Η ανάρτηση του γιατρού της “καρδιάς” των Ανωγειανών, Ντίνου Μερκούρη μετά τον εμβολιασμό του κατά του Covid-19.:

“Ναι, εμβολιάσθηκα: Για να προστατεύσω τον εαυτό μου.

Ναι εμβολιάσθηκα: Για να προστατεύσω το δημόσιο σύστημα υγείας που υπηρετώ από το 1985.

Ναι εμβολιάσθηκα: Γιατί ως γιατρός δηλώνω με τις πράξεις μου ότι κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν (Ιππικράτης).

Ναι εμβολιάσθηκα: Γιατί κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, όλοι είμαστε τμήμα μιας ηπείρου (John Donne).

Ναι εμβολιάσθηκα: Για τ’ Ανώγεια ρε γαμώτο!!”

Σαν Κοινωνική Υπηρεσία  του  Δήμου Ανωγείων η σκέψη μας και η έγνοια μας είναι πάντα  κοντά στους ηλικιωμένους και μοναχικούς συνανθρώπους  μας .Πόσο μάλλον τα φετινά Χριστούγεννα που ήταν τόσο διαφορετικά, και που πολλοί   συνάνθρωποι  μας  τα πέρασαν μόνοι τους λόγω των συνθηκών.

Και βέβαια ούτε του καιρού τ αλλάματα, μ αυτή τη δύσκολη συγκυρία που περνάμε και κάνει απαγορευτική τη φυσική μας παρουσία,  μπόρεσαν να μας εμποδίσουν να επικοινωνήσουμε μαζί τους , να δώσουμε και να πάρουμε, απ αυτή την τόσο ζεστή επαφή και αλληλεπίδραση  που προσφέρει  σ όλους μας χαρά και ικανοποίηση .

Γιατί  όταν θέλεις ο τρόπος βρίσκεται! Κι εμείς θέλαμε οι άνθρωποί μας να αισθανθούν την αγάπη μας , να καταλάβουν ότι παραμένουμε δίπλα τους ώστε κανείς να μη νοιώθει μόνος,  και ότι πάντα θα βρίσκουμε τρόπους να τους βοηθάμε, όσο δύσκολες και αν είναι οι συγκυρίες.

Απώτερος στόχος μας ;

Να απασχοληθούν αυτές τις μέρες,  μέρες αγάπης, μέρες χαράς , με τρόπο ευχάριστο, διαδραστικό και δημιουργικό.

Να χουν κάτι να περιμένουν και να καταλάβουν ότι το να μένουμε σπίτι δεν σημαίνει ότι μένουμε αδρανείς. Μπορούμε να κάνουμε πράγματα ! Θέλαμε να μην μετράνε  απλώς τις μέρες, αλλά να κάνουν   τις μέρες να «μετράνε» και να γίνουν πιο φωτεινές!

Γιατί Χριστούγεννα θα πει Αγάπη και Αγάπη θα πει Μοιράζομαι…

Και κάπως έτσι  ξεκινήσαμε, εγκαινιάζοντας νέο  τρόπο επικοινωνίας  από την 1η Δεκέμβρη   και μέχρι την παραμονή των  Χριστουγέννων  ,αποστέλλοντας κάθε βδομάδα  ένα πακέτο αγάπης, πού περιείχε 7 φάκελους  1 για κάθε ημέρα  δημιουργώντας στο τέλος ένα  Χριστουγεννιάτικο   ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης !

Οι φάκελοι περιείχαν έντυπα με διάφορα περιεχόμενα όπως:

Ι σ τ ο ρ ί ε ς  αγάπης, ευγνωμοσύνης, καλοσύνης που ξυπνούσαν όμορφα συναισθήματα , α σ κ ή σ ε ι ς   Ε ν δ υ ν ά μ ω σ η ς ακονίζοντας το μυαλό με διάφορες ασκήσεις μνήμης, κρίσης,  αντιστοίχισης, κατανόησης, μικρούς γρίφους, σπαζοκεφαλιές και αινίγματα, ιστορίες Γ έ λ ι ο υ με  ανωγειανά ανέκδοτα, χιουμοριστικές  μαντινάδες, καθαρογλωσσίδια , Θ ρ η σ κ ε υ τ ι κ ά  κείμενα με βίους Αγίων που τιμά η Εκκλησία μας τις μέρες που πέρασαν καθώς και κείμενα με λαϊκές παραδόσεις που συνδέονται με τις εορτές αυτές, συμβουλές Π ρ ό λ η ψ ης και αντιμετώπισης σε θέματα υγείας  καθώς και υλικό για το μείζον κι επίκαιρο θέμα, τον κορωνοϊό με απλουστευμένες και εικονογραφημένες οδηγίες .

Πέρα απ αυτά που τους στέλναμε, πολύ σημαντικά ήταν  και αυτά που τους  ζητούσαμε, μέσα απ τη δική τους α φ ή γ η σ η .

Παραδόσεις ,ήθη και έθιμα της εποχής τους, σημαντικά γεγονότα  και όμορφες στιγμές της ζωής τους και γενικά οτιδήποτε έχει χαραχτεί στη μνήμη τους και θέλαν να το μοιραστούν μαζί μας και να καταγραφεί .

Όπου δεν ήταν εφικτή η καταγραφή από τους ίδιους, η συλλογή του υλικού γινότανε και συνεχίζει να γίνεται από μας σε τηλεφωνική επικοινωνία που έχουμε.

Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν απίστευτα θετική ! Πραγματικά ξεπέρασε κάθε προσδοκία μας !

Η χαρά και η ικανοποίηση τους ήταν τόσο μεγάλη! Και γιατί κάποιος τους σκέφτηκε και γιατί τους άρεσε το υλικό που τους στέλναμε και γιατί μπήκαν στη διαδικασία να θυμηθούν και να μοιραστούν μαζί μας τις αναμνήσεις τους.

Κι αυτή  η διαφορετική μορφή επικοινωνίας ήταν τόσο όμορφη, τόσο ελπιδοφόρα και τόσο συγκινητική για όλους, που μας δίνει την ώθηση να συνεχίσουμε και στον καινούριο χρόνο τέτοιου  είδους δράσεις όπως η δημιουργία ενός μηνιαίου περιοδικού με αντίστοιχο περιεχόμενο.

Γιατί και στη νέα αυτή εποχή, ο άνθρωπός είναι η απάντηση όποια και αν είναι η ερώτηση.

“Έφυγε” από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών, ο Ιωάννης Σκουλάς του Αλκιβιάδη. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί αύριο Τετάρτη 6 Ιανουαρίου στις 12 π.μ από τον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι. Η κηδεία του θα γίνει σύμφωνα με όλες τις διατάξεις κατά του Covid-19. Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που θα τον σκεπάσει.

*Του Γιώργη Μπαγκέρη

 “Ανάμνηση”

Όταν γνωρίζεις ανθρώπους πλέον των 30 χρόνων, χαίρεσαι ειλικρινά όταν κάνουν το βήμα παραπάνω, νιώθεις περηφάνια όταν τους θεωρείς και σε θεωρούν φίλο, καθώς ανοίγουν την ψυχή και τους ορίζοντες τους και δίνουν τα εσώψυχα τους στο κοινό, ανοικτοί σε κάθε κριτική.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά το Μανόλη Νταγιαντά που με την ζεστή του αφιέρωση μου έστειλε το βιβλίο του “Θα Ξαναγίνει” (σ.σ Μανόλη το περασμένο έτος μου το έστειλες, προχθές εδέησε να μου το δώσει η λατρευτή μου αδερφή Βάλια, που το είχε ξεχασμένο σε ένα πίσω κάθισμα αυτοκινήτου! ).

Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως. Το είχα διαβάσει στις σημειώσεις που μου έδωσες πριν δημοσιευθεί, στη διάρκεια της συνέντευξης μας τον Νοέμβριο, αλλά όπως και να το κάνουμε η μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού δεν συγκρίνεται με καμία (σ.σ βγήκε ο δημοσιογράφος από μέσα μου!).

Γνωρίζοντας σε δεν περίμενα κάτι λιγότερο, από μια ευαίσθητη ποίηση, με αγάπη για τους ανθρώπους, με έρωτα, πάθος, συναίσθημα αλλά και λογική, μια ποίηση που όταν χρειάζεται γίνεται μια ισχυρή καταγγελία για όσα δεν τολμάμε, και ανυπόμονη για το μέλλον, για όσα θα πρέπει να κάνουμε. Αν και η αγάπη “Βλασταίνει με τον ενεστώτα”. Θα τα κάνουμε και θα ξαναγίνει

Κλείνω με το προσωπικό μου αγαπημένο ποίημα. Την “Ανάμνηση” καθώς όσο και να μου αρέσει ο Ενεστώτας και ο Εξακολουθητικός Μέλλοντας, είμαι στο συναίσθημα του Παρατατικού για κάτι που γινόταν χθες για πολύ ώρα και που θα ήθελα “Να Ξαναγίνει”.

Ανάμνηση:

“Οι βόμβες μακρινός αχός, τυμπάνων ράγισμα, μνήμης λαλιά μακρινή,

οι σκαλίδες του χρόνου, έσκαβαν πάνω σου,

τώρα μπορείς να μιλήσεις για τη γεύση των ανέμων που πέρασαν,

για τους αλαλαγμούς των κυμάτων που ξεμακραίνουν,

για τους θανάτους, τις ερινύες τους έρωτες.

Να ξεφύγεις από τους δρόμους που σε κυκλώνουν,

για να πεις για τα φανάρια τους,

για τις σπασμένες ρεκλάμες που σέρνονται στις άκρες τους,

τις γυμνές πατούσες που τους περπάτησαν.

Για το κορίτσι στη στάση που πηγαίνει πίσω και μπρος σε μια αναμονή,

αρχαία, πικρή και αθάνατη.

Πρέπει να έχει γίνει ανάμνηση,

για να σε πνίξει η μυρωδιά των μαλλιών της.”

Φίλε καλοτάξιδο, στις θάλασσες του Καββαδία και τις κοιλάδες του Εγγονόπουλου.

*Ένα άρθρο με αφορμή την επίσημη κυκλοφορία της πρώτης ποιητικής συλλογής του Μανόλη Νταγιαντά, προέδρου του Σκακιστικού Ομίλου Ανωγείων, με τίτλο: “Θα Ξαναγίνει”

htthttps://www.govostis.gr/product/3214/tha-xanaginei.html?fbclid=IwAR1pbdlo2JR5b1Y-5qvnoy1p60TEPhQybmy1EDZU4MCU5ZkkAkpnsMsCHywps://www.govostis.gr/product/3214/tha-xanaginei.html…

Παράλληλα με την εφαρμογή των μέτρων και την εξέλιξη του εμβολιαστικού προγράμματος, διενεργούνται με ευθύνη του ΕΟΔΥΥ τεστ σε όλη την Επικράτεια,  προκειμένου να υπάρχει σε καθημερινή βάση η εικόνα της διασποράς του κορωνοϊού στις τοπικές κοινωνίες αλλά και να γίνεται εκτίμηση του λεγόμενου «δείκτη θετικότητας».

 Για να επιτευχθεί ο παραπάνω στόχος η Πολιτεία δημιούργησε μία ιστοσελίδα www.testing.gov.grστην οποία ο κάθε πολίτης έχει τη δυνατότητα να υποβάλλει αίτηση δωρεάν ελέγχου για COVID-19. Εφόσον επιλεγεί μέσω κλήρωσης, ο έλεγχος θα πραγματοποιείται με προϊόντα ταχείας ανίχνευσης αντιγόνου του νέου κορωνοϊού SARS-CoV-2.

 Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πόσο εύκολη αλλά και πόσο πολύτιμη είναι η συμμετοχή μας σε αυτό το εγχείρημα, αφού έτσι θα βοηθήσουμε τους ειδικούς να διαμορφώσουν καλύτερη εικόνα για τη μετάδοση του κορωνοϊού σε όλη τη χώρα και να σχεδιάσουν  αποτελεσματικούς τρόπους περιορισμού της μετάδοσης.

