Θεσσαλονίκη 1997 στο καφέ του Μύλου ,έγινε μια συζήτηση ένα απόγευμα με αφορμή Κάποιες συναυλίες “αντί Βαλεντινιακού” χαραχτήρα. Σκεφτήκατε ποτέ ότι υπάρχει Προστάτης Άγιος του Πυροβολικού και δεν υπάρχει Άγιος προστάτης του έρωτος ;
Τον έρωτα αυτό το ευχάριστο βάσανο που κάθε άνθρωπος θα αντιμετωπίσει από θέση αδυναμίας. Θα χρειαστεί ένα αποκούμπι για να ανάψει ένα κερί με την Ψευδαίσθηση έστω μιας βοήθειας. Έτσι περίπου άρχισε η ιδέα Μαζί με το Γιώργο Κοκκινάκο, ένα φίλο καλλιτέχνη ψυχίατρο για τη δημιουργία μιας κίνησης για την “ανακάλυψη” του Αγίου Υακίνθου.
Αφού καταλήξαμε μετά από πολλές κουβέντες βρήκαμε το χώρο πάνω στο Ψηλορείτη στα 1260 μέτρα Υψόμετρο ανάμεσα σε αρχαία δέντρα στην τοποθεσία φούρνοι.Μέσα στην Αγκαλιά ενός βράχου οκτώ χιλιόμετρα από τα Ανώγεια. Πήγαμε στο Μητροπολίτη Ρεθύμνου Άνθιμο να συζητήσουμε την ιδέα. Παραξενεύτηκε αρχικά, ωστόσο το επιχείρημα που τον έπεισε και τον Ενθουσίασε ήταν το αν ο έρωτας δεν είναι θεϊκή επίσκεψη τι άλλο μπορεί να είναι; Όταν ο θεός σε θεωρεί έτοιμο σου στέλνει τον “έρωτα προξενητή” και σε σμίγει με το Αγαπημένο πρόσωπο για να γεννήσεις το τρίτο για την συνέχεια του θαύματος της ζωής.
Πήραμε την έγκριση και την υπόσχεση ότι θα ερχόταν ο ίδιος να θρονιάσει το ναό. Έτσι και έγινε. Ο φίλος μας ο Σταύρος ο Βιδάλης αρχιτέκτονας από την Αθήνα ανέλαβε.Κατέβηκε στα Ανώγεια να σχεδιάσει το ναό και τον περιβάλλοντα χώρο και να επιβλέψει την ανοικοδόμηση. Η απόφαση ήταν να γίνει ένας πρωτότυπος ναός κυκλικός όπως είναι τα Μητάτα των βοσκών. Μια τέχνη γνωστή από την εποχή των Μινωιτών μόνο με πέτρα πάνω στην πέτρα και χωρίς συνδετικό υλικό. Οι τεχνίτες ο Γιάννης Νταγιαντάς που χωρίς εκείνον ήταν αδύνατο να τελειώσει το έργο με τόση κομψότητα και ακρίβεια και τέσσερις χτίστες από τη βόρεια ήπειρο.Ο Δημήτρης ο αρχιμάστορας καθόταν ολόκληρη την πρώτη μέρα σκεφτικός εξετάζοντας τις πέτρες .
Προσπαθώ να “Ακούσω” την πέτρα είπε στον αρχιτέκτονα και την επόμενη μέρα του δήλωσε : την άκουσα την πέτρα κύριε Σταύρο και δυστυχώς για αυτήν θα πρέπει να “κλάψει” πολύ για να πάει στη θέση της! Μάστοροι ,εργάτες, φίλοι, αδέρφια, όλοι σε μια ατμόσφαιρα χαράς. Σε τρεις μήνες ο ναός ήταν έτοιμος!
Σχεδιάσαμε τα πρώτα Υακίνθεια*Αφιερωμένα με τη βοήθεια την Ντόρας Ρίζου μιας δυνατής προσωπικότητας στο χώρο της δισκογραφίας Αφιερωμένα στο Μάνο Χατζιδάκι.
Η πρώτη νότα που ακούστηκε στο χώρο του θεάτρου ήταν από την φυσαρμόνικα του Μανόλη Μπαρδάνη “χάρτινο το φεγγαράκι”. Με κεριά και λάμπες Κρεμασμένες στα κλαδιά των δέντρων. Ήταν μεγάλη η επιτυχία !Δυο χιλιάδες άνθρωποι ανέβηκαν στον Ψηλορείτη!
Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Αλκίνοος Ιωαννίδης (ο οποίος έγραψε ένα τραγούδι για τον άγιο Υάκινθο), Μαριω, Λιζέτα Καλημέρη,Θανασης Γκαιφυλιας, Μιλτος Πασχαλίδης, Κώστας Καλδάρας, Βαγγελης Γερμανός,,Ψαραντωνης ,Χρήστος Θηβαίος, Μπαρδανης Μανόλης παρόντες !
Η ιδέα ήταν πρωτότυπη φρέσκια και βρήκε αποδοχή. Μίλησαν με θέρμη στην τηλεόραση στο Mega ο πρύτανης Γιώργος Γραμματικάκης, ο Κώστας Τσοκλης Ο ζωγράφος, η Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα ,Διευθύντρια της εθνικής πινακοθήκης,ο Σεραφείμ Φυντανίδης Διευθυντής της Ελευθεροτυπίας ,ο Σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος η συγγραφέας Μάρω Βαμβουνάκη ,η Μεγάλη ποιήτρια Κική Δημουλά ,ο Σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής και άλλα πρόσωπα.
Ακολούθησαν είκοσι χρόνια αδιάκοπα οι γιορτες των Υακινθείων Εκδηλώσεων πολιτισμού βασισμένες στις τέχνες που εκπορεύονται από τα αισθήματα της αγάπης με θεατρικές και μουσικές παραστάσεις.Λαϊκή Αγορά με τα δώρα του Ψηλορείτη.Ήταν μια πολύχρωμη γιορτή στο πουθενά.
Ο Οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος μας έστειλε επιστολή ενθαρρύνοντας την προσπάθεια μας μια επιστολή που το κείμενο της σκαλίσαμε σε ένα βράχο δίπλα στο ναό. Αργότερα το 2002 ήρθε στον Άγιο Υάκινθο προσκυνητής, επιβεβαιώνοντας το δίκαιο της προσπάθειας. Παρότρυνε τους νέους να Παντρεύονται στον άγιο της αγάπης.
και δώρησε ένα καντήλι από την Κωσταντινούπολη που συνεχώς καίει από τότε πάνω από την αγιογραφία του Υακίνθου. Δεν είμαστε το αντίθετο του αγίου Βαλεντίνου έχουμε όμως διάφορες. Εκείνοι Έμαθαν να περιγράφουν το αίσθημα με λουλούδια με τις καρδούλες , με όρκους και βαρύγδουπες ευχές, “θα σ’ αγαπώ για πάντα”, εμείς του Υακίνθου στοχεύουμε στο να “νιώσουμε” το αίσθημα και έχουμε κατά νου εκείνους που δεν το βρήκαν. Εμείς παίρνουμε το χέρι της αγαπημένης και την οδηγούμε στον κήπο με τις τριανταφυλλιές εκείνοι κόβουν τα τριαντάφυλλα και τα πηγαίνουν στις αγαπημένες τους.Στον άγιο Υάκινθο ανάβουμε δύο κεριά ένα στην ανάμνηση και ένα στην προσδοκία , αν δεν Φωτίσουμε το παρελθόν μας το μέλλον δεν μας εμπιστεύεται..
Φέτος συμπληρώθηκαν 20 χρόνια.Στις τρεις του Ιούλη γιορτάζει ο Άγιος Υάκινθος. Την παραμονή Δευτέρα το βράδυ Θα γίνει νυχτερινή λειτουργία. Μέσα στην κατανυκτική ατμοσφαίρα Θα λειτουργήσει ο πάτερ Ανδρέας Κεφαλογιάννης με μόνο φως το φεγγάρι και τα αστέρια. Μετά τη λειτουργία θα ακολουθήσει συναυλία από τους “Θύραθεν”.Ένα σύνολο δέκα γυναικείων φωνών Του μουσείου λαϊκών οργάνων Κρουσώνα που θα τραγουδήσει ιερά δημοτικά τραγούδια και θρησκευτικούς Ύμνους .Όσοι θα έρθετε Θα ζήσετε μια μοναδική εμπειρία. Η λειτουργία θα αρχίσει κατά τις 9 το βράδυ .
