Την Κυριακή 5 Ιουνίου θα τελεστεί στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, στο Μετόχι, το 40ήμερο μνημόσυνο, για την ανάπαυση της ψυχής της Κλεάνθης  Μαυρόκωστα, με την οικογένειά της να καλεί συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς ν΄ ανάψουν ένα κερί, στη μνήμη της. Η τελετή θα γίνει σύμφωνα με τα προβλεπόμενα μέτρα κατά της πανδημίας.

Η Κλεάνθη Μαυρόκωστα, το γένος Πασπαράκη (Καραμπάτο), έφυγε από τη ζωή στα 91 της χρόνια, στις 4 του περασμένου Μαΐου. Η οικογένειά της, με σημείωμα στην ΑΝΩΓΗ, αποχαιρετά με συγκίνηση κι αγάπη, μια αυθεντική Ανωγειανή γυναίκα, που παρά τις πολλές δυσκολίες που συνάντησε στο διάβα της ζωής της, στάθηκε πάντοτε όρθια, δυνατή κι αξιοπρεπής κερδίζοντας το σεβασμό, όχι μόνο των δικών της ανθρώπων, αλλά κι ολόκληρης της κοινωνίας των Ανωγείων. 

Η κόρη της Σμαράγδη Σκουλά αναφέρει τα εξής:

” Μάνα, 

Πάντα όταν συζητούσαμε, για τούτην εδώ την ώρα και σου έλεγα ότι δεν ξέρουμε εμείς μοιρολόγια σαν εσένα, εσύ μου απαντούσες: 

– ‘ Δυο λέξεις να πείτε κουβεντιαστά. Δυο λέξεις.’

Μάνα, 

Πώς να περιγράψεις μια ζωή δύσκολη και σκληρή, μιας παλιάς Ανωγειανής, ηρωίδας   και ταλαιπωρημένης γυναίκας; Η ζωή αυτή ούτε σ΄ ολόκληρο βιβλίο δε χωρεί. Ένα βιβλίο, που θα ήταν γεμάτο, με κόπο, με πόνο, με αγώνα, με θάνατο και με δάκρυα. “Χαρές λίγες” που έλεγες κι εσύ.

Παντρεύτηκες στα δεκάξι, τον πατέρα μας, Αθανάσιο Μαυρόκωστα και κάνατε εφτά παιδιά. Σκληρή εποχή, δύσκολοι καιροί, που μετέπειτα έμελλε να γίνουν ακόμα δυσκολότεροι, για σένα. 

Ο πατέρας μας, πεθαίνει νωρίς. Μένεις χήρα, στα 41 σου χρόνια. Τα παιδιά μικρά, ανύπαντρα, ατακτοποίητα. Δεκαεννιά χρονών το μεγαλύτερο κι εγώ το μικρότερο, δεκαοχτώ μηνών, γνωρίζοντας εσένα σαν μάνα και πατέρα μαζί. Έμεινες μόνη, να παλεύεις να μεγαλώσεις τα παιδιά σου, σε μια δύσκολη εποχή γεμάτη στερήσεις, στ΄ Ανώγεια των δεκαετιών του ’70 και του ’80. 

Μεγάλος αγώνας, πολύς κόπος μα πάντα με αξιοπρέπεια. Με το κεφάλι ψηλά! Τα κατάφερες και πολύ καλά μάλιστα. Πάλεψες πάνω από τις δυνάμεις σου, για να μεγαλώσουμε και να βρούμε το δρόμο μας. 

Τα χρόνια περνούν, όμως, ο θάνατος σου “χτυπάει ξανά την πόρτα”. Χάνεις το παιδί σου, το Γιώργη, το 2002, σε ηλικία 39 ετών. Πικρός καημός. Πόνος αβάσταχτος. Στέκεις δυνατή και σ’ αυτό το βαρύ χτύπημα της μοίρας. Συνεχίζεις, για μας τους υπόλοιπους.

“Έτσι είναι η ζωή” έλεγες. “Δεν το βάζουμε κάτω, συνεχίζουμε.” 

Ναι, μάνα, συνεχίζουμε… Θα συνεχίσουμε κι εμείς, στο δρόμο που μας δίδαξες αυτόν της ανθρωπιάς, του φιλότιμου, της αξιοπρέπειας. Σ΄ ευχαριστούμε που ήσουν και μάνα και πατέρας για μας. Ευχαριστούμε, που μας κάνεις να αισθανόμαστε περήφανοι, όταν λέμε πως ήσουν η μάνα μας. Μια αληθινά καλή και σωστή μάνα. 

Καλό σου ταξίδι, μάνα μου…

*Δεν μπορώ να μην αναφέρω το σχόλιο του αγαπημένου μας, Γιώργη Δραμουντάνη, Λουδοβίκο των Ανωγείων, όταν περνούσε να συλλυπηθεί.

-” Τι να πω, για τη μάνα σας; Δεν πρέπει να σας λένε συλλυπητήρια, αλλά να σας δίνουν συγχαρητήρια!”

**Εμείς, τα παιδιά και τα εγγόνια της, ευχαριστούμε όλον τον κόσμο, που συμπαραστάθηκε με κάθε τρόπο στο πένθος μας. Να είστε όλοι καλά.

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΜΑΥΡΟΚΩΣΤΑ 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΗΣ, ΣΜΑΡΑΓΔΗ ΣΚΟΥΛΑ:

Μάλλον χαρά θα νιώθεις ‘μα, στον τάφο που εμπήκες

Αφού τον άντρα και τον γιό, να σ΄ ανημένουν βρήκες.

—–

Αφού ο Γιώργης κι ο μπαμπάς, θα ‘ναι μαζί σου μάνα

Χαρούμενη θα είσαι πια, δε θα σε γνοιάζει πράμα.

—–

Είκοσι χρόνους μακριά, ήσουνε απ’ το γιό σου

Όμως εδά θα ξαναβρείς, η το χαμόγελό σου.

——–

Καημός, για μας που έφυγες, όμως χαρά μεγάλη

Θα ν’ έχει ο Γιώργης που θα μπει, στση μάνας την αγκάλη.

——

Το Γιώργη να μου χαιρετάς και πες του πως δε βγαίνει

Απ’ την καρδιά κι από το νου, πάντα εκεί θα μένει.

——–

Δεν τον εγνώρισα ποτέ, μάνα μου τον πατέρα

Το σεβασμό μου δώσε του και του φιλώ τη χέρα.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΓΓΟΝΟ ΤΗΣ ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΟΚΩΣΤΑ:

Στον κάτω κόσμο που θα πας, να μη στενοχωράσε

Γιατί θα σμίξεις με δικούς και θα ΄χεις να διηγάσε.

—-

Να σμίξεις με τον Κώστα σας και να τονέ φιλήσεις 

Και πε του πως δεν πρόλαβες, να τον ΄ποχαιρετήξεις.

—–

Μαζί μη λογαριάσετε σκοτάδι και απόγη, 

Να βρείτε το λεβέντη σας, τον Καραμπατογιώργη.

—-

Ν’ αγκαλιαστείτε κι ύστερα, να πάτε χέρι-χέρι

Να πορπατήξετε μαζί στου Άδη το λημέρι. 

—-

Να πα να βρείτε τον παππού, τον Αλμπατοθανάση

Που η μοίρα δεν τον άφησε χαρές να δοκιμάσει. 

—-

Κοπέλια δεν επάντρεψε, δε χάρηκε εγγόνια

Μα η μνήμη του ειν΄ αθάνατη, εδά πενήντα χρόνια.

—-

Γιαγιά χαιρέτα μου τονέ, εδά που πας κοντά του

Και μη ξεχάσεις να του πεις, πως πήρα τ΄ όνομά του.

—-

Καλοστραθιά σου εύχομαι και με καιρούς με χρόνια 

Πάλι θα ξανασμίξουμε, στου Άδη τα σαλόνια.

ΑΠΟ ΤΟ ΓΙΩΡΓΗ ΜΠΕΡΚΗ (ΚΑΤΣΟΥΓΚΡΗ):

Μάνες, Κλεάνθη, όπως εσύ, την ώρα που μισαίνε

Πρέπει να τις χειροκροτούν και όχι να τις κλαίνε.

—-

Το πιο καλό ταξίδι σου, που ΄καμες στον καιρό σου

Είναι αυτό που πας να βρεις, τον άντρα και το γιό σου.

ΑΠΟ ΤΗ ΒΕΡΑ ΣΟΥΛΤΑΤΟΥ – ΞΥΛΟΥΡΗ:

Πόσα στραπάτσα επέρασες και πόσες στεναχώριες

Ήσουνε πάντα δυνατή, εμπόριες, δεν εμπόριες.

—

-Στην μνήμη της Κλεάνθης Μαυρόκωστα, η οικογένειά της προσέφερε στην ΑΝΩΓΗ, το ποσό των 150 ευρώ, για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης. Τους ευχαριστούμε θερμά!

Χρηματικό ποσό δόθηκε, επίσης, στην εκκλησία Αγίου Δημητρίου, στο Μετόχι ενώ η οικογένεια διέθεσε ένα ποσό, στο Κ.Η.Φ.Η. Ανωγείων, για ένα γεύμα σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. 

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων, που θα την σκεπάζει αιώνια.