Toυ Γιώργου Καλογεράκη

Τον Αύγουστο του 1944, το ιστορικό χωριό των Ανωγείων άρχισε να παραδίδεται στις φλόγες και την καταστροφή.

Οι Γερμανοί κατακτητές με  διαταγή του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Μίλερ, (Διοικητή του Φρουρίου Κρήτης), θα άφηναν στο πέρασμά τους από τα Ανώγεια στάχτες και ερείπια. Επί είκοσι  και πλέον ημέρες οι Γερμανοί ξέσπασαν στα μητάτα, στις στάνες, στα σύνεργα τυροκομικής στο Ανωγειανό αόρι και στα σπίτια των Ανωγειανών στο χωριό. Ματαιοδοξία του κατακτητή, να σκέφτεται ότι καταστρέφοντάς τα, ακολουθεί η  ερήμωση και η εγκατάλειψη.

Στα Ανώγεια, την καταστροφή ακολούθησε η  δημιουργία και την  ερήμωση διαδέχτηκε η αναγέννηση. Στην Έκθεση του Αρχηγού Χριστομιχάλη Ξυλούρη που κατατέθηκε στο ΓΕΣ, η καταστροφή των Ανωγείων περιγράφεται ως εξής :

´…την νύκτα της 12ης Αυγούστου 1944, γερμανικαί Δυνάμεις τριών Ταγμάτων, υπολογισθείσαι εις δύο χιλιάδας άνδρας, με τέλειον Οπλισμόν με Όλμους και με  Πυροβολικόν, προέβησαν εις την κύκλωσιν του χωρίου εκ του οποίου όμως  εγκαίρως είχον αποχωρήσει πάντες οι δυνάμενοι να φέρωσιν όπλα.

Κατά την  είσοδον γερμανικών τινών Τμημάτων εις το χωρίον εν πλήρη εξαγριώσει και με  βροχήν πυροβολισμών προς κατάπτωσιν του ηθικού των Κατοίκων, δεν εύρον ή μη  μόνον μη δυναμένους να κινηθώσιν Γέροντας εκ των οποίων συνέλαβον 80 τους  οποίους απόστειλαν αμέσως υπό μεγάλην συνοδείαν ως Ομήρους εις το Ηράκλειον.

Μετά ταύτα συνεκέντρωσαν τα γυναικόπαιδα εις την πλατείαν του χωρίου μη  επιτρέψαντα εις ταύτα να παραλάβωσιν ουδέ εν κλινοσκέπασμα ή Τεμάχιον άρτου  και υπό την απειλήν των ταχυβόλων και των όπλων των τα ωδήγησαν εις το χωρίον  ΠΕΡΑΜΑ, εις απόστασιν τουτέστιν πλέον των 30 χιλιομέτρων, όπου και τα  διεσκόρπισαν εις όλα τα χωρία του Κάτω Μυλοποτάμου.

Ευθύς αμέσως οι Γερμανοί ήρχισαν την λεηλασίαν του χωρίου δια συστηματικών  ερευνών των οικιών τούτο  συναποκομίζοντες άπαντα τον κινητόν πλούτον τούτου  (ρουχισμόν, έπιπλα, ραπτομηχανάς, τρόφιμα κ.λ.π.) των οποίων δια των  πολυαρίθμων κτηνών του χωρίου μετέφερον εις το εγγύς ευρισκόμενον χωρίον  Σείσσαρχα όπου το τέρμα της αμαξιτής οδού Ηρακλείου από όπου δια διακοσίων και  πλέον αυτοκινήτων μετέφερον τούτον προς όλας τας κατευθύνσεις εις όλην την  Κρήτην.

Αφού επετεύχθη η μερική εκκένωσις του χωρίου δια της αρπαγής των υπαρχόντων  αυτού, ήρξατο η πυρπόλησις και η κατεδάφισις των οικιών, χρησιμοποιουμένων  προς τούτο ειδικών αποσπασμάτων καταστροφής εκ στρατευμάτων του Μηχανικού,  τα οποία εχρησιμοποίησαν αποτελεσματικάς εκκρηκτικάς  ύλας και άλλα εργαλεία  και μέσα καταστροφής.

