπιλίσκο (Κοκοβάγκενα).

Το σπίτι της ήταν δίπλα στην εκκλησία της Παναγίας στο «Περαχώρι».Εκεί έζησε τα νιάτα της και σιγοτραγουδούσε στο σχολείο με τον γείτονα της Νίκο Ξυλούρη. Ήταν πάντα περήφανη όταν το ανέφερε αυτό.

Ο πατέρας της μετά από δυο τραγικά ατυχήματα έμεινε τυφλός, ήταν τα μάτια του και ήταν η έγνοια της. Ξεκίνησε με δυσκολίες τη ζωή της, όμως πάλευε καθημερινά, αυτή η μοναχοκόρη με τα πέντε αγαπημένα αδέλφια της, το Γιώργη (Γκρας), τον Επαμεινώνδα (Παμίκας), τον Δημητράκη, τον Λευτέρη (Χότζα) και τον Στελλή.

Μεγάλωσε και άρχισε να αρέσει στους νέους. Ο Χαραλάμπης του Μάνωλα, ο Χουμάς, την ερωτεύτηκε με πάθος, «Γειτόνισσα της Παναγιάς» την αποκαλούσε

«Γειτόνισσα τσι Παναγιάς που ‘σε και δε προβαίνεις

και μέρα νύχτα σε έχουνε στο πέταλο και φαίνεις».

==

«Μόνο για μια γειτόνισσα τσι Παναγιάς μη πείτε,

γιατί θα ανάψω μια φωτιά όλοι σας να καείτε»

==

Άπειρες οι καντάδες που έκανε για το «χατήρι» της Ελένης ο πατέρας μου. Της λέγαμε να είναι περήφανη γι’ αυτό. Της άρεσε αλλά δεν το έλεγε ποτέ. Όταν παντρεύτηκαν η μητέρα μου πήρε το παρατσούκλι Χουμάδενα.

Έχασε ένα παιδί τον Αντώνη, το πρώτο της αγόρι και απέκτησε άλλα πέντε.

Μεγάλωσαν και αυτά και πήραν το δρόμο τους.

Ζύμωνε το ωραιότερο ψωμί στα Ανώγεια και όταν γύρναγε από τον φούρνο, φορτωμένη με τη σανίδα, έφτανε στο σπίτι με τα μισά ψωμιά από όσα είχε φτιάξει. Την αγαπούσαν και τη λάτρευαν όλοι.

Άνοιξε το «μαγαζί» στο «Λιβάδι», στο Περαχώρι, το μεσαίο. Διέθετε εκλεκτικό γούστο που φαινόταν στα υφαντά της. Λάτρευε τα λουλούδια και είχε υπέροχη αυλή. Το μαγαζί ήταν το στέκι μας. Αφιέρωσε πολύ χρόνο σε αυτό αλλά δε μας εγκατέλειψε ποτέ.

Το Λιβάδι γινόταν θεϊκό με τα γλέντια και τις ωραιότατες φωνές των μαντιναδολόγων και λυράρηδων που ακούγονταν και χαϊδεύαν τα αυτιά μας. Γάμους, Καντάδες πάντα εκεί να προσέχει, να επιβάλλεται με δικό της ξεχωριστό τρόπο. Ίσως ήταν η μοναδική γυναίκα που είχε τρομερό αίσθημα ευθύνης απέναντι στα παιδιά της και της θέσης της και το πρόσεχε με σύνεση αυτό.

Στις 12 Νοεμβρίου του 2014, έχασε τον πατέρα μου. Ο πόνος δυνατός. Τον έκανε μακριά με την ήρεμη δύναμης της. Δυστυχώς το 2022 έζησε και το χαμό του γαμπρού της, «της μοναδικής της χαράς» όπως έλεγε.

Τώρα οι καιροί άλλαξαν και περάσαμε σε εποχές που προσαρμοζόμαστε αναγκαστικά. Σιγά – σιγά το κεράκι στον καθένα σβήνει.

Στις 4 Οκτωβρίου 2023 ήρθε η ώρα της.

Με τα παρακάτω λόγια την αποχαιρέτησε η κόρης της Όλγα:

“Μάνα,

Θα ήθελα να μην ξεχάσω την ευγενική σου ψυχή, τη γαλήνια και όμορφη μορφή σου.

Ηρωίδα της ψυχής και των ονείρων.

Πάντα ήπια και με καλόκαρδη πλευρά και στην προσέγγιση των πραγμάτων.

Να μην σταματάγαμε να αγαπάμε.

Να μη λέμε ποτέ κακό για τους άλλους.

Να διασκεδάζουμε όμορφα και αληθινά στην γιορτή που είχε ήθος.

