Γράφει στην ΑΝΩΓΗ ο Βασίλης Καλέντης

Συνταξιούχος οδοντίατρος

Ίσως ο τίτλος του άρθρου μου να είναι βαρύς αλλά πιστεύω ότι θα τεκμηριώσω την αληθινή του διάσταση με τα γραφόμενα μου παρακάτω, αφού θέσω στην αρχή ορισμένα ερωτήματα.

1) Λειτουργεί σωστά το πολιτικό σύστημα στη Χώρα μας;

2)Πολιτεύονται με αξιοπιστία και ειλικρίνεια οι πολιτικοί μας, στην Πατρίδα μας;

3)Οι θεσμοί στη Χώρα μας, όπως η Βουλή, η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, η Παιδεία, η Υγεία, η ασφάλεια, η δημόσια διοίκηση, λειτουργούν σωστά και σύμφωνα με το Σύνταγμα;

Θα προσπαθήσω να απαντήσω-αναλύσω στα ερωτήματα αυτά, χωρίς σκοπιμότητες και όσο το δυνατόν περισσότερο αντικειμενικά. 

Δυο είναι οι λόγοι που πιστεύω θα συμβάλλουν να είμαι πειστικός και αντικειμενικός. Ο πρώτος λόγος είναι χωρίς καμία έπαρση, ότι εγώ είμαι ένα πολιτικοποιημένο άτομο που “κουβαλάει” επτάμιση δεκαετίες ζωής, άρα μεγάλη εμπειρία και παραστάσεις  σε πάνω από 15 εκλογές. Ο δεύτερος λόγος και κυριότερος ότι έχω πετάξει από πάνω μου τον κομματικό μανδύα (κομματικό στέλεχος) που είχα για 15 χρόνια τουλάχιστον. Είδα πολλά και έμαθα πολλά αυτή τη περίοδο για την πολιτική και τους πολιτικούς στη Χώρα μας. Τώρα νομίζω μπορώ να δω και να κρίνω τα πολιτικά πράγματα με καθαρή και αντικειμενική ματιά, παραμορφωτικά γυαλιά δεν υπάρχουν.

Έρχομαι τώρα να απαντήσω στα παραπάνω ερωτήματα:

Στη Χώρα μας έχουμε Κοινοβουλευτική  Δημοκρατία, το καλλίτερο πολίτευμα κατά γενική ομολογία. Ποιος αληθινά αναγνώστης αυτού του κειμένου μου, πιστεύει ότι έχουμε ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Η Βουλή, τη λέμε “Ναό της Δημοκρατίας” είναι πράγματι; Εγώ ξέρω ότι 4-5 οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα τώρα και ένα αιώνα, με αλχημείες, παρασκήνια, ίντριγκες, συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, όχι καθαρές διαδικασίες. Φαίνεται στη Χώρα μας η εξουσία είναι κληρονομικό δικαίωμα. Έχουμε μια Βουλή σχεδόν στη γωνία, χωρίς πρωτοβουλία, χωρίς ελευθερία σκέψης και έκφρασης, χωρίς ποτέ ένα ελεύθερο και δημοκρατικό διάλογο. Οι Βουλευτές μας είναι πειθαρχημένοι  στρατιώτες στους αρχηγούς των, απλά διαγωνίζονται στις γονυκλισίες και οσφυοκαμψίες στον αρχηγό τους, ώστε να αποκτήσουν την εύνοια του και να αποτελέσουν την αυλή του, με τίμημα ορισμένα λάφυρα της εξουσίας.

 Άλλες εικόνες της Βουλής, κοκορομαχίες, ξύλινος λόγος, ανταλλαγή ύβρεων. Κάθε καλόπιστος πολίτης τα βλέπει αυτά διαχρονικά. Νομίζω μόνο “Ναό της Δημοκρατίας”  δεν πρέπει να λέμε το χώρο αυτόν.

