Archive for Δεκεμβρίου 2017
Ολοκληρώθηκε το 5ο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Ανωγείων, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην μνήμη του Νίκου Κονιού. Στο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 30 σκακίστριες και σκακιστές από τα δύο σωματεία των Ανωγείων, 12 από τον Σκακιστικό Όμιλο Ανωγείων και 18 από τον Αθλητικό-Πολιτιστικό Σύλλογο ΙΔΑΙΟΙ Ανωγείων.Το τουρνουά κατέκτησε ο Μανόλης Νταγιαντάς με 6,5/7, ενώ στην 2η θέση τερμάτισε ο Γιάννης Μέμος με 6/7. Και οι δύο σκακιστές παρέμειναν αήττητοι. Την 3η θέση κατέκτησε ο Γιώργος Χαιρέτης με 5,5/7.
Στα αγόρια κάτω των 18 ετών 1ος ήρθε ο Δημήτρης Νταγιαντάς με 5/7, ενώ την 2η θέση πήρε ο Χάρης Κονιός με 4/7 και την 3η ο Κώστας Σαλούστρος με το ίδιο σκορ (το ασημένιο και το χάλκινο μετάλλιο κρίθηκαν στα κριτήρια άρσης ισοβαθμίας).Στα κριτήρια άρσης ισοβαθμίας κρίθηκαν και τα 3 μετάλλια στα κορίτσια κάτω των 18 ετών με την Δέσποινα Σαλούστρου να παίρνει την 1η θέση με 4/7, ενώ με το ίδιο σκορ 2η ήρθε η Ολυμπία Σφυρή και 3η η Μαρία Μανουρά. Το ίδιο σκορ είχε και η 4η Βαγγελιώ Μέμου. Πάρα πολύ σημαντικό το γεγονός ότι αγωνίστηκαν πολλά νέα παιδιά των δύο συλλόγων για πρώτη φορά σε επίσημες παρτίδες, ενώ πάρα πολλά ακόμα ετοιμάζονται να πάρουν τη σειρά τους.
Στο αγωνιστικό κομμάτι, παρά το γεγονός ότι για διάφορους λόγους απουσίαζαν από το πρωτάθλημα οι 3 πρώτοι σε αξιολόγηση σκακιστές του ΣΟ Ανωγείων, το πρωτάθλημα ήταν αρκετά ανταγωνιστικό, με πολλές μαχητικές παρτίδες και πολλά μετάλλια να κρίνονται στα κριτήρια άρσης ισοβαθμίας, ενώ μέχρι τον τελευταίο γύρο, είχαμε ισοβαθμία και στην 1η θέση. Οι παρτίδες του 7ου και τελευταίου γύρου ξεκαθάρισαν την κατάσταση στην 1η θέση, με τον Μανόλη Νταγιαντά να κερδίζει και να φτάνει στους 6,5 πόντους με 6 νίκες και μια ισοπαλία, ενώ ο Γιάννης Μέμος ήθελε μόνο νίκη απέναντι στον Γιώργο Χαιρέτη ώστε να ισοβαθμήσει στην 1η θέση. Μετά από μια μεγάλη μάχη στην Επίθεση Ταϊμάνοβ εναντίον του Μοντέρνου Μπενόνι (βαριάντα που παίχθηκε και στην παρτίδα Νταγιαντάς Μανόλης – Χαιρέτης Γιώργος) τα λευκά έβγαλαν σοβαρή υπεροχή και τα μαύρα μπήκαν σε πίεση χρόνου. Με ευρηματική άμυνα, τα μαύρα κατόρθωσαν τελικώς να κρατήσουν τη θέση και η παρτίδα έληξε ισόπαλη, κρίνοντας τις θέσεις 1,2 και 3 της γενικής κατάταξης. Η συγκεκριμένη παρτίδα κέρδισε και το βραβείο καλύτερης παρτίδας στο πρωτάθλημα.
Στην επιτυχία του πρωταθλήματος συνέβαλε αποφασιστικά και ο νέος χώρος που στεγάζει τους δύο συλλόγους, ο οποίος έχει δώσει άλλον αέρα στην προσπάθεια μας. Για τούτο θέλουμε να ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα τον κ. Γεώργιο Σαλούστρο του Σταύρου, ο οποίος παραχώρησε τον υπέροχο αυτό χώρο, αλλά και για την γενικότερη πολύπλευρη στήριξη του προς τα δύο σωματεία και κατ’ επέκταση προς τα νέα παιδιά των Ανωγείων. Ο χώρος αυτός έχει γίνει ένα φωτεινό παράθυρο για τα νέα παιδιά των Ανωγείων και τα οδηγεί σε μια διαδικασία σκέψης, δημιουργικότητας, υγιούς προσπάθειας και κοινωνικής συνδιαλλαγής.Για όλους αυτούς τους λόγους η προσφορά εκ μέρους του κ. Γεωργίου Σαλούστρου του Σταύρου του χώρου αυτού αλλά και η γενικότερη στήριξη του στην προσπάθεια μας, είναι ανεκτίμητη για την Ανωγειανή νεολαία, μια πράξη καθαρής ανιδιοτελούς προσφοράς η οποία μας παρέχει όλα τα απαραίτητα εφόδια για να συνεχίσουμε.Ένα θερμό ευχαριστώ εκ μέρους των ΔΣ των δύο συλλόγων και των παιδιών που τους απαρτίζουν είναι το ελάχιστο δυνατό που μπορούμε να εκφράσουμε .προς τον κ. Γεώργιο Σαλούστρο.
Ευχαριστούμε επίσης τον Δήμο Ανωγείων γιατί είναι πάντα δίπλα στις προσπάθειες μας, δείχνοντας την ευαισθησία του προς τα νέα παιδιά του τόπου μας, αλλά και την έμπρακτη αγωνία να διατηρήσουμε ζωντανό κάθε ζωντανό μας κύτταρο.Τα ΔΣ των δύο σωματείων θέλουν επίσης να ευχαριστήσουν τους χορηγούς της διοργάνωσης, ντόπιους κυρίως επιχειρηματίες οι οποίο ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των συλλόγων, κάτι που κάναμε για πρώτη φορά στα 5 χρόνια αυτής της προσπάθειας. Μαζί με ένα μεγάλο ευχαριστώ αξίζει μια αναφορά στα ονόματα τους:Φίλτρα νερού Veluda, ταβέρνα Αροδαμός, Υγρα Καύσιμα Νταγιαντάς, Super Market Νταγιαντάς, καφενείο Τζιριντάνης, κρέατα-τυροκομικά Μανουράς, ταβέρνα Γκαγκάρης, Super Market Δραμουντάνης, ψησταριά Χωριό…γυροι, αλουμινο-σιδηροκατασκευές Alkon Υιοι Εμμ. Κοντογιάννη, café Τράπεζα, Κοντόκαλος Αντώνης, μέλι Ανωγείων Καλλέργης Οδυσσέας, τα πάντα για το σπίτι Σπαχής, καφενείο Το Αρμί Μητσοφλάς, mini Market Φασουλάς Μανόλης και φανοποιεία – καλίμπρα αυτοκινήτων Δελησάββας Γιώργος.
Θέλουμε επίσης να ευχαριστήσουμε θερμά τον Δήμαρχο Ανωγείων κ. Μανόλη Καλλέργη για την παρουσία του και τα καλά του λόγια στην τελετή λήξης, καθώς και τους γονείς των παιδιών που μας τίμησαν με την παρουσία τους. Ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στην Έλενα Μιρζάκ και τον Γιώργο Σαλούστρο για το κέρασμα που πρόσφεραν στην τελετή λήξης.
Φυσικά δεν σταματάμε εδώ. Έπεται Προπονητικό Τουρνουά 5 γύρων πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων (9,10,16,17 και 21 Δεκέμβρη) για τα παιδιά του προαγωνιστικού τμήματος και του Γ Αγωνιστικού, η συμμετοχή και των 2 ομάδων στο Διασυλλογικό πρωτάθλημα και τα διεθνή τουρνουά του καλοκαιριού, με το 7ο Διεθνές Όπεν των Ανωγείων να μετατοπίζεται φέτος στον Αύγουστο (17 – 25 Αυγούστου 2018) και τα δύο Διεθνή Κλειστά τουρνουά να ακολουθούν από τις
10 έως τις 18 Σεπτεμβρίου.
Κατακτήσεις Πρωταθλημάτων Ανωγείων:
2017: Μανόλης Νταγιαντάς
2016: Γιάννης Μαρής
2015: Γιάννης Χαιρέτης
2014: Γιάννης Μαρής
2013: Μανόλης Νταγιαντάς
Η τελική βαθμολογία έχει ως εξής:
- Νταγιαντάς Μανόλης 6,5
- Μέμος Γιάννης 6
- Χαιρέτης Γιώργος 5,5
- Νταγιαντάς Δημήτρης 5 (1οςκάτω των 18)
- Νταγιαντάς Γιώργης 4,5
- Κακαζιάνη Τζούλια 4,5
- Φασουλάς Μανόλης 4
- Σαλούστρου Δέσποινα 4 (1ηκάτω των 18)
- Σφυρή Ολυμπία 4 (2ηκάτω των 18)
- Καλλέργης Γιώργης 4
- Κονιός Χάρης 4 (2οςκάτω των 18)
- Μανουρά Μαρία 4 (3ηκάτω των 18)
- Μέμου Βαγγελιώ 4
- Σαλούστρος Κώστας 4 (3οςκάτω των 18)
- Κοντόκαλος Αντώνης 4
- Κονιός Γιώργος 3,5
- Μιρζάκ Βαλέρια3,5
- Νταγιαντά Μαρία3
- Φασουλάς Γιώργος 3
- Φασουλάς Γιάννης 3
- Δραμουντάνη Αργυρώ 3
- Τζαγκαράκης Κριτόλαος 2,5
- Φαρατζή Ιωάννα 2,5
- Φλουρής Μιχάλης 2,5
- Ξυλούρη Στεφανία 2,5
- Κεφαλογιάννης Νεκτάριος 2
- Σκουλά Μαρίνα 2
- Πολύζου Δανάη 2
- Ξυλούρη Μαρία 1
- Δραμουντάνη Λευκή 0
Συγχαρητήρια σε όλους!
Και του χρόνου!
Περισσότερα στην επίσημη ιστοσελίδα του Σκακιστικού Ομίλου Ανωγείων: www.anogiachess.com
Δημοσιεύθηκε σε: Τελευταία Νέα
Τον κομμουνιστή λαϊκό ποιητή Μιχάλη Σταυρακάκη (Νιδιώτη) τίμησε η ΤΕ Ρεθύμνου του ΚΚΕ στην εκδήλωση που οργάνωσε την Κυριακή το απόγευμα στα Ανώγεια. Στην εκδήλωση μίλησε ο ΓΓ της Δημήτρης Κουτσούμπας, στο πλαίσιο της επίσκεψης που πραγματοποιεί στο νησί. (παρακάτω παρατίθεται ολόκληρος ο χαιρετισμός)
Το «παρών» στην πρωτοβουλία της ΤΕ Ρεθύμνου έδωσαν ο γιος του Μιχάλη Σταυρακάκη, Γιώργος, τα αδέρφια και πολλοί συγγενείς του.
Μερικά από τα σημαντικότερα σημεία στο βιογραφικό του Μιχάλη Σταυρακάκη, βιογραφικό γεμάτο από τα βάσανα του φτωχού λαού και τους αγώνες του Κόμματος, παρουσίασε ο Αντώνης Ρούλιος, γραμματέας της ΚΟΒ Ανωγείων. Μέσα από στίχους και μαντινάδες που έγραψε ο ίδιος ο Σταυρακάκης, συνόψισε τον αγώνα της επιβίωσης που έδωσε από τα μικρά του χρόνια, δουλεύοντας ως βοσκός, τη στράτευσή του με το ΚΚΕ και τις διώξεις που αντιμετώπισε για την επιλογή του αυτή.
Ποιητή μορφωμένο και διαμορφωμένο στο μεγάλο σχολείο της ταξικής πάλης, χαρακτήρισε ο Δημήτρης Κουτσούμπας τον Μιχάλη Σταυρακάκη, ενώ αναφέρθηκε στις συνθήκες κάτω από τις οποίες ένας φτωχός βοσκός, που οι συνθήκες ζωής δεν του επέτρεψαν να ολοκληρώσει το Δημοτικό, συγκίνησε και συγκινεί με τους στίχους του.
Με τη συνοδεία μουσικής και με απαγγελίες, μέλη της ΚΝΕ παρουσίασαν ποιήματα του Σταυρακάκη, ενώ ακολούθησε λαϊκό γλέντι από το Βασίλη Σταυρακάκη και τους συνεργάτες του, τους οποίους οι διοργανωτές ευχαρίστησαν ιδιαίτερα για την αφιλοκερδή προσφορά τους στην επιτυχία της εκδήλωσης.
Το καλωσόρισμα στα Ανώγεια
Πριν την εκδήλωση, τον Δημήτρη Κουτσούμπα καλωσόρισαν στα Ανώγεια μέλη και φίλοι του ΚΚΕ, με τσικουδιά και μεζέδες, κεράσματα με τοπικά προϊόντα. «Τρεις του Δεκέμβρη δεκαεφτά, πανσέληνο φεγγάρι, στ’ Ανώγεια καλωσόρισες του ΚΚΕ μπροστάρη», ήταν η μαντινάδα με την οποία τον καλωσόρισε κάτοικος του χωριού.
Επόμενος σταθμός στο χωριό, μετά τα γραφεία της Κομματικής Οργάνωσης, το Δημαρχείο. Ο Δήμαρχος,Μανώλης Καλλέργης, μαζί με στελέχη της Δημοτικής Αρχής προσέφερε στον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ βιβλία αφιερωμένα στα Ανώγεια και την ιστορία τους.
Ο χαιρετισμός του Δ. Κουτσούμπα
Παρατίθεται ο χαιρετισμός του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στην εκδήλωση της ΤΕ Ρεθύμνου:
«Τον κομμουνιστή λαϊκό ποιητή, Μιχάλη Σταυρακάκη ή Νιδιώτη, πολλοί τον τίμησαν για το ποιητικό έργο του, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και στο εξωτερικό.
Δίκαια τον αποκάλεσαν προσκυνητή του λαού από το πιο γνωστό ποίημά του, το “Προσκυνώ τη χάρη σου λαέ μου”.
Όμως ο Μιχάλης Σταυρακάκης δεν ήταν μόνο προσκυνητής του λαού, δεν ήταν μόνο ο ποιητής που έκφρασε τους πόθους και τους καημούς των ταπεινών ανθρώπων του μεροκάματου, δεν έμαθε να λέει μόνο το στιχάκι των δυστυχισμένων: “Αχ θεέ μου”, όπως ο ίδιος με σεμνότητα γράφει σε ένα ποίημά του για τον εαυτό του.
Το πιο σημαντικό στοιχείο στο έργο του, αυτό που το ανεβάζει από την απλή στιχουργία των ριμαδόρων της μαντινάδας στο επίπεδο της λαϊκής λογοτεχνίας, είναι ότι δεν υποτάσσεται σ’ αυτά που νοιώθει και καταλαβαίνει ο καθημερινός άνθρωπος του μόχθου.
Προσπαθεί να τον ανυψώσει, να του δείξει πόσο μεγάλος είναι ο άνθρωπος του λαού, όταν συνειδητοποιεί τη θέση του στην κοινωνία και τη δύναμή του να επιβάλλει το δίκιο του και το δικαίωμά του στην ευτυχία.
“Γεια και χαρά σας πεντακάθαρα χέρια. Γεια και χαρά σας χέρια του μέλλοντος”.
Μέσα στις δυο μόνο αυτές σειρές -που αναφέρονται στα φαγωμένα αλλά αλέκιαστα από την κλοπή της εκμετάλλευσης εργατικά χέρια- ο Μιχάλης Σταυρακάκης, με τη λιτότητα και την αφαίρεση της πιο εκλεπτυσμένης, λόγιας ποίησης, μπόρεσε να χωρέσει το μεγαλείο των αληθινών δημιουργών του πλούτου, αλλά και των αληθινών δημιουργών της κοινωνικής εξέλιξης, της ιστορίας.
Καθένας που ο σκληρός αγώνας της επιβίωσης του στέρησε τη χαρά της μάθησης και της τέχνης, ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο βιοπαλαιστής, μπορεί να μην επικοινωνεί εύκολα και χωρίς καθοδήγηση, με τη σκοτεινή γλώσσα της ποίησης για παράδειγμα του Σεφέρη.
Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τρώει τα πίτουρα του νόθου εμπορικού, φολκλόρ τραγουδιού και των κάθε λογής υποπροϊόντων της μαζικής κουλτούρας, των κακόγουστων τηλεοπτικών σήριαλ ή των διάφορων “πρωινάδικων”, “μεσημεριάδικων” και “βραδυνάδικων”, είναι σαν να μας λέει με το έργο του ο Μιχάλης Σταυρακάκης.
Με γλώσσα γνήσια, ξεκάθαρη, διαυγή.
Έχοντας βιωματικά αφομοιωμένη τη λαϊκή σοφία, αλλά και τη μακριά παράδοση της δημοτικής ποίησης.
Που ξέρει τους τρόπους να απευθύνεται και να συγκινεί τη λαϊκή ψυχή.
Ο Μιχάλης Σταυρακάκης κατορθώνει να καλλιεργεί σε πλατιά λαϊκά στρώματα την πίστη στα πιο μεγάλα, τα πιο προχωρημένα ανθρώπινα ιδανικά.
Στα ιδανικά του αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.
Είναι πολύ χαρακτηριστικό το υπέροχο ποίημά του, γραμμένο το 1997 με τίτλο “Στσ’ αγάπης τη βαθιά πληγή”.
Αν το διαβάσει κανείς επιφανειακά, νατουραλιστικά θα φανταστεί πως είναι ποίημα ερωτικό, όπως και τόσα άλλα λυρικά, νοσταλγικά της νιότης ποιήματα που έχει γράψει κατά καιρούς.
Όμως εκείνος μιλά για μια κατακόκκινη πληγή από έναν πιο βαθύ και πιο πλατύ έρωτα:
Τον έρωτα για τον εργαζόμενο άνθρωπο και την πάλη του για τη νέα κοινωνία, τη σοσιαλιστική, που όταν έγραφε το ποίημα είχε πρόσφατα ανατραπεί.
Πρόκειται άλλωστε για μια ιδέα στην οποία είχε ήδη αναφερθεί παλιότερα το 1989, στο ποίημά του “Αγάπη”, από την ποιητική συλλογή του “Αιχμές”:
“Αγάπησα μια κοπελιά και θαρρούνε πως αυτό είναι αγάπη. Μια μέρα σε μια διαδήλωση αγροτών – απεργών αγάπησα τους απεργούς και τότε είδα πως η αγάπη που γεννιέται μέσα από τη μάχη του δίκιου είναι η πιο δυνατή αγάπη”.
Η απάντησή του στα δραματικά γεγονότα της αντεπανάστασης και της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση είναι, όπως σε όλη την ποίησή του, αισιόδοξη και καταφατική.
Ακούστε το συμπέρασμα του ποιήματος “Στσ’ αγάπης τη βαθιά πληγή”:
“Αυτός που ξέρει ν΄ αγαπά
και να ελπίζει ξέρει
μέσα στη νύχτα πολεμά
ξημέρωμα να φέρει”.
Χωρίς αμφιβολία ο Σταυρακάκης κατείχε γερά την τέχνη να εκλαϊκεύει σύνθετες πολιτικές έννοιες διεισδύοντας με τον παροτρυντικό λόγο του σε όλους εκείνους που πρώτοι απ’ όλους τον έχουν ανάγκη.
Σ΄ εκείνους δηλαδή που υφίστανται την υλική και πνευματική εκμετάλλευση και στους οποίους ο δικός μας πολιτικός λόγος, ο λόγος των στελεχών και των μελών του ΚΚΕ δύσκολα μπορεί να τους φτάσει και να τους ακουμπήσει.
Η ποίησή του διδάσκει και διαπαιδαγωγεί, χωρίς να χάνει τον ψυχαγωγικό της χαρακτήρα.
Είναι ποίηση στρατευμένη, χωρίς να διαλαλεί τη στράτευσή της, όπως συχνά συμβαίνει σε αυτοδίδακτους σαν αυτόν λογοτέχνες, που θέλουν, αλλά δεν ξέρουν πώς να μεταδώσουν τα μηνύματά τους.
Φαντάζομαι ότι όλοι θα προσέξατε στην πρόσκληση της σημερινής εκδήλωσης το ποίημα “Εργάτης”, για το ταξικό, διεθνιστικό περιεχόμενο που ο δημιουργός του προσδίνει στην έννοια της ελευθερίας, απαντώντας εύστοχα στην αστική προπαγάνδα για την “ελευθερία” που τάχα παρέχει στο άτομο η καπιταλιστική κοινωνία:
“Δεν είναι λευτεριά εκείνη,
φώναξε εργάτη δυνατά,
που ξεχωρίζει τους ανθρώπους
σε δούλους και αφεντικά.
Δεν είναι λεύτερη πατρίδα
που έχει σύνορα στη γη,
ζωή που ζει μέσα στη φτώχεια
δεν είναι λεύτερη ζωή”.
Για τη βαθιά του προσήλωση στην ιδέα του προλεταριακού διεθνισμού είναι χαρακτηριστικά τα παρακάτω λόγια του:
“Ο Καζαντζάκης είπε ότι είναι μεγάλη ευθύνη να είσαι Κρητικός, ο Ατατούρκ είπε ότι είναι μεγάλη ευθύνη να είσαι Τούρκος, κι εγώ λέω πως είναι μεγάλη ευθύνη να είσαι Διεθνιστής”.
Πάνω στο θέμα των φυλετικών διακρίσεων και του διεθνισμού, συγκλονιστικό μέσα στην απλότητά του είναι και το ποίημά του, “Γράμμα στην Αφρικάνα Χαϊμαλίνα”:
“Χαϊμαλίνα, ρωτάω τα πρόβατά μου πώς μοιράζουνε στα ίσια τον ίσκιο ενός ασφένταμου κι έχουν λευκά και μαύρα τα ίδια δικαιώματα ενώ οι άνθρωποι σκοτώνονται μοιράζοντας μια πήχη γης;
…
Αυτοί που κλέβουνε το βιός σου Χαϊμαλίνα, κλέβουν και το δικό μου το τυρί. Τώρα που σου γράφω Χαϊμαλίνα απ’ το πιο ψηλό βουνό της Κρήτης προβοδώ τα πρόβατά μου”.
Ασφαλώς κι εσάς, όπως κι εμένα, όπως όλους θα σας έχει απασχολήσει το ερώτημα:
Κάτω από ποιες συνθήκες ένας βοσκός που δεν μπόρεσε να τελειώσει ούτε καν το Δημοτικό, γίνεται ποιητής;
Είναι γνωστό φυσικά ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να εκδηλώσει και να αναπτύξει δημιουργικές ικανότητες αν υπάρξουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις.
