Συγκίνηση ,αναμνήσεις μιας αγνής εποχής, χαμόγελα μα και δάκρυα χαράς, είναι μερικά από τα συναισθήματα που προκάλεσε σε όλους η χθεσινή συνάντηση στα Ανώγεια των αποφοίτων του Γυμνασίου Ανωγείων της τάξης του 1981!

Μετά από προετοιμασία μηνών και βασισμένο σε μια ιδέα τριών παλιών συμμαθητών η συνάντηση έγινε με επιτυχία παρουσία της πλειοψηφίας των μελών της τάξης εκείνης αλλά και τριών από τους καθηγητές τους.Η αρχική ιδέα ανήκει στον Γεωπόνο Νίκο Σαρχιανάκη που δουλεύει στο ΑΚΟΜΜ, στον σπουδαίο στιχουργό μας Κώστα Φασουλά και στον Ταξίαρχο Μανόλη Πλουμή.

Οι παλιοί συμμαθητές βρέθηκαν αρχικά στο προαύλιο του σχολείου στα Ανώγεια όπου εκτυλίχθηκαν άκρως συγκινητικές στιγμές για όλους, στην συνέχεια βρέθηκαν στην πλατεία Αρμί και στο καφενείο του Δημήτρη Φασουλά (Μητσοφλά) και ολοκλήρωσαν την βραδιά της επανένωσης με καλό φαγητό αλλά και τραγούδια στην ταβέρνα ”Τα Σκαλώματα”. Στην θέα τους συγκινήθηκε και ο ιδιοκτήτης του καφενείου ,με τον Μητσοφλά να μην δέχεται πληρωμή αλλά να τους κερνάει όλους ρακές και μεζέδες, ίσως στην μνήμη του και ο ίδιος να είχε τους παλιούς συμμαθητές του εκείνη τη στιγμή…

Όλοι δάκρυσαν στο προαύλιο του Γυμνασίου όταν ο κ.Μανόλης Πλουμής σε μια ομιλία του απευθυνόμενος στους παλιούς συμμαθητές του τους καλωσόρισε και τους υποδέχτηκε μετά από 34 χρόνια. Τα λόγια του δυνατά που μπορούν να αγγίξουν και άλλους που θα ήθελαν να έχουν κι αυτοί στο μέλλον την ευκαιρία να συναντήσουν τους παλιούς τους συμμαθητές.

Αναλυτικά ο κ.Πλουμής ανέφερε τα εξής:

Τα όνειρα που δεν χωράνε στα μάτια, γίνονται δάκρυα  και οι μνήμες που δεν αντιστέκονται στου χρόνου τη φθορά, γίνονται το εύκολο προσάναμμα στην ισοπεδωτική του μανία.

Το φάρμακο της λήθης στρογγυλεύει τις αιχμηρές γωνίες του πόνου και της θλίψης- παράλληλα όμως δρώντας ύπουλα αποχρωματίζει το όνειρο, τιθασεύει τη φαντασία και επιτρέπει στη μνήμη μας να λειτουργεί, να δρα και να αντιδρά μόνο επιλεκτικά.

Αυτή η μοναδική, επιλεκτική, συναισθηματική μνήμη μάς συγκέντρωσε απόψε όλους εδώ και όπως ο Διγενής στα μαρμαρένια αλώνια, θύμιζε στο Χάροντα την αδάμαστή του αντοχή και την διαχρονική του παρουσία έτσι κι εμείς θέλουμε να θυμίσουμε στο χρόνο πως τα μόνα κάστρα που δεν μπορεί να αλώσει είναι αυτά που χτίστηκαν στις αλάνες της παιδικής ανεμελιάς, στα θρανία της μαθητικής αγωνίας, στα δύσκολα αλλά και ωραία χρόνια της πολλά υποσχόμενης και ονειροπόλου εφηβείας.

Πόσες από τις υποσχέσεις αυτές διαψεύσθηκαν και πόσες βγήκαν αληθινές, θα έχουμε απόψε την ευκαιρία, να θυμίσουμε και να θυμηθούμε, να μοιράσουμε και να μοιραστούμε.

Όταν ξεκινήσαμε με κριτήρια βιοτικής ευμάρειας και οικονομικής εμβέλειας θα μας θεωρούσε κανείς ως παιδιά ενός «κατώτερου θεού».

Με κριτήρια όμως πνευματικά, ψυχικών αποθεμάτων, φιλοδοξιών και οραμάτων θα μας κατέτασσε στα παιδιά ενός καλύτερου αύριο, μιας αυξημένης κοινωνικής ευαισθησίας και ενός ανώτερου ανθρωπιστικού πολιτισμού.

Τα μαθητικά μας χρόνια τα χαρακτήριζε η στέρηση.  Η έλλειψη όμως των υλικών αγαθών υπερκαλυπτόταν από την υπέρμετρη φιλοδοξία μας και τον δημιουργικό μας ενθουσιασμό.

Βέβαια αυτό το αίσθημα της στέρησης συγκρινόμενο με την υπεραφθονία των αγαθών που ακολούθησαν  τα επόμενα χρόνια μετά την αποφοίτησή μας, ανέβασαν το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της περιοχής, αλλά αποψίλωσαν τον αξιακό κώδικα και απομείωσαν αισθητά το ηθικό απόθεμα.

Ας ελπίσουμε τα δύσκολα χρόνια της κρίσης να επιφέρουν τη λύση και ο αξιακός κώδικας να κυριαρχείτε από  αυτογνωσία  που θα κατακτηθεί μόνο με τη μάθηση.

Μοιάζαμε τότε με νηστικό αρκούδι που δε χορεύει αλλά που συνεχώς ψάχνει για τροφή και δεν  μοιάζαμε με   παραχορτασμένο  που μόνο νυστάζει, εφησυχάζει, δεν αγωνιά, δε προβληματίζεται και δεν παλεύει, αφού το αίμα του ή θα τροφοδοτεί τη σκέψη ή θα διευκολύνει την πέψη.

Πάντως ανεξάρτητα από το ειδικό δρομολόγιο που ακολούθησε στη ζωή του ο καθένας από εμάς και από την αφετηρία εκκινήσεώς του, είναι σίγουρο πως ο δίκαιος θεός που μας επέτρεπε ως παιδιά να «μετράμε τα άστρα», να ονειρευόμαστε τα πράγματα, μας επέτρεψε σε μεγάλο βαθμό να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας ακολουθώντας ο καθένας το μοναδικό δικό του αστέρι της ατομικής επιτυχίας και της προσωπικής ευτυχίας.

Κοίταξε δυο φορές για να δεις σωστά, κοίταξε μια φορά για να δεις αγάπη, αφού τα κλειστά μάτια της καρδιάς βλέπουν πιο καθαρά.

Γι’ αυτό και μεις βλέπουμε στα πρόσωπα μας τις μορφές που θέλουμε να δούμε, τις παλιές γνώριμες μορφές των μαθητικών θρανίων και των εφηβικών χρόνων.

Βλέπουμε απόψε παλιούς φίλους και συμμαθητές καθισμένους στα γνώριμα σχολικά θρανία, όπως τους έχει συγκρατήσει η συναισθηματική μας μνήμη ανέπαφους από του χρόνου τη φθορά.

Βλέπουμε στα πρόσωπα των αγαπημένων μας καθηγητών, που μας τιμούν απόψε με την παρουσία τους, το ανεξόφλητο κεφάλαιο της αγάπης και της ευγνωμοσύνης που τους οφείλουμε.

Στο φιλόλογό μας κύριο Αντώνη Βασσάλο βλέπουμε την ήρεμη δύναμη που με αυστηρότητα αλλά και αποφασιστικότητα, με ευαισθησία αλλά και πειθαρχία κατεύθυνε τα ανώριμα γνωστικά μας βήματα στους ωραίους χώρους της σοφίας και της αρετής. Με διδασκαλική επάρκεια και ιεραποστολική προσήλωση στο παιδαγωγικό του χρέος μύησε την άπειρη αθωότητά μας και την οδήγησε στην ακριβή περιοχή, «του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού».

Εμείς είμαστε για σας, σεβαστέ μας κύριε καθηγητά, όχι μόνο μαθητές αλλά και παιδιά σας και σεις για μας όχι μόνο ο σοφός καθηγητής αλλά και ο στοργικός γονιός και ο υπεύθυνος καθοδηγητής.

Στο ζεύγος Ρούλας Γεωργαλή και Θέμη Καλομοίρη αποδίδουμε τα εύσημα της συμπαράστασής τους και της προσφοράς τους όχι μόνο στο γνωστικό πεδίο αλλά και στο ψυχολογικό και στο συναισθηματικό, αφού λόγω ηλικίας τούς αισθανόμασταν πιο κοντά μας και μοιραζόμασταν πιο εύκολα την μαθητική μας αγωνία και την εφηβική μας ανησυχία.

Στο γυμναστή μας κ. Νίκο Κουγιουμτζόγλου οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατί με το δικό του τρόπο και από τον δικό του δρόμο μας έδειξε πως η γλώσσα του στόματος, παρά της πειστικότητά της, ωχριά μπροστά σε εκείνη της λεβέντικης Κρητικής κορμοστασιάς και της αλήθειας που αποπνέει η γλώσσα του σώματος.

Απόψε αδυνατώντας να γυρίσουμε το χρόνο πίσω δεν μπορούμε να γίνουμε πάλι παιδιά. Μπορούμε όμως μεταλαμβάνοντας από το δισκοπότηρο της συναισθηματικής μνήμης να νιώσουμε σαν παιδιά και να δώσουμε στην αποψινή σύναξη τον τόνο και τον χαρακτήρα όχι μιας απλής, τυπικής επετειακής συγκέντρωσης αλλά το χρώμα και τη ζεστασιά μιας αμφίδρομης συναισθηματικής επικοινωνίας και επαφής, μιας ζεστής ανθρώπινης προσέγγισης, μιας αδελφικής ατμόσφαιρας και μιας οικογενειακής γιορτής.

Σας ευχαριστώ όλους για την παρουσία σας εδώ και ιδιαίτερα ευχαριστώ εκτός κ.κ Καθηγητές που μας τιμούν με την παρουσία τους , τον Κώστα Φασουλά και τον Νίκο Σαρχιανάκη που μαζί διοργανώσαμε αυτή την συνάντηση. Καλή Διασκέδαση” ολοκλήρωσε..

Η Ανωγή συνομίλησε για λίγο και με τον Κώστα Φασουλά ο οποίος επίσης συναισθηματικά φορτισμένος για αυτή τη συνάντηση είπε τα εξής:

” Υπάρχουν στιγμές που οι συναντήσεις των ανθρώπων αποκτούν μια ιερότητα,έτσι κι απόψε νιώθω ότι αυτή η συνάντηση έχει ένα έντονο ιερό στοιχείο.

Επιλέξαμε να βρεθούμε σε αυτήν ακριβώς τη χρονική στιγμή επειδή θεωρούμε ότι ο χρόνος αυτός που βιώνουμε είναι ιστορικός. Αναζητούμε μέσα στον χρόνο όλον μας αυτό τον βηματισμό,ως άνθρωποι,ως πολίτες καθώς πρέπει να ομολογήσω ότι οι συμμαθητές μου είναι ανήσυχοι άνθρωποι.Εξετάζουν την ζωή,δεν την βλέπουν με στεγνό μάτι,αλλά με υγρό. Κουβεντιάζουμε ακριβώς αυτό τον βηματισμό του καιρού μας και πως ακριβώς αυτός ο καιρός έχει φτάσει σήμερα να πατάει σε ένα τόσο νωθρό και αίολο έδαφος. Στους καιρούς μας είναι άρα πολύ σημαντικό οι άνθρωποι να συναντιούνται γιατί αυτές οι συναντήσεις γεννούν ιδέες.Είμαι υπέρμαχος του συλλογικού ονείρου ξέρεις,δηλαδή πάντα πίστευα ότι οι άνθρωποι μπορούν να πορεύονται στην ζωή μόνο μέσα από συναντήσεις.Μόνο έτσι μπορούν να πολεμήσουν το κακό και να πάνε παραπέρα και μόνο με αυτό το τρόπο μπορούν να δουν το φως. Ποτέ δεν συμμάχησα με τον ημερολογιακό χρόνο,πάντα πίστευα ότι ο χρόνος είναι μια πολύ σχετική έννοια. Πριν από λίγο έλεγα στους συμμαθητές μου ότι δεν μπήκα καν στην διαδικασία να μετρήσω τα χρόνια που έχουμε να βρεθούμε.Με αυτό λοιπόν τον τρόπο η συνάντηση μου μαζί τους έγινε πιο κοντινή,μοιάζει σαν να ακυρώθηκε ο χρόνος.Για αυτό και τα όσα λέμε μεταξύ μας σήμερα εδώ,ενώ είναι μέσα σε ένα συμμαθητικό πλαίσιο την ίδια στιγμή έχουν και μια ωριμότητα που οι ίδιοι ως άνθρωποι κουβαλούμε μέσα σ’ αυτό το χρόνο.

Θα χαρώ πάρα πολύ αν αυτό που κάνουμε σήμερα εδώ αποτελέσει την βάση μιας ιδέας και για άλλους στα Ανώγεια και αλλού,προκειμένου οι άνθρωποι ,όχι σε επίπεδο τόσο συμμαθητικό και ανάμνησης,αλλά στο επίπεδο και στην διαδικασία μιας ανάγκης να ξαναβρεθούμε .Είμαι υπέρ της πραγματικής ζωής και αυτή είναι που μπορεί να μας γλιτώσει,καθώς εμπεριέχει τον διάλογο ,το κοίταγμα των ανθρώπων στα μάτια και είναι αυτή που μας κάνει καλύτερους.

Προτείνω λοιπόν την συνάντηση των ανθρώπων ως ένα ιδανικό βήμα προκειμένου να ξαναγεννηθούμε ,να κοιταχτούμε ξανά στα μάτια,να επαναπροσδιορίσουμε πράγματα και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.Να επανέλθει στην σκέψη μας η εντιμότητα.Μορφωμένος είναι ο άνθρωπος που κάνει έντιμες σκέψεις” σημείωσε ο Κώστας Φασουλάς.

Η Ανωγή εύχεται και άλλοι στο μέλλον να ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα και να γίνονται αυτές οι συναντήσεις παλιών φίλων που τόσο ωφελούν την ψυχική υγεία του ανθρώπου σε δύσκολες εποχές όπως τις σημερινές.

Στην χθεσινή παρέα στα Σκαλώματα με τις κιθάρες και το μπουζούκι να παίζουν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες τους αφιερώνουμε το παρακάτω τραγούδι σε στίχους του Μιχάλη Γκανά..Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε…

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε
Τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους
Παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε
Ονόματα και βλέμματα και δρόμους

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
Που θυμάσαι και θυμάμαι
Τίποτα δεν χάθηκε ακόμα
Όσο ζούμε και πονάμε

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
Μόνο τρόπο να κοιτάνε

Κι αν αλλάξαν οι φίλοι μας λιγάκι
Αλλάξαμε και μεις με τη σειρά μας
Χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι
Αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια – Γεράσιμος Ανδρεάτος