Εάν αξιότιμοι πολιτικοί μας, ταγοί και Εθνοπατέρες, αυτή είναι η αληθινή δημοκρατία, εγώ ταπεινά απαντώ να την χαίρεστε. Εγώ θα ήθελα και πιστεύω και όλοι οι νοήμονες πολίτες, στη Βουλή των Ελλήνων να γίνεται γόνιμος ελεύθερος διάλογος, ελεύθερη διακίνηση ιδεών, προτάσεων και αποφάσεων, με αποκλειστικό γνώμονα το συμφέρον του λαού μας. Όχι οι μεν άσπρο οι δε μαύρο, οι μεν δεξιά οι άλλοι αριστερά, οι μεν μπροστά οι δε πίσω. Η Βουλή μας έχει καταντήσει κομματική αρένα. 

Η Κυβέρνηση- εξουσία, τώρα και μισό αιώνα όσο θυμάμαι, είναι “ενός ανδρός αρχή” πρωθυπουργός. Ένας στενός περίγυρος, συγγενείς, ολιγάρχες, πιστοί στρατιώτες στον αρχηγό, οπορτουνιστές, οσφυοκάμπτες, αποτελούν τον πυρήνα της εξουσίας. Ερωτώ καλόπιστα τον κάθε αναγνώστη του άρθρου μου. Αυτή είναι η Δημοκρατία που βαυκαλίζονται και επαίρονται διαχρονικά όλοι οι Κυβερνώντες, είτε μπλε, είτε πράσινοι, είτε κόκκινοι; Εγώ τους απαντώ: Όνειδος.

Όλες οι παθογένειες του Ελληνικού Κράτους διαχρονικά, είναι χρεωμένες στις εκάστοτε Κυβερνήσεις, που δεν είναι άλλες από τη μίζα, ρουσφέτια, αναξιοκρατία, λάδωμα, ρεμούλα, αρπακτή, διαφθορά, σκάνδαλα. Θέλω να υπερτονίσω, ότι οι πολιτικοί και η πολιτική στη Χώρα μας (με ελάχιστες εξαιρέσεις) είναι έννοιες συνώνυμες με νεποτισμό, ιδιοτέλεια, οπορτουνισμό και διαφθορά. Πιθανόν να είμαι λίγο σκληρός αλλά πιστεύω η μεγάλη πλειοψηφία του λαού ασπάζεται αυτή την άποψη. Έρχομαι τώρα στο δεύτερο ερώτημα για τους πολιτικούς μας.

Είναι λογικό και αναμενόμενο, οι πολιτικοί μας να ακολουθούν τον ίδιο δρόμο. Υπάρχουν νουνεχείς πολίτες (εξαιρούνται καιροσκόποι και φανατικοί κομματικοί), που πιστεύουν, όσοι κατεβαίνουν στην πολιτική, έχουν μοναδικό κριτήριο την ανιδιοτέλεια και την προσφορά στην Πατρίδα. Είναι ίσως ελάχιστοι. Εγώ πάντως είμαι της γνώμης (δεν είμαι αιθεροβάμων) ότι η μεγάλη πλειοψηφία των υποψήφιων πολιτών κατεβαίνουν στην πολιτική με γνώμονα την οικονομική τους ανέλιξη. Αυτό δείχνει και επιβεβαιώνει η πράξη. Ειδικά αυτούς που κατεβαίνουν με κόμματα που έχουν πολλές πιθανότητες την Κυβέρνηση-Εξουσία και απώτερο σκοπό τα λάφυρα της. Εδώ πρέπει να εξαιρέσουμε ένα κόμμα και ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις από τα άλλα κόμματα.

Όλα τα παραπάνω επιβεβαιώνονται, αν ρίξει κανείς μια ματιά κάθε χρόνο που δημοσιεύονται τα “πόθεν έσχες” των πολιτικών. Κυβερνητικοί βουλευτές αλλά και της Αντιπολίτευσης πάρα πολλοί, έχουν 10,20,30, 40 σπίτια, χωρίς οι περισσότεροι να έχουν ένα ένσημο στη ζωή τους. Παράλληλα βλέπει εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια ευρώ καταθέσεις. Οποιαδήποτε λογιστική αλχημεία  και να κάνει κανείς, δεν βγαίνουν αυτά τα νούμερα βάσει των αποδοχών των.  Σαν ελεύθερος πολίτης δεν δικαιούμαι να εικάσω οτιδήποτε; Την απάντηση στους αναγνώστες.

Εδώ πρέπει να πούμε ότι οι εθνοπατέρες μας δεν υποχρεούνται (βάσει Νόμου) να δηλώσουν που και πως απέκτησαν αυτά τα περιουσιακά στοιχεία. ΟΛΟΙ εμείς οι πολίτες υφιστάμεθα σε λεπτομερή έλεγχο, αν αποκτήσουμε την παραμικρή περιουσία. ΙΣΟΤΗΤΑ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ στο απόγειο τους. Αυτό το κράτος υπηρετείτε διαχρονικά ηγήτορες μας. Η απάντηση είναι: “ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ”.

Έχω εδραιωμένη την πεποίθηση ότι ο βουλευτής που εισέρχεται στη Βουλή, αν είναι πλούσιος πρέπει να φεύγει φτωχός, αν είναι φτωχός, να φεύγει φτωχός. Ο κάθε βουλευτής πρέπει να έχει αποκλειστικό κίνητρο την προσφορά στην Πατρίδα. Η μεγάλη του αμοιβή πρέπει να είναι η εκτίμηση και η αγάπη του λαού για την προσφορά του.

Τώρα θα ήθελα να αποτυπώσω μερικές πολιτικές σκέψεις για αρκετούς θεσμούς στη Χώρα μας, όπως είναι, δικαιοσύνη, παιδεία, υγεία, ασφάλεια, δημόσια διοίκηση. Εδώ μπαίνει το μέγα ερώτημα. Λειτουργούν σωστά,, δημοκρατικά, αξιοκρατικά, οι θεσμοί στη Χώρα μας; Η απάντηση νομίζω είναι λίαν επιεικώς: “πλημμελώς”. Είναι δυνατόν να απονέμεται σωστά και αμερόληπτα η Δικαιοσύνη στη Χώρα μας από τους Φρουρούς της Θέμιδας; Παρακολουθώ και διαβάζω γι’ αυτές τις διαδικασίες και έχω πολλές επιφυλάξεις.

Καταρχήν  πρέπει να πούμε ότι οι εκάστοτε Κυβερνήσεις διορίζουν τις ηγεσίες στα Ανώτατα δικαστήρια της Χώρας (Άρειος Πάγος, ΣτΕ κτλ). Έτσι λογικό είναι  να χειραγωγείτε μετά η Δικαιοσύνη. Επίσης έχουμε ισχυρές ενδείξεις ότι άνθρωποι μεγαλοσχήμονες πολιτικοί, βαθύπλουτοι αυλοκόλακες της εξουσίας, ανώτεροι κομματικοί, είναι κατηγορούμενοι για σοβαρά αδικήματα (βιασμοί, κατάχρηση δημοσίου χρήματος, σκάνδαλα κ.λ.π) και όμως χαίρουν ασυλίας. Θα αναφέρω μια χαρακτηριστική και αντίθετη περίπτωση. Πριν αρκετό καιρό μια αξιολύπητη κυρία πλαστογράφησε το απολυτήριο δημοτικού για να μπορέσει να διοριστεί καθαρίστρια με 400 ευρώ μηνιαίως (μέγα έγκλημα). Εδώ η δικαιοσύνη κινήθηκε τάχιστα και ο πέλεκυς έπεσε βαρύς. Στα προηγούμενα βαριά αδικήματα η δικαιοσύνη απούσα. Μετά όλα αυτά, δικαιούμαι να εικάσω, ότι η Δικαιοσύνη στη Χώρα μου ή αλληθωρίζει ή εθελοτυφλεί και ότι η εκάστοτε Κυβέρνηση προσπαθεί να τη χειραγωγήσει και να την έχει στη πατρωνία της. Ειλικρινά πιστεύω σ’ αυτή την άποψη στοιχίζεται η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Τώρα λίγα λόγια για την αξιοπιστία-πληροφόρηση. Εδώ είμαι κατηγορηματικός. Αξιοπιστία και πληροφόρηση έχουν πιάσει πάτο. Νομίζω ότι είναι φυσικό επακόλουθο, αφού όλα τα Μ.Μ.Ε στην Χώρα μας είναι στην ολιγαρχία του πλούτου, που με τη σειρά τους έχουν βάλει πληρωμένους κονδυλοφόρους παντού, για να μας παρέχουν κατευθυνόμενη και πλήρη ελεγχόμενη πληροφόρηση. Αυτό ισχύει απόλυτα και στον Τύπο. Είναι το λιγότερο ντροπιαστικό, ένας Οργανισμός διαφάνειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να κατατάξει τη Χώρα μας στην 108η θέση όσον αφορά την ελευθερία του Τύπου.

