Του Πολύδωρου Αεράκη

Ε, τον άτιμο, τον ύπουλο τον Χάρο, ώρα την βρήκε να διαβεί από τσ’ Ανωγειανές αποστροφές, να κουρσέψει τον καλύτερο του τόπου και να μας στερήσει το δικαίωμα να τον αποχαιρετήσουμε με τσι τιμές που του αξίζουν.

Σήμερα τα Ανώγεια και όχι μόνο, πενθούν γιατί δε θα ξαναδούν τον άνθρωπο που τίμησε, με την ανθρωπιά του, την αξιοπρέπεια, τον σεβασμό, την ειλικρίνεια και την προσφορά του, τα Ανώγεια και την Κρήτη.

Η ζωή του Χαιρέτη Νικήτα ήταν γεμάτη δράση, πάντα πρόθυμος να “σβήσει”με την πειθώ και το κύρος του τις “φωθιές” του μίσους και να ηρεμήσει εκείνους που ξέφευγαν από τους κανόνες του σεβασμού και της λογικής.

Στα “πέτρινα” χρόνια του διχασμού, ο Νικήτας Χαιρέτης, ακολουθώντας την παράδοση των Χαιρέτηδων να μην ακούν τις σειρήνες του διχασμού και του μίσους, πάλεψε για τη συμφιλίωση και προστάτεψε αντρίκεια και με κίνδυνο της ζωής του και της οικογένειας του, πολλούς αγωνιστές αντάρτες της απέναντι από τις δικές του ιδέες, όχθης.

Στους ήρεμους καιρούς η έγνοια του ήταν πως να πάνε τ’ Ανώγεια μπροστά, πως να μην τα γονατίσουν οι αντιπαλότητες, πως να βελτιωθεί η ζωή των ανθρώπων, πως να υπάρξει πρόοδος.

Οι Ανωγειανοί για όλες αυτές τις αρετές του, τον τίμησαν στέλνοντας τον στο Δημοτικό συμβούλιο των Ανωγείων επί Δημαρχίας Γιώργη Κλάδου και η πίστη μας ότι όσο ήτανε εκεί θα υπεράσπιζε τα δίκια και τα σωστά, ήταν απέραντη.

Εκείνη την εποχή, με Δήμαρχο το Γιώργη τον Κλάδο, τον Πολιτιστικό σύλλογο Ανωγείων και πολλούς εθελοντές, ξεκινήσαμε τον πολιτιστικό Αύγουστο, για να τιμήσουμε τους ήρωες και τους νεκρούς του πολέμου του ’40 ονομαστικά. Τότε ακούστηκε για πρώτη φορά το μοιρολόι μελοποιημένο από τον Νικηφόρο Αεράκη για το κάψιμο των Ανωγείων “Ω!Παναγιά μου Ανωγειανή”.Τότε για πρώτη φορά χορέψαμε και τραγουδήσαμε μαζί με τους αναστημένους ήρωες μας. 

Και ύστερα ήρθε το επίσημο Κράτος να αποδώσει τιμές και ύστερα όλοι οι καλλιτέχνες της Ελλάδας να τραγουδήσουν και να τιμήσουν την Αντίσταση των Ανωγειανών και το Ολοκαύτωμα τους εναντίον του Γερμανό-φασισμού.

Τότε ξεδιψάσανε τα Ανώγεια παίρνοντας το νερό από τ’ Αγρίδια και ο Νικήτας ήταν συμπρωταγωνιστής σ’αυτό. Τότε έγινε το θέατρο προς τιμήν του Νίκου Ξυλούρη, τότε άρχισαν οι ανασκαφές στη Νίδα στο Ιδαίον Άντρον. Τότε η ανάπτυξη και η πρόοδος των Ανωγείων έγινε γνωστή παντού στην Ελλάδα.

Κι όταν τα Ανώγεια βρέθηκαν στην πιο δύσκολη της πορείας του μετά τη Χούντα, ο Νικήτας με δυο τρεις συμπρωταγωνιστές του μπροστάρηδες και 150 Ανωγειανούς, έσωσαν την αξιοπρέπεια και την ΤΙΜΗ των Ανωγείων για την οποία νιώθουμε σήμερα περήφανοι και ανυποχώρητοι σε ιδανικά και αξίες.

Ο Νικήτας είναι μέρος της ιστορίας των αγώνων των Ανωγείων, γιατί ένα σημαντικό κεφάλαιο σε αυτήν το έχει γράψει αυτός.

Σήμερα στα Ανώγεια υπάρχουν πολλοί νέοι άνδρες, δυνατοί και περήφανοι που πρέπει να μπουν μπροστάρηδες στις παραγγελιές των προγόνων μας, να μην αφήσουν τον ιό της παρακμής να περάσει τα τείχη του κάστρου, να μην υποστείλουν τη σημαία του αγώνα της ανθρωπιάς και της τιμής, για να είναι αντάξιοι αυτών που μας παρέδωσαν το συμβόλαιο των αξιών και των ιδανικών του τόπου και όπως μας παραγγέλνει ο μεγάλος μας ποιητής Γιώργης Καράτζης στα “Δίλογα”, ας πορευτούμε σ’ένα μακρινό ταξίδι της θύμησης μαζί του με το ποίημα “Παραινέσεις”:

“Σαν τα πουλιά π’ανάλαφρα γύρω μου φτερουγίζουν, γροικώ τα λόγια των παλιώ και την ψυχή μου αγγίζου, 

εκείνων απού φύγανε, μα μ’ένα κι άλλο τρόπο, τιμήσανε και με πρεπιά στολίσανε τον τόπο.

Κι εδά γροικώ τα λόγια ντως στο φύσημα τ’ανέμου,και δίπλα μου ολοζώντανοι πως είναι φαίνεται μου,

και λένε πάντα:”Στση τιμής το δρόμο πορπατείτε, και τσ’ ανθρωπιάς πάντα ψηλά το νάμι να κρατείτε”.

Γι’ αυτό και εμείς το λόγο ντως να ‘χόμε φυλαχτάρι,και την παραγγελιά ντων-ε, μαχαίρι στο θηκάρι.

Κάθε μας στραβοπάτημα κάθε κακή μας πράξη, φτάνει στα βάθη του καιρού τη μνήμη ντως να βλάψει,

κι ο καθαείς στο διάβα ντου στο δρόμο το δικό ντου, με την καλή του αθιβολή τιμά και το χωριό ντου…”

Με τα παιδιά του Αγάπη, Χαράλαμπο και Γιάγκο. Με τα αδέρφια του Σοφοκλή και Γιάννη. Με την οικογένεια των Χαιρέτηδων. Συμπάσχουμε και συμπορευόμαστε στη λύπη τους και θα τιμούμε πάντα τη μνήμη του γιατί ήταν και δικός μας φίλος και δικός μας άνθρωπος.