Την Κυριακή 27 Ιουνίου, θα τελεστεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννου στο Αρμί, το σαρανταήμερο μνημόσυνο για την Ελένη Δακανάλη του Γεωργίου, που “έφυγε” από τη ζωή στις 15 του περασμένου Μάϊου, στα 67 της χρόνια. Η τελετή θα γίνει σύμφωνα με όλα τα μέτρα προστασίας κατά της πανδημίας. 

Η Ελένη Δακανάλη, το γένος Σκουλά, υπήρξε μια πολύ δυναμική γυναίκα των Ανωγείων, που έχασε από πολύ νωρίς τον σύντροφο της, αλλά ανέθρεψε τα τρία της παιδιά με σεβασμό και αγάπη και με βάση τον μεγάλο δυναμισμό της ψυχής και της καρδιάς της. Τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρήθηκε πολύ, από σημαντικά προβλήματα υγείας και υπέκυψε βυθίζοντας στο πένθος συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς. Κίνησε για το μεγάλο ταξίδι, όπου θα βρει τον αγαπημένο της άντρα, αλλά και τον αδερφό της Μύρωνα Σκουλά, τον σπουδαίο καλλιτέχνη της κρητικής μουσικής παράδοσης.

Η κόρη της Βέρα Δακανάλη-Χαιρέτη και η νύφη της Κωνσταντίνα Σταυρακάκη-Δακανάλη, με σημείωμα τους στην ΑΝΩΓΗ, την αποχαιρετούν με την αγάπη και τον σεβασμό που της άρμοζε. Αναλυτικά:

Η κόρη της, Βέρα Δακανάλη-Χαιρέτη

“Έχουν περάσει σαράντα μέρες απουσίας σου Μάνα, νιώθω όμως ότι δεν έχει περάσει ούτε μια. Οξύμωρο συναίσθημα, αφού το κενό που άφησες είναι πολύ μεγάλο. Ψάχνω τώρα και μέρες να περιγράψω με λόγια αυτά που νιώθω για σένα, γιατί σου άξιζε να σε αποχαιρετήσω όμορφα, αλλά δεν μπορώ. Η μόνη σκέψη που γυρίζει στο μυαλό μου είναι η απώλεια.

Και είσαι για μας, μεγάλη απώλεια, γιατί δεν ήσουν μόνο η Μάνα μας. Χρόνια τώρα στεκόσουν στο πλευρό μας, Μάνα και Πατέρας μαζί. Δεν μας άφησες στιγμή να αισθανθούμε ότι είχαμε λόγο να νιώθουμε ανασφάλεια, που είχαμε όλοι μας μείνει από τόσο μικροί, χωρίς Πατέρα. Είχαμε όμως εσένα αποκούμπι για ότι και να μας συνέβαινε και ίσως για αυτό δεν νιώσαμε ποτέ τόσο μεγάλη την απώλεια. Και δεν σκεφτόμασταν ποτέ τη δική σου απώλεια, γιατί και εσύ είχες χάσει τον άντρα σου, σε μικρή ηλικία.

Διάλεξες όμως το δύσκολο δρόμο, να μη μας δείξεις ποτέ ότι περνάς δύσκολα, γιατί δε σου άρεσε να σε λυπούνται. Είχες διαλέξει να είσαι δυνατή, μεγάλη απόφαση και δεν μπορεί να την πάρει ο καθένας. Έτσι όμως έμεινες μέχρι το τέλος της ζωής σου.

Από όταν έμαθες ότι ήσουν άρρωστη, δεν έχασες ποτέ το κουράγιο σου. Τέσσερα χρόνια τώρα πάλευες με την αρρώστια σαν θηρίο, όπως μας έλεγαν και οι γιατροί. Και ας σε νίκησε στο τέλος. Εσύ έδωσες τη μάχη σου και παραπάνω από ότι μπορούσες.

