“Με βαθειά θλίψη πληροφορήθηκα τον πρόωρο θάνατο του Μανώλη Φρυσάλη, με τον οποίον υπηρετήσαμε μαζί το 1977 στο στρατό. Θέλω να εκφράσω μέσω της Άνωγης, τα θερμά μου συλλυπητήρια στους οικείους του και να παραθέσω ένα περιστατικό  από το οποίο προκύπτει το μεγαλείο της ψυχής του εκλιπόντος.   Όταν ήρθε ο Μανώλης στην μονάδα 218 ΤΕ.ΧΙΟΥ  μόλις είχε ξεκινήσει η κατασκευή των κτιριακών εγκαταστάσεων  και ως συνήθως επειδή το κράτος δεν έχει λεφτά, ανέθεσε τα έργα στους φαντάρους με αντάλλαγμα την χορήγηση άδειας  ολίγων ημερών .Μια μέρα βλέπω τον Μανώλη με άρβυλα γεμάτα τσιμέντα και ασβέστες και του προτείνω να πάμε στην αποθήκη να του δώσω καινούργια. Αυτός μου απάντησε: «Όχι δεν θέλω, γιατί  θα λένε οι άλλοι φαντάροι πως επειδή ο δόκιμος είναι χωριανός μου τον πιάνω γλείψιμο και μου τάδωσε.»

Η απάντηση του με προβλημάτισε και του λέω: «Καλά Μανώλη άστο».

Έκανα λοιπόν γράμμα στην στρατιωτική διοίκηση και ζήτησα να χορηγηθούν ως έκτακτη κάλυψη ένα ζευγάρι άρβυλα, μία φόρμα και ένα χιτώνιο σε όλους τους φαντάρους που ασχολούνταν στην οικοδομή πράγμα που έγινε δεκτό.

Αυτός ήταν ο Μανώλης όπως τον γνώρισα εγώ ,φιλότιμος , ανιδιοτελής,  έντιμος , εργατικός ,ψυχόπονος και ντόμπρος. Γι’αυτά τα παιδιά της θα πρέπει να είναι περήφανη η ανωγειανή κοινωνία. ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΦΙΛΕ ΜΑΝΩΛΗ.”

ΝΤΑΓΙΑΝΤΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