Να κοιτάμε ψηλά και όχι στα καθημερινά αναπάντεχα πράγματα.

Να προσπαθούμε και να μην υποκύπτουμε.

Άντεξες χρόνια, το καλό σου το λόγο για όλους.

Ποτέ της δεν ανέφερε κακό λόγο.

Ποτέ της δεν αντιστάθηκε πουθενά.

Όλα αυτά γιομίζουν τις καρδιές με τις ελπίδες που μας έδινες.

Γράμματα ήθελες, γράμματα μάθαμε.

Αγάπη ήθελες, τη βγάζαμε με τον ιδιαίτερο τρόπο που σκεφτόσουν.

Στη σκιά και αν ήσουν ήταν δροσιά οι κουβέντες σου.

Θέλω να αναστήσω τη μορφή σου στο πέρασμα του χρόνου.

Όπως γλυκά έφυγες τόσο πιο όμορφα να αποκτήσεις μια ανώτερη ζωή.

Ο κόσμος ο δικός σου ήταν μεγάλος και ζητούσες πάντα το καλύτερο δυνατό.

Πέρασε στα παιδιά σου αυτό.

Είμαστε όλοι συνεπείς, ηθικοί και νομίζω ανθεκτικοί.

Δεν ξεχνώ τίποτα. Θα βρεις μεγάλη παρέα όπου πας.

Σ’ αγαπούσαν και σ’ αγαπάνε.

Δεν θα αφήσω ποτέ την ωραιότητα και την γαλήνια, νηφάλιά τεχνική σου.

Ακόμα και τώρα σ’ αγαπάμε, άσχετα αν δε το δείχνουμε πολύ.

Σύνδρομο της ζωής των Ανωγειανών. Μιας αγάπης ατέλειωτης χωρίς όρια και δεσμεύσεις.

Σιωπηλή και ανθεκτική, όπως ταιριάζει σε μια κυρία που στάθηκε δυνατή για να αντέξει σε δύσκολες περιπτώσεις.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την αναπάντεχη μορφή σου.

Είχε ωραιότητα και ομορφιά αυτή η δυνατή φυσιογνωμία, με αυτό το

ανυπάκουο πνεύμα, σα νούφαρο που κυνήγαγε να πετύχει και να κερδίζει.

Σκέφτομαι το θάνατο όσο εσύ, με τρόπο λογικό.

Η λογική αντικρούει την επιθυμία για την κόντρα που έθετα.

Στο θάνατο κόντρα δε πας. Αντιστέκεσαι αλλιώς, περπατάς και νιώθεις καλύτερα και

νοιώθεις ομορφότερα όταν τα βήματα είναι σταθερά.

Ελπίζω η ζωή σου να είχε ευχάριστες στιγμές.

Όπως όταν είμασταν παιδιά.

Όπως όταν μεγαλώσαμε.

Όπως όταν μας καλόπιανες.

Ακόμα και τώρα θέλω να σου αφιερώσω ένα μικρό ποιηματάκι:

«Το φως που αναβλύζει από την πηγή δε στερεύει ποτέ.

Ακόμα κι αν το σκοτάδι μεσουρανεί θα βρει τις τρύπες να φωλιάσει.

Να μπει στην ευαίσθητη ψυχή σου, να ζωγραφίσει ήλιους και να φωνάξει

δυνατά.

Να μιλήσει για την καλή φωτιά, την έπαρση και το ύφος της,

και τέλος να κλείσει με ωραιότητα».

Θυμάμαι το μπαμπά στη νοσηλεία του στην Αθήνα, μας είχε πει μια υπέροχη μαντινάδα:

«Παιδιά μου μια παραγγελιά και είναι χαλάλι όλα

βλέπετε σαν τα μάτια σας του κήπου μου τη βιόλα»

Καλό ταξίδι μάνα μου στις κορυφές του κόσμου και δώσε χαιρετίσματα σε πολλούς που αγάπησες και έφυγαν.

Σας ευχαριστούμε όλους για τη συμπαράσταση στο πένθος μας.”

Αγάπη, Όλγα, Μανώλης, Μαρία, Γιάννα και τα εγγόνια της Χαράλαμπος, Αικατερίνα και Γιώργος.

– Η οικογένεια προσφέρει εις μνήμη της Ελένης Σκουλά (Χουμάδενα) το ποσό των 100€ για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής έκδοσης της ΑΝΩΓΗ.
– Οι Χαραλάμπης κ’ Μαρία Τζαγκαράκη 50€
– Οικ  Μπάμπη Σκουλά Μεταξά 50€
– Οικ Σάββα Κεφαλογιάννη 100€

Τους ευχαριστούμε θερμά.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που την σκεπάζει αιώνια.