Όμως ένας μισοαγράμματος άνθρωπος που καταφέρνει με την ποίησή του να συγκινήσει μεγάλους μουσικοσυνθέτες, όπως ο Γιάννης Μαρκόπουλος και κορυφαίους τραγουδιστές, όπως ο αξέχαστος Ξυλούρης, ένας βοσκός που καταφέρνει να διακριθεί σε έναν από τους πιο εξελιγμένους τομείς της ανθρώπινης δημιουργίας, όπως είναι η ποίηση, δεν είναι δα και μια συνηθισμένη περίπτωση.
Ο Μιχάλης Σταυρακάκης έγινε ποιητής γιατί σίγουρα -όπως δείχνει τόσο η στάση του, όσο και η ποίησή του- υπήρξε ένας ιδιαίτερα ευαίσθητος άνθρωπος που τον συγκινούσε αφάνταστα η ομορφιά της φύσης και που ταυτόχρονα διέθετε υψηλό ηθικό φρόνημα και βαθύ το αίσθημα του δίκιου.
Γι’ αυτά τα τελευταία άλλωστε πέρασε πάμπολλες δοκιμασίες και διώξεις στη ζωή του.
Το ολοκαύτωμα των Ανωγείων από τους Ναζί καταχτητές, τον οδήγησε από τα 15 του χρόνια στην οργάνωση της ΕΠΟΝ και έναν χρόνο μετά στη σύλληψη και φυλάκισή του από τους Γερμανούς.
Το κρίσιμο σημείο της στροφής στην τέχνη του ήταν όμως η συνάντηση της ευαισθησίας του με τα μεγάλα, τα φωτεινά κομμουνιστικά ιδανικά.
Να πως ο ίδιος περιγράφει στον “Ριζοσπάστη” της 30ης Νοέμβρη 1983 τη συνάντησή του με την κομμουνιστική ιδεολογία, λίγο μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, όταν οι αντάρτες κατέφευγαν κυνηγημένοι στο μιτάτο του, το μαντρί του, στον Ψηλορείτη:
“Τους φύλαξα, τους τάϊσα. Συνέχισαν να ‘ρχονται… Αλλά όλο και λιγότεροι. Αυτοί που απουσίαζαν είχαν δολοφονηθεί σε ενέδρες. Καθώς μπάλωναν στο φως του λίχνου τα ρούχα τους και γιάτρευαν ο ένας του άλλου τις πληγές σιγοτραγουδούσαν ριζίτικα. Παράξενοι μου φαίνονταν στην αρχή. Μια ώρα ύπνος… μια μπουκιά ψωμί… Και νάτοι πάλι να χάνονται στις κορφές πηδώντας σαν αετοί από χαράκι σε χαράκι. Ένας τους έβγαλε κάποιο βιβλίο απ’ το βουργιάλι του. Πάρτο μου είπε. Θα σου αρέσει. Ήταν η “Μάνα” του Γκόρκι!”
Από κείνες τις στιγμές κι ύστερα σταμάτησαν οι μαντινάδες του να αναφέρονται σε έρωτες και πάθη.
Τώρα τα τραγούδια του ήταν αφιερωμένα σ’ αυτούς τους παράξενα περήφανους ανθρώπους, που τους αποχαιρετούσε κάθε φορά με στίχους σαν αυτόν:
“Έναν ελεύθερο αετό,
σκλαβιά δεν τον κιοτεύει
όπου ταμπούρι πολεμά
κι όπου φωτιά χορεύει”.
Φυσικά δεν γλύτωσε την κατηγορία του ληστοτρόφου, τη σύλληψή του το 1951 και τον εκτοπισμό του το 1954 στο Γύθειο.
Εκεί στο μεγάλο σχολειό της εξορίας γνώρισε και τη σύγχρονη ποίηση, την ποίηση του Βάρναλη, του Ρίτσου, του Λειβαδίτη.
Από κει κι έπειτα πέρασε στην ενεργητική δράση, πρώτα από τις γραμμές της ΕΔΑ, ενώ από το 1973 -μέσα στη δικτατορία- ως μέλος πια του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας πρωτοστάτησε στην ανασυγκρότησή του και αναδείχθηκε σε στελεχικές θέσεις τόσο του κόμματός μας όσο και του αγροτικού κινήματος.
Τραβώντας με αφοσίωση ως το τέλος της ζωής του με τις πράξεις αλλά και με την τέχνη του το δύσκολο δρόμο της πάλης για να υψώσει το πολιτικό, ιδεολογικό, πολιτιστικό κριτήριο του λαού έτσι που να μπορεί να ορίσει τη ζωή και το μέλλον του.
Με λίγα λόγια, ο Μιχάλης Σταυρακάκης δεν ήταν ένας απλός βοσκός, αλλά ένας μορφωμένος και διαμορφωμένος στην ανώτερη σχολή της ταξικής πάλης ποιητής.
“Πρέπει να πολεμούμε για να μη χαθεί αυτό που κάνει τον κόσμο μεγάλο”, δήλωνε άλλωστε ο ίδιος, εννοώντας ότι δεν πρέπει να παραιτηθούμε ποτέ, όσες δυσκολίες κι αν συναντήσουμε, από τον αγώνα για να περάσει η ανθρωπότητα από την προϊστορία που βρίσκεται σήμερα στην ιστορία, από τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης, του ανταγωνισμού, των πολέμων, των κρίσεων, της φτώχειας σε έναν ανώτερο πολιτισμό αντάξιο του ανθρώπινου είδους.
“Το αύριο ομορφαίνει με το καθήκον του σήμερα”, συμπλήρωνε επιγραμματικά σε ένα από τα πρώτα ποιήματά του θέλοντας να υπογραμμίσει ότι το σοσιαλιστικό μέλλον δεν θα ‘ρθει από μόνο του έτσι νέτο σκέτο, ούτε θα μας το χαρίσει κανείς θεός ή πεφωτισμένος ηγέτης.
Με τη συμμετοχή του καθενός στους σημερινούς ταξικούς αγώνες, οικονομικούς, πολιτικούς, ιδεολογικούς χρειάζεται να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την κατάργηση του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος και την κατάκτηση μιας ανώτερης μορφής οργάνωσης της κοινωνίας, όπου ο άνθρωπος θα πάψει για τον άνθρωπο να είναι λύκος.
Κι αυτό είναι η ελάχιστη τιμή που μπορούμε να αποδώσουμε σε έναν “βοσκό”, το ελάχιστο χρέος που οφείλουμε σ’ έναν από τους πιο δεμένους με τα φτωχά λαϊκά στρώματα δημιουργούς της νέας συνείδησής τους, όπως υπήρξε ο ποιητής Μιχάλης Σταυρακάκης».
Η ομιλία του Αντώνη Ρούλιου:
«Φτωχού βοσκού
Πατέρα γιος
Με την ευχή ντου
Έγινα βοσκός
Στ΄ αφεντικό
Εμπήκα φαμεγάκι
Δώδεκα χρονώ
Βοσκάκι.
Τ΄αφεντικού να δουλεύω
Μια χρονιά
Με συμφωνία πληρωμής
Δώδεκα αρνιά.
Το όνομα
Μου το ‘δωσαν άλλοι
Ο νονός μου
Μ’ έβγαλε Μιχάλη».
Ο Μιχάλης Σταυρακάκης, ο δικός μας Μίχαλος γεννήθηκε το 1928 στα Ανώγεια. Όπως αναφέρει και ο ίδιος, από μικρός μπήκε στη βιοπάλη, ακολουθώντας το επάγγελμα του πατέρα του και πολλών χωριανών του.
Στο σχολείο φοίτησε στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού.
Σχολείο γι αυτόν υπήρξαν οι κακουχίες και τα βάσανα της επιβίωσης κάθε αγροτοκτηνοτροφικής οικογένειας, που σε συνδυασμό με την γερμανική κατοχή τον οδήγησαν σε ηλικία 15 χρόνων να οργανωθεί στην ΕΠΟΝ Ανωγείων.