Υ γ:Καλού κακού πάρτε και μια ζακέτα
*Φέτος δεν θα πραγματοποιηθούν τα Υακίνθεια θα γίνουν εργασίες ανακαίνισης του χώρου και επανεκκίνησης από του χρόνου
Του Λουδοβίκου των Ανωγείων
Δημοσιεύθηκε σε: Πολιτισμός
Ξεκινάει η διαδικασία για ένταξη στη ρύθμιση των 120 δόσεων, για ληξιπρόθεσμες οφειλές στον ΟΓΑ
02/07/2018
Ενημερώνουμε τους ασφαλισμένους του ΟΓΑ, ότι άνοιξε η φόρμα υποβολής αιτήσεων για ένταξη στη ρύθμιση των 120 δόσεων, για ληξιπρόθεσμες οφειλές. Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να επικοινωνήσουν με το λογιστή τους για υποβολή αίτησης στην παραπάνω ρύθμιση. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε στην ανταποκρίτρια του ΟΓΑ στα Ανώγεια, Γεωργία Πλουσή.
Δημοσιεύθηκε σε: Τοπικά
Το Κ.Κ.Ε αποχαιρετάει τον Μιχάλη Φαρσάρη- Λάτρης των Ανωγείων και σύζυγος της Κρήτης Σμπώκου
02/07/2018
Στα τιμημένα χώματα της Κρήτης αναπαύεται από σήμερα το μεσημέρι ο αγωνιστής, ο επιστήμονας, ο άνθρωπος, ο πατριώτης, ο κομμουνιστής Μιχάλης Φαρσάρης (σύζυγος της Κρήτης Σμπώκου, του Σμπωκογιάννη) που έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών. Ο Μιχάλης Φαρσάρης με σπουδαία καριέρα στην δικηγορία, όπου διετέλεσε για περισσότερη από μια δεκαετία και πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Ηρακλείου, μένει στη μνήμη μας και για την σπουδαία αντιδικτατορική δράση που ανέπτυξε τόσο ο ίδιος όσο και η σύντροφος της ζωής του, Κρήτη, ενώ μεγάλη ήταν η αγάπη του για τα Ανώγεια, τα οποία λάτρεψε και αγαπήθηκε και ο ίδιος θερμά.
Ανακοίνωση εξέδωσε το Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέροντας τα εξής για την απώλεια του:
«Το ΚΚΕ με βαθιά θλίψη αποχαιρετά το σύντροφο Μιχάλη Φαρσάρη. Παιδί αγροτικής οικογένειας γεννήθηκε το 1931 στο Μέσα Λασίθι του Οροπεδίου Λασιθίου. Μαθητής στο Ηράκλειο το 1948 συνδέθηκε με τους παράνομους κομμουνιστές στην πόλη του Ηρακλείου και άρχισε την αγωνιστική του πορεία, που από τότε θα είναι αδιάκοπη ως και το θάνατό του.
Σε ηλικία 18 χρόνων, πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Νομική, όπου ήρθε σε επαφή με το λαϊκό κίνημα, στα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια με παράνομο το ΚΚΕ και με ένταση της καταστολής από το αστικό κράτος.
Συνέβαλλε στην ανάπτυξη διεκδικητικού κινήματος των φοιτητών της Νομικής και ιδιαίτερα πρωτοπόρησε στο Σύλλογο Κρητών Σπουδαστών Αθήνας, στον οποίο εκλέχτηκε πρόεδρος. Στα πλαίσια της Νεολαίας της ΕΔΑ χρεώθηκε την ευθύνη της καθοδήγησης όλων των τοπικών σπουδαστικών συλλόγων της Αθήνας, ενώ είχε αποφασιστική συμβολή στην ίδρυση της Ομοσπονδίας Τοπικών Σπουδαστικών Συλλόγων Ελλάδας.
Για την αγωνιστική του δράση εξορίστηκε στον Αη-Στράτη για 5 χρόνια. Με την επιστροφή του από την εξορία συνέχισε αμείωτα την αγωνιστική του πορεία. Εκλέγεται το 1965 στο Α’ Συνέδριο μέλος του Κεντρικού της Συμβουλίου της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη. Η παραμονή της κήρυξης της δικτατορίας τον βρήκε μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Ηρακλείου της ΕΔΑ ενώ ταυτόχρονα δικηγορούσε πάντα στο πλευρό των λαϊκών αγωνιστών.
Συνέχισε την αγωνιστική του δράση και την περίοδο της μεταπολίτευσης, μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, στα ψηφοδέλτια και τους συνδυασμούς που αυτό στήριξε. Το 1979 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου. Το 1998 και το 2002 τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΚΚΕ στις νομαρχιακές εκλογές και εκλέχτηκε νομαρχιακός σύμβουλος Ηρακλείου. Διετέλεσε, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της ΕΕΔΥΕ και στο Διοικητικό Συμβούλιο του παραρτήματος Ηρακλείου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.