Μακάρι εμείς τα παιδιά σου, να είχαμε τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε το χαμό σου, όπως εσύ, αλλά σε αυτό δεν σου μοιάσαμε. Με παρηγορεί μόνο που ξέρω ότι εκεί που είσαι, θα είσαι καλά γιατί βρήκες πολλά αγαπημένα  σου πρόσωπα. Τον αδερφό σου, τον Πατέρα σου και κυρίως τον μπαμπά. Δώσε χαιρετίσματα σε όλους. Το μόνο που μπορώ να σου πω, είναι πως δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Καλό παράδεισο Μάνα.”

Η νύφη της Κωνσταντίνα Σταυρακάκη-Δακανάλη

“Θέλω να σου πω δυο λόγια, μα δε ξέρω τι να σου πω. Μεγάλο το βάρος να σε αποχαιρετήσω. Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί (λέει σε ένα ποίημα του ο Σεφέρης.) Και είναι αλήθεια, μα δεν σου αξίζει να σε ξεχάσουμε, όσο και να μας πονεί να σε ανακαλούμε. 

Είναι νωπή η πληγή ακόμη. Ελπίζουμε ότι με τον καιρό θα μας γίνει πιο εύκολο. Είναι όμως που παίρνουμε τη ζωή για δεδομένη και πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι που αγαπάμε, θα είναι για πάντα εδώ.

 Εσύ όμως έφυγες. Χαίρομαι μόνο που πρόλαβα να σου πω, όλα όσα ένιωθα για σένα. Με αγάπησες σαν παιδί σου και δεν μπόρεσα παρά μόνο να σου ανταποδώσω την αγάπη αυτή. Δύσκολο να σκεφτείς τη ζωή σου χωρίς κάποιον που έμαθες να βλέπεις κάθε μέρα. Πιο δύσκολο να τη σκεφτούμε χωρίς εσένα. Γιατί ήσουν μια επιβλητική παρουσία, καλοσυνάτη και συνάμα δυνατή! 

Από τους πιο δυνατούς ανθρώπους που συνάντησα στη ζωή μου. Μέχρι την τελευταία σου στιγμή, ήθελες να ζήσεις, δεν τα παράτησες και αυτό το μουράγιο που έδινες στον εαυτό σου, έδινε δύναμη και σε εμάς. Εσύ μας βοήθησες με τη στάση σου να αντιμετωπίσουμε αυτό το δύσκολο δρόμο που βρέθηκε μπροστά μας. Έτσι αντιμετώπιζες και τις δυσκολίες που είχες περάσει στη ζωή σου. Όλοι όσοι σε ήξεραν και ήταν μαζί σου σε όλα αυτά, έχουν να πουν ότι δεν είχες μάθει να λυγίζεις εύκολα.

Είναι λιγότερο εύκολο να χάσεις από το να χαθείς και οι άνθρωποι χάνονται μόνο αν τους ξεχάσουμε. Εμείς δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Θα σε θυμόμαστε με όλη την αγάπη που μας έδωσες. Η νύφη σου. Το Ντινάκι σου.”

-Στην μνήμη της Ελένης Δακανάλη, τα παιδιά της προσέφεραν στην ΑΝΩΓΗ το ποσό των 100 ευρώ για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης. Τα χρήματα θα διατεθούν για το Εργαστήρι Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου και των δωρεάν φροντιστηρίων που γίνονται στον χώρο.

Επίσης 50 ευρώ στην ΑΝΩΓΗ προσέφερε και η οικογένεια του Νίκου Κονιού και της Αργυρώς Σταυρακάκη. Τους ευχαριστούμε θερμά.

Τέλος αξίζει να αναφέρουμε ότι η οικογένεια της, προσέφερε τρόφιμα για ένα γεύμα αγάπης στο ΚΑΠΗ, σε συγχωριανούς μας που έχουν ανάγκη. Αντίστοιχη προσφορά έκαναν και για ένα γεύμα στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του Κέντρου Υγείας Ανωγείων, στο οποίο προσέφεραν επίσης 100 ευρώ στη μνήμη της.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που την σκεπάζει. Αιωνία η μνήμη της.