Η υποστήριξις των τμημάτων τούτων καταστροφής, εν τη εκτελέσει του απαισίου  έργου των εγένετο δια πυρών πυροβολικού και μεγάλων Τμημάτων προφυλακών  εγκατασταθεισών εις τα πέριξ του χωρίου Υψώματα…ª.

Δραματικές σκηνές και καταστάσεις κατέγραψε η τοπική ιστορία από 12 Αυγούστου  ως αρχές Σεπτεμβρίου 1944, όταν ολοκληρώθηκε η ισοπέδωση των Ανωγείων. Εκατοντάδες ανωγειανές οικογένειες βρέθηκαν χωρίς σπίτι και τα παιδιά χωρίς σχολείο. Μόνη περιουσία των κατατρεγμένων ήταν τα ρούχα που φορούσαν. Ακολούθησε η προσφυγιά και ο αγώνας για επιβίωση.  Θα προσεγγίσουμε τέσσερις εικόνες της καταστροφής, τέσσερις ψηφίδες ιστορίας, που αν και έχουν περάσει 77 χρόνια από τότε, στάζουν ακόμη αίμα.

Α. Έπεσε το σπίτι ! Έπεσε το σπίτι!

Το σπίτι του Μύρωνα Πασπαράκη ή Αλμπατομύρο ήταν στην γειτονιά Μεϊντάνι των Ανωγείων. Ο ίδιος, μέτοχος της Εθνικής Αντίστασης, είχε διαφύγει από τον γερμανικό κλοιό. Οι Γερμανοί, είχαν οδηγήσει τα γυναικόπαιδα στον Μυλοπόταμο. Τις ημέρες της καταστροφής, κάποιοι Ανωγειανοί με κίνδυνο της ζωής τους επέστρεψαν στον Ψηλορείτη και παρακολουθούσαν την πυρπόληση του χωριού.

Διαδόθηκε τότε από στόμα σε στόμα αλλά και όπως διαπίστωναν καθημερινά οι κάτοικοι, (όσοι μπορούσαν να παρακολουθούν την καταστροφή από τις πλαγιές του Ψηλορείτη αλλά και ο ίδιος ο Αλμπατομύρος), ότι οι Γερμανοί δεν γκρεμίζουν όλα τα σπίτια του χωριού. Κάθε μέρα πρόβαιρνε από μια κορφή και παρατηρούσε. Το απόγευμα επέστρεφε στενοχωρημένος.

Ούτε κι αυτήν την ημέρα χαλάστηκε, έλεγε. Τα παιδιά τον έβλεπαν να κάνει το σταυρό του και να παρακαλεί να χαλαστεί το σπίτι από τους Γερμανούς.

Ο Μύρωνας Πασπαράκης ή Αλμπατομύρος θορυβήθηκε. Κακές σκέψεις περνούσαν από το μυαλό του. Σκέφτονταν πως, αν δεν γκρεμίζονταν το σπίτι του, θα θεωρούνταν από τους συγχωριανούς του γκεσταμπίτης.

Ώσπου μια μέρα, οι δικοί του άνθρωποι, τον είδαν να επιστρέφει χορεύοντας και φωνάζοντας δυνατά : Έπεσε το σπίτι ! Έπεσε το σπίτι ! Είχε παρακολουθήσει από το βουνό την ανατίναξη του σπιτιού του.

Μοναδικός στον κόσμο ο πολιτισμός της Κρήτης. Δεν γνωρίζουμε άλλον λαό, όπου εχθροί  γκρεμίζουν τα σπίτια των κατακτημένων κι αυτοί να χορεύουν και να γελούν.

Ένας πολιτισμός που δεν διδάσκεται στα σχολεία μας. Ένας πολιτισμός που είναι μπολιασμένος με την ύπαρξη του Κρητικού, με την ιδέα της ελευθερίας, με την ίδια την ελευθερία.

Η κόρη του Αλμπατομύρο Μαρίκα Πασπαράκη – Μηναδάκη, διηγείται για το σπίτι τους και τον πατέρα της : «…το σπίτι μας ήτονε στο δρόμο. Δε το χαλούσανε.

Διαβάστε την συνέχεια... »