“Πως εγυρίσαν οι χαρές σε πίκρες μιαν ημέρα,
και τα καλά σκορπίσανε σα σκόνη στον αέρα..”

Ήταν 7 Μαΐου 1992, όταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος τον Ανωγείων, ο Διονύσης Φρυσάλης έχανε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα στην Αθήνα, σε ένα τραγικό νέο που είχε τότε συγκλονίσει την τοπική κοινωνία του χωριού.27 χρόνια πριν με πάνδημη συμμετοχή γινόταν η κηδεία του στα Ανώγεια και ο αποχαιρετισμός σε ένα τέκνο του τόπου γεμάτο ήθος, αξιοπρέπεια, ομορφιά και ενός ιδιαίτερου και ξεχωριστού μερακλή των καντάδων και των μουσικών παρεών των Ανωγείων και ιδιαίτερα στο αγαπημένο του Μεϊντάνι.

Με την μαντινάδα αυτή τον είχε αποχαιρετήσει συγκλονισμένος ο πατέρας του Λάμαχος που είδε το μοναχοπαίδι του να σκοτώνεται τόσο άδικα. Λίγα χρόνια μετά ο Λάμαχος και η χαροκαμένη μάνα η Ζαχαρένια Φρυσάλη (Λαμάχενα) έφευγαν από τη ζωή γεμάτοι με την πίκρα της απώλειας του μοναδικού παιδιού τους. Η πόρτα του σπιτιού τους έκλεινε οριστικά στο χωριό με το φευγιό τους, αλλά η παρακαταθήκη που άφησαν στον τόπο μεγάλη και ξεχωριστή μέχρι και σήμερα. Είναι ο αξονικός τομογράφος που κοσμεί το Κέντρο Υγείας Ανωγείων και τον οποίο αγόρασε η μάνα του Διονύση ,Ζαχαρένια για να τιμήσει τη μνήμη του. Με 35 εκατομμύρια δραχμές, τεράστιο ποσό για την εποχή τα Ανώγεια έγιναν τότε το πρώτο Κέντρο Υγείας με αξονικό τομογράφο. Από τότε ο χώρος που υπάρχει εκεί με την επιγραφή “Αίθουσα Διονύση Φρυσάλη” μας θυμίζει τόσο το τραγικό της απώλειας ενός νέου ανθρώπου, όσο και το μεγαλείο της προσφοράς της Μάνας μετά από αυτήν.Τον αξονικό τομογράφο που συνεχίζει να δίνει ζωή και να μοιράζει χαμόγελα μέσω του ξεχωριστού γιατρού της καρδιάς μας Κωνσταντίνου Μερκούρη.

Με συγκλονιστικό τρόπο τον αποχαιρετάει με ανάρτηση του σήμερα και ο Βασίλης Δραμουντάνης του Λιαμή, που βρέθηκε στο στάδιο του στίβου στην Πανεπιστημιούπολη Αθηνών, όπου ο Διονύσης περνούσε εκεί αρκετές από τις ώρες του. Όπως αναφέρει η ανάρτηση:

“Μνημόσυνο στο στίβο.

Τα πρωινά των Σαββάτων, ερχόταν εδώ με τους φίλους του και στροβιλίζονταν στο στίβο αριστερόστροφα. Ύστερα στο πέταλο του σταδίου, στη σκιά της λεύκας, έκαναν τις διατάσεις αποθεραπείας, ανάμεσα σε κουβέντες γεμάτες από την ευδαιμονία της προοπτικής του Σαββατόβραδου και των οπιούχων ενδορφινών.

Στο μοναχικό του σπίτι, ώρα πολύ κάτω απ` το νερό μέχρι να μουλιάσει. Μετά το λιτό μεσημεριανό, ξεφύλλιζε τα αγαπημένα του βιβλία και με ένα τσιγάρο ανάμεσα στα πεντακάθαρα δάχτυλα και νύχια του, ρουφούσε τον καπνό συνειδητά και αργά, με τον τρόπο που πίνει ο αθλητής το στυμμένο χυμό του πορτοκαλιού.

Στη νύστα του απογεύματος, με αγνάντι τη φασαρία της λεωφόρου, λίγα σεμνά στιχάκια στα χαρτιά του, για την εφηβεία, το χρόνο, το τέλος και τον έρωτα.

Στο τελείωμα μιας τέλειας μέρας, ντυμένος με τα ωραιότερα ρούχα, σάτυρος και ποιητής μαζί, αποθέωνε τη ζωή όπου κι αν την έβρισκε• στο σπίτι ενός φίλου, σε μια ταβέρνα, σε ένα κρεβάτι.
Τρέχω σε αυτόν το στίβο σήμερα μέχρι να λιώσω. Μέχρι να μην μπορώ άλλο να κρατηθώ στα πόδια μου. Και στον ίσκιο της λεύκας, ονειρεύομαι να χαρώ όσο ποτέ, την κούραση, το Μάη και την ανάμνηση του αγέραστου Διονύση, που ποτέ δεν σκέφτηκα, σε αυτά τα 27 χρόνια από τότε που έφυγε, ότι από τον ελάχιστο κύκλο της ζωής του, υπάρχει έστω και ένα μικρό, κενό, ανεκπλήρωτο τόξο..”καταλήγει.

Η Ζαχαρένια στη διάρκεια της παραμονής της κηδείας του και της αγρύπνιας πάνω από τη σορό του είχε συγκλονίσει τους πάντες αναφέροντας:”Δε θέλω κόλλυβα, ούτε κεριά στο σπίτι. Λευκές λαμπάδες στολισμένες δυο. Έχουμε γάμο. Ο γάμος έχει δάκρυα. Δε θέλω μοιρολόγια και φωνές. Ήρεμα να το πάμε πέρα. Μη χάσω το μυαλό μου. Του γιου μου τον καημό να ζήσω. Έχουμε γάμο. Κρασί, τσιγάρα να κεράσετε. Όμως το φως που μου ’φεγγε έσβησε. Φίλοι του Διονύση να μη με ξεχάσετε…”

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που σε σκεπάζει αιώνια Διονύση. Η μνήμη σου για όσους σε γνωρίσαμε είτε λίγο είτε περισσότερο θα μένει πάντα ζωντανή..

Γ.Μπ