Για δέκατη χρονιά, από το 2013, ο πάτερ Ανδρέας Κεφαλογιάννης τέλεσε μνημόσυνο στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Μεϊντάνι, για τους ανθρώπους που στις 7 Αυγούστου του 1944 πολέμησαν στη Μάχη στο Σφακάκι, απελευθερώνοντας 98 γυναικόπαιδα από τα χέρια των Φασιστών κατακτητών. Μια μάχη που έμεινε στην ιστορία ως μια από τις αρτιότερες επιχειρήσεις καθώς κανένας αντάρτης του ΕΛ.ΑΣ ή όμηρος των Ναζί δεν τραυματίστηκε, ούτε σκοτώθηκε στη διάρκεια της.

Για τα μηνύματα της μάχης και τον απόηχο της μέχρι και σήμερα, μίλησε στη συνέχεια στην ομιλία του ο πάτερ Ανδρέας αναφέροντας τα εξής:

 

Αδέρφια μου.

 

7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1944 

 

για ακόμη μία φορά, η Ανωγειανή Αντίσταση κατά των Γερμανών ναζί, 

 

απεδείκνυε πως στην πατρίδα μας, 

 

μικρές γωνιές αλλά με υπέροχους ανθρώπους, με ζωηρές ψυχές και κατακόκκινες καρδιές από πείσμα και θέληση 

 

μπορούν να κρατάνε ψηλά την Κρήτη. Την Ελλάδα.

 

Η Ανωγειανή θωριά ξεχώρισε στην μάχη στη θέση Ποριά στο Σφακάκι  όταν οι Ναζί προσπάθησαν για ακόμη μία φορά 

 

να καλέσουν τους συντοπίτες μας για αγγαρεία κάτι που εκείνοι αρνήθηκαν. 

 

Στην άρνηση ήρθε ως αντίποινο η αιχμαλωσία και αρπαγή των γυναικών και των παιδιών του  τόπου μας. 

 

Η απόφαση για απελευθέρωση και γιατρειά της απειλής, πάρθηκε από τον Μανουρά τον Μανόλη, και με συνεργασία, συμμετοχή και σχέδιο στην περιοχή του Δέτη, 

 

οι σφαίρες έκαναν τη δουλειά τους στον εχθρό και οι Ανωγειανοί την πρεπιά τους με την απελευθέρωση στις γυναίκες τους και τα παιδιά τους.

 

Η Μάχη στο Σφακάκι 

 

δείχνει για ακόμη μία φορά, πως μόνο μέσα από την αγάπη για τον τόπο μας και τις οικογένειες μας, μπορεί να κρατηθεί ζωντανή η ταυτότητα μας. 

 

Κανείς από τους αιχμαλώτους γυναικόπαιδα, δεν έπαθε τίποτα, ούτε γρατζουνιά… 

 

και τούτο δείχνει πως μόνο μέσα από τη σωστή οργάνωση και σχεδιασμό μπορούμε στις δύσκολες μας στιγμές να έχουμε αποτελέσματα που τιμούν την ύπαρξη μας.

 

Βρισκόμαστε σε μία περίοδο 

 

όπου για ακόμη μία φορά, οι πληγές στη χώρα μας από φυσικές καταστροφές, από το θρήνο για το χαμό αξιόλογων και αξιόμαχων ανθρώπων όπως οι δύο πιλότοι μας, 

 

και από την ανασφάλεια λόγω της δύσκολης καθημερινότητας που πλήττει ακόμη και την κοινωνία μας, 

 

φτάνοντας οι δυσκολίες μέχρι εδώ στα ψηλά του Ψηλορείτη, 

 

είναι πληγές τις οποίες καλούμαστε να διαχειριστούμε και να γιατρέψουμε.

 

Ακούω αδέρφια μου συχνά από πολλούς συνανθρώπους μας, την έκφραση παράπονου μέσα από την πρόταση … ως πότε πια… 

 

Η απάντηση είναι δύσκολη για τους περισσότερους 

 

αλλά πολύ εύκολη για μας που με επιμέλεια καλούμαστε να διαχειριστούμε με το ράσο και το πετραχήλι τις κακουχίες των ψυχών και τα δάκρυα των ματιών στους συνανθρώπους μας. 

 

Η απάντηση στο …ως πότε πια… είναι 

 

στο πάντα θα είμαστε παρών, γιατί πιστεύουμε στη δύναμη του θεού, στη δύναμη που μας χαρίζει, κυρίως όμως είμαστε γνώστες για το γεγονός το θείο, πως την τελευταία πάντα στιγμή παρεμβαίνει και ορίζει τη συνέχεια μας. 

 

Τη σημερινή ημέρα μνήμης και τιμής, εδώ στον Άι Γιώργη, στον Καπετάνιο μας, 

 

θα ήταν άδικο να μην εκμεταλλευτώ με την όμορφη και συνετή έννοια φυσικά, 

 

την ευκαιρία να σας κάμω κουβέντα για τη δύναμη τις προσευχής. 

 

Αυτής της προσευχής που κάθε άνθρωπος στην πίστη μας μπορεί να τη χρησιμοποιήσει, ως όπλο σε κάθε του δυσκολία σε κάθε του απόγνωση.  

 

Η πανδαμάτωρ προσευχή, που τα δαμάζει όλα. 

 

Αυτή που μας απελευθερώνει από την ένταση, που μας γεμίζει ελπίδα, που νικά τις κακές σκέψεις, που ορθώνει μέσα μας την ίδια την εικόνα του θεού.