Ένα χρόνο αργότερα, το χωρίο γίνεται ολοκαύτωμα και ισοπεδώνεται από τους Γερμανούς. Γεγονός που τον σημαδεύει και γι αυτό αφιερώνει το ποιήμά του «Κατάρα στον Πόλεμο». Τα επόμενα χρόνια, παρακολουθεί τη δράση του ΕΑΜ και του Δημοκρατικού Στρατού. Περιέθαλπε αντάρτες στις κορφές του Ψηλορείτη και έπαιζε το ρόλο του συνδέσμου.
,
«Από τη Νίδα
Περνούσανε διαβάτες,
Ήρθαν στο μιτάτο μου
Ένα βράδυ, αντάρτες
Θυελλώδικες εποχές,
κατατρεγμοί
Πεινούσανε
Και τους έδωκα ψωμί.
Με χειροπέδες
Με δέσανε σφιχτά
Βασανιστήρια
Στην ασφάλεια, φριχτά».
Γι αυτή του τη δράση πιάστηκε, φυλακίστηκε και εξορίστηκε για δυο χρόνια στο Γύθειο το 1954. Αργότερα, στο ποίημά του «Το γράμμα του δεσμώτη» θα πει :
«Με πιάσανε μάνα γιατί
Αγάπησα το μέλλον του κόσμου»
Στο Γύθειο δέχθηκε μεγάλη πίεση για να σπάσει και να προδώσει τους συντρόφους του. Βασανιστήρια, ψυχολογικός πόλεμος, άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Όμως δεν λύγισε.
«Από εξορίες
Φυλακές, σε διωγμούς
Πήγαινα κόντρα
Στους καιρούς»
Επιστρέφοντας στα Ανώγεια, δεν παραιτείται, όντας εκλεγμένος στον Κτηνοτροφικό σύλλογο Ανωγείων, εντάσσεται στην ΕΔΑ και σε μικρό χρονικό διάστημα εκλέγεται αναπληρωματικό μέλος της ΝΕ Ηρακλείου της ΕΔΑ.
Το 1959 Συλλαμβάνεται από τη χωροφυλακή Πύργου Μονοφατσίου, επειδή μάζευε υπογραφές, ύστερα από εντολή της ΕΔΑ, για τη χορήγηση αγροτικής σύνταξης στους κατοίκους του Μεσοχωριού Μονοφατσίου ,όμως αθωώθηκε.
Τα δύσκολα χρόνια της Χούντας, όταν το Κόμμα πήρε την απόφαση να επανασυστήσει τις παράνομες κομματικές οργανώσεις του, ο Μίχαλος γίνεται μέλος του ΚΚΕ , ιδρύει την πρώτη Κομματική Οργάνωση Μονοφατσίου και εκλέγεται γραμματέας.
Στη συνέχεια αναλαμβάνει καθήκοντα στο Γραφείο Υπαίθρου του ΚΚΕ στο Νομό Ηρακλείου. Αργότερα, εκλέγεται μέλος στη Νομαρχιακή επιτροπή του Κόμματος στον Νομό Ηρακλείου.
Το 1977 και το 1981 είναι υποψήφιος βουλευτής στο Νομό Ηρακλείου.
Ως κομμουνιστής πρωτοστατεί στους αγώνες των αγροτοκτηνοτρόφων, εκλέγεται στο οργανωτικό τομέα της ΟΑΣΝΗ ,με αρμοδιότητα την οργάνωση και διεύρυνση των αγροτικών συλλόγων, δραστηριότητα για την οποία βραβεύθηκε.
Με κάθε τρόπο αποκαλύπτει το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις συνέπειες της συνθήκης του Μάστριχτ.
Σκοπός του ήταν να καταλάβουν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι του τόπου του , ότι οι επιδοτήσεις που δίνονταν την δεκαετία του 90, ήταν το «καρότο» για να γίνει συνένοχη η αγροτιά στο ξεκλήρισμά της.
Βροντοφώναζε ,ότι με αυτό τον τρόπο διαφθείρονται οι συνειδήσεις των ανθρώπων της υπαίθρου. Θεωρούσε χρέος του να εμποδίσει κάτι τέτοιο.
Καλούσε τους συγχωριανούς του να αντισταθούν, γιατί μόνο μέσα από τη συλλογική δράση ο άνθρωπος αποκτά τα χαρακτηριστικά της τιμιότητας και της ηθικής. Είναι χαρακτηριστική η μαντινάδα του:
«Χέρια που δεν αρπάξανε
Ξένο ψωμί να φάνε
Αυτά κρατούνε την τιμή
Όσο βαριά και να’ ναι»
Ακόμη, αναδείκνυε την ανάγκη για ανατροπή αυτής της σάπιας κοινωνίας. Σε μια συνέντευξή του σημειώνει:
«Δεν είναι σπουδαίο να είσαι έντιμος σε μια έντιμη κοινωνία. Το σπουδαίο και το μεγαλείο είναι να είσαι έντιμος ,σε μια ανέντιμη κοινωνία και να την αντιπαλεύεις για να την κάνεις έντιμη».
Άλλος ένας τομέας της δράσης του, αφορά στο αντιιμπεριαλιστικό-φιλειρηνικό κίνημα. Το 1983 αναλαμβάνει την σύσταση επιτροπής ειρήνης στο Μονοφάτσι , κι εκλέγεται μέλος της επιτροπής κίνησης για την ειρήνη.
Όλη του η δράση κι η πείρα της ζωής του, αποτυπώνεται στο ποιητικό του έργο με τις συλλογές Ποιήματα (1978), Αιχμές (1989), Ντούκου-Ντούκου το σοφαδάκι(1994). Την ίδια περίοδο αρθρογραφεί συστηματικά σε εφημερίδες (Φωνη των Ανωγείων κ.α), εκφράζοντας τις θέσεις του Κόμματος, με το δικό του μοναδικό καλλιτεχνικό αισθητήριο.
Το ποιητικό του έργο έτυχε διεθνούς απήχησης ,καθώς ποιήματα του έχουν μεταφραστεί στα Γερμανικά και στα Αγγλικά.
Η δράση του αλλά και το ποιητικό του έργο ,τον ανέδειξαν σε άνθρωπο που αγαπήθηκε όσο αγάπησε, που τιμήθηκε από τον κόσμο και τους καλλιτέχνες, όσο τίμησε τους ανθρώπους και την τέχνη, τον ανέδειξε σ’ εκείνον που έζησε κι εξέφρασε τα πάθη του λαού.
Κλείνοντας το κομμάτι της βιογραφίας του, ας τον αφήσουμε με τα δικά του λόγια να μας πει γιατί πάλεψε και αυτός μαζί με χιλιάδες αγωνιστές, στις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, γιατί συμπληρώνοντας 100 χρόνια συνεχίζουμε ΑΛΥΓΙΣΤΟΙ!!
«Οι κόποι των αγωνιστών, δεν πήγανε χαμένοι…
Για να μπορούν οι άνθρωποι να ζούνε, χωρίς το φόβο του σήμερα και του αύριο…
Για να μπορούν οι αγέννητοι, να γεννιούνται με το χαμόγελο της ελπίδας…..»
Ο χορός του Κουτσούμπα στ΄ Ανώγεια!
04/12/2017
Φωτό και Βίντεο:Μανόλης Σαμόλης
Το Τσάμικο Του Γ.Γ ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα Στα Ανώγεια 3/12/17
Η μεγάλη αίθουσα στην παραδοσιακή ταβέρνα “Γκαγκάρης” ήταν από νωρίς κατάμεστη από κόσμο που βρέθηκε εκεί για την εκδήλωση που διοργάνωσε η ΤΕ Ρεθύμνου του Κ.Κ.Ε για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση και στην οποία τιμήθηκε ο Μιχάλης Σταυρακάκης ή Νιδιώτης, ο σπουδαίος Ανωγειανός ποιητής και αγωνιστής, 17 χρόνια μετά το θάνατο του.Για τον Μιχάλη Σταυρακάκη μίλησε ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας του Κ.Κ.Ε Δημήτρης Κουτσούμπας που επισκέφθηκε τα Ανώγεια για δεύτερη φορά σε διάστημα ενός έτους για να μιλήσει για τον ποιητή της φτωχολογιάς, τον απλό λαικό άνθρωπο όπως ανέφερε, που παρά τις διώξεις και τις εξορίες πρωτοστατούσε πάντα σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες.
Ο κ.Κουτσούμπας χειροκροτήθηκε θερμά κατά την ομιλία του και στη συνέχεια κάθισε μαζί με τον Δήμαρχο Ανωγείων Εμμανουήλ Καλλέργη, με τον οποίο είχε μικρή εγκάρδια συνομιλία, ενώ παρακολούθησαν αργότερα τη συνέχεια της εκδήλωσης που περιελάμβανε μουσική και τραγούδια, από νέους μουσικούς, αλλά και φτασμένους καλλιτέχνες όπως ο Βασίλης Σταυρακάκης. Αίσθηση προκάλεσε και ο χορός που έκανε ο Δημήτρης Κουτσούμπας και αποθεώθηκε στη κυριολεξία από όλους τους παρευρισκόμενους.
Απολαύστε το Τσάμικο του Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε στο παρακάτω βίντεο:
Του Απόστολου Δοξιάδη
Πριν τρεις μέρες έκλεισαν δεκάξι χρόνια από τον θάνατο του George Harrison, του δεύτερου από τους Beatles που πέθανε, ύστερα από τη φρικτή δολοφονία του John Lennon. Παλιότερα θυμόμουν καμιά φορά την επέτειο, αν και εδώ και χρόνια όχι. Αλλά μου τη θύμισε χτες κάτι που κοίταζα γι᾽ αυτόν στο διαδίκτυο, που με έκανε να αναζητήσω τα τραγούδια του και να ξανακούσω.
Την ανάμνηση που ακολουθεί την κουβαλώ από το 1979, ως κάτι ακριβό, δικό μου. Την έχω διηγηθεί μόνο σε στενούς φίλους. Δεν θα την έγραφα ως άρθρο σε εφημερίδα, και δε θα την έβαζα σε βιβλίο, γιατί το πρώτο θα έδινε στο γεγονός μια δημοσιότητα που δεν έβρισκα ταιριαστή, και το δεύτερο μια σοβαροφάνεια άλλου τύπου. Αλλά τώρα, με τους ήχους των τραγουδιών του George στο κεφάλι μου, αποφάσισα εδώ, σε αυτό το παράξενο μέσο, που ενώ είναι τόσο δημόσιο σε ξεγελά ώρες-ώρες πως είναι προσωπικό, να το κάνω.
Το καλοκαίρι του 1979 περάσαμε δυο βδομάδες στο Πόρτο Ράφτη με τον George και τη γυναίκα του Olivia, και τρεις ακόμη Άγγλους φίλους, καλεσμένους όλους της αδελφής μου. Η Ευφροσύνη είχε φιλία με τους Beatles από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, αλλά με τον George ειδικά είχαν επανασυνδεθεί τον τελευταίο καιρό, καθώς η αδελφή μου ήταν και φίλη της γυναίκας του, Olivia Arias. Στη διάρκεια της παραμονής τους τούς έβλεπα σχεδόν κάθε βράδυ που γύριζα στο Πόρτο Ράφτη, όπως και τα σαββατοκύριακα, και είχαμε περάσει αρκετές ώρες κουβεντιάζοντας με τον George, συχνά οι δυο μας.
Φυσικά, ήταν για μένα ένας θρύλος. Αλλά επειδή έχω γνωρίσει αρκετούς διάσημους δημιουργούς, ξέρω ότι ο καλύτερος τρόπος να είσαι άνετος μαζί τους–εκτός αν πρόκειται περί άρρωστων νάρκισσων–είναι να μην αναφέρεσαι ποτέ στο πόσο μεγάλος θαυμαστής τους είσαι, πόσο σπουδαίο είναι το έργο τους, κλπ. Το ίδιο έκανα κι εδώ λοιπόν, και με τον George. Tον αντιμετώπιζα σα να είναι κάποιος φίλος της αδελφής μου που γνώρισα εκείνες τις μέρες, και αυτό προφανώς το εκτιμούσε ιδιαίτερα. Μιλούσαμε σαν παλιά φιλαράκια, άνετα, ξένοιαστα, για απλά πράγματα, ή για άλλα καλλιτεχνικά που ενδιέφεραν εκείνον ή εμένα εκείνο τον καιρό. Eγώ ήμουν τότε 26 ετών (συγκλονιστική σκέψη: ένα χρόνο νεότερος από όταν ό,τι ήταν εκείνος όταν διαλύθηκαν οι Beatles!) κι εκείνος 36. Εκείνος ήταν ο George Harrison κι εγώ παντελώς άγνωστος, με αμέτρητες καλλιτεχνικές φιλοδοξίες και προσωπική ενασχόληση αλλά μηδενικό δημόσιο έργο. Παρ᾽ όλα αυτά, ο George μου φερόταν, όπως και σε όλους τους άλλους ανθρώπους, σα να ήμασταν ίδιοι, να μην είχαμε καμιά διαφορά σε έργο, φήμη ή ό,τι άλλο. Συζητούσαμε δε για την τέχνη σα να ήμασταν ένα και το αυτό, εκείνος κι εγώ.
Λίγες μέρες μετά, στο ίδιο σπίτι, που είχε χτίσει ο πατέρας μου και τώρα δεν υπάρχει πια, ήρθε φιλοξενούμενος μας ο Νίκος Ξυλούρης με την οικογένειά του, που τον αγαπούσαν πολύ οι γονείς μου. Κι αν και ο πατέρας μου είχε φύγει από χρόνια, εγώ είχα συνδεθεί ανεξάρτητα με τον Νίκο, με τον οποίο είχαμε γίνει φίλοι από τα χρόνια της Χούντας. Καλέσαμε τον Νίκο σπίτι μας εκείνο το καλοκαίρι κυρίως για να κρυφτεί από τη δημοσιότητα. Είχε μόλις γυρίσει από την Αμερική, όπου είχε υποβληθεί σε εγχείρηση για καρκίνο στον πνεύμονα, με μεταστάσεις στον εγκέφαλο, έκανε βαριά χημειοθεραπεία, και ήταν όπως ήταν φυσικό σε μαύρη κατάθλιψη.
Κανείς δεν ήξερε ότι μένει στο σπίτι μας, εκτός από τα αδέλφια του και ελάχιστους στενούς του φίλους, που είχε ειδοποιήσει και έρχονταν και του έκαναν παρέα τα βράδια.
Ο Νίκος ήρθε στο σπίτι κοντά στις τελευταίες μέρες της διαμονής του George, και καθώς δεν ήξερε αγγλικά, και δεν είχε όρεξη για παρέες εκτός των πολύ δικών του ανθρώπων, περνούσε τις ώρες του μακριά από την εγγλέζική παρέα–το σπίτι ήταν χωρισμένο, και εκείνος έμενε σε άλλο μέρος του. Εγώ έβλεπα πότε τον έναν πότε τον άλλον.
Ο Νίκος ήξερε βέβαια ότι ήταν εκεί ο George. Ένα απόγευμα, με φώναξε και μου είπε: “Αποστόλη, θέλω μια χάρη. Να πεις το βράδι στον Τζορτζ να μας τραγουδήσει τα τραγούδια του”. Τις μέρες που ήταν εκεί ο George δεν είχε φέρει ποτέ στη βραδινή παρέα την κιθάρα που είχα δει όταν κατέφθανε, και δυο τρεις φορές που τον είχα δει να κάθεται σε μια άκρη του κήπου, κρατώντας τη, έμενα μακριά, θεωρώντας ότι ή συνθέτει ή παίζει για το κέφι του, και θα ήταν αδιάκριτο να πλησιάσω. Και φανταζόμουν επίσης ότι δε θα του άρεσε καθόλου να του ζητάνε, αυτού, του θρυλικού George Harrison, να τους διασκεδάσει με την κιθάρα του, οπότε μπήκα σε εξαιρετικά δύσκολη θέση με το αίτημα του Νίκου. Συμβουλεύτηκα όμως την αδελφή μου, που μού είπε “γιατί δεν του το λες, ο George είναι πολύ καλός άνθρωπος, και μπορεί να το κάνει. Άλλωστε του έχουμε πει ποιος είναι ο Νίκος, και πόσο υποφέρει, και τον έχει συγκινήσει”.
Πήρα το θάρρος και μετέφερα το αίτημα στον George, που μου είπε χαμογελώντας: “Πες του ότι θα του τραγουδήσω, αν μου τραγουδήσει κι αυτός τα δικά του”. Του εξήγησα ότι αυτό δε γινόταν. Η αρρώστια του Νίκου ήταν προχωρημένη, και λόγω αυτού και της βαριάς θεραπείας του ήταν αδύνατο να τραγουδήσει. “Να παίξει τουλάχιστον τη λύρα του;”, αντιπρότεινε ο George. Είχα δει ότι ο Νίκος είχε φέρει τη λύρα στο Πόρτο Ράφτη, αν και δεν τον είχα δει να την αγγίζει παρουσία μου, και σκέφτηκα ότι αυτό θα ήταν πιθανό.
Είπα στο Νίκο το αίτημα του George, κι εκείνος χαμογέλασε πικρά και είπε “εντάξει, θα δούμε”.
Εκείνο το βράδυ, μετά το φαγητό μαζευτήκαμε στη μεγάλη βεράντα, η οικογένεια του Νίκου, η αδελφή μου κι οι καλεσμένοι της, ο George με την Οlivia, κι εγώ με έναν καλό μου φίλο. Με το που κάτσαμε και τους σύστησα (ως τότε ο George δεν είχε καν συναντήσει τον Νίκο), ο George του είπε κάποια γλυκά λόγια για το έργο του, για το οποίο είχε ακούσει, που εγώ τα μετέφρασα. Ο Νίκος μου απάντησε: “Να του πεις ότι τον ευχαριστώ, και τώρα να μας παίξει”. Και γυρνώντας σε εκείνον, είπε στα ελληνικά, παρακλητικά σχεδόν: “Παίξε Τζορτζ. Παίξε”.
O George πήρε την κιθάρα, αμήχανα σχεδόν, σαν έφηβος που του ζητούσαν να παίξει στην παρέα και δεν ένοιωθε σίγουρος για τις δυνάμεις του–προφανώς δεν ήταν αυτό, αλλά κάποιο αντίστοιχο συναίσθημα, μιας συστολής που είχε να κάνει ίσως με την κατάσταση του Νίκου, ίσως με το ότι ο ίδιος δε συνήθιζε να παίζει σε παρέες.
Κάτσαμε όλοι γύρω γύρω σε καρέκλες, και ο George άρχισε να παίζει, και να τραγουδάει, με πρώτο ένα παλιό εγγλέζικο λαϊκό τραγούδι (folk-song), το Scarborough Fair αν θυμάμαι καλά. Χειροκροτήσαμε.
Ο Νίκος, ο αμνός του Θεού, μου ζήτησε να μεταφράσω στον George ένα σχόλιο του τύπου “να του πεις ότι παίζει πολύ ωραία κιθάρα”, που εγώ το έκανα με ένα μικρό δειλό χαμόγελο. Ο George το άκουσε και τον ευχαρίστησε, με την ίδια γνησιότητα που θα αντιδρούσε σε έναν έπαινο από ειδικό ένα παιδί που παίζει κιθάρα στην παρέα. Είπε μερικά ακόμη τραγούδια, λαϊκά αγγλικά και Aμερικάνικα, νομίζω μερικά του Dylan ίσως και των Stones, αλλά όχι των Βeatles ή δικά του.
Ο Νίκος κάθε φορά μου έκανε επαινετικά σχόλια για το ένα ή το άλλα–για όλα εκτός από τη φωνή του–που τα μετέφραζα. Κάποια στιγμή ο Νίκος μου είπε: “Και να του πεις ότι γράφει και πολύ όμορφα τραγούδια. Αυτό το τελευταίο εδικά μου άρεσε πολύ”. Tου εξήγησα, με τρόπο, ότι δεν ήταν δικά του αυτά που έπαιζε ο George και ο Νίκος σχεδόν παρεξηγήθηκε. “A, όχι, όχι, πες του να παίξει δικά του”, είπε. “Aυτά ήρθα να ακούσω”. Kαι πάλι στον ίδιο, ελληνικά: “Δικά σου παίξε Τζορτζ. Δικά σου. Παίξε”.
Μετέφρασα, ο George γέλασε γλυκά, και είπε “μόνο άμα παίξεις λύρα”. Ο Νίκος κούνησε το κεφάλι, και είπε “μετά, παίξε τώρα εσύ. Δικά σου”.
Ο George έπαιξε πρώτα το My Sweet Lord. Ο Νίκος μου ζήτησε τώρα και έκατσα δίπλα του, και του μετέφραζα τα λόγια ενώ o George τραγουδούσε. Μόλις τέλειωσε, ο Νίκος μου είπε “Ωραίο. Πες του να πει κι άλλο τώρα”. To είπα, και ο George, αφού είπε δυο τρία ακόμη μεταμπητλικά, μετά γύρισε στα παλιά. Είπε και των Lennon-McCartney και μετά και κάποια από τα πιο διάσημα δικά του, το While my guitar gently weeps, κι ένα δυο ακόμη. “Ωραίο” έλεγε ο Νίκος, στο καθένα. “Kι άλλο. Παίξε Τζορτζ. Παίξε”. Κάποια στιγμή, ο George έπαιξε το Here Comes the Sun. Σε αυτό ειδικά, ο Νίκος άλλαξε. “Aυτό! Αυτό να του πεις ότι είναι σπουδαίο τραγούδι!”.
To μετέφρασα, και ο George, που θα τραγουδούσε κοντά μια ώρα, πάλι του ζήτησε να παίξει λύρα. Σα να ήθελε να τον ευχαριστήσει ειδικά για το τελευταίο τραγούδι, ο Νίκος ζήτησε τη λύρα, που την είχαν φέρει εκεί που καθόμασταν. Του την έδωσαν. Την κούρδισε διστακτικά, κι άρχισε να παίζει αργά, και με προφανή, σε εμένα τουλάχιστον, δυσκολία. Έβλεπα τον George που τον κοίταζε με δέος. O Nίκος θα έπαιξε ένα, δυο λεπτά το πολύ, και κάπου που πήγε να κάνει μια κοντυλιά πιο γρήγορη, τα δάχτυλά του τον πρόδωσαν, και σταμάτησε βουρκωμένος.
Ο George σηκώθηκε πήγε κοντά, του έπιασε τα δυο χέρια, τον φίλησε, και μου είπε να του μεταφράσω ότι ήταν πολύ μεγάλος καλλιτέχνης, και θα ήθελε κι εκείνος μια μέρα να γίνει τόσο σπουδαίος μουσικός. Ο Νίκος ήταν βέβαια μεγάλος καλλιτέχνης, αλλά από αυτό που είχε παίξει, στην κατάστασή του, δεν είχε φανεί. Τα λόγια του George ήταν από σκέτη μεγαλοψυχία και καλοσύνη.
Ενώ σαφώς έμοιαζε να έχει κουραστεί να τραγουδάει, βλέποντας τον Νίκο δακρυσμένο ο George πήρε την κιθάρα και συνέχισε. Μάλιστα παρότρυνε κι εμένα και τον φίλο μου και τραγουδάγαμε μαζί του Beatles, σε όποια τραγούδια ξέραμε τα λόγια, δηλαδή σχεδόν όλα, κάπως σα για να κάνουμε κέφι. Εμείς νοιώθοντας αρχικά εντελώς άβολα, με τις γαϊδουροφωνάρες μας, ενώ ο George χαμογελούσε, συντονιζόμενος μαζί μας, παροτρύνοντας και αντιμετωπίζοντάς μας με χαμόγελα και νεύματα με την ίδια φυσικότητα, ως συνάδελφους, σα να ήμασταν ο Paul και ο John. Όπως πήραμε κι εμείς θάρρος.
Ο Νίκος ήταν φανερά καταβεβλημένος, δακρυσμένος, ώσπου κάποια στιγμή μου ένευσε να πάω δίπλα του. Μου ένευσε να μου μιλήσει στο αυτί, ψιθυριστά. “Πες του να πει πάλι εκείνο με τον ήλιο”, μου είπε. Κι εγώ, σα μυστικό, πήγα στον George και του το ψιθύρισα. Εκείνος άρχισε πάλι να τραγουδάει το Here Comes the Sun, τώρα μου φάνηκε με περισσότερη ψυχή από ό,τι πριν, σα να έβαζε μέσα ένα σωρό πράγματα που δεν εκφράζονται παρά με τη μουσική. Ο Νίκος δάκρυσε πάλι, τώρα από ανάμεικτη συγκίνηση, θλίψη για την ομορφιά της ζωής, που ένοιωθε ότι χάνει, και ίσως και την ελπίδα που δίνει η γλυκιά μουσική και τα λόγια του τραγουδιού. Όπως άκουγα τον George, καθισμένος πλάι στον Νίκο, μου ήρθε στο νου ότι το τραγούδι ίσως αντηχούσε στο νου του εκείνο το αρχαίο ριζίτικο, τον Αητό, που το είχε τραγουδήσε ο ίδιος στις καλές του με μοναδικό τρόπο.
Σε ψηλό βουνό σε ριζιμιό χάρακι
Κάθεται ένα αητός.
Βρεγμένος χιονισμένος ο καημένος
Και παρακαλεί τον ήλιο να ανατείλει:
Ήλιε ανάτειλε, ήλιε ανάτειλε.
Το κρητικό τραγούδι ζήταγε από τον ήλιο να ανατείλει, το τραγούδι του George διακήρυσσε ότι όντως, να, έρχεται το φως του. Η πονεμένη επίκληση της ελπίδας, στο ένα, και η παιδική χαρά του ερχομού της, στο άλλο.
Η βραδιά συνέχισε για λίγο ακόμη, με τον George να μη σταματά να τραγουδά, κι ο φίλος μου κι εγώ να συνοδεύουμε, όσο ο Νίκος ήταν εκεί. Προφανώς ο George έβλεπε ότι του έδινε χαρά, και δεν ήθελε να σταματήσει.
Κάποια στιγμή όμως ο Νίκος κουράστηκε. Σηκώθηκε, αγκάλιασε τον George, τον ευχαρίστησε με τη σοβαρότητα κάποιου αρχαίου εθιμοτυπικού, ενώ ο George του είπε ότι ήταν τιμή του που έπαιξε για χάρη του Έπειτα ο Νίκος αποσύρθηκε. Η μουσική σταμάτησε, και κάτσαμε λίγη ώρα ο George και οι υπόλοιποι, να τους λέω εγώ περισσότερα για το ποιος ήταν ο Νίκος, και τι αντιπροσώπευε για την Ελλάδα η μουσική και το τραγούδι του.
Λίγους μήνες μετά πέθανε ο Νίκος, και εικοσιδύο χρόνια αργότερα ο George, από την ίδια αρρώστια. Κι εγώ, που ήμουν τυχερός που γνώρισα και τους δυο τους, και έζησα εκείνη τη συνάντησή τους, τους θυμάμαι πάντα με ατέλειωτο θαυμασμό και αγάπη, και για τη μουσική τους βέβαια, μα πάνω από όλα για την ανθρωπιά τους, που τόσο πολύ έλαμψε εκείνο το βράδι.
Ήλιε, ανάτειλε.
Here comes the sun.
(H ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον παλιό αγαπημένο φίλο Δ.Σ. που τραγουδήσαμε μαζί εκείνη τη βραδιά, που τώρα κι εκείνος κάπως παρόμοια βασανίζεται. Μακάρι γρήγορα να ανατείλει γι᾽ αυτόν ο ήλιος της υγείας και της χαράς).
Δημοσιεύθηκε σε: Τελευταία Νέα
Βαριά ήττα με 8-0 γνώρισε ο Αετός στο γήπεδο “Θεόδωρος Βαρδινογιάννης” της Επισκοπής, από την τοπική ομάδα για την 11η αγωνιστική του πρωταθλήματος, αποτέλεσμα που τον κρατάει στους 14 βαθμούς και την έβδομη θέση της βαθμολογίας, σε αντίθεση με τους γηπεδούχους που απέχουν μόλις ένα βαθμό από την πρώτη θέση. Το παιχνίδι δεν χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης καθώς η Επισκοπή κυριάρχησε από το πρώτο λεπτό εκμεταλλευόμενη και τις εκ νέου πολλές απουσίες του Αετού. Τα γκολ πέτυχαν οι Ματαραγκάτσι στο 3′, ο Φράγκος στο 9′ και το 17′, ο Γκιόκας στο 15′, το 73′ και το 88′, ο Σουμπασάκης στο 68′, ενώ αυτογκόλ πέτυχε στο 7′ ο Γκιώνης. Την επόμενη αγωνιστική ο Αετός θα υποδεχθεί στα Ανώγεια την Δόξα Πλατανέ και θα παλέψει για να διατηρήσει το αήττητο του εντός έδρας και να πετύχει την πέμπτη του νίκη στο πρωτάθλημα.
Τα αποτελέσματα της 11ης αγωνιστικής:
ΠΑΟ Αλφάς-Άρης Ρεθύμνου 1-1
Επισκοπή-Αετός 8-0
Ψηλορείτης-Κάλυβος 0-0
Αστέρας Ρεθύμνου-Ε.ΑΠ 1-0
Δόξα Πλατανέ-Ποσειδώνας Γερανίου 2-3
Κεραυνός-Σπήλι 3-2
Ο.Φ.Αρμένων-Ρεθυμνιακός 0-1
ρεπό είχε ο Τάλως Μελιδονίου
Δημοσιεύθηκε σε: Τελευταία Νέα
Μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου οι αιτήσεις για τα προνοιακά προγράμματα της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Δήμου
02/12/2017
H Κοινωνική Υπηρεσία στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της, υποστηρίζει και ενισχύει οικογένειες και μοναχικά άτομα που βρίσκονται σε κατάσταση ανάγκης με σκοπό την βελτίωση της ποιότητας ζωής τους και την παραμονή τους στον κοινωνικό ιστό.
Μέσα στις εορταστικές ημέρες των Χριστουγέννων πρόκειται να υλοποιηθούν δράσεις υποστήριξης των παραπάνω δημοτών.
Παρακαλούνται όσοι ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στα προνοιακά προγράμματα της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Δήμου, να προσκομίσουν στα γραφεία της το εκκαθαριστικό σημείωμα του 2016, τόσο των ιδίων όσο και των ατόμων που συνοικούν (πραγματικά) έως την Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου.
Τα οικονομικά στοιχεία του κάθε νοικοκυριού θα αξιολογηθούν για την παροχή προγραμμάτων κατά την διάρκεια της τρέχουσας εορταστικής περιόδου αλλά και κατά τη διάρκεια του έτους 2018.
Δημοσιεύθηκε σε: Τελευταία Νέα