Παιδεία, υγεία, δημόσια διοίκηση, ασφάλεια. Πιστεύει κανείς πολίτης, ότι τα μέγιστα αυτά κοινωνικά αγαθά, παρέχονται σωστά και δίκαια στην Ελλάδα; Η υγεία ξεχαρβαλώθηκε και παραδόθηκε στον ιδιωτικό τομέα. Γεννηματάς και Αυγερινός θα βρυχώνται από εκεί πάνω, για τη διάλυση αυτού του λαοφιλούς θεσμού, του ΕΣΥ. Παιδεία, ίδια γεύση. Εις το εξής κάθε γονέας θα πρέπει να έχει μια οικονομική ευμάρεια για να σπουδάσει τα παιδιά του (Η Πανεπιστημιακή αστυνομία έλυσε όλα τα προβλήματα στη παιδεία!).

Δημόσια διοίκηση: χωρίς κομματικό pass-port δεν υπάρχει διορισμός και εδώ είχαμε ένα καλό θεσμό, το ΑΣΕΠ μα αυτός ουσιαστικά καταργήθηκε. Είναι ντροπή και αίσχος οι νέοι μας φορτωμένοι με πλούσια βιογραφικά (μάστερ-διδακτορικά) ‘η να εγκαταλείπουν τη Χώρα (έγκλημα χωρίς τιμωρία) ή να απασχολούνται κάπου για 700-800 ευρώ και στις περισσότερες περιπτώσεις στην εστίαση και τον τουρισμό. Με αυτά τα δεδομένα οι νέοι μας θα σας εμπιστευτούν; Το λιγότερο σε πρώτη φάση σας γυρίζουν την πλάτη. Μεγαλοστομίες και φανφάρες μόνο οργή και αγανάκτηση προκαλούν στη νεολαία μας.

Τέλος θα ήθελα να αναφερθώ στην επικαιρότητα. Οι εκλογές έρχονται τον Μάϊο  και μαζί το συνηθισμένο σκηνικό. Πολιτικοί, κομματικοί, κομματάρχες, και αρχηγοί κομμάτων θα πιάσουν τα βουνά και τα λαγκάδια, τις πόλεις και τα χωριά, με την φαρέτρα τους γεμάτη μεγαλόστομες διακηρύξεις, ακατάσχετη παροχολογία, βαρύγδουπες υποσχέσεις, φρούδες ελπίδες και το πιο αισχρό από όλα, μοίρασμα προεκλογικών επιταγών και επιδομάτων προς άγραν ψήφων. Αυτό το τελευταίο είναι για μένα εθνική ταπείνωση και εθνικός εξευτελισμός.