 

Μην πιστέψει κανείς σας 

 

πως στη Μάχη στο Σφακάκι, όλοι οι Ανωγειανοί που συμμετείχαν δεν είχαν θεό και προσευχή μέσα τους. 

 

Ακόμη και ο πιο άγριος και αδιάφορος στο θεό είμαι απόλυτα σίγουρος πως όταν πήγαινε να απελευθερώσει μάνα, γυναίκα, κόρη γιο… έλεγε μέσα …

 

ας τους βρω ζωντανούς και να σταθούν πάλι σιμά μου… 

 

αυτή η πρόταση είναι προσευχή, είναι θεός, είναι ελπίδα, είναι ικεσία, είναι η απόδειξη της σχέσης του θεού με τον άνθρωπο. 

 

 

 

Αδέρφια μου

 

Να μνημονεύεται τους αγώνες των προγόνων μας, να τιμάτε κάθε πτυχή της απελευθερωτικής πορείας των ανθρώπων του τόπου μας, 

 

μην ξεχνάτε όμως να μνημονεύεται θεό, 

 

να παίρνετε δύναμη από τη δύναμη του, 

 

για να τσακίσετε κάθε εχθρό, κάθε φόβο, κάθε άσχημη στιγμή, κάθετι που προσβάλει την ύπαρξη σας. 

 

Όλοι μας την καλημέρα τη λέμε πολλές φορές από συνήθεια. 

 

Κάποιοι μάλιστα μπορεί και να μην τη νιώθουν για να την πουν. 

 

Κάντε το ίδιο με την απλή και ολιγόλογη προσευχή, 

 

Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με, Υπεραγία Θεοτόκε Σώσον Ημάς.    

 

Θέλετε ακόμη πιο μικρη προσευχή…;;;;; 

 

πείτε τις λέξεις, θέ μου εσύ ξέρεις….

 

Κάντε το συνήθεια και ας μην σας εκφράζει ορισμένους. 

 

Θυμηθείτε όμως ότι,

 

 ο διψασμένος αν δεν έχει το νερό που θέλει, στρέφεται ακόμη και στο νερό που δε θα έπινε ποτές. 

 

Στρέφεται  δηλαδή ο διψασμένος 

 

σε ότι πιστεύει ότι μπορεί να τον βοηθήσει για να επιβιώσει.

 

Κάμετε το ίδιο. 

 

Ακόμη και αν δε σας αρέσει η προσευχή, πείτε την.            Θα σας σώσει.

 

Είμαι τόσο σίγουρος, πως μετά από ελάχιστες φορές, η προσευχή θα σας δείξει τη δύναμη της και την βοήθεια της σε κάθε άσχημη στιγμή σας. 

 

Ίσως ορισμένοι να απορείτε που τέτοια μέρα, ξεκλέβω χρόνο και σκέψεις για να σας πω, τα του θεού.

 

Όχι αδέρφια μου. Σήμερα, μία τόσο σημαντική για τον τόπο μας ημέρα μνήμης, 

 

ξεκλέβω για να σας μιλήσω….. για σας.

 

Διότι σε κάθε μάχη που δόθηκε για τούτο τον ευλογημένο τόπο, η μόνη σκέψη ήταν ο άνθρωπος. 

 

Ο Ανωγειανός και η Ανωγειανή, που πατούν σε τούτο το χώμα, που βαδίζουν στα σοκάκια και τα χωράφια της πατρίδας μας. 

 

Που γενούν και σκάβουν τη γη, 

 

που μαλώνουν και αγκαλιάζονται, 

 

που εργάζονται και τζουγκρίζουν τα ποτήρια στην υγειά τους, 

 

που τραγουδούν και θρηνούν, 

 

που μιλούν μεταξύ τους οι άνθρωποι ή που σιωπούν. 

 

Όλα τα κάνουμε για μας τους ίδιους. 

 

Κάθε μάχη που δίνουμε τη δίνουμε για μας τους ίδιους… 

 

διότι αδέρφια μου, αγαπάμε να ζούμε με τους άλλους ανθρώπους, στη γη μας, 

 

αγαπάμε να μη μας πειράζουν, αγαπάμε να βλέπουμε τη συνέχεια μας στα κοπέλια και τις κοπελιές μας, 

 

αγαπάμε να ξέρουμε ότι είμαστε ελεύθεροι. 

 

Αυτές οι μάχες λοιπόν που δίνουμε, είναι όντως οι προσευχές μας για την ανθρωπιά μας και την ελευθερία μας.

 

Μη σκάτε λοιπόν και κακολογεί η σκέψη σας, όταν σας λέει κάποιος να κάμετε την προσευχή σας.

 

Γιατί είναι σα να σκάτε και να κακολογεί η σκέψη σας, όταν σας λέει κάποιος να μείνετε άνθρωποι να είστε ελεύθεροι.

 

Τιμή στους αγωνιστές μας, τιμή στον τόπο μας, δεν ξεχνάμε, 

 

ομολογούμε και συνεχίζουμε τη δύσκολη πορεία μας προς κάθε αύριο, 

 

με πίστη, προσευχή και θεού ελπίδα. 

 

Η απάντηση στο παράπονο μας …ως πότε πια.. είναι η πίστη μας και η μεταξύ μας ενότητα. 

 

Την Αγάπη και σεβασμό ο ένας προς τον άλλο.

 

Διευχών.