Ο Αϊ-Γιώργης

Του αλόγου

τον πεταλισμό

Νυχτα στο καλντερίμι

Στου φεγγαριού

το ασήμι

Θυμούνται οι παλιοί

Να κατεβαίνει το στενό

να μπαίνει στο μεϊντάνι

Με κόκκινο στιβάνι

Και τσόχινη στολή

Έδενε στο καμπαναριό

το Άλογο του τ’ άσπρο

Σαν έφτανε απ’ το κάστρο

Άναβε ένα κέρι

Άφηνε μες το ιερό

Αντίδωρο και νάμα

Γιατί το είχε τάμα

Να αλλάξουν οι καιροί

Μυρίζουνε τα γιασεμιά

μυρίζει το λιβάνι

Καβαλικεύει αρχοντικά

βγαίνει απ’ το Μεϊντάνι

Μπαίνει τη μέση του χωριού

περνά το περαχώρι

Και μ’ ένα καλπασμό γλυκί

μισευγει για τα όρη

Χρόνια πολλά στην εκκλησία μας.

Ποίημα του Λουδοβίκο των Ανωγείων