Αυτά βέβαια είναι στην φαρέτρα των κομμάτων που μυρίζονται Κυβέρνηση και εξουσία. Οι παλιοί θα θυμούνται ότι αυτό έχει γίνει και στο παρελθόν, τουλάχιστον 3 φορές. Μετά τις εκλογές βέβαια μια από τα ίδια. Ήμουν νιός και γέρασα. Λιτότητα, οικονομική στενότητα, βαριά φορολογία. Αυτές οι καταστάσεις ταλανίζουν την Ελλάδα τουλάχιστον 50 χρόνια και πρέπει να αλλάξουν εκ θεμελίων. Πιστεύω ακράδαντα, η πρωτοβουλία και η λύση θα έλθει από τη νεολαία μας. Οι νέοι μας πρέπει να αφήσουν στην άκρη τον ατομικισμό, τον ωχαδερφισμό, την αδιαφορία, να αποτοξινωθούν από την οπωσδήποτε ωφέλιμη αλλά και ζημιογόνα σύγχρονη τεχνολογία και με λάβαρο τις αξίες που πιστεύουν, δημοκρατία, ισότητα, δικαιοσύνη, αξιοκρατία, συλλογικότητα, κοινωνικότητα, ίσες ευκαιρίες για όλους και με προμετωπίδα την ψήφο τους στους μαζικούς χώρους στο συνδικαλιστικό κίνημα και στις εκάστοτε εκλογές  να αλλάξουν εκ θεμελίων αυτό το πολιτικό σύστημα και να ξεριζώσουν τη σαπίλα που υπάρχει σ’ αυτό. Χρειάζεται χρόνος και αγώνας. Η Πατρίδα μας αξίζει το καλλίτερο. 

Εις την τελευταία παράγραφο του κειμένου μου, το σοβαρότερο θέμα που ταρακούνησε και συγκλόνισε την Ελληνική κοινωνία. Αναφέρομαι στην Εθνική τραγωδία με τα τρένα στα Τέμπη. Η Χώρα ολόκληρη βυθίστηκε στον θρήνο. Δεκάδες άνθρωποι (57) και μάλιστα πολύ νέοι, έχασαν τη ζωή τους και ακόμα περισσότεροι, γονείς, στενοί συγγενείς και φίλοι, θα περάσουν για όλη τους τη ζωή ένα ανείπωτο μαρτύριο, ένα ισόβιο Γολγοθά.

Για αυτή τη τραγωδία, δεν είναι ένας άνθρωπος μόνο υπεύθυνος (σταθμάρχης). Είναι πολλοί περισσότεροι και αυτοί είναι πολιτικοί όλων των χρωμάτων που κυβέρνησαν και περισσότερο αυτοί που κυβερνούν σήμερα. Όλοι αυτοί είναι οι φυσικοί  και ηθικοί αυτουργοί αυτής της μαζικής δολοφονίας, τόσο άδικα αυτών των νέων ανθρώπων. Τα θλιμμένα και δακρύβρεχτα πρόσωπα τους στα Μ.Μ.Ε δεν απαλύνουν τον πόνο των ανθρώπων που έχασαν τόσο άδικα τους δικούς τους, ούτε αποποιούν τις δικές τους ποινικές ευθύνες και ΟΧΙ πολιτικές ευθύνες. Ας αφήσουν επιτέλους την καραμέλα “πολιτικές ευθύνες” και η υπόθεση να λάμψει μέσω της δικαιοσύνης (αν την αφήσουν ήσυχη).

Στην διαδρομή της ιστορίας πάντα υπήρξαν γενναίοι δικαστές. Από όλη αυτή τη τραγωδία ξεπήδησε η ελπίδα και η προοπτική  και αναφέρομαι στην μαζική  κινητοποίηση της νεολαίας μας για σωστή απονομή της δικαιοσύνης. Ελπίζω και πιστεύω η κινητοποίηση αυτή των νέων μας, να μην είναι μια αναλαμπή, μια πομφόλυγα, αλλά η αρχή ενός αγώνα για δικαίωση των ανθρώπων που χάθηκαν και μια ριζική αλλαγή στα πολιτικά μας πράγματα.

Υ.Γ: Πριν μερικά χρόνια έγινε ένα τέτοιο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Αργεντινή (52 νεκροί). 2 Υπουργοί και αρκετοί ανώτεροι υπάλληλοι πήγαν φυλακή.