Σας επέλεξε η γραφή ή την επιλέξατε; Με ποιο κόστος;

Kατ’ αρχήν αγαπητή Βούλα και κατά το ήμισυ κρητικιά και συντοπίτισσά μου, θέλω να σε ευχαριστήσω για τη πρόσκληση να μιλήσω στο Duende- Αrt. Χαίρομαι πολύ που υπάρχουν άνθρωποι σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς που αγωνιούν για την παράδοση της Κρήτης, τη κουλτούρα, τη συνέχεια και γενικώς για τη γραφή.

Νομίζω ότι η γραφή δε μας επιλέγει, εμένα με επέλεξε μπορώ να πω η έμπνευση. Αυτή είναι που σε επιλέγει και που μετά εσύ ο ίδιος επιλέγεις τον τρόπο, το είδος και το χρόνο της μετατροπής της σε γραφή. Χωρίς έμπνευση δε γίνεται τίποτα. Αυτή για μένα επιλέγει το τρόπο, τον τόπο και το χρόνο. Η έμπνευση πηγάζει από τα παιδικά μου βιώματα ,που με ακολουθούν πάντα στη ζωή μου. Από τους ανθρώπους που ζεις, ερωτεύεσαι και συναναστρέφεσαι καθημερινά. Είναι από τον τόπο καταγωγής σου, τη φύση ,τους γονείς που σε ανάθρεψαν, από τα βαθιά σου συναισθήματα ,που αγωνιούν για ανώτερες έννοιες της ζωής όπως αγάπη, ελευθερία, ειρήνη και το δικαίωμα στη ζωή. Αυτά εγώ κατά ένα περίεργο τρόπο συνήθως τα βρίσκω και τα συναντώ, τα ανακαλύπτω μάλλον μέσα στα βλέμματα των ανθρώπων. Τα βλέμματα, είναι ένα πολύ βασικό στοιχείο της έμπνευσής μου, αν και πολλές φορές ψυχοφθόρο και βασανιστικό. Το συναίσθημα είναι κάτι που λατρεύω. Θεωρώ ότι το συναίσθημα μου φέρνει την έμπνευση και τη γραφή.

Έχει βαρύ κόστος όταν η γραφή σου είναι έντονα βιωματική και συναισθηματική. Όμως όταν μέσω αυτών των συναισθημάτων ποιώ μια μαντινάδα, ένα ριζίτικο ή ακόμα κι ένα παραμύθι η ψυχική ικανοποίηση, όταν το ξετελεύγω στο χαρτί που παίρνω δε περιγράφεται. Μου γεμίζει τη καρδιά και τη ψυχή. Γι αυτό το λόγο πάντα θα θεωρώ, ότι εγώ είμαι αυτός που χρωστώ στη γραφή κι όχι αυτή σε μένα.

 Υπήρξε κάποιο πρόσωπο της ζωής σας το όποιο να έπαιξε ενεργό ρόλο στην ενασχόλησή σας με την γραφή;

Ένα άτομο που επηρέασε στη γραφή μου είναι ο πατέρας μου, ποιητής και μαντιναδολόγος. Από μικρός , από μικρό παιδάκι στα Ανώγεια άκουγα τις μαντινάδες του μέσα στο σπίτι μας, στις παρέες, στις καντάδες, στα γλέντια, σε στιγμές πόνου, χαράς, περηφάνιας και πολλά άλλα ανώτερα πράγματα που ξυπνούν τα συναισθήματα. Είναι λογικό να με επηρεάσει ,λοιπόν, στον τρόπο της γραφής μου. Θα μπορούσα να πω ακόμα ότι πήρα κι ένα κομμάτι από το DNA του. Έπαιξε, λοιπόν, ρόλο και το άκρως βιολογικό. Αυτό το πιστεύω βαθιά. 

Τι σημαίνει για εσάς έμπνευση;

Η έμπνευση για μένα είναι κάτι πολύ ανώτερο και θα το περιέγραφα ως θεϊκό, ως ένα αόρατο και διαρκή εκστατικό χορό της ψυχής μου με τους στίχους, που μόλις κάτι εμπνευστώ, αυτός ο χορός γίνεται ορατός , κάτι ορατό που όμως βλέπω μόνο εγώ ως τη στιγμή που το αποτυπώνω στο χαρτί ,για να το δώσω στον κόσμο. Εξ’ ου και ο τίτλος του βιβλίου μου «Στο χορό των Στίχων». Όλα είναι θέμα συναισθημάτων και έμπνευσης.