Τα δύσκολα χρόνια της αντεπανάστασης και της προσπάθειας διάλυσης του Κόμματος από τον οπορτουνισμό, ο σύντροφος Μιχάλης, κράτησε ψηλά τη σημαία του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και είχε ιδιαίτερη συμβολή στην ανασυγκρότηση των κομματικών οργανώσεων και την ανασύνταξη του λαϊκού κινήματος στο νομό Ηρακλείου.
Ο σύντροφος Μιχάλης Φαρσάρης ως το τέλος της ζωής του υπεράσπισε το Κόμμα και τίμησε τον τίτλο του μέλους του Κόμματος.
Το ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στη γυναίκα, τα παιδιά και τους οικείους του.
Με ανακοίνωσή της επίσης η Τομεακή Επιτροπή Ηρακλείου του ΚΚΕ με βαθιά θλίψη αποχαιρετά τον σύντροφο Μιχάλη Φαρσάρη, σημειώνοντας «έφυγε σήμερα από τη ζωή ένας τίμιος, ηθικός και αγαπητός λαϊκός αγωνιστής, στέλεχος του ΚΚΕ ως τον θάνατό του».
«Ο σύντροφος Μιχάλης Φαρσάρης -συνεχίζει η ανακοίνωση- παιδί αγροτικής οικογένειας γεννήθηκε το 1931 στο Μέσα Λασίθι του Οροπεδίου Λασιθίου. Μαθητής στο Ηράκλειο το 1948 συγκλονίστηκε από την καταδίκη σε θάνατο από το έκτακτο στρατοδικείο Ηρακλείου και την εκτέλεση των δύο νεαρών Επονίτισσων, των Βαγγελιώ Αρμενάκη και Βαγγελιών Φωτιάδου μαζί με ακόμα 3 συντρόφους τους, με την κατηγορία της παράνομης έκδοσης «κομμουνιστικών εντύπων». Την εποχή αυτή συνδέθηκε με τους παράνομους κομμουνιστές στην πόλη του Ηρακλείου και άρχισε την αγωνιστική του πορεία που από τότε θα είναι αδιάκοπη ως και το θάνατό του.
Σε ηλικία 18 χρόνων, πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Νομική, όπου ήρθε σε επαφή με το λαϊκό κίνημα, στα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια με παράνομο το ΚΚΕ και με ένταση της καταστολής από το αστικό κράτος. Έγινε μέλος της ΕΔΑ και της νεολαίας της με την ίδρυση τους, των οποίων βασικός κορμός ήταν μέλη και στελέχη του ΚΚΕ.
Συνέβαλλε στην ανάπτυξη διεκδικητικού κινήματος των φοιτητών της Νομικής και ιδιαίτερα πρωτοπόρησε στο Σύλλογο Κρητών Σπουδαστών Αθήνας, στον οποίο εκλέχτηκε πρόεδρος. Στα πλαίσια της Νεολαίας της ΕΔΑ χρεώθηκε την ευθύνη της καθοδήγησης όλων των τοπικών σπουδαστικών συλλόγων της Αθήνας ενώ είχε αποφασιστική συμβολή στην ίδρυση της Ομοσπονδίας Τοπικών Σπουδαστικών Συλλόγων Ελλάδας.
Την περίοδο αυτή η δίκη και η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και των 3 συντρόφων του αποτέλεσε τον δεύτερο κορυφαίο σταθμό που διαμόρφωσε την αγωνιστική, κομμουνιστική στάση ζωής του συντρόφου Μιχάλη. Σε απάντηση αυτής της αγωνιστικής του δράσης το αστικό κράτος τον αντάμειψε με εξορία 5 χρόνων στον Αη-Στράτη.
Με την επιστροφή του από την εξορία συνέχισε αμείωτα την αγωνιστική του πορεία. Εκλέγεται το 1965 στο Α’ Συνέδριο μέλος του Κεντρικού της Συμβουλίου της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, η οποία ήταν συνέχεια της Νεολαίας της ΕΔΑ. Η παραμονή της κήρυξης της δικτατορίας τον βρήκε μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Ηρακλείου της ΕΔΑ ενώ ταυτόχρονα δικηγορούσε πάντα στο πλευρό των λαϊκών αγωνιστών.
