Ένα τσάι και μια χαμηλόφωνη μουσική ξενάγηση με παραμύθια, ιστορίες και τραγούδια στο φιλόξενο στέκι του «αγροτικού δισκοπωλείου»* στα Σείσαρχα.

Μια παράσταση κυρίως για γυναίκες !!! Η Ελενη Τορνεσάκη θα τραγουδήσει πλάι στο Λουδοβίκο των Ανωγείων.

Το Σάββατο 30 Απριλίου και ώρα 21:00

“το ουράνιο τόξο

είναι το απόλυτο έργο τεχνης φτιαγμένο από εφτά χρώματα

που συμφώνησαν να σμίξουν χωρίς αντιπαλότητες

και μας δίδαξαν

πως μόνο με το «μαζί» μπορούμε για τα μεγάλα και τα ωραία”.

Για κρατήσεις & πληροφορίες:

2834020339-2810225758 & [email protected]

*Μετά την παράσταση διάρκειας μίας ώρας θα προσφέρεται κρύο πιάτο

Είσοδος: 12€

Ο Αϊ-Γιώργης

Του αλόγου

τον πεταλισμό

Νυχτα στο καλντερίμι

Στου φεγγαριού

το ασήμι

Θυμούνται οι παλιοί

Να κατεβαίνει το στενό

να μπαίνει στο μεϊντάνι

Με κόκκινο στιβάνι

Και τσόχινη στολή

Έδενε στο καμπαναριό

το Άλογο του τ’ άσπρο

Σαν έφτανε απ’ το κάστρο

Άναβε ένα κέρι

Άφηνε μες το ιερό

Αντίδωρο και νάμα

Γιατί το είχε τάμα

Να αλλάξουν οι καιροί

Μυρίζουνε τα γιασεμιά

μυρίζει το λιβάνι

Καβαλικεύει αρχοντικά

βγαίνει απ’ το Μεϊντάνι

Μπαίνει τη μέση του χωριού

περνά το περαχώρι

Και μ’ ένα καλπασμό γλυκί

μισευγει για τα όρη

Χρόνια πολλά στην εκκλησία μας.

Ποίημα του Λουδοβίκο των Ανωγείων

Εντυπωσιακό ήταν και φέτος του έθιμο του “αρφανού” στα Ανώγεια, με τη συμμετοχή όλης της νεολαίας του τόπου, που για εβδομάδες εργάστηκαν στην κοπή, τη συλλογή και την…φύλαξη των ξύλων, ώστε ντόπιοι και επισκέπτες, να απολαύσουν χθες μοναδικές εικόνες αμέσως μετά το Χριστός Ανέστη. Στα πέντε σημεία του ορίζοντα φάνηκαν οι φλόγες της Ανάστασης, με τις φωτιές από την ενορία της Παναγίας στο Περαχώρι, του Αγίου Ιωάννη στην Καβαλαριά, του Αγίου Γεωργίου στο Μεϊντάνι, του Αγίου Δημητρίου στο Μετόχι, αλλά και των αυτόνομων στο Κομπί, που χωρίς ενορία αποκαλούνται χαϊδευτικά “Παλαιστίνιοι” από τους υπόλοιπους κατοίκους!

Πρόκειται για ένα έθιμο αιώνων, με τη λέξη αρφανός να σημαίνει την φωτιά που φαίνεται από μακριά και ήταν το αναστάσιμο μήνυμα που μετέδιδαν οι κάτοικοι στις γύρω περιοχές την εποχή της Τουρκοκρατίας, αλλά και για τους πολυάριθμους κτηνοτρόφους που είχαν μακριά τα πρόβατα τους και έλειπαν από το χωριό.

Τα τελευταία χρόνια, ο κορονοιός είχε πλήξει αρκετά το έθιμο. αλλά η μεγάλη συμμετοχή φέτος και η διάθεση που υπήρξε, έδειξαν σε όλους μας ότι αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι για το Πάσχα στα Ανώγεια και θα συνεχισθεί απρόσκοπτα και στο μέλλον.

Φέτος, ο πάτερ Ανδρέας Κεφαλογιάννης, είπε το Χριστός Ανέστη, όχι από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, αλλά από τον χώρο που θα άναβε ο αρφανός στην περιοχή “Σκαλώματα” όπου μαζεύτηκαν οι πιστοί, έλαβαν το Άγιο Φως και απόλαυσαν τον αρφανό.

Όσο για τον νικητή; Όλοι νικητές στην καρδιά μας!

Χρόνια πολλά!

