Ένα ποίημα για την ΑΝΩΓΗ, από τον Βασίλη Σμπώκο (Λουκάς του Ατζαρομάνωλα)

 “Όσες αγάπες στη ζωή, ο άνθρωπος κι αν κάνει,

τη θέση την καλύτερη, η πρώτη πάντα πιάνει,

γιατί η καρδιά του έρωντα, τα κόλπα δε γνωρίζει,

αμάθητη κι αμάλαγη ως είναι την ορίζει.

======================================

Αφήνεται στα χέρια τση κι η λογική μανίζει,

που μες στσι στράτες του σεβντά, αμοναχή γυρίζει,

κι ότι κι αν λέει, δε γρικά, μόνο τ’ αυτιά τζη κλείνει,

και το κορμί αμαχητί, πιάνει και παραδίνει.

==========================================

Έκεια που όλα όμορφα, πως είναι τα νομίζει,

και το καμίνι του σεβντά, ρέγεται να αγγίζει,

έρχεται ένας δυνατός, βοριάς και τα γκρεμίζει,

τα όνειρα που εντάκιερνε, με μαστοριά να χτίζει.

==========================================

Κι απάνω στα χαλάσματα, μόνη η καρδιά πομένει,

τη πρώτη αγαπητικιά, να στέκει να νειμένει.

Και δεν τη γνοιάζουν οι πληγές, πούχει και κολαντρίζει,

μόνο που δεν επόμεινε, πράμα για να ελπίζει.”