Ο σύντροφος μας την περίοδο της μεταπολίτευσης, πάντα πιστός στις αρχές και την ιδεολογία του Κόμματος της εργατικής τάξης, συνέχισε τη δράση του μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, τα ψηφοδέλτια και τους συνδυασμούς που αυτό στήριξε. Το 1979 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου. Το 1987 εκλέχτηκε Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου για τρεις συνεχόμενες τριετίες έως το 1996. Το 1998 και το 2002 τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΚΚΕ στις νομαρχιακές εκλογές και εκλέχτηκε νομαρχιακός σύμβουλος Ηρακλείου. Διετέλεσε, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της ΕΕΔΥΕ, καθώς και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Επιτροπής Ειρήνης Ηρακλείου, τμήμα της ΕΕΔΥΕ. Ενώ αλλεπάλληλες θητείες εκλέχτηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο του παραρτήματος Ηρακλείου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.
Τα δύσκολα χρόνια της αντεπανάστασης και της προσπάθειας διάλυσης του Κόμματος από τον οπορτουνισμό ο σύντροφος Μιχάλης κράτησε ψηλά τη σημαία του μαρξισμού-λενινισμού και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Ως μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Ηρακλείου τα χρόνια 1989-1991, ως αντιπρόσωπος στο κρίσιμο 13οσυνέδριο αλλά και στην Νομαρχιακή Επιτροπή Ηρακλείου του Κόμματος μετά το 1991 συνέβαλλε στην πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό και τη διάχυση του ΚΚΕ στον τότε ενιαίο «Συνασπισμό». Είχε ιδιαίτερη συμβολή στην ανασυγκρότηση των κομματικών οργανώσεων και την ανασύνταξη του λαϊκού κινήματος στο νομό Ηρακλείου.
Ο σύντροφος Μιχάλης Φαρσάρης ως το τέλος της ζωής του υπεράσπισε το Κόμμα και τίμησε τον τίτλο του μέλους του Κόμματος, υπεράσπισε τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του ΚΚΕ, πάντα με πίστη στο δίκιο της εργατικής τάξης μέχρι την τελική νίκη για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.
Η Τομεακή Επιτροπή Ηρακλείου του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στη γυναίκα, τα παιδιά και τους οικείους του συντρόφου Μιχάλη Φαρσάρη».
Το ΔΣ του παραρτήματος Ηρακλείου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ με βαθιά θλίψη αποχαιρετά το σύντροφο μας Μιχάλη Φαρσάρη. Ο σύντροφος Μιχάλης, μέλος μέχρι σήμερα του ΔΣ του παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Ηρακλείου παρέμεινε πιστός στα ιδανικά της τιμημένης ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ αιμοδότης των οποίων υπήρξε το ηρωικό ΚΚΕ. Αποχαιρετούμε τον σύντροφο Μιχάλη σαν τον αγωνιστή που δε λύγισε στους δύσκολους καιρούς. Τα βιογραφικά είναι γνωστά, όλοι τα γνωρίζουν. Όμως στην ιστορία του κάθε αγωνιστή, του κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστριας, υπάρχουν ξεχωριστές στιγμές ανάλογα με τη συγκυρία, ανάλογα με τη φάση και τα καθήκοντα του κινήματος. Ολοζώντανη είναι η ζωή, η δράση του και η στάση του ως το τέλος απέναντι στο λαό και στο Κόμμα που πίστεψε τις ιδέες και τα ιδανικά του, το ΚΚΕ. Είναι γνωστό ότι μέχρι την τελευταία του πνοή έμεινε όρθιος, στητός, περήφανος κομμουνιστής, αμετανόητος για τη ζωή που επέλεξε, για το όραμα του σοσιαλισμού, της κομμουνιστικής κοινωνίας. Ιδέες που με ιδιαίτερη επιμέλεια προσπαθούσε να μεταλαμπαδεύσει στους νεότερους συντρόφους, τα μέλη της νεολαίας του ΚKE, της ΚΝΕ.
Το ΔΣ εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην σύζυγο, στα παιδιά και τους οικείους του συντρόφου Μιχάλη Φαρσάρη.
Για τον θάνατο του Μιχάλη Φαρσάρη μίλησε και ο Δήμαρχος Ηρακλείου Βασίλης Λαμπρινός τονίζοντας τα εξής:Ο Μιχάλης Φαρσάρης ολοκλήρωσε την διαδρομή της ζωής του ως υπεύθυνος πολίτης και ακέραιος άνθρωπος. Υπήρξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα του τόπου μας, με μακρά και πολυσήμαντη προσφορά στην δημόσια ζωή, τόσο στον Δικηγορικό Σύλλογο Ηρακλείου, πρόεδρος του οποίου διετέλεσε από το 1987 έως το 1996, όσο και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ως δημοτικός και νομαρχιακός σύμβουλος.
Η μετριοπάθεια, το ήθος του, καθώς και το αδιάκοπο ενδιαφέρον του για κοινωνική δικαιοσύνη, προσδιόριζαν πάντα κάθε του πράξη. Για την συνέπεια στις ιδέες τους, τόσο αυτός, όσο και η σύντροφος της ζωής του, Κρήτη Σμπώκου, πλήρωσαν ακριβό τίμημα.
Από την φιλία που μας συνέδεσε άρρηκτα, για πολλές δεκαετίες, αποκόμισα πολύτιμα διδάγματα.
Συλλυπούμαι θερμά την οικογένειά του»
Παρακαλούνται όλοι οι κτηνοτρόφοι που πραγματοποιούν κουρές αιγοπροβάτων, να συγκεντρώνουν τα μαλλιά των ζώων τους και να προχωρούν προσεχτικά στην καύση αυτών σε χώρο που διατηρούν κοντά στο ποιμνιοστάσιο τους.
Όπως αναφέρει ο Δήμος Ανωγείων, το φαινόμενο που παρατηρείται με την μεταφορά ψόφιων ζώων στους κάδους απορριμμάτων κυρίως στις εισόδους του χωριού αλλά και με τα τσουβάλια που περιέχουν τα μαλλιά των ζώων, σε κάδους οι οποίοι κυρίως χρησιμοποιούνται για την συγκομιδή των σκουπιδιών των νοικοκυριών, αφενός υποβαθμίζει την εικόνα του χωριού, αφετέρου λόγω και των καιρικών συνθηκών (καύσωνας), η δυσοσμία απειλεί την δημόσια υγεία και υγιεινή όλων μας.
Κάνουμε έκκληση σε όλους τους κτηνοτρόφους να κατανοήσουν το πρόβλημα και να πάρουν τα απαραίτητα μέτρα ώστε να εξαλειφθεί το άσχημο αυτό φαινόμενο και ευελπιστούμε στην γενικότερη συνειδητοποίηση της κατάστασης και της συμμόρφωσης όλων που διατηρούν ζώα
Θλίψη σκόρπισε στα Ανώγεια η είδηση του θανάτου του Γιάννη Μπουγαδάκη, ενός ξεχωριστού ανθρώπου που αγάπησε με πάθος τον τόπο μας και “έφυγε” από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί την Δευτέρα 2 Ιουλίου στις 5 μ.μ στον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι. Η σορός του θα βρίσκεται στα Ανώγεια, στο σπίτι της οικογένειας, την Δευτέρα στις 12 μ.μ.
Ξεχωριστός, γλυκομίλητος και με μια έμφυτη ευγένεια στον λόγο του, ο Γιάννης Μπουγαδάκης ήρθε πριν πολλά χρόνια στα Ανώγεια μαζί με την σύζυγο του Ειρήνη Σμυρνάκη που δραστηριοποιήθηκε στο “Ακαδημαϊκό χωριό Ανωγείων”. Η Ειρήνη έγινε διευθύντρια του Ακαδημαϊκού χωριού το 1994 και για περίπου δύο χρόνια πηγαινοέρχονταν στα Ανώγεια με τον σύζυγο της. Η τριβή τους με τους Ανωγειανούς, τους δημιούργησε μια ξεχωριστή αγάπη για τον τόπο μας και τους ανθρώπους του, που τους οδήγησε στην απόφαση να μείνουν μόνιμα στα Ανώγεια, να χτίσουν το δικό τους σπίτι εδώ και να γίνουν ένα με την περιοχή που αγάπησαν. Από το 1996, με την Ειρήνη στο Ακαδημαϊκό χωριό, ο Γιάννης Μπουγαδάκης δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά στα Ανώγεια, ανοίγοντας κατάστημα με τουριστικά είδη στο Περαχώρι. Το 2002 έχτισαν το δικό τους σπίτι, αλλά η μοίρα τα έφερε έτσι που η αγαπητή σε όλους μας Ειρήνη Σμυρνάκη απεβίωσε στις 21 Αυγούστου του 2004.
Ο Γιάννης Μπουγαδάκης, έφερε ένα ξεχωριστό αέρα και ένα διαφορετικό τρόπο ζωής και σκέψης στα Ανώγεια, ενώ πέρα από τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, κινήθηκε αθόρυβα και διακριτικά προσφέροντας πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας σε αρκετούς τομείς, όπως στον αθλητισμό και τον πολιτισμό με επίκεντρο πάντα τα νέα παιδιά, Συγκεκριμένα με δικά του έξοδα, δημιούργησε στο σπίτι του ένα ειδικό χώρο όπου λειτούργησε για χρόνια ως Ωδείο, με τα νέα παιδιά να μαθαίνουν τα μυστικά της Κρητικής λύρας, με δάσκαλο τον γνωστό λυράρη Δημήτρη Πασπαράκη. Επίσης με δικά του έξοδα και πάλι, πήγαινε στο Ηράκλειο παιδιά των Ανωγείων, στις Ακαδημίες του Εργοτέλη στο ποδόσφαιρο στην προσπάθεια του να ωθήσει τη νεολαία του τόπου στον υγιή αθλητισμό.
Ας είναι ελαφρύ το Ανωγειανό χώμα που θα τον σκεπάσει, πλάι στην αγαπημένη σύντροφο του Ειρήνη. Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει τα θερμότερα της συλλυπητήρια στους οικείους του.
Από το Βασίλη Βουϊδάσκη-
Καθηγητή Κοινωνιολογίας Παν/μίου Κρήτης
Πολλές επίμονες και συνεχείς κοινές προσπάθειες καταβάλαμε κυρίως την τελευταία τριετία με τη Λυκειάρχη και συνάδελφο κ. Μ. Μπαγκέρη, προκειμένου να πείσομε τους μαθητές και τις μαθήτριες του Λυκείου μας, πως έχουν όλα τα φόντα για να ανέβουν στη σκηνή. Εκείνοι, επομένως, που συμμερίζονται αυτή την αγωνία μας, μπορούν να κατανοήσουν και τη σημασία αυτής της θεατρικής παράστασης, που οι ίδιοι μαθητές έδωσαν την περασμένη Τετάρτη, στο αμφιθέατρο του Δημοτικού Σχολείου.
Φαίνεται ότι ο σπόρος αυτής της προεργασίας δεν έπεφτε σε ‘ώτα μην ακουόντων’, αλλά σε πρόσφορο έδαφος. Γι’ αυτό, με τη διαρκή υποκίνηση των συναδέλφων και ιδιαίτερα της κ. Μπαγκέρη, αυτή η ιδέα είχε εμπεδωθεί και ήταν έτοιμη να καρποφορήσει. Ώσπου ήλθε ‘το πλήρωμα του χρόνου’ καιστο πρόσωπο της αξιόλογης συναδέλφου κ. Β. Μοσχούρη βρήκε την πλήρη ενσάρκωση και πραγμάτωσή της.
Φιλόλογος καθηγήτρια της νέας γενιάς με λαμπρές σπουδές στο Πανεπιστήμιό μας και εμφορούμενη από το πνεύμα της θεατρικής παιδείας μετέτρεψε το χόμπι της σε προσφορά για τους μαθητές της και το χωριό μας. Θυσίασε ένα μεγάλο μέρος από την προσωπική και οικογενειακή της ζωή, ανεβάζοντας, μετά από σοβαρή δουλειά και προετοιμασία, με επιτυχία την κωμωδία του Ι. Καμπανέλλη. Μαζί με τα θερμά μου συγχαρητήρια εκφράζω και τις εγκάρδιες ευχές μου για κάθε επιτυχία στην οικογενειακή και την επαγγελματική της ζωή. Να είναι καλά και να συνεχίζει να παίρνει την πρωτόγνωρη χαρά από τη χαρά που ίδια χαρίζει στους άλλους.
Ωστόσο θα πρέπει να εξάρομε και την προσπάθεια των μαθητών και των μαθητριών του Λυκείου, που ενσάρκωσαν τους ρόλους του θεατρικού έργου. Να επαινέσομε τη βιωματική τους έκφραση και την καταπληκτική άνεση στην απόδοση και τη μεταφορά των σημαντικών και σύγχρονων μηνυμάτων του έργου. Απέδειξαν πως μπορούν να κατορθώσουν ακόμα και εκείνα που φαίνονται δύσκολα ή ακόμα και αδιανόητα. Συγχαρητήρια θερμά σε αγόρια και κορίτσια καθώς και στους αφανείς ήρωες, στους γονείς και καθηγητές τους, που ενισχύουν συνεχώς τα πετάγματά τους. Μας απέδειξαν ότι ακόμα υπάρχει… ελπίδα και μεγάλωσαν τις προσδοκίες μας για καινούργιες επιτυχίες. Συνεχίζοντας όμως τους δικαιολογημένους πανηγυρισμούς προσδίδω σε αυτό το γεγονός την πρέπουσα προσοχή και σοβαρότητα. Η 27η Ιουνίου ήταν μια ξεχωριστή μέρα για το χωριό μας. Οι ευκαιριακές επετειακές εκδηλώσεις των μαθητών του Γυμνασίου-Λυκείου Ανωγείων πήραν για πρώτη φορά τις διαστάσεις μιας καλά οργανωμένης και πολλά υποσχόμενης θεατρικής ομάδας, για όσους γνωρίζουν καλά τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει πάντα η θεατρική παιδεία στην πορεία των κοινωνιών.
Ελάχιστοι αγνοούν ότι στην Αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχαν σχολεία, κι όμως εκεί αναπτύχτηκε ο μοναδικός πολιτισμός όλων των εποχών. Όλοι ωστόσο γνωρίζομε ότι εκεί και τότε τέθηκαν τα θεμέλια της φιλοσοφίας και των επιστημών και η καλλιτεχνική και η αισθητή έξαρση έδωσε στην παγκόσμια κληρονομιά κλασικά έργα απαράμιλλης πολιτισμικής αξίας. Ανάμεσα σε αυτά συγκαταλέγονται εκατοντάδες θέατρα, που είναι διασκορπισμένα παντού και κοσμούν τη χώρα μας, και διεγείρουν δικαιολογημένα το θαυμασμό της ανεξήγητης ακόμα αρχιτεκτονικής, καλλιτεχνικής και ακουστικής τους τελειότητας.
Αυτά τα αριστουργήματα υποκαθιστούσαν όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, όπου οι πολίτες σύχναζαν και συμμετείχαν ανελλιπώς σε όλα τα κοινωνικά δρώμενα, παίρνοντας γνώσεις από τα πιο απλά καθημερινά τους προβλήματα μέχρι τα σοβαρότερα εθνικά θέματα. Μέσα σε αυτά ασκούσαν τα θρησκευτικά και πολιτικά τους καθήκοντα και εκεί μέσα μεγαλούργησε η υψηλή πολιτική και η μοναδική άμεση δημοκρατία.
Τα θέατρα ήταν τα μοναδικά εκπαιδευτήρια, όπου οι κλασικοί τραγικοί και σατιρικοί ποιητές όχι μόνο συνέθεταν τα έργα τους, αλλά τα σκηνοθετούσαν, τα χορογραφούσαν και έπαιζαν οι ίδιοι ως ηθοποιοί. Στην πραγματικότητα μέσα από τη θεατρική παραγωγή της αρχαιοελληνικής δραματουργίας φαίνεται ο παιδευτικός της χαρακτήρας. Άλλωστε, στις επιγραφές που διασώθηκαν, οι θεατρικές παραστάσεις αποδίδονται με το χαρακτηρισμό, ως ‘διδασκαλίαι’. Τόση σημασία απέδιδε η πολιτεία στην παρακολούθηση αυτών των παραστάσεων, ώστε χορηγούσε στους φτωχούς το εισιτήριο, τα λεγόμενα ‘Θεωρικά’ για την είσοδό τους στο θέατρο.
Τελειώνοντας επισημαίνω τη σημαντική αρχή που έγινε από τους μαθητές του Λυκείου, υπό τη συνεχή παρακολούθηση της αξιέπαινης συναδέλφου κ. Β. Μοσχούρη. Εκείνη έθεσε το θεμέλιο λίθο αυτής της πρώτης ‘Θεατρικής Ομάδας του Γενικού Λυκείου Ανωγείων’ και διεκδικεί επάξια την ‘πατρότητα’. Άφησε όμως σε όλους μας τη βαριά παρακαταθήκη να συνεχίσομε το έργο της, αν εκείνη για τους δικούς της ευνόητους λόγους δεν μπορεί να συνεχίσει.
Αυτή την ομάδα οφείλομε να τη διευρύνομε με όλες μας τις δυνάμεις, προσθέτοντας ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο στην πολιτιστική μας παράδοση, επιστρέφοντας, μέσα από αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις, στις αιώνιες και πανανθρώπινες άξιες, που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο. Προσωπικά είμαι έτοιμος να συνεισφέρω όσο μπορώ, φτάνει να βρω εθελοντές που θα συνεργαστούμε αρμονικά γι αυτόν το σκοπό.