Κρύπτες και κρησφύγετα στα Ανώγεια
16/08/2016
Του Π.Βέμμου
Μιχάλης Ρούλιος (γεννηθείς το 1919, πήρε μέρος στον πόλεμο στην Αλβανία στην Μάχη της Κρήτης, μέλος του γραφείου του ΕΑΜ Ανωγείων και γραμματέας της ΕΔΑ Ανωγείων).
Το άρθρο αυτό δεν φιλοδοξεί να εξαντλήσει αυτό το τεράστιