Η αγγελία εργασίας που έστειλε στην ΑΝΩΓΗ η διεύθυνση του Delina Mountain resort στα Ανώγεια αναφέρει τα εξής:

” Το Delina Mountain Resort στα Ανωγεια Ρεθύμνης προσφέρει μια θέση εργασίας για καμαριέρα για πλήρη απασχόληση. Προσφέρεται διαμονή και διατροφή. Παρακαλώ όπως μας από στείλετε το βιογραφικό σας ή επικοινωνήσετε μαζί μας στο παρακάτω email [email protected] “

29 χρόνια μετά, ενώθηκαν και πάλι στο Σταυράκειο Γυμνάσιο και Λύκειο Ανωγείων και θυμήθηκαν με συγκίνηση τα μαθητικά χρόνια, την εφηβεία, τις χαρές και τις λύπες, τα δάκρυα αλλά και τα πολλά χαμόγελα στα μαθητικά έδρανα. Η τάξη του 1988 εδώ και μήνες διοργάνωνε αυτή την ημέρα, η οποία ήταν απόλυτα επιτυχημένη και όπως ανέφεραν όλοι θα ακολουθήσουν και άλλες στο μέλλον. Είναι η δεύτερη τάξη που συναντιέται  στα Ανώγεια την τελευταία τριετία και ασφαλώς δίνει το ερέθισμα και σε άλλους να προβούν στην ίδια διαδικασία και να σμίξουν ξανά με τους φίλους τους από το σχολείο. Τρεις δεκαετίες μετά, τα πρόσωπα  διατηρούν σε τέτοιες στιγμές εκείνη την λάμψη των μαθητικών χρόνων και φυσικά ο χρόνος δεν μπορεί ποτέ να φθείρει μια αληθινή φιλία, έναν αληθινό έρωτα.

Η ημέρα τους γεμάτη, με συνάντηση στον χώρο του σχολείου, συζητήσεις, βόλτες στα Ανώγεια που κατέληξαν σε ένα μεγάλο τραπέζι στην παραδοσιακή ταβέρνα του “Μούγερη”, όπου το τραπέζι ήταν πλούσιο σε εδέσματα και το κέφι έφτασε στα ύψη, με μαντινάδες υπό τη συνοδεία του μαντολίνου. “Παιδιά” από τα Ανώγεια, τα Λιβάδια, την Αξό και όλα τα γειτονικά χωριά έδωσαν το παρόν στο κάλεσμα των παιδικών τους χρόνων και απόλαυσαν μια βραδιά γεμάτη αναμνήσεις. Τους ευχόμαστε να είναι πάντα γεροί και δυνατοί και να συναντηθούν ξανά σύντομα ώστε να ζήσουν ξανά παρόμοιες στιγμές.

Ανάμεσα στους μαθητές της τάξης του 1988 και ο σημερινός δημοτικός σύμβουλος και πρώην Αντιδήμαρχος Βασίλης Σμπώκος που με δυο μαντινάδες στην προσωπική του σελίδα έδειξε τη συγκίνηση του για την υπέροχη βραδιά που έζησε. Τόνισε χαρακτηριστικά τα εξής:

29 χρόνια μετά ξανασμίξαμε οι συμμαθητές!! Μια βραδιά γεμάτη αναμνήσεις χαρά και συγκίνηση! Υγεία και δύναμη σε όλους!

“Ο χρόνος και τα όνειρα  σαν τον αέρα πάνε ,
κι όλη η ζωή ναι μια στιγμή κι ότι προλάβεις κάνε”

(Πολογιάννης)

“Χρόνε από ήντα περασά  φεύγεις και δε γυρίζεις ,
και πού την κάθε μας στιγμή  παίρνεις και τη ξορίζεις”

(Ατζαρογιώργης)

Δύο από τους σημαντικότερους σύγχρονους συνθέτες και δημιουργούς, ο Γιώργος Ανδρέου και ο Γιώργος Καζαντζής συναντιούνται για τις καλοκαιρινές τους συναυλίες ανά την Ελλάδα. Οι μουσικές τους συνθέσεις έχουν «ντύσει» κινηματογραφικές ταινίες, θεατρικές παραστάσεις και έχουν αποτελέσει ρεπερτόριο συναυλιών πολλών ορχηστρών. Πολυσύνθετοι και με πολλά ενδιαφέροντα και οι δυο τους, έχουν διευθύνει φεστιβάλ πολιτισμού, έχουν επιμεληθεί εκδοτικά labels της δισκογραφίας, έχουν συμμετάσχει σε δράσεις κοινωφελείς και εθελοντικές καθώς και σε συνέργειες γύρω από την Ελληνική μουσική και το Ελληνικό Τραγούδι.

Έχοντας συνεργαστεί με μεγάλη επιτυχία στο παρελθόν, αποφάσισαν να ξαναβρεθούν μαζί στην σκηνή, παρουσιάζοντας καινούργια και κλασικά δείγματα της συνθετικής τους δουλειάς και δημιουργούν καλοκαιρινές βραδιές γεμάτες τόσο με το άρωμα των συνθέσεών τους, όσο και με σημαντικά ποιητικά κείμενα τα οποία έχουν μελοποιήσει.

Ερμηνεύει ο Βασίλης Λέκκας – ένας από τους σημαντικότερους τραγουδιστές της εποχής μας. Ξεκινώντας με την πολύχρονη θητεία του δίπλα στον Μάνο Χατζιδάκι, συνέχισε με δισκογραφικές και επί σκηνής συνεργασίες με τους πιο σημαντικούς Έλληνες δημιουργούς της Ελληνικής Μουσικής. Οι ποιοτικές του επιλογές και το ήθος του, μαζί με το πολύπλευρο ερμηνευτικό του ταλέντο, τον έχουν αναδείξει σε ένα από τα πλέον αγαπητά και σεβαστά πρόσωπα του Ελληνικού Τραγουδιού.

Ερμηνεύει επίσης, η Κορίνα Λεγάκη. Μια σημαντική ερμηνεύτρια της νεότερης γενιάς, με πολλές ποιοτικές μουσικές συμμετοχές και συνέργειες και με αξιόλογη πολυσυλλεκτική δισκογραφία. Πολύγλωσση και πολυσύνθετη, έχει επίσης ερμηνεύσει και ηχογραφήσει τραγούδια του διεθνούς ρεπερτορίου και του  κινηματογράφου.

Με αφορμή την αυγουστιάτικη Πανσέληνο, την Δευτέρα 7 Αυγούστου θα βρεθούν στα Ανώγεια και στο ανοιχτό θέατρο «Νίκος Ξυλούρης» στα πλαίσια του Φεστιβάλ «Πέτρας Πολιτισμός 2017» του Δήμου Ανωγείων.

Ανοιχτό θέατρο «Νίκος Ξυλούρης»

Ανώγεια

Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017

Ώρα έναρξης: 21.30

Γενική είσοδος: 9 ευρώ / φοιτητές: 7 ευρώ

Διοργάνωση: Δήμος Ανωγείων

Την ερχόμενη Τρίτη 8 Αυγούστου στις 8 μ.μ θα πραγματοποιηθεί στην πλατεία Μεϊντάνι η εκδήλωση που διοργανώνει το Εργαστήρι Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου, υπό την αιγίδα του Δήμου Ανωγείων, στην οποία θα μιλήσει ο Στρατηγός ε.α Εμμανουήλ Σφακιανάκης, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Έρευνας κυβερνοασφάλειας CSI Institute και ειδικός ερευνητής κυβερνοεγκλημάτων για τις “Διαδικτυακές συμπεριφορές υψηλού ρίσκου”. Ο Εμμανουήλ Σφακιανάκης θα μιλήσει και θα αναλύσει τα παρακάτω θέματα:

1) Ασφαλής πλοήγηση: Μύθοι και πραγματικότητα.

2) Cyberbulling, Κυβερνοκαζούρα εναντίον Κυβερνοτρομοκρατίας και τι ισχύει τελικά;

3) Εθισμός στο διαδίκτυο. Αποτελεί εξάρτηση; Είναι ψυχική διαταραχή; Τι ισχύει και πως τον διαχειριζόμαστε στους ανήλικους;

4) Τι μέλλει γενέσθαι με το διαδίκτυο;

Όπως αναφέρει σχετικά ο π.Ανδρέας Κεφαλογιάννης στην “Α”:”Πιστεύω ότι πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση με θέμα το διαδίκτυο και με ομιλητή ίσως τον κορυφαίο γνώστη του είδους στην χώρα μας. Η εκκλησία μας βρίσκεται πάντα κοντά στη νεολαία του χωριού και θεωρούμε ότι ένα από τα βασικά θέματα που πρέπει να γνωρίζει ο νέος σήμερα είναι η λειτουργία του διαδικτύου και πως μπορεί να προφυλαχθεί από παγίδες και κινδύνους που κρύβονται σε αυτό. Φυσικά εκτός από τους νέους καλούμε και τους ανθρώπους όλων των ηλικιών να συμμετάσχουν στην εκδήλωση καθώς το διαδίκτυο έχει μπει στην ζωή όλων μας. Με ομιλητή έναν εξαίρετο άνθρωπο και επιστήμονα όπως τον καλό φίλο στρατηγό Εμμανουήλ Σφακιανάκη η βραδιά θα είναι γεμάτη γνώση και προβληματισμό για την εποχή και πως πρέπει να συμβαδίζουμε μαζί της χωρίς να ξεχνούμε τον σεβασμό και την ευθύνη να προχωρήσουμε ακόμα ψηλότερα..”

Ο Εμμανουήλ  Σφακιανάκης (1963)  Εργαζόταν  στην Αστυνομία 33 έτη εκ των οποίων τα 21 ασχολείτο  αποκλειστικά με τη διερεύνηση των ηλεκτρονικών εγκλημάτων. Ηγείτο  της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος από το 1995, όπου και ξεκίνησε ως ομάδα στην οποία ήταν επικεφαλής.
Σπούδασε Ανάλυση και προγραμματισμό Ηλεκτρονικών Υπολογιστών. Εκπαιδεύτηκε στο Λονδίνο στο έγκλημα που αφορά το Πλαστικό χρήμα (PLASTIC CRIME) και στο FBI σε θέματα σχετικά με την Τρομοκρατία στο διαδίκτυο (Cyber Terrorism).
Είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου Σπουδών της Νομικής Σχολής Αθηνών στο Ουσιαστικό Ποινικό Δίκαιο . Παράλληλα, είναι υποψήφιος Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά με ερευνητικό αντικείμενο που αφορά το νομοθετικό κενό ανάμεσα στις εγκληματικές πράξεις που διενεργούνται με τη χρήση νέων τεχνολογιών και την υπάρχουσα νομοθεσία σε παγκόσμιο επίπεδο.
Κατά τη διάρκεια της πολυετούς σταδιοδρομίας του στην Ελληνική Αστυνομία, έχει χειρισθεί περισσότερες από 10.000 σοβαρές υποθέσεις που αφορούν το κυβερνοέγκλημα. Έχει συμμετάσχει ως βασικός ομιλητής σε 858 συνέδρια Εθνικά και Διεθνή, έχει διοργανώσει πάνω από 6000 τηλεδιασκέψεις σε διάφορα σχολεία της χώρας μας καθώς και πάνω από 250 ημερίδες σε διάφορες πόλεις στην Ελλάδα με θέμα το safe internet.
Επίσης, είναι καθηγητής στην Αστυνομική Ακαδημία και στις Σχολές Μετεκπαίδευσης Στελεχών της Ελληνικής Αστυνομίας και έχει τελέσει διδάσκων στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων του Πολεμικού Ναυτικού. Επιπρόσθετα, κλήθηκε και αποδέχθηκε να διδάξει στο Μεταπτυχιακό Τμήμα “Οικονομίας και Δικαίου” του Πανεπιστημίου Πειραιά.
Είναι συγγραφέας του επιτυχημένου βιβλίου “Εθισμός στο διαδίκτυο” (Εκδόσεις Λιβάνη, 2012).

Στα Ανώγεια στο παρελθόν υπήρξε ένας από τους ομιλητές στο επιτυχημένο TedxAnogeia τον Αύγουστο του 2015.

Οι πράξεις με ηρωισμό και ανθρωπιά πομένουν..
Και γίνονται παράδειγμα, οι νέοι να μαθαίνουν..

Ο σεβασμός, ελάχιστος φόρος τιμής και μνήμης,
για Ήρωες Αθάνατους της εποχής εκείνης..

(Μαντινάδες:Βασίλης Σωπασής)

 Την ερχόμενη Δευτέρα 7 Αυγούστου στις 9 π.μ θα τελεστεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στα Ανώγεια Θεία Λειτουργία και επιμνημόσυνος δέηση για τους ήρωες της μάχης στο Σφακάκι. Είναι η πέμπτη συνεχόμενη χρονιά που η εκκλησία μας τιμά την μνήμη των ανθρώπων που πάλεψαν για την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία. 73 χρόνια μετά την 7η Αυγούστου του 1944 η μνήμη παραμένει άσβεστη για τους Ανωγειανούς της ομάδας του ΕΛ.ΑΣ που με γενναιότητα απελευθέρωσαν στην τοποθεσία Σφακάκι 98 γυναικόπαιδα από τα χέρια του αδίστακτου Γερμανού λοχία των SS Γιόζεφ Ολενχάουερ, γνωστού ως “Σήφη”. Μετά τον θάνατο την τελευταία πενταετία του Χαραλάμπη Φρυσάλη και του Λευτέρη Αεράκη κανένας πλέον από την ομάδα που έκανε την επιχείρηση δεν βρίσκεται εν ζωή, θα είναι όμως όλοι τους ζωντανοί στις μνήμες μας. Ο π.Ανδρέας Κεφαλογιάννης μετά την επιμνημόσυνη δέηση θα μιλήσει για την ηρωική εκείνη ημέρα αλλά και τα μηνύματα που αυτή η πράξη μπορεί να μας δώσει και στις σημερινές δύσκολες εποχές.

Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΣΦΑΚΑΚΙ Στις 7 Αυγούστου 1944, ο Γερμανός λοχίας των SS Γιόζεφ Ολενχάουερ, γνωστός στην περιοχή του Μυλοποτάμου σαν «Σήφης» συνοδευόμενος από ισχυρή ομάδα Γερμανών και Ιταλών στρατιωτών, θα μεταβεί στα Ανώγεια από το γειτονικό χωριό Γενί-Γκαβέ (σημερινή Δροσιά) όπου είχε την έδρα του και θα συλλάβει 98 γυναικόπαιδα, με σκοπό να τα μεταφέρει στο Ρέθυμνο και από εκεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας. Η οκταμελής ομάδα του ΕΛΑΣ Ανωγείων οπλίζεται κατάλληλα και περιμένει στην θέση Σφακάκι. Εκεί θα αιφνιδιάσουν τον Σήφη και την παρέα του και θα ελευθερώσουν από τα χέρια τους τα γυναικόπαιδα. Άπαντες οι γερμανοϊταλοί σκοτώνονται ή αιχμαλωτίζονται. Κανείς από τους αντάρτες και τους ομήρους δεν θα τραυματιστεί. Ο αιφνιδιασμός υπήρξε απόλυτος και η επιχείρηση κρίθηκε από τις πιο επιτυχημένες του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Επικεφαλής της αποστολής ήταν ο Μανόλης Μανουράς (Σμαϊλομανόλης). Η μάχη στο Σφακάκι θα είναι ένα από τα πέντε «επειδή» που θα αναφέρει η απόφαση Γερμανού διοικητή της Κρήτης για την καταστροφή των Ανωγείων. Αναφέρει χαρακτηριστικά η διαταγή: «Επειδή η πόλις των Ανωγείων είναι κέντρο της αγγλικής κατασκοπείας εν Κρήτη και επειδή οι ανωγειανοί εξετέλεσαν τον φόνο του λοχίου φρουράρχου Γενί-Γκαβέ και της υπ’ αυτών φρουράς και επειδή οι Ανωγειανοί εξετέλεσαν το σαμποτάζ της Δαμάστας, επειδή εις Ανώγεια ευρίσκουν άσυλον και προστασίαν οι αντάρται των διαφόρων ομάδων αντιστάσεως και επειδή εκ των Ανωγείων διήλθον και οι απαγωγείς με τον Στρατηγόν Φον Κράιπερ χρησιμοποιήσαντες ως σταθμόν διαμετακομιδής τα Ανώγεια, διατάσσωμεν την ΙΣΟΠΕΔΩΣΙΝ τούτων και την εκτέλεσιν παντός άρρενος Ανωγειανού όστις ήθελεν ευρεθεί εντός του χωρίου και πέριξ αυτού εις απόστασιν ενός χιλιομέτρου». Την δω δεκαμελή ομάδα του ΕΛ.ΑΣ Ανωγείων αποτελούσαν οι κάτωθι: Αρχηγός της ομάδας ήταν ο Εμμανουήλ Μανουράς (Σμαιλομανώλης) Μαζί του πολέμησαν: Εμμανουήλ Νταγιαντάς (Λαμπρινομανώλης) Ιωάννης Πασπαράκης (Γιαννιός της Χρόναινας) Ελευθέριος Αεράκης (Νταρολευτέρης) Χαράλαμπος Φρυσάλης (Φρυσαλοχαραλάμπης) Μανώλης Νταγιαντάς (Νταγιαντομανώλης) Γεώργιος Μανουράς (Γύπαρης) Πέτρος Πασπαράκης (Θοδωροπέτρος) Γεώργιος Ξημέρης (Ξημερογιώργης) Κωνσταντίνος Καφατσής Γεώργιος Νταγιαντάς (Περβολιός) Δημοσθένης Πασπαράκης

Απάνω σου ιδανικά τση λευτεριάς εβάστας,
γι’αυτό και τραυματίστηκες στη μάχη τση Δαμάστας..

(μαντινάδα για τον Νταμπακομανόλη από τον Μύρωνα Σκουλά ή Τζαβελομύρο)

Συμπληρώνονται  72  χρόνια  από  το  σαμποτάζ  της Δαμάστας  το  οποίο  πραγματοποίησαν  στις  8  Αυγούστου  1944  άντρες  της  Ανεξάρτητης  Ομάδος  Ανωγείων  Α.Ο.Α.   έξι  Ρώσοι  και  ο  Άγγλος  υπολοχαγός  Στάνλεϋ  Μος. Το σαμποτάζ της Δαμάστας το οποίο πραγματοποιήθηκε  στον κεντρικό δρόμο Ηρακλείου Ρεθύμνου στη θέση «Δαμαστός». Συμμετείχαν 14 άντρες της Αντίστασης. Οι άντρες αυτοί ήταν

Ουίλιαμ Στάνλεϋ Μος, (επικεφαλής), Νικόλαος Σταυρακάκης ή Αεροπόρος (ΑΟΑ Ανωγείων),  Ι. Κ. Σμπώκος  ή  Κωστακογιάννης, (ΑΟΑ Ανωγείων), Ε. Β. Σπιθούρης, (ΑΟΑ Ανωγείων), Ε. Γ. Κοντόκαλος, (ΑΟΑ Ανωγείων), Κ. Β. Κεφαλογιάννης  ή  Κουντόκωστας, (ΑΟΑ Ανωγείων), Ελευθ.  Ε.  Σκουλάς, (ΑΟΑ Ανωγείων), Ζαχαρ.  Χαιρέτης (Αυγενική), Γεώργ.  Τυράκης (Αμάρι), Γεώργ. Σμπώκος (Άγιος Θωμάς), Ανθυπολοχαγός Βάνυα, (Ρώσος)  Χολιακώφ (Ρώσος)  Φαραφοκώφ (Ρώσος),  Πετρώφ (Ρώσος), Σμακώφ (Ρώσος),  Μπορισώφ (Ρώσος).

Στις  2  και  στις  16  Φλεβάρη  2003  ο  Μανόλης  Σπιθούρης-Νταμπακομανόλης  διηγείται ο   ίδιος  την επιχείρηση  της  8ης  Αυγούστου.  Κάνει  μια  περιγραφή  του  τραυματισμού  του  στο  σαμποτάζ  της  Δαμάστας,  της  περιπέτειάς  του  που  ακολούθησε  καταφεύγοντας  από  σπήλιο  σε  σπήλιο  στις  πλαγιές  του  Ψηλορείτη  και  της  διάσωσής  του.  με  ένα  χειμαρρώδη  λόγο  στην    γλώσσα  του  Νταμπακομανόλη,  σ’εκείνη  την  μοναδική   ντοπιολαλιά  των  Ανωγειανών,  περιγράφεται το  σαμποτάζ  της Δαμάστας,  το  οποίο ήταν  και  ένας  από τους  λόγους  που  ισοπεδώθηκαν  τα  Ανώγεια   σύμφωνα  με  τη  διαταγή του  Γερμανού  διοικητή  στρατηγού  Μίλερ.

αφήγηση  Μανόλη  Σπιθούρη – Νταμπακομανόλη

…στην  ενέδρα  που  στέσαμε  στη  Δαμάστα,  ήμουνα  με  τον  Γιώργη  Τυράκη  δίπλα .  Επέρασε  ένα  γερμανικό  αμάξι,  το  σαμποτάραμε.

Τοσε  βάλαμε  και  στ’αμάξι  απάνω  ήτανε  οι  σκοτωμένοι  κι  επιάσαμε  αιχμαλώτους  τσι  υπόλοιπους.  Με  τσι  πρώτους  πυροβολισμούς  εσκοτοθήκανε  μερικοί  Γερμανοί  και  οι  άλλοι  εγκρεμίζουντανε  και  εμπαίνανε  στο  αμάξι  αποκάτω.

Επήγε  ένας  χωριανός  μου,  (ο  Κοντόκαλος),  να  τσι  σκοτώσει  και  του  φώνιαξα   να  μη  τσι  σκοτώσει  μόνο  να  τσι  πιάσομε  αιχμαλώτους.  Θα  περνούνε  οι  Γερμανοί  να  τσι  θωρούνε  σκοτωμένους.  Ήντα  να  τσι  κάνομε  εμείς  τσι  σκοτωμένους.  Να  τσι  θάψομέ  θελε;  Και  δε  τσι  σκότωσε.

Εκάτσαμε  στη  θέση  αυτή  λιγάκι  και  μια  στιγμή  προβαίρνει  ένα  τεθωρακισμένο  τανκς.  Μας  έβαλε  πυρά.  Ο  Άγγλος  είπε  ότι  τα  πυρά  ήτανε  από  μυδραλιοβόλο.  Μας  έβαλε  πυρά  και  πήγαμε  λίγο  προς  τα  πάνω  για  να  καλυφτούμε.

Από  τη  πάνω  μεριά  είχαμε  αφήσει  τσι  Δαμαστιανούς  ανθρώπους  που  είχαμε  σταματήσει  το  πρωί  που  πιάσαμε  τσι  θέσεις  και  δε  τσι  φήκαμε  να  πάνε  στσι  περιουσίες  τους.

Τσι  στέσαμε  εκια  δα  για  να  χτυπήσομε  εμείς  τσι  Γερμανούς.

Τότες  εβρέθηκα  εγώ  με  τον  Τυράκη  κοντά  κοντά.  Μας  έβαλε  το  τανκς  συνέχεια.  Μου  λέει  ο  Τυράκης  ότι  πρέπει  να  καλυφτούμε.  Επαδέ  δεν  είμαστε  καλυμμένοι,  μου  λέει  ο  Τυρογιώργης.  Βάλε  μια  δεσμίδα  στο  όπλο  να  τηνε  ρίξεις  στο  τανκς.  Αυτό  βέβαια  δεν  το  περνούνε  οι  σφαίρες.  Μόλις  παίξεις  τη  δεσμίδα,  μου  λέει,  θα  κάμομε  το  άλμα  προς  τα  πίσω.  Ο  Τυράκης  θα’παιζε  μετά  με  το  δικό  του  ταχυβόλο  στο  τανκς.  Μόλις  ακούσεις  το  ταχυβόλο,  να’ρθεις  επαδέ  οπίσω  που  θαν  είμαι  εγώ.  Ετσά  το’καμα.  Και  τον  καιρό  που  εσηκώθηκα  να  γυρίσω  απάνω,  παίρνω  το  βλήμα  στην  κοιλιά.

Ένα  βλήμα  από  το  πολυβόλο  του  τανκς  που  ήτανε  μυδράλιο  και  ήσκανε  το  βλήμα  όπου  έπεφτε.  Όντε  με  χτύπησε  ήσκασε  και  στην  κοιλιά  μου.  Το  κατάλαβα  και  του  φωνάζω  του  Τυρογιώργη,  εβάρηκα!  του  λέω.  Και  εβρήκα  μπροστά  μου  ένα  βαγγάκι  κι  εμπήκα  μέσα  και  καλύφτηκα.

Σε  λίγη  ώρα  εσηκώθηκα  και  πήγα  με  τον  Τυράκη  και  τον  Κουντόκωστα  παραπάνω, εκια  δεν  ήτονε  πολλά  πυρά.  Ήρθε  ο  Μος  και  έβγαλε  ένα  επίδεσμο  τετράγωνο,  σα  μια  πλάκα  σαπούνι  και  μου  τονε  βάνει  στην  πληγή.  Με  σύρνει  μαζί  με  τον  Κώστα  τον  Κεφαλογιάννη  και  πήγαμε  παραπέρα  σε  ένα  πρινάρι.  Από  κάτω  ήτανε  αίγες  γιατί  η  κάψα  ήτανε  μεγάλη.  Έκατσα  εγώ  στον  ασκιανό,  στο  πρινάρι.  Εκουβεντιάζαμε  με  τον  Κώστα  και  του’λεγα :

-Σήκω  φύγε,  εμένα  η  υπόθεσή  μου  έληξε,  μόνο  να  μου  χαιρετάς  τσι  αρχηγούς  μας  και  να  πεις  στο  σπίτι  μας  στσι  δικούς  μου  να  μην  στενοχωρούνται,  διότι  εγώ  είμαι  τυχερός  γιατί  χάνομαι  για  την  πατρίδα.

Αυτές  τσι  κουβέντες  είπα  του  Κουντόκωστα  να  πει.  Έκατσα  εκια  πέρα  και  εφέρανε  οι  δικοί  μας  ένα  γάιδαρο  να  με  φορτώσουνε  να  με  πάρουνε  από  κια.  Μόλις  με  βάλανε  απάνω  στο  ζώο  τοσε  λέω  να  με  κατεβάσουνε  κάτω  γιατί  απάνω  στο  γάιδαρο  εκαταχτύπανε  η  πληγή  και  δεν  μπορούσα  να  κάτσω  καθόλου.  Ο  γάιδαρος  ήτανε  ενός  Μαυράκη  Ιωάννη  από  την  Δαμάστα.  Με  κατεβάσανε  από  το  γάιδαρο  και  με  αφήκανε  εκιά.  Μου  δώκανε  ένα  παγούρι  νερό  και  με  αφήκανε  στο  πρίνο.  Οι  δικοί  μας  ελέγανε  ότι  θα  ποθάνω  και  η  πληγή  μου  ήτονε  μεγάλη  και  οι  Ρώσοι  και  ο  Μος  ελέγανε  ότι  δεν  την  βγάνω.  Την  πληγή  μου  την  επίδεσε  ο  Μος  και  ύστερα  με  σκεπάσανε  με  κλαδιά  κι  εφύγανε.

Επήγανε  στο  λημέρι  στην  Μύθια  και  ετραβούσανε  και  τσι  αιχμαλώτους.  Οι  αιχμάλωτοι  ήτανε  και  Γερμανοί  και  Ιταλοί.  Όταν  εφτάσανε  στο  λημέρι  και  είπανε  του  Χριστομιχάλη  τα  γεγονότα  τοσε  βγάνει  φασαρία  γιατί  δεν  με  πήρανε  μαζί  τους.  Είπε  ο  Χριστομιχάλης  ότι  έπρεπε  να  τονε  φέρετε  να  τον  εθάψομε  επαέ  σαν  τον  άνθρωπο. Εγύρισε  πάλι  ο  Κουντόκωστας  με  δικούς  μας  από  το  λημέρι  γιατί  αυτός  ήξερε  που  με  αφήσανε,  να  με  πάρουνε.  Θυμούμαι  πως  ήρθε  κι  ο  Θανάσης  ο  Μαυρόκωστας  και  ο  Πολογιώργης.  Όντε  μ’αφήσανε  οι  αντάρτες  και  φύγανε  εζήτηξα  το  μαντήλι  του  Κουντόκωστα  να  το  βάλω  στην  κεφαλή  μου  γιατί  είχε  πολύ  ήλιο.  Εγώ  του’δωκα  μια  ταμπακέρα  γεμάτη  καπνό.

Στα  πυρά  που  βάλαμε  στο  πρώτο  Γερμανικό  αυτοκίνητο  εσπάσανε  δυο  Γερμανοί  πέρα  προς  τη  Δαμάστα  και  τσι  πήρε  από  πίσω  ο  Κουντόκωστας  με  το  Μος.  Εκλούθουνα  κι  εγώ  αλλά  αυτοί  ήσανε  πιο  νέικοι  και  επηγαίνανε  πιο  μπροστά.

Στο  δρόμο  που  έτρεχα  εσυνάντησα  ένα  Λιβαδιώτη,  Παπά  Μαρή  τονε  λέγανε,  δεν  ήτανε  παπάς  αλλά  τον  ελέγανε  ετσά.

Με  ρώτηξε  ήντα  τρέχει  Μανόλη  και  του’πα  ότι  ζυγώνομε  δυο  Γερμανούς.  Μου  λέει  άντε  να  σου  δώσω  μια  ταμπακιέρα  καπνό  κι  έφυγε.  Ο  Κουντόκωστας  με  τον  Μος  επήγανε  στη  Δαμάστα  κι  επιάσανε  τσι  δυο  Γερμανούς  και  τσι  γυρίσανε  οπίσω.  Εκεινιά  τη  ταμπακιέρα  ήδωκα  στο  Κουντόκωστα.

Ήρθε  να  με  πάρει  ο  Κουντόκωστας  αλλά  εγώ  είχα  μετακουνήσει  από  και  που  μ’αφήκανε.  Εσυνήλθα  και  μού’δωκε  ο  ήλιος  και  σύρθηκα  με  τη  πλάτη  σε  άλλο  τόπο  για  να  βρω  ασκιανό.  Εκατάστρεψα  και  τη  ταυτότητά  μου  για  να  μη  τηνε  βρούνε  οι  Γερμανοί,  να  μάθουνε  ποιος  είμαι.

Είχανε  έρθει  οι  χωριανοί  μας  και  πολλοί  Δαμαστιανοί  να  με  πάρουνε.  Με  γυρεύγανε  αλλά  δε  με  βρίσκανε.  Ο  τόπος  ήτανε  γεμάτος  κλαδιά  και  δε  με  βλέπανε.  Εγώ  τσι  θώρουνα  αλλά  δεν  μπορούσα  να  βγάλω  φωνή.  Έβγαλα  το  μαντήλι  του  Κουντόκωστα  και  το  κούνησα  και  τότες  μ’είδανε.  Ο  δρόμος  ήτανε  ανώμαλος, όλο  χαράκια,  δεν  είχενε  δρόμο.

Τος  είπα  ότι  εγώ  σε  χτήμα  δε  καθίζω,  μόνο  θα  σας  επώ  πως  θα  το  κάνετε  να  με  βγάλετε  από  δω.  Πολλοί  ανθρώποι  θα  μονιάσετε  και  εγώ  δα  πιάσω  από  κάθα  μπάντα  ένα.  Θα  με  σηκώνετε  δυο  από  τα  χέρια  και  δυο  από  τα  πόδια.  Να μην  μπερδένουνε  τα  πόδια  μου  εις  τα  κλαδιά  και  στα  χαράκια.  Να  με  σηκώνετε  στον  αέρα.

Ετσά  το  κάμανε  και  εβγάλασί  με  απάνω.  Με  πήγανε  σε  ένα  σπήλιο    που  τονε  λέμε  Αχερόσπηλιο  στο  Αηδονοχώρι  κοντά.

Ήρθενε  εκιά  ένας  γιατρός  από  τη  Δαμάστα,  ο  Μαρούσης.  Καλός  γιατρός. Ομπρός,  μέχρι  να’ρθει ο  γιατρός,  με  επίδεσε  ένας  από  το  Αστυράκι  που  μού’λεγε  ότι  στον  πόλεμο  στην  Αλβανία  ήτονε  νοσοκόμος.  Μού’δινε  θάρρος  και  μού’λεγε  να  μη  φοβούμαι.  Ήρθε  μετά  ο  Μαρούσης  ο  γιατρός  και  με  ξαναδένει  και  μου  λέει  να  μη  φοβούμαι  και  καλά  πάει  το  τραύμα.  Ωστόσο  κατεβαίνει  και  ένας  γιατρός  χωριανός  μας,  ο  Μανούσος,  του  Κεφαλογιάννη  γαμπρός.  Ήρθε  και  μια  δασκάλα  Περράκη  τη  λέγανε  και  του  γιατρού  του  Μανούσο  η  γυναίκα  η  Ειρήνη.  Η  Ειρήνη  ήτανε  του  Κουντόκωστα  η  αδερφή.  Πιάνουνε  οι  γυναίκες  και  μου  βάνουνε  δυο  μαξελάρια  όφκαιρα  και  με  επιδέσανε  σφιχτά.  Όφκαιρα  μαξελάρια  κι  είχανε  μόνο  το  πανί.  Μόλις  με  επιδέσανε  συνήλθα  αμέσως.  Κι  οι  δυο  γιατροί  ήρθανε  από  πάνω  μου  ύστερα  και  κουβεντιάζανε  για  την  κατάστασή  μου.  Ο  χωριανός  μου  ο  Μανούσος  είπε  στον  Μαρούση  να ανοίξει  λίγο  το  τραύμα να  το  δει.  Και  ανοίγει  το  τραύμα  και  το  θωρεί  ο  χωριανός  μου  γιατρός.  Ο  χωριανός  μου  φοβήθηκε  ότι  δεν  γλιτώνω  και  θα  πεθάνω.  Ο  Μαρούσης  έλεγε  ότι  το  βλήμα  δεν  έχει  περάσει  το  περιτόνιο  και  θα  ζήσω.  Εγώ  επίστεψα  του  Μαρούση.

Με  βάλανε  ύστερα  σε  ένα  φορείο  και  με  πήγανε  στο  Αηδονοχώρι  και  με  βάλανε  στο  σκολειό  μέσα.  Εφέρανε  οι  δασκάλοι  και  οι  δασκάλες  βιόλες  και  μου  βάνανε  στ’αυτιά.

Στο  σκολειό  εξόμεινα  μια  βραδιά.  Το  πρωί  με  παίρνουνε  και  με  πάνε  στον  Καμαριώτη.  Στον  Καμαριώτη  ήρθανε  από  το  χωριό  μερικοί  χωριανοί  και  έπεψε  και  ο  Χριστομιχάλης  Ξυλούρης  κι  άλλους.  Οι  χωριανοί  με  πήρανε  από  τον  Καμαριώτη  και  με  φέρανε  στα  Ανώγεια  στο  σπίτι  μας  κι  έθεκα.  Ήτανε  κατεβασμένοι  οι  καπετάνιοι  να  με  δούνε  αλλά  ήντα  να  με  κάνουνε  εδά  εμένα;  Είχανε  και  το  φόβο  πως  ήθελα ’ρθούνε  οι  Γερμανοί  να  κάψουνε  το  χωριό.  Με  ρωτούνε  εμένα  ο  Δραμουντάνης  ο  Γιώργης  ή  Στεφανογιώργης:

-Που  να  σε  πάμε;  Να  σ’αφήσομε  επαέ,  που  θες  να  σε  πάμε;

-Εκιά  που  θαν  είστε  εσείς  θα  με  πάτε  κι  εμένα,  τος  είπα.

Με  πήρανε  με  το  φορείο  και  με  βγάλανε  απάνω  στο  λημέρι  στη  Μύθια.  Ο  καιρός  έκαμε  μια  τσίκνη  κι  έβρεξε  και  με  βάλανε  μέσα  στο  μοναστηράκι,  στην  εκκλησία  του  Αγίου  Μάμα.  Εκιά  είδα  και  τσι  Ρώσους  που  είμαστε  μαζί  στο  σαμποτάζ  στη  Δαμάστα.  Ήτανε  και οι  αντάρτες,  ο  παπά-Γιάννης,  ο  Χριστομιχάλης  και  όλοι.  Ξαφνικά  έρχεται  μια  είδηση  ότι  γίνεται  μπλόκο  από  5000  Γερμανούς. Ελέγανε  όλοι  ήντα  να  κάνομε  τον  τραυματία,  εμένα  δηλαδή.

Πιο  πέρα  ήτανε  μια  τρύπα,  10  μέτρα  βάθος  και  τοσε  λέω  να  μπω  στη  τρύπα.  Με  βάλανε  μέσα.  Επόμεινε  η  αδερφή  μου  η  Μαρία,  η  αξαδέρφη  μου  η  Κατίνα  η  Καδενιάδαινα,  η  Φροσύνη  και  η  Κατίνα  η  Ξυλούρη  να  με  προσέχουνε.  Τέσσερις  γυναίκες  επομείνανε  να  με  προσέχουνε.  Μέσα  στην  τρύπα  κι  εγώ  κι  αυτές.  Οι  αντάρτες  εφύγανε  και  οι  Γερμανοί  αποπάνω  μας.  Ο  αδερφός  μου  ο  Μιχάλης  μου  κλούθανε  αλλά  εγώ  τον  έδιωξα.  Αυτός  ήθελε  να  μπει  στο  σπήλιο  μέσα.  Ο  Δραμουντάνης  ο  Γιώργης  και  ο  Μιχάλης  ο  Ξυλούρης  δεν  τον  αφήκανε.  Ετουτοσές  δεν  έχει  ζωή  του’πανε.  Καλλιά  να  ποθάνει  ένας  παρά  δυο.  Και  ο  Σταυρακάκης  ο  γιατρός  το’πε.  Θα  τονε  πιάσει  πνευμονικό  σε  μια  ώρα  και  θα  ποθάνει.  Οι  αντάρτες  επήγανε  στσι  Αραβάνες  στο  Αρκάδι.  Έφυγε  και  ο  αδερφός  μου  με  τσι  αντάρτες  και  επόμεινα  εγώ  στην  τρύπα  με  τσι  4  γυναίκες.  Μέσα  στη  τρύπα  εκοιμούμουνε  αλλά  εγροίκουνα  κιόλας.  Και  τα  ζάλα  των  Γερμανών  εγροίκουνα.  Η  τρύπα  από  πάνω  είχε  κλαδιά  αλλά  φαίνεται  σα  το  πηγάδι.  Αν  δε  κατέχεις  φαίνεται  σα  πηγάδι.  Ήρχουντανε  κάθα  μέρα  δυο  πέρδικες  και  κακαρίζανε  από  πάνω  από  τη  τρύπα.  Στα  χείλια  τσι  τρύπας.  Επέτουνα  πέτρες  να  φύγουνε  γιατί  λέω  να  τσι  δούνε  οι  Γερμανοί  να  τσι  σκοτώσουνε  να  ρθούνε  να  τσι  γυρεύγουνε  να  με  βρούνε.  Εγώ  εμπορούσα  να  σηκωθώ  και  δυο  τρεις  φορές  εβγήκα  απάνω  κι  έκατσα, τη  νύχτα.  Την  ημέρα  που  φύγανε  οι  Γερμανοί  από  τη  Μύθια  εγώ  τσ’είδα.

Λέω  των  γυναικών :  -Ανεβαστάξετέ  μου  να  βγω  απάνω  να  κάτσω  λίγο.  Ξεραμένος  από  τη  δίψα.  Και  τσ’είδα  όντε  φεύγανε.  Την  πρώτη  μέρα  που  μπήκαμε  στη  τρύπα  είχαμε  ένα  μπουκάλι  νερό  και  ένα  κομμάτι  κρέας.  Το  κρέας  το’φαγα  γω  οι  γυναίκες  δεν  ετρώγανε  πράμα.  Είχαμε  και  ένα  μπουκάλι  μεγάλο  τσάι,  βρασμένο.  Επίναμε  μια  σταλιά  πότε  πότε.  Οι  γυναίκες  επορίζανε  τη  νύχτα.  Τα  κλαδιά  που  είναι  εκιά  γύρω  κάνουνε  ένα  σόι  καρπό  σα  το  στάρι.  Μαύρο  σα  την  ελιά.  Τότεσας  είναι  η  εποχή  του  κι  είναι  γινωμένος.  Το  καρπό  αυτό  τονε  τρώνε  τα  οζά  βέβαια.  Τα  ρίφια,  τα  στείρα,  όλα.  Επήγαινε  η  αδερφή  μου  τη  νύχτα  κι  έβανε  την  μπολίδα  τσι  και  εχτύπανε  τη  λουτσά  με  ένα  ξυλαράκι  κι  έπεφτενε  ο  λουτσόκαρπος  και  τονε  μάζευε.  Μου  τον  έφερνε,  αλλά  είχενε  φύλλα  μέσα  και  δεν  εμπόρουνα  να  τονε  φάω  με  τα  φύλλα.  Μέσα  στην  τρύπα  τονε  διαλέγαμε  με  τσι  γυναίκες,  και  έτρωγά  τονε,  μού’κανε  καλό.  Επονούσα  πότε  πότε  πολύ  αλλά  μου  δίνανε  οι  γυναίκες  κουράγιο.  Δεν  εμπορούσα  να  τονε  πω  να  φύγουνε  γιατί  ήθελα  να  τσι  πιάσουνε  οι  Γερμανοί.  Όντεν  είδαμε  τσι  Γερμανούς  να  φεύγουνε,  τος  είπα  να  πάνε  στο  χωριό  να  δούνε  ήντα  γίνεται.  Από  κάτω  από  την  τοποθεσία  «Κορίτσι»  τσ’είδαμε  να  φεύγουνε.  Την  τοποθεσία  των  Μανουράδων.  Εκιά  στο  Κορίτσι  επηγαινόρχουντανε  οι  Γερμανοί.  Είπα  των  γυναικών  να  με  βγάλουνε  να  ξαπλώσω  στον  ήλιο  και  αποκοιμήθηκα.  Ή  που  κοιμήθηκα  ή  ελιγομαριάστηκα.  Γροικώ  την  αδερφή  μου  κι  έλεγε  των  αλλονών  γυναικών :

-Επόθανε  ο  αδερφός  μου  μανά  μου !

Εγώ  την  άκουσα  και  εσκέφτηκα :  Η  αδερφή  μου  θαρρεί  πως  επόθανα !  Τσι  λέω  ότι  δεν  επόθανα  μόνο  μη  με  κλαις,  μόνο  θέλω  νερό !

-Εγώ  θα  σου  φέρω  άμα  βραδιάσει,  μου’πε.

Και  επήγε  το  βράδυ  και  μού’φερε  νερό  από  την  πηγή.

Οι  γυναίκες  μετά  που  μου  φέρανε  το  νερό  εφύγανε  στο  χωριό.  Εγώ  αφού  είχα  νερό  δε  μ’ένοιαζε  που  επόμεινα  αμοναχός.  Επήγανε  να  φέρουνε  φαγητό  γιατί  επεινάσαμε  πολύ  τσι  8  μέρες  που  εκάμαμε  στην  τρύπα.  Εγυρίσανε  και  εφέρανε  το  πηχτό  γάλα  του  κουτιού,  ήτανε  και  οζά  και  επιάσαμε  μια  κατσίκα  και  εσφάξαμέ  τη.  Ο  αδερφός  μου  ήρθε  και  την  έσφαξε  ο  Γιάννης  ο  Σπιθούρης.  Η  αίγα  ήτονε  του  Μπαμπακονικόλα.  Ετότες  μού’πανε  οι  γυναίκες  ότι  οι  Γερμανοί  εκάψανε  τα  Ανώγεια  και  τα  σπίτια  μας,  όλα.

Εγώ  εστενοχωρήθηκα.  Εκατό  χρονώ  σπίτι  ήτανε  το  σπίτι  μας  και  το  κάψανε.

Εγυρίσανε  κι  οι  αντάρτες  ύστερα  από  τσι  Αραβάνες  και  με  βάλανε  στην  εκκλησία,  στον  Άγιο  Μάμα.  Ανάψανε  φωτιά  και  εμαγερεύγανε.  Ήτανε  και  ο  Κάββος  ερχομένος  από  την  Μέση  Ανατολή  και  δυο  τρεις  χωροφύλακες  σκοποί.  Μια  μέρα  θωρούνε  οι  σκοποί  Γερμανούς.  Ο  Κάββος  εφώναξε  ότι  οι  Γερμανοί  είναι  μια  μικρά  δύναμη.  Τον  τραυματία  να  πάρετε !  φωνάζει.  Οι  Γερμανοί  μας  εβάλανε  πυρά.  Επέσανε  τα  πυρά  στα  πόδια  μας !  Όλμοι  ήσανε  κι  είχανε  φτερά  και  εχτυπούσανε  τα  καψούλια  και  δεν  εσκούσανε.  Εμένα  με  σήκωνε  ο  Κίκης  ο  Σκουλάς  με  τέσσερις  άλλους  στο  φορείο  και  εγυρίσαμε  την  άλλη  μπάντα  του  βουνού  να  μη  μας  χτυπούνε  οι  όλμοι.  Επέσανε  δυο  τρεις  όλμοι  στα  πόδια  μας  και  δεν  εσκάσανε.

Από  την  πίσω  μπάντα  του  βουνού  με  σήκωσε  μοναχός  του  ο  Καλλέργης  ο  Νικηφόρος  στους  ώμους  του  και  μαζί  με  τον  Βρέντζο  τον  Τηγανίτη  με  πήγανε  σε  μια  άλλη  τρύπα  στον  Κάστελλο  στην  Ασφενταμιά.  Την  τρύπα  την  εκάτεχε  ο  Τηγανίτης.   Ήρθενε  πάλι  η  αδερφή  μου  με  την  Μαρία  τσι  Φωτεινιάς  και  εκάμαμε  εκιά  μια  μέρα.

Ήρθε  και  ο  αδερφός  μου  ο  Μιχάλης  και  μας  είπε  να  κάτσουμε  και  αυτός  θα  πάει  στα  Ζωνιανά  να  βρει  αθρώπους  να’ρθούνε  να  με  πάρουνε.  Ο  αδερφός  μου  επήγε  στα  Ζωνιανά,  και  βρίσκει  τσι  Ζωνιανούς  και  ναλώνει  τσι  και  βγήκανε  πολλοί.  Με  πήρανε  και  με  κατεβάσανε  στα  Ζωνιανά.  Δε  μ’αφήκανε  στο  χωριό  αλλά  με  πήγανε  στου  Σφεντόνη  την  τρύπα.  Σε  άλλο  σπήλιο  με  βάλανε.  Από  τρύπα  σε  τρύπα  με  πηγαίνανε.  Ο  σπήλιος  είναι  μεγάλος  και  έχει  κρούσταλλα  μέσα.  O  καιρός  ήτονε  καλός  και  επόριζα  στον  ήλιο.  Κάτω-κάτω  ήτονε  μια  βρύση  κι  έτρεχε  καλό  νερό  και  με  πήγανε  και  πλύνομαι  και  πίνω  νερό.  Από  και  με  μεταφέρανε  στου  Σφυρή  το  Μετόχι  στη  Λιβάδα,  δίπλα  στσι  Χαλέπας  το  μοναστήρι.  Έφαγα  κιοφτέρια  ένα  πιάτο  κι  αρρώστησα.  Επήγανε  και  φέρανε  το  γιατρό  από  το  μοναστήρι  τσι  Χαλέπας.  Ο  Δακανάλης  ο  χωριανός  μας.  Μου’κανε  καλό.  Είπε  να  με  βάλουνε  σε  ένα  χτήμα  να  με  πάνε  στο  μοναστήρι.

Ο  ηγούμενος,  Δακανάλης  κι  αυτός,  με  περιποιήθηκε.  Έμεινα   πέντε  έξι  μέρες  κι  εγίνηκα  καλά.  Εσηκώθηκα  και  η  οικογένειά  μας  ήτονε  κατεβασμένη  στο  χωριό  την  Αξό.  Στην  Αξό  είχαμε  γνωστούς  και  τσι  κονέψανε  εκιά  μετά  που  κάψανε  οι  Γερμανοί  το  χωριό.  Επήγα  στην  Αξό  και  εβρήκα  τσι  δικούς  μου.  Μετά  που  φύγανε  οι  Γερμανοί  επήγα  στο  Ηράκλειο  να  δω  ένα  συγγενή  μου  που  ήτονε  στην  κλινική  του  Γιαμαλάκη.  Τον  ελέγανε  Σπιθουρομανόλη.  Πιάνει  και  με  χαιρέτανε  ο  Σπιθουρομανόλης.  Μου  λέει :

-Ήντά’χεις  επαδέ  στο  χέρι ;

Είχα  ένα  γρομπαλάκι.  Του  λέω  όντε  μου  βαρήκανε  οι  Γερμανοί  με  πήρε  ένα  βλήμα  και  στο  χέρι  μα  δε  με  πειράζει.  Ο  συγγενής  μου  λέει  ότι  πρέπει  να  το  βγάλομε.  Φωνάζει  του  Γιαμαλάκη  και  του  δείχνει  το  χέρι  μου  με  το  βλήμα.  Ο  Γιαμαλάκης  έπιασε  και  μου  το’σκισε  και  το’βγαλε.

Ακόμη  φαίνεται  η  ψαλιδιά  μα’γω  δε  φέγγω  να  την  ιδώ.

Θυμούμαι  η  αδερφή  μου  που  είχενε  τάξει  στον  Άγιο  Μάμα  ένα  μανουάλι  για  τα  κεριά  να  με  κάνει  καλά.  Το  πήγαμε  στην  εκκλησία  κι  είναι  τώρα  εκειδά…

Περιγραφή του εγχειρήματος του Σαμποτάζ της Δαμάστας

(Πως περιγράφεται στην Έκθεση επί της δράσεως της Ενόπλου Ομάδος Αντιστάσεως Ανωγείων)

Το σοβαρότερο επιθετικό ενχείρημα (σαμποτάζ) Κρήτης εις χωριόν Δαμάστα Μαλεβυζίου

Την νύχτα της 7ης προς την 8ην Αυγούστου 1944 κατόπιν διαταγής του συμμαχικού στρατηγείου Μέσης Ανατολής, επιθυμούντος να χτυπηθεί το Γερμανικόν τμήμα ασφαλείας της μοναδικής αμαξιτής αρτηρίας της ενούσης τας πόλεις Ηρακλείου Ρεθύμνης – Χανίων, συνεκροτήθη τμήμα Σαμποτάζ, υπό ανδρών της Ανεξαρτήτου Ανταρτικής Ομάδος Ανωγείων υπό τον Νικόλ. Γ. Σταυρακάκην, εκ των ανταρτών :

1. Ι. Κ. Σμπώκον ή Κωστακογιάννην

2. Ε. Β. Σπιθούρην

3. Ε. Γ. Κοντόκαλον

4. Κ. Β. Κεφαλογιάννην ή Κουντόκωσταν

5. Ελευθ. Ε. Σκουλάν

6. Εξ Ρώσοι απελευθερωθέντες αιχμάλωτοι και δρώντες από μακρού χρόνου μετά της ομάδος Ανωγείων και υπό τας διαταγάς αυτής.

Ολόκληρον το απόσπασμα ετέθη υπό τας διαταγάς του Βρεττανού Λοχαγού ΜΟΣ ΜΠΙΛ, όστις είχεν μεθ’εαυτού και τους κάτωθι :

1. Ζαχαρ. Χαιρέτης εξ Αυγενικής Μαλεβυζίου

2. Γεώργ. Τυράκης εξ Αμαρίου

3. Γεώργ. Σμπώκος εξ Αγίου Θωμά.

Το ως άνω απόσπασμα εγκατέστησεν ενέδραν επί της καμπής της οδού Ηρακλείου Ρεθύμνης και εις απόστασιν 1300 μέτρων δυτικώς του χωρίου Δαμάστα Μαλεβυζίου. Ολόκληρος η δύναμις της Ενόπλου Ομάδος Ανωγείων ετέθη εν επιφυλακή και εις επικαίρους θέσεις δια να υποστηρίξη το συμπτυχθησόμενον απόσπασμα μετά την εκπλήρωσιν της αποστολής του.10

Ι. ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ

Την πρωίαν της 8ης Αυγούστου, αφού απεμονώθησαν οι κινηθέντες κάτοικοι του χωρίου Δαμάστας, ως και πάντες οι διερχόμενοι εκ της περιφερείας εκείνης εντός χαράδρας παρακειμένης και επιτηρούμενοι εν αυτή, το Απόσπασμα ετοποθέτησεν αντιαρματικήν νάρκην εις την καμπήν ακριβώς της οδού, κατέλαβεν θέσεις κατά μήκος ταύτης και ανέμενεν την άφιξιν του Γερμανικού Αποσπάσματος ασφαλείας της οδού, των ανδρών αυτού καταλαβόντων επικαίρους θέσεις πέριξ της θέσεως υπονομεύσεως της οδού.

Την 17.45 ώραν ακριβώς έφθασαν εις τον τόπον της ενέδρας προερχόμενα εξ Ηρακλείου τρία αυτοκίνητα μετά δυνάμεως 18 Γερμανοιταλών, του πρώτου ανατιναχθέντος υπό της νάρκης και των λοιπών αχρηστευθέντων, φονευθέντων εν ταυτώ τριών Γερμανών στρατιωτών και τεσσάρων Ιταλών, των λοιπών συλληφθέντων αιχμαλώτων αποδεκατισθείσης συνεπώς ολοκλήρου της εχθρικής δυνάμεως, δια των ομαδικών πυρών όλων των όπλων, κατόπιν αιφνιδιαστικής επιθέσεως.

Μετά ταύτα το απόσπασμα επεδόθη εν σπουδή εις την εκκαθάρισιν της οδού εκ των υπολειμμάτων των αναφλεγέντων αυτοκινήτων, των αιχμαλώτων μεταφερθέντων και φυλασσομένων εις ασφαλές μέρος, των δε ανδρών του αποσπάσματος καταλαβόντων εκ νέου τας θέσεις των εν αναμονή αφίξεως του αποσπάσματος ασφαλείας οδού.

ΙΙ. ΔΕΥΤΕΡΑ ΦΑΣΙΣ ΤΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ

Την 08.30 περίπου ώραν ο παρατηρητής του Αποσπάσματος εκ της κατευθύνσεως του Ηρακλείου ανήγγειλεν δια συνθήματος την άφιξιν του Γερμανικού αποσπάσματος ασφαλείας της οδού, αποτελουμένου εξ ενός Τεθωρακισμένου αυτοκινήτου, διαθέτοντος δύο πολυβόλα και εξ ενός μεγάλου στρατ/κού αυτ/του μετά γερμανικής δυνάμεως 45 περίπου ανδρών.

Ευθύς ως προσήγγισεν το αυτοκίνητον εις τας θέσεις των ενεδρευόντων ανδρών, ο Βρετανός Λοχαγός ΜΟΣ ΜΠΗΛ, ό και επί κεφαλής του αποσπάσματος διέταξεν την εκτέλεσιν ομαδικών πυρών εξ εγγυτάτης αποστάσεως δι’όλων των όπλων και των ταχυβόλων, εναντίον αμφοτέρων των οχημάτων, εξουδετερωθείσης αυτοστιγμή της μεταφερομένης επ’αυτοκινήτου δυνάμεως, χωρίς να δυνηθή να κάμη χρήσιν των όπλων της, του Τεθωρακισμένου όμως οχήματος εκτελούντος πυρά δια των πολυβόλων του προς όλας τας κατευθύνσεις.

Ο Βρετανός Λοχαγός ΜΟΣ ΜΠΗΛ με αξιοθαύμαστον πραγματικώς ψυχραιμίαν και θάρρους δι ενός άλματος έφθασεν εις απόστασιν 10 μέτρων εκ του οχήματος και δια του ταχυβόλου του εφόνευσεν τον χειριστήν του ενός Πολυβόλου του Τεθωρακισμένου οχήματος και μετά ταύτα ησχολήθη με την λήψιν φωτογραφιών της εξελισσομένης Μάχης.

Δια συστηματικών ενεργειών των ανδρών του αποσπάσματος επετεύχθη η κύκλωσις του Τεθωρακισμένου οχήματος και καθ ην στιγμήν επέκειτο η καταστροφή τούτου, πράγμα όπερ αντελήφθη ο χειριστής του εκινήθη ολοταχώς όπισθεν με κατεύθυνσιν προς το Ηράκλειον, ότε και το ημέτερον Απόσπασμα παραλαβών μεθ’εαυτού τους αιχμαλώτους και εκ των Λαφύρων τον οπλισμόν και τα πυρομαχικά, επανήλθεν εις την βάσιν εξορμήσεώς του, εις το Λιμέρι Ανωγείων.

Κατά το εγχείρημα τούτο επεδείξαντο εξαιρετικήν ψυχραιμίαν άπαντες οι λαβόντες μέρος εις το Απόσπασμα ιδιαιτέραν δε αυτοθυσίαν και ηρωισμόν ο Κωνστ. Β. Κεφαλογιάννης, δι ό και επροτάσθη υπό της Αγγλικής Υπηρεσίας δια παράσημον.

Κατά την επιχείρησιν ταύτην αι απώλειαι της Ανεξάρτ. Ανταρτ. Ομάδος Ανωγείων ήσαν:

Ν Ε Κ Ρ Ο Ι: Εις Ρώσος Στρατιώτης

ΤΡΑΥΜΑΤΙΑΙ: 1) Εμμαν. Σπιθούρης

2) Κωνστ. Β. Κεφαλογιάννης ή Κουντόκωστα

Δείτε στο παρακάτω βίντεο τον ίδιο τον αείμνηστο πλέον Εμμανουήλ Σπιθούρη ή Νταμπακομανώλη να αναφέρεται σε εκείνες τις συγκλονιστικές ημέρες, σε αφιέρωμα τότε του τηλεοπτικού σταθμού “SevenX”