Ο δρόμος που η ανθρωπιά, με τις αξίες σμίγει,

στις μέρες μας, ερήμωσε, γιατί περνούνε λίγοι…”

Ο Μανόλης Νικ. Νταγιαντάς. Ο δικός μας Μανόλης, ένας εξαιρετικός Ανωγειανός, πιστός φίλος, αγαπητός και πάντα με την καθαρή του σκέψη και την στεντόρεια φωνή, ήταν ένας από αυτούς που κοσμούσε με το πέρασμα του, τους “δρόμους” της ανθρωπιάς και των αξιών του τόπου μας. Με μοναχικό βίο, πλημμυρισμένος από ευαισθησίες και αγάπη για τον συνάνθρωπο, τίμησε όλους εμάς που τον γνωρίσαμε, με τη ζεστασιά της παρέας του, τις πολύτιμες συμβουλές και το καθάριο βλέμμα του.

“Έφυγε” στα 73 του, στις 9 του περασμένου Φλεβάρη, μόνος στο σπίτι όπου ζούσε στα Φασουλιανά, από ανακοπή στο μπάνιο του, σε μια απρόσμενη και αναπάντεχη είδηση που μας γέμισε θλίψη. Εκεί στο σπίτι του, τον βρήκε το πρωί ο πιστός φίλος του Λυκούργος Καλλέργης του Νταλούκο, που τον στήριξε σε όλα τα τελευταία χρόνια της ζωής του όπου αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Ο Μανόλης έφυγε μόνος, αλλά δεν έζησε μόνος, καθώς η ευγένεια και το ήθος του, τον έκαναν αγαπητό σε όλους, μετρώντας παντού μόνο φίλους.

Για χρόνια στις οικοδομές, αλλά και σε πάσης φύσεως επαγγέλματα, όπως αυτό του τσαγκάρη, αλλά και του χορευτή στις χρυσές εποχές της άνθησης του τουρισμού και της “Πράσινης Φωλιάς” στο Περαχώρι, έβγαζε πάντα τίμια το μεροκάματο του. Ανοιχτοχέρης, χουβαρντάς και εξαιρετικός μερακλής, αποτελούσε την “ψυχή” της εκάστοτε παρέας! Στο κελαρικό των γάμων, υπήρξε ανέκαθεν ο πιο δίκαιος και σωστός “κελάρης” απέναντι ιδιαίτερα στα μικρά παιδιά που θα του ζητούσαν λίγο κρέας ή καρπούζι, σε εποχές που άλλοι θα τα έδιωχναν με άσχημο τρόπο. Αυτό τον κατέστησε αγαπητό σε όλες ανεξαιρέτως τις ηλικίες που εκτίμησαν τον γενικότερο σεβασμό που απέπνεε η μορφή του στον συνάνθρωπο.

Στο άκουσμα του θανάτου του, ο Βασίλης Δραμουντάνης του Λιαμονίκο, του αφιέρωσε ένα υπέροχο ποίημα που καλύπτει πολλές πτυχές του χαρακτήρα του Μανόλη, Με τίτλο “Οι άνθρωποι οι γελαστοί” αναφέρει τα εξής:

“Χαμογελούν ευγενικά,

σου λένε καλημέρα,

κι είναι σα να σκορπίζουνε

κανέλα στον αέρα.

=========================

Κοιτάζουν πάντα ντροπαλά,

το χώμα που πατούνε,

κάθουντε, στέκουνε σεμνά,

και σιγανά μιλούνε.

===========================

Κι όταν για λίγο σου μιλούν,

φτερούγες φουρφουρίζουν,

κύματα θάλασσας αχούν,

ψυχάρια πεταρίζουν.

=========================

Μα η ομορφιά τους μυστικό,

βαρύ βαστά κρυμμένο,

πόνο βαθύ αφανέρωτο,

μ` όρκο σιωπής δεμένο.

Σ΄ακονισμένη, κοφτερή,

αιμάτινη λεπίδα,

σφάγιο Γενάρη ανήλιαγου,

ημέρα αλκυονίδα.

==========================

Σε δύσβατα κι απόκρημνα,

βαδίζουν μονοπάτια,

οι άνθρωποι οι γελαστοί,

με τα θλιμμένα μάτια.”

Θα τον θυμάμαι πάντα στην ταβέρνα που διατηρούσα στο Μεϊντάνι, αλλά και στο νετ καφέ της ενορίας του Αι Γιώργη, όπου ερχόταν πάντα ντυμένος στην “τρίχα”, πεντακάθαρος και με ψηλά το κεφάλι για μια καλή παρέα, μια δυναμική συζήτηση, λίγη μουσική και πολύ αγάπη. Με συμβουλές, με αρμηνειές, αλλά όχι με πιεστικό τρόπο, αλλά σαν ένας άλλος πατέρας, που αν και δεν ευτύχησε να κάνει δικά του παιδιά, εμπλούτισε άλλα με τις ηθικές αξίες και τους κώδικες τιμής του. Αξέχαστοι και οι ομηρικοί αλλά με πάντα καλή κατάληξη, καβγάδες του με τον άλλο αείμνηστο φίλο Λεοχάρη Φρυσάλη, που “έβγαζε” από τα ρούχα του τον Μανόλη με το απόλυτο των λεγομένων του. Ο πάντα διαλλακτικός και με στόχο την συμφιλίωση Μανόλης, θα προσπαθούσε με την δυνατή φωνή του να νουθετήσει τον συνομιλητή του, σε αξέχαστες παρέες στα Ανώγεια που αγαπήσαμε.

Μανόλη, η πανδημία δεν μας επέτρεψε να σε αποχαιρετήσουμε από κοντά στην εκκλησία. Θεώρησε αυτό το κείμενο στην ΑΝΩΓΗ, ως ελάχιστο φόρο τιμής και σεβασμού στο πρόσωπο σου, σαν μια τελευταία παρέα μας σε κάποιο τεζάκι στο Μεϊντάνι, Να αναπαυτείς εν ειρήνη, θα σε θυμάμαι πάντα με αγάπη και συγκίνηση,

 Κείμενο του Γιώργη Μπαγκέρη

–Η ΑΝΩΓΗ ευχαριστεί θερμά τον Λυκούργο Καλλέργη (Νταλούκο), για την προσφορά 50 ευρώ στη μνήμη του καλού φίλου και κουμπάρου του Μανόλη Νταγιαντά. Τα χρήματα θα διατεθούν στο Εργαστήρι Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου.

Το σαρανταήμερο μνημόσυνο του, με όλα τα μέτρα προστασίας κατά της πανδημίας, θα γίνει το Σάββατο 13 Μαρτίου, στις 5 μ.μ από τον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννου στο Αρμί.