Θα μας λείψεις Ζουμπουλιά…

Έμπαινες στο ΚΑΠΗ πάντα με το χαμόγελο και μόλις σε βλέπαμε ένα χαμόγελο ζωγραφίζονταν αυτόματα στα πρόσωπα όλων μας. Θα μας λείψει η ξεχωριστή παρουσία σου από όλες τις δραστηριότητες και τις εκδηλώσεις μας. Θα μας λείψει η παρουσία σου από τις ομάδες του ΚΑΠΗ, ιδιαίτερα από την ομάδα για την ενδυνάμωση της μνήμης που τελευταία συμμετείχες τόσο ενεργά. Ήσουν η ψυχή της ομάδας.

Η  Σούλα σε “μάλωνε” γιατί δεν άφηνες την παρέα να συγκεντρωθεί στις ασκήσεις μνήμης με τις ατάκες σου, σαν τον σκανταλιάρη μαθητή κάνοντας τους να ξεκαρδίζονται στα γέλια. Θα μας λείψει η παρουσία σου από τις εκδρομές που αγαπούσες τόσο και συμμετείχες σε όλες σχεδόν που είχαμε κάνει: Κρήτη, Ελλάδα, Τουρκία, Ισπανία.

Δεν πάμε πουθενά χωρίς την Ζουμπουλιά έλεγα και σου άρεσε. Ντα που θα πάτε χωρίς εμένα απαντούσες, γελώντας παιχνιδιάρικα… Ένα παράπονο σου ‘χω κ. Ρίτα μου ‘λεγες λίγους μήνες πριν. Δεν μας πήγες φέτος εκδρομή. Μη στεναχωριέσαι Ζουμπουλιά θα πάμε… Δεν προλάβαμε… Δεν πειράζει όμως. Εγυρίσαμε όλο τον κόσμο. Που θα πηγαίναμε εμείς χωρίς το ΚΑΠΗ. Να’ στε καλά. Και χαμογελούσες γυρνώντας λίγο το κεφάλι σου, όπως χαρακτηριστικά έκανες με εκείνο το γλυκό σου χαμόγελο και περνούσαμε τόσο όμορφα.

Ένα γέλιο ήταν η διαδρομή μας. Όπου ήσουν σιγά σιγά μαζεύονταν όλοι γύρω σου. Σαν τις μέλισσες στο μέλι. Με τις φοβερές ατάκες σου, τις ιστορίες για το Νίκο που πάντα είχες να μας πεις, τα παρατσούκλια σου που ήταν τόσο εύστοχα και μας έκαναν να πέφτουμε κάτω από τα γέλια, με την κουβαρντοσύνη σου που σε κάθε ευκαιρία έδειχνες…

Είναι τόσα πολλά που έχουμε ζήσει μαζί σου και που θα θυμόμαστε από σένα. Τη φρεσκάδα σου, τα νιάτα σου, γιατί η ψυχή σου δεν γέρασε ποτέ, ήσουν σαν ένα μικρό παιδί μαζί με το χαμόγελο που ήταν πάντα χαραγμένο στο πρόσωπο σου όταν κάναμε παρέα.

Καλό ταξίδι Ζουμπουλιά… Καλή αντάμωση με το Νίκο…
Ρίτα Σουλτάτου
Προϊσταμένη Κοινωνικής Υπηρεσίας Δήμου Ανωγείων