Γράφει ο Νίκος Σκουλάς του “Φρουδά”

πρώην Υπουργός, Ενεργός πολίτης 

13 Απρίλη 2023

Σήμερα συμπληρώνεται ακριβώς ένας χρόνος χωρίς τον συνοδοιπόρο, σύντροφο, συναγωνιστή και στενότερό μου συνεργάτη ΓΙΑΝΑΚΚΟ ΑΝΑΣΤΟΥ  ΞΥΛΟΥΡΗ.

 Λόγω του σεμνού του χαρακτήρα, πολλοί από σας δεν γνώρισαν τις αρετές και την προσφορά του. Σήμερα νιώθω βαρύ το χρέος να σας τα κάνω γνωστά:

Πρωτανιψιός μου ήταν. Ζήσαμε μαζί, αχώριστοι, στα μετακατοχικά παιδικά του χρόνια της στέρησης, του αγώνα για την επιβίωση, και αργότερα, της ξενιτιάς, του ΠΑΚ, του ΠΑΣΟΚ. Σκληρή νυχτερινή βάρδια για το «μεροκάματο», Σοβαρές  Πανεπιστημιακές σπουδές και δουλειά χωρίς ανάσα στον αντιδικτατορικό αγώνα. Για μένα, οι φυσικές, πνευματικές και συναισθηματικές αντοχές του παραμένουν μυστήριο.!!!

 Μετά την επιστροφή μας στην ελεύθερη πια Ελλάδα, οπλισμένος με υψηλού επιπέδου σπουδές και παιδεία, αντί να επιδιώξει προσωπική καριέρα, συστρατεύτηκε μαζί μας στην υπηρεσία του Τουρισμού στην Κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ποτέ όμως δεν ξέχασε τους συγχωριανούς του και το το ισοπεδωμένο από τους Ναζί χωριό του το οποίο υπηρέτησε με αφοσίωση ως τις τελευταίες ημέρες της ζωής του.

Υπόδειγμα εντιμότητας, νοικοκύρης, τέρας εργατικότητας και υποδιάκρισης. Δεν τον εγκατέλειψε ποτέ το πλούσιο χιούμορ του, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Επέμενε να παραμένει αφανής  – μέντορας και στήριγμά μου σε στιγμές αδυναμίας μου και πάντα πρόθυμος να προσφέρει σε όσους  χρειάζονταν τη βοήθειά του.

Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά;; Όχι βέβαια γιατί θα τον ενδιαφέρει η αναγνώριση από ‘κει ψηλά που μας βλέπει…

Τα γράφω γιατί πιστεύω ότι στην εποχή αυτή της ηθικής παρακμής, της κοινωνικής και πολιτικής απαξίας, οι νέοι μας έχουν ανάγκη από σύμβολα που εμπνέουν. Και ο Γιαννάκος υπήρξε ένα μοναδικό πρότυπο («ξαμάρι» το λέμε στ´ Ανώγεια).