Ένα κείμενο που στάλθηκε στην ΑΝΩΓΗ, για την Ειρήνη Σκουλά ή “Τζαβελαντρέαινα”, που “έφυγε” από τη ζωή στα 90 της χρόνια, στις 26 Δεκεμβρίου 2020. Το κείμενο φέρει την υπογραφή σύσσωμου του Περαχωριού. Αναλυτικά:

“ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΚΟΥΛΑ Ή ΤΖΑΒΕΛΑΝΤΡΕΑΙΝΑ

 Όσο διαισθανόσουν ότι πλησίαζε το τέλος, ζητούσες να σε αποχαιρετήσουμε με επικήδειο. Στεκόμαστε σήμερα εδώ, και σε αποχαιρετούμε με μια διαλεγμένη μαντινάδα που σμιλεύει και αποτυπώνει την προσωπικότητά σου:

“Ω την παντέρμη θάλασσα και μοναχή φουσκώνει

και μοναχή λυσσομανά και μόνη χαμηλώνει”.

“Ρηνάκι του Γιαννιό, Ρηνάκι Τζαβελαντρέαινα,

ως απόγονη του Τζιτζή εγεννήθης μέσα στα θεριά  και έζησες με τους δράκους. Εδράκεψες αναπόφευκτα και εσύ. Απέκτησε η προσωπικότητά σου στοιχεία που δεν ήταν γνωρίσματα μόνο θηλυκής φύσης.

Εγεννήθης προοδευτική και ακολούθησες πιστά τον σύζυγο, και μετέπειτα τον επίσης άξιο της καταγωγής του εγγονό σου, τον Μιχάλη. Με τον τρόπο αυτό, ετελεύτησες τον βίο σε συνοχή και αρμονία. Περιστοιχισμένη από τέκνα και τέκνα  τέκνων με ενιαία σφραγίδα την ζωντάνια και την συμμετοχικότητα.

Αγάπησες τον Τζαβελαντρέα, γιατί ετραγούδιεν όμορφα και ήταν ανερχόμενο εκτόπισμα την δεκαετία του ’50, σε δύσκολους καιρούς.

Εγκαταστάθηκες και εγυροτράφιζες με την έντονη φωνή σου το Παπαδιανό, το πατρογονικό μας σοκάκι. Αναγνωρίζαμε, με συγκατάβαση, το δικαίωμά σου αυτό. Απέρρεε εξ άλλου από τα πρωτοτόκια του Τζαβελομύρο  που ενυπήρχαν ως τιμόνι ευθύνης στο σπίτι σου. Το τίμημα ήταν ότι έζησες  την τραχύτητα και την ένταση αλλά και την ικανότητα των γερόντων μας, μέσα και δίπλα από την πόρτα σου.

Ελαβουρδάνιζες την κάθε αξιότητα  και την κάθε επιτυχία σου  με στεντόρεια φωνή και σε δημόσια εκδήλωση. Και η βάσκανος και άδικη μοίρα σου, σου απαντούσε πάντοτε με ένα καίριο κεραυνοβόλημα πριν από την κορύφωση της κάθε χαράς σου.

Αναστέναζες για το πλήγμα της αδιαδόχου πατρότητας,  για τον δυνατό Καδενιά που δεν έκανε οικογένεια. Εκαιγόσουν και για το πληγωμένο σκέλος της δικής σου διαδοχής. Να χάνεις, δύσμοιρη, βλαστάρια με τα σπουδαία ονόματα του Αντρέα και του Τηγανίτη. Εδιαλάλιες τον πόνο σου τούτο, και πολλούς άλλους, γνωστούς και ανομολόγητους, σε κάθε εσωτερικό και εξωτερικό σου διάλογο.

Η ένταση με την οποία διεκδικούσες τον ζωτικό σου χώρο, γινόταν τελικά κατανοητή από το περιβάλλον. Έκανες εκρήξεις χωρίς ριζωμένο αρνητισμό. Σε  διέκρινε η ακεραιότητα αλλά  και η διαρκής διεκδίκηση εκτοπίσματος, συμφέροντος και αξίας σαν μεγαλονοικοκερά, μεγαλοανυφαντού και γυναίκα κουραδάρη. Εγνώριζες την εκτόξευση και τον υπεροπτικό διαγκωνισμό, εγνώριζες το χαμήλωμα, εγνώριζες την μετάνοια και την συνδιαλλαγή στο αναγκαίο συγκοινωνείν. Εγνώριζες να λυσσομανάς, εγνώριζες να χαμηλώνεις. Ήσουν συγχωρητέα στην υπερβολή σου. Τούτο διότι, πανέξυπνη καθώς ήσουν εγνώριζες ότι η φιλοτιμία προηγείται της φιλοπρωτίας. Έτσι εξηγείται και η τελική σου αποδοχή. Ντα ίντα θελά κάμουμε κιόλας;

Τζαβελαντρέαινα,

αξιοσημείωτο στοιχειό και αναπόσπαστη αναφορά της ζωής και του κύκλου μας, τι να σου πρωτοθυμηθούμε; Τον έπαινο και την ενθάρρυνσή σου που τόσο χρειαζόμασταν ως νέοι; Το εκκηβόλο  διαλάλημα και καμάρωμα των επιτυχιών μας; Την αδιάλειπτα εκτατική παρουσία σου στις χαρές μας;  Την θρηνητική σου συμμετοχή στις λύπες μας, που τόσο συμβολική και αναγκαία ήταν; Την θεατρικότητα και την μεγαλόφωνη έκπληξη στην υποδοχή μας; Το σταύρωμα και τον μακροσκελή ευχετήριο λόγο στο καλοστράτισμά μας;

Ο επίλογος της ζωής σου, έστω και με τα τόσα βάσανα, σου έδωσε ωραίες εικόνες από την πρόοδο και την εμφάνιση της πολυπλόκαμης οικογένειάς σου. Των απογόνων σου,  που εργάζονται στην λογική “της των πάντων ενώσεως” και καταλαμβάνουν αξιόλογο χώρο στις συνειδήσεις των ανθρώπων. 

“Καλή μας θεία”, όπως σε αποκαλούσαν τελευταία οι δικοί μας, με αντίστοιχη θεατρικότητα, μας σημάδεψες και μας δίδαξες με τον τρόπο σου. Εμείς θα σε θυμούμαστε. Ως δικοί προς δικούς, θα σε τοποθετούμε στην γενεαλογία, στις αφηγήσεις και τις μνήμες μας με αγάπη, χαρά και χαμόγελο κατανόησης.

Στο καλό Τζαβελαντρέαινα, μεγάλε και συ ηθοποιέ της  εξελισσόμενης και θαυμάσιας ταινίας: “ Η συνοικία το Όνειρο – Η συνοικία: Το Περαχώρι”.

Στο έργο αυτό, εσύ έπαιξες αξέχαστα στον καιρό σου, τον ρόλο που συμπυκνώνει η μαντινάδα:

“Ω την παντέρμη θάλασσα και μοναχή φουσκώνει, και μοναχή λυσσομανά και μόνη χαμηλώνει”

Ρηνάκι μας,

καλό ταξίδι στον κοινό τόπο της τελικής διαδρομής όλων μας.

Με δυνατή συνοδό μνήμη.

Σύσσωμο το Περαχώρι…”

– Την Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2021, θα τελεστεί στον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι, το σαρανταήμερο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής της Ειρήνης Σκουλά. Η τελετή θα γίνει σύμφωνα με όλες τις υποδείξεις και κανόνες κατά του Covid-19.

Στη μνήμη της κατατέθηκαν τα εξής χρηματικά ποσά στην ΑΝΩΓΗ, για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης και της ενορίας του Αγίου Γεωργίου υπέρ του Εργαστηρίου Γνώσης. Τους ευχαριστούμε θερμά:

-Ο εγγονός της Μιχάλης Σκουλάς (Ζαλίτης), προσέφερε το ποσό των 100 ευρώ.

-Ο εγγονός της Κυριάκος Μαστοράκης, προσέφερε το ποσό των 100 ευρώ.

– Ο Στεφανής Χαιρέτης, προσέφερε το ποσό των 50 ευρώ.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που την σκεπάζει.