ΠΗΓΗ: Αθηναϊκό Πρακτορείο-Του Μιχάλη Λαμπαθάκη, Ρέθυμνο

Το μόνιασμα των ανθρώπων, η ειρήνη στις σχέσεις τους και το από κοινού βίωμα των μηνυμάτων της Ορθόδοξης Πίστης, είναι το κυρίαρχο που επικρατεί στα Ανώγεια στην εκκλησία του ‘Αι Γιώργη στο Μεϊντάνι. Για πρώτη φορά, όπως ανέφερε στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο πρωτοπρεσβύτερος του Ιερού Ναού πατήρ Ανδρέας Κεφαλογιάννης, έφεραν σε πλήρη δέσιμο, το παρελθόν, την παράδοση, το χθες με το σήμερα, «…μέσα από το στολισμό του Σταυρού του μαρτυρίου και του Επιτάφιου που υποδέχτηκε το θείο σώμα». Οι ξομπλιάστρες της ενορίας στο Μεϊντάνι, που γνωρίζουν την τέχνη στολίσματος με μικρά κομμάτια από ζυμάρι, «…μόνιασαν μεταξύ τους, ενώθηκαν και με περίτεχνο τρόπο, ζύμωσαν δημιούργησαν άνθη και λουλούδια, τα έψησαν με τη βοήθεια του φούρναρη Γιώργη Νταγιαντά και δημιούργησαν έναν ξομπλιαστό Σταυρό τον οποίο τοποθέτησαν πάνω στο Σταυρό του Μαρτυρίου μέσα στην εκκλησία», περιγράφει.

Όπως είπε, «οι μέρες που διανύουμε σέρνουν τις δυσκολίες χρόνων, έχουν το βάρος της οικονομικής κρίσης, της πανδημίας που ταλαιπώρησε όλους τους ανθρώπους, αλλά και τον προβληματισμό που έχει σπείρει μαζί με τον παγκόσμιο θρήνο και την ανασφάλεια στους ανθρώπους, ο πόλεμος στην Ουκρανία. Ήταν μία ευκαιρία να στείλουμε το μήνυμα της ενότητας, της ειρήνης και του μονιάσματος που έχουν ανάγκη οι κοινωνίες. Το μήνυμα ότι μόνο αν ανταμώσουμε όλοι μαζί, αν διατηρήσουμε τις μνήμες μας, την παράδοση μας, αναδείξουμε την ταυτότητα των τοπικών μας κοινωνιών, θα μπορέσουμε όλο αυτό το βάρος των χρόνων που δύσκολα πέρασαν, να το αντέξουμε, να προχωρήσουμε μπροστά και να σφίξουμε όλοι τα χέρια μεταξύ μας για να διώξουμε μακριά τη μοναξιά και το φόβο».

Με το ίδιο σκεπτικό οι ενορίτισσες στα Ανώγεια, στόλισαν τον Επιτάφιο της Εκκλησίας με προικιά που έφεραν από τα σπίτια τους. Προικιά ή προυκιά όπως τα ονομάζουν στα Ανώγεια τα οποία διατηρούν με σεβασμό στα σεντούκια τους, μιας και φέρουν πάνω τους μνήμες από τις πατρογονικές του οικογένειες, τον κόπο από τις γερόντισσες που τα δημιούργησαν, τα έραψαν, τα κέντησαν. «Είναι μία υπόσχεση που κουβέντιασαν οι γυναίκες και οι κοπελιές μέσα στην εκκλησιά μας, κάτω από το Σταυρό, την εικόνα του καπετάνιου μας του ‘Αι Γιώργη, ότι θα προσπαθούν πάντα να στηρίξουν την οικογένεια, τις ανθρώπινες στον τόπο μας σχέσεις, να διατηρήσουν την ειρήνη και την αξία της αγάπης και του μονιάσματος, ανάμεσα σε όλους. Φυσικά και τα λουλούδια που προέρχονται από τους κήπους και τα χωράφια των Ανωγείων, έχουν την αξία τους στους στολισμούς. Όμως έχει μεγάλη δύναμη, κάθε στόλισμα που προέρχεται από κόπο, όπως τα ξόμπλια, που έχει μνήμες και ιστορία πολλών χρόνων όπως τα Προικιά», είπε ο ιερωμένος, συμπληρώνοντας, ότι «…για να βαδίσουμε στο μέλλον, να δείξουμε το δρόμο στα παιδιά μας, οφείλουμε να τα μπολιάσουμε με την αξία του αγωνίζεσθαι και την ανάδειξη, διατήρηση της ιστορίας μας»

Γράφει ο Νίκος Σκουλά-Δικηγόρος και Περιφερειακός Σύμβουλος Κρήτης

Α. Την πιο σκοτεινή ώρα της Μεγάλης Παρασκευής, την πιο σκοτεινή ώρα του πολέμου στην Ουκρανία, τότε ακριβώς απαιτείται να γεννηθεί η ελπίδα για το φως το ανέσπερο.

Συμπληρώνονται δύο μήνες αιματοχυσίας, προσφυγιάς και καταστροφής, μετά την παράνομη εισβολή της Ρωσίας και την κατάκτηση εδαφών στην νότια και ανατολική Ουκρανία.

Διαβάστε την συνέχεια... »