Σαράντα ημέρες συμπληρώνονται από το φευγιό της Μελανθίας Δακανάλη και η οικογένεια της καλεί συγγενείς και φίλους την Κυριακή 6 Οκτωβρίου στις 10 π.μ, στην εκκλησία του Νεκροταφείου της Δάφνης στην Αθήνα, για να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη της. Για την αγαπημένη του μητέρα γράφει στην ΑΝΩΓΗ ο γνωστός μας μαντιναδολόγος Γιάννης Δακανάλης (Στρατηγός). Αναλυτικά:

“ΜΑΝΑ.

Όλοι μου λένε ότι πρέπει να γράψω δυο λόγια. Όλοι μου λένε ότι πρέπει να μιλήσω για σένα. Το μυαλό μου όμως είναι κενό. Δεν ξέρω τι πρέπει να πω. Όχι πως δεν έχω πολλά να πω για σένα, αλλά δεν ξέρω τι πρέπει…

Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσω για τα δύσκολα χρόνια που γεννήθηκες.

Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσω για την Κατοχή που έζησες.

Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσω για τα δύσκολα χρόνια μετά την Κατοχή.

Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσω για την φτώχεια που έζησες.

Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσω για το πόσο κουράστηκες στα χωράφια.

Δεν ξέρω αν πρέπει να πω για την ξενιτιά στη Γερμανία, το πόσο δούλεψες εκεί για να κάνεις ένα σπίτι, χάνοντας την υγεία σου.

Δεν ξέρω αν πρέπει να πω για την δεύτερη ξενιτιά στην Αθήνα, για έναν καινούριο αγώνα επιβίωσης.

Δεν ξέρω αν πρέπει να πω για το πόσο αφοσιώθηκες στην οικογένεια μας.

Δεν ξέρω αν πρέπει να πω ότι κάθε μέρα θυσίαζες από εσένα για όλους μας.

Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσω για την αυταπάρνηση σου, τον αλτρουισμό, την περηφάνια και τον εγωισμό σου όταν έπρεπε.

Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσω για το πόσο έξυπνη και μορφωμένη ήσουν και ας μην τελείωσες το σχολείο.

Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσω για τη νοικοκυροσύνη σου, για τη φιλοξενία, για την καλοσύνη σου.

Δεν ξέρω αν πρέπει να πω ότι μέχρι τέλους ήσουν όρθια και έλεγες να μην ταλαιπωρήσεις την οικογένεια σου και να φύγεις όρθια.

Δεν ξέρω αν πρέπει να τονίσω ότι όλη σου η ζωή ήταν ένας αγώνας. Βιοπάλη και φτώχεια. Αλλά δεν αγανάκτησες ποτέ και έβαζες πάντα όλους τους άλλους πριν από σένα.

Αλήθεια δεν ξέρω τι πρέπει να πω.

Δεν θα πω πως ήσουν Αγία, αλλά ότι όδευες προς τα εκεί. Με τις πράξεις σου σε όλη τη ζωή σου.

Δεν θα πω να ήσουν Αθάνατη, αλλά θα πω ότι βιάστηκες να φύγεις. Βιάστηκες πολύ Μάνα.

Δεν θα πω ότι μου λείπεις, αλλά ότι θα μου λείψεις και θα μου λείπεις πάντα.

Θα πω όμως ότι ήσουν η καλύτερη Μάνα στον κόσμο, γιατί ήσουν η Μάνα μου. Καλοστραθιά Μάνα μου. Να μου φιλήσεις τον Κύρη μου, πες του να σε προσέχει και τον προσέχεις και εσύ. Πες του ότι μου λείπει. Τώρα θα μου λείπετε και οι δυο. Καλοστραθιά Μάνα μου…

Έφυγες δίχως να μου πεις, σε ποιον να έχω θάρρος,

με ποιον να ξαναμοιραστώ του πόνου μου το βάρος.

Κλείνω τα αυτιά να μη γροικώ τη νεκρική καμπάνα,

μα ότι κι αν κάνω δε μπορώ να σε γυρίσω Μάνα…

Ο γιος σου…”

-Στην μνήμη της Μελανθίας Δακανάλη προσέφεραν ποσά στην ΑΝΩΓΗ για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης οι:

Γιάννης και Ειρήνη Δακανάλη, 50 ευρώ.

Οικογένεια Εμμανουήλ Νταγιαντά (Λαμπρινομανώλη), 100 ευρώ.

Τους ευχαριστούμε θερμά. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που την σκεπάζει…