Υπάρχει κάποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας που δυσκολεύει τη γραφή σας;

Όπως πολύ βασικό στη γραφή ειδικά στη μαντινάδα είναι η τοπική διάλεκτος και οι γλωσσικοί ιδιωματισμοί. Ένα απαραίτητο στοιχείο ειδικά στη μαντινάδα και το ριζίτικο. Ένα στοιχείο του χαρακτήρα μου που ίσως δυσκολεύει τη γραφή μου είναι το κύρος της ευαισθησίας . Θεωρώ , ότι η ευαισθησία έχει ένα τεράστιο κύρος. Αυτό λοιπόν πολλές φορές με δυσκολεύει. Αν κάτι δε με συγκινήσει βαθιά δε μπορώ να το αποτυπώσω στο χαρτί. Ακόμα και τη σατιρική γραφή θέλω να γράψω με σοβαρότητα, όχι σοβαροφάνεια όμως, τη σοβαρότητα της στιγμής , της κάθε στιγμής. Όλες οι στιγμές έχουν μια σοβαρότητα. Για να το πω απλά και λαϊκά δε μπορώ να γράψω, μάλλον μπορώ, αλλά δε θέλω να γράψω κατά παραγγελία. Νομίζω, έτσι, ότι η ευαισθησία χάνει το κύρος της. Κι αυτό δεν το θέλω. Για μένα αυτό είναι έκπτωση στη γραφή. 

Μιλήστε μας για το βιβλίο σας. Ποια μηνύματα θέλετε να περάσετε στον αναγνώστη;

Το βιβλίο, όμως, που προανέφερα παραπάνω και κυκλοφορεί με τίτλο «Στο Χορό των Στίχων» είναι μια συλλογή μαντινάδων και τραγουδιών μου που τα δούλευα πολλά χρόνια, από τα εφηβικά μου. Είναι το πρώτο μου βιβλίο και το άφησα στο χρόνο να ζυμωθεί, για να κυκλοφορήσει. Γενικά στη ζωή μου δε κάνω βιαστικά πράγματα. Κυκλοφορεί τώρα ένα χρόνο και δόξα τω θεώ έχει υπεραγαπηθεί από το κόσμο και λαμβάνω καθημερινώς πολλά μηνύματα που μου δίνουν δύναμη αλλά και μεγάλο φορτίο στη πλάτη για τη συνέχεια. Κάποιος, που επιθυμεί μπορεί να το προμηθευτεί από το Δισκοπωλείο Σείστρον Αεράκης και ιντερνετικά από εμένα τον ίδιο για την ώρα.

Δεν είναι αυτοσκοπός μου να περάσω μηνύματα στον αναγνώστη. Θεωρώ, ότι ένα βιβλίο πρέπει να δίνει στον αναγνώστη περισσότερες ερωτήσεις από απαντήσεις. Το θέμα για μένα είναι να καταφέρει ο αναγνώστης μέσα από εσένα να δει τον εαυτό του, μέσα σε μια αράδα του βιβλίου σου. Να τον κάνεις να αναζητήσει, να σκεφτεί, να του ξυπνήσεις τα συναισθήματα που δυστυχώς η σύγχρονη εμπορική και βαριά φορτισμένη εποχή τα θέτει σε λήθαργο. Αν ο αναγνώστης μπει στη διαδικασία αναζήτησης για το πώς εφαρμόζονται σε πράξεις αυτά που λένε τα γραπτά, τότε απλά γίνεται ο καλύτερος άνθρωπος. Και για μένα αυτό είναι το ζητούμενο του κάθε βιβλίου, πως γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. 

 Έχετε συγκινηθεί με ένα βιβλίο που έχετε διαβάσει;

Έχω συγκινηθεί πάμπολλες φορές με βιβλίο που έχω διαβάσει. Επίσης έχω εμπνευστεί αρκετές φορές από βιβλία. Τα βιβλία, ειδικά, που περιέχουν τραγούδια και μαντινάδες οφείλουν να συγκινούν. Το τραγούδι που δε συγκινεί για μένα δεν είναι τραγούδι.

 Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση;

Αν και δε ξεχωρίζω τις μαντινάδες μου, ως αγαπημένες και μη γιατί τις αγαπώ όλες σαν παιδιά μου. Θα αναφέρω μια μαντινάδα που υπάρχει και μέσα στο βιβλίο μου , που δε περνά μέρα να μη τη σκεφτώ και να τη φέρω ξανά και ξανά στο μυαλό μου. Και είναι η εξής:

Η Αγάπη τ’ άγρια ηρεμεί

τα ήμερα τρομάζει

σου ψιθυρίζει βροντερά

κι ήσυχα σου φωνάζει.

Κλείνοντας ποια ευχή θέλετε να στείλετε στους αναγνώστες μας;

Εύχομαι στους αναγνώστες υγεία πάνω από όλα και δημιουργία! Αυτή τη δύσκολη περίοδο που περνάμε, με τη πανδημία, να μη φοβούνται και να μη το βάζουν κάτω. Μετά από κάθε καταιγίδα έρχεται η γαλήνη και βγαίνει ο ήλιος.

Θα ‘θελα λόγω των κακών συνθηκών που βιώνουμε όλοι να κλείσω επίσης με μια μαντινάδα:

Κι οι πιο μεγάλες θύελλες

τελειώνουν κάποια μέρα

έχε σφιχτό το μπέτη σου

και τη γροθιά στη χέρα.

Σε ευχαριστώ Βούλα για τη φιλοξενία στο Duende-art!

Της δημοσιογράφου Βούλας Παπατσιφλικιώτη

και το Duende-art.com

Μαρτυρία-Γιώργος Δραμουντάνης-Λουδοβίκος των Ανωγείων

“Είχαμε ζήσει τη “γιορτή” από μέσα τις τρεις μέρες και τις τρεις νύχτες. Όλοι με ένα στόμα, ίδιο πάθος, ίδιο αίσθημα. Ζήσαμε για τρία εικοσιτετράωρα μια κοινωνία της ισότητας, της αλληλεγγύης!

Ήταν ότι ονειρευτήκαμε για μια ζωή που μας αξίζει…

Το άρμα μπροστά μας στα 30 μέτρα, έσπρωξε την πόρτα που σαν χαρτί υποχώρησε!

Όλοι τρέξαμε στην πίσω αυλή. Κάποιοι έπεσαν κάτω από τον πανικό που δημιουργήθηκε και ποδοπατήθηκαν.

Από τη μεριά της Στουρνάρα η εκεί πόρτα είχε πέσει προς τα μέσα. Όπου ξαφνικά έγινε η διέξοδος της φυγής. Εκεί ένας αξιωματικός του στρατού, απρόσμενα, αλλά εξαιρετικά ευγενής μας συμβούλευε να προσέξουμε να μη χτυπήσουμε στα κάγκελα της πόρτας!

Έξω μας περίμεναν με γκλόμπς οι αστυνομικοί όπου χτυπούσαν αδιακρίτως.

Φύγαμε προς την πλατεία Εξαρχείων. Το ραντεβού μας (Των συγχωριανών μας φοιτητών) ήταν Τσαμάδου 23 στου Βαγγέλη του Καράτζη την υπόγεια γκαρσονιέρα. Η ατμόσφαιρα έξω αποπνικτική από τα δακρυγόνα!

Ένας ένας ερχόταν, δεν μας έλειψε κανείς από την παρέα.

Η Ιωάννα έβρασε ξυνόχοντρο και φάγαμε. Εκεί ξημερωθήκαμε! Με σβηστά φώτα πάνω από τριάντα άτομα.

Το πρωί, δυο δυο χωρισμένοι κινήσαμε μέσα από τα στενά για τα σπίτια μας. Η πόλη ήταν αλλιώς. Η λεωφόρος Αλεξάνδρας με τα λεωφορεία κάθετα στο δρόμο. Οι κάδοι που κάπνιζαν και ο τρόμος παντού.

Φτάσαμε Αμπελόκηπους, Αλφειού 7 όπου μέναμε. Ο Σταύρος, ο Μανούσος, ο Διονύσης, η Κατερίνα, η Αφροδίτη, η Ντίνα, ο Μανώλης, η Βούλα.

Κατά το μεσημέρι η Βούλα πρότεινε να πάμε μια βόλτα κάτω να δούμε τι γίνεται. Δίστασα, αλλά επέμενε.

Με κρατούσε αγκαζέ και περπατούσαμε βιαστικά. Αυτό δεν ήταν Αθήνα! Λιγοστοί οι άνθρωποι, παντού αστυνομία και οχήματα του στρατού.

Από την Πατησίων μακριά είδαμε τις κλούβες να κρύβουν την ρημαγμένη πόρτα του Πολυτεχνείου. Στην πλατεία Κάνιγγος είδα πάνω στο πεζοδρόμια μια κοτσίδα από μαλλιά κοριτσιού. Ήθελα τόσο πολύ να σκύψω να την πάρω, αλλά ο φόβος δεν μου το επέτρεψε.

Ένα μήνα μετά, μαζί με τόσο κόσμο, κάποιοι από εμάς, από τα Ανώγεια πιάστηκαν.

Ο Σταύρος ο Σαλούστρος, ο Μανώλης Δραμουντάνης ο αδερφός μου και εγώ.

Κάναμε 56 μέρες ο καθένας σε διαφορετικά κρατητήρια κρατούμενοι. 

Τόσο λίγο, μπροστά σε τόσους αγωνιστές που έκαναν χρόνια φυλακή και εξορία.

Μετά έγινε η Μεταπολίτευση και μας απελευθέρωσαν.”

Πέθανε σε ηλικία 82 ετών η Αρσινόη (Νόη) Βεισακη-Κουτεντακη του Εμμανουήλ. Η κηδεία της τελέστηκε σήμερα Τρίτη 17 Νοεμβρίου στις Καμάρες Ηρακλείου σύμφωνα με όλες τις διατάξεις κατά του Covid 19.

Στα αδέρφια της Σόφια, Νίκη και Δημήτρη και όλους τους οικείους της η Ανωγή εκφράζει τα θερμότερο συλλυπητήρια της. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που την σκέπασε.

Åïñôáóìüò ôçò 46çò åðåôåßïõ ôçò åîÝãåñóçò ôïõ Ðïëõôå÷íåßïõ, ôï ÓÜââáôï 16 Íïåìâñßïõ 2019 (EUROKINISSI/ÌÉ×ÁËÇÓ ÊÁÑÁÃÉÁÍÍÇÓ)

“Αν λαχταράς την λευτεριά, σε ξένους μην ελπίζεις,

πάρτην ο ίδιος αν μπορείς, αλλιώς δεν την αξίζεις…” 

(Νίκος Καζαντζάκης)

Οι φοιτητές εκπροσωπώντας ολόκληρο τον περήφανο Ελληνικό λαό, που δεν δέχεται ζυγό στο κεφάλι του, εξεγέρθηκαν στο Πολυτεχνείο, υπογράφοντας την αρχή του τέλους μιας μαύρης επταετίας για την πατρίδα μας. Επτά χρόνια βασανισμών, δολοφονιών, εξοριών και στέρησης  κάθε μορφής ελεύθερης σκέψης και δράσης θα έμπαιναν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, αφήνοντας όμως πίσω τους μια ακόμα, την τελευταία καταστροφή, με την προδοσία της Κύπρου που τόσο αιματηρά πλήρωσε ο Ελληνισμός.

Η Χούντα υποτίμησε τη δύναμη της νεολαίας, την ορμή που δίνουν τα νιάτα όταν νιώθουν να χάνουν την ελευθερία, την ισότητα, την δικαιοσύνη. Αντιστάθηκαν, πότισαν το δέντρο της λευτεριάς με το αίμα τους και κέρδισαν τον αγώνα τους, οδηγώντας την Ελλάδα σε πιο φωτεινά μονοπάτια, μακριά από το σκοτάδι της δικτατορίας.

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου αποτελούν και σήμερα, 47 χρόνια μετά, τους αθάνατους εκείνους  ήρωες που αντιστάθηκαν στην βία και την ασυδοσία και η λάμψη τους αποτελεί τον φωτεινότερο φάρο για τις επόμενες γενιές.

Το Πολυτεχνείο ζει, έστω κι αν κάποιοι το καπηλεύτηκαν, αποκτώντας αξιώματα που δεν ήταν ικανοί να λάβουν. Το Πολυτεχνείο ζει σε όλους εκείνους τους φοιτητές που έμειναν ανώνυμοι, σε όλο εκείνο τον απλό κόσμο που έξω από τα κάγκελα τους έδινε φάρμακα και τρόφιμα, σε όλους όσοι άκουγαν από μακριά τα νέα με αγωνία για την ελευθερία της πατρίδας μας από τον Φασισμό. Έναν φασισμό που η Ελλάδα συνεχίζει να παλεύει μέχρι σήμερα και να κατακτά νίκες, όπως με την συμμορία της χρυσής αυγής, αλλά αποτελεί έναν αέναο πόλεμο που δεν πρέπει να μας αφήνει σε εφησυχασμό αυτή η μάχη διαρκείας  με την αμάθεια, την απανθρωπιά, την χυδαιότητα και το σκοτάδι.

Ας κερδίσουμε ενωμένοι όλο αυτό το μακρινό ταξίδι προς το Φως. Κοιτάζοντας πάντα προς τα πίσω όχι μόνο για να τιμήσουμε τους ήρωες άλλων εποχών, αλλά και να παραδειγματιστούμε από το πάθος και την αυτοθυσία τους στον δρόμο για τη λευτεριά. 

Οι μαθητές των Ανωγείων και συγκεκριμένα της Δευτέρας Λυκείου για πρώτη φορά φέτος δεν θα κάνουν λόγω πανδημίας της γιορτή για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Εκπαιδευτικοί και μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου, θα τιμήσουν το Πολυτεχνείο με συζήτηση και βίντεο για την ιστορική αυτή ημέρα, αύριο στις 9 π.μ , την δεύτερη ώρα δηλαδή της τηλεκπαίδευσης. Τις υπόλοιπες ώρες δεν θα γίνουν μαθήματα.

Ας το τιμήσουμε και εμείς νοερά μαζί τους. 

Αθάνατοι.

“Στο Πολυτεχνείο πιο πέρα αριστερά είναι ένα στούντιο. Και γράφαμε ένα δίσκο. Με το Ξαρχάκο. Και το Πολυτεχνείο είναι στη δόξα του. Η Πατησίων φίσκα. Δεν έριχνες κάτω βελόνα. Βγαίνουμε  από το στούντιο για να φύγουμε. Μόλις εβγήκαμε από το στούντιο είμαστε στη Πατησίων μέσα στον κόσμο. Τον είδε ο κόσμος το Ξυλούρη και τον πιάνει κι αυτόν και τον Ξαρχάκο και τους σηκώνανε στα χέρια και μπαίνουνε μέσα στο Πολυτεχνείο.

Ο Ξυλούρης έμεινε στο Πολυτεχνείο. Οι φοιτητές την τρίτη μέρα εβάλανε μια σκάλα από την πίσω μεριά και τον βγάλανε για να μην τον σκοτώσουν οι χουντικοί…”

*Απόσπασμα από συνέντευξη του αείμνηστου Ζαχαρία Φασουλά, στενότερου συνεργάτη του Νίκου Ξυλούρη.(Έντυπη ΑΝΩΓΗ-Φεβρουάριος 2007. Συνέντευξη στον Γ.Καλογεράκη)

Τέλος από σήμερα Δευτέρα 16 Νοεμβρίου  τα λεωφορεία των ΚΤΕΛ από Ανώγεια για Ηράκλειο μέχρι τουλάχιστον τις 30 Νοεμβρίου, αν ολοκληρωθεί εκείνη την ημέρα  η καθολική απαγόρευση μετακινήσεων, ειδάλλως θα υπάρξει νέα παράταση.

Σύμφωνα με την ανεπίσημη πάντως ενημέρωση που είχαμε από τα ΚΤΕΛ Ηρακλείου, τα δρομολόγια σταματούν ως ένα επιπλέον μέτρο κατά της πανδημίας, που απαγορεύει τις μετακινήσεις εκτός νομού, καθώς τα Ανώγεια ανήκουν στο Νομό Ρεθύμνου.

Έτσι οι Ανωγειανοί μένουν μόνο με το λεωφορείο της γραμμής προς Ρέθυμνο. 

Θυμίζουμε τα δρομολόγια του:

-Ανώγεια προς Ρέθυμνο, κάθε Δευτέρα-Τετάρτη και Παρασκευή στις 6.30 π.μ

-Ρέθυμνο προς Ανώγεια, κάθε Δευτέρα-Τετάρτη και Παρασκευή στις 2 μ.μ

Καλή υπομονή στους συγχωριανούς που δεν έχουν κάποιο δικό τους όχημα και μένουν πλέον  χωρίς λεωφορείο για Ηράκλειο, το λιγότερο για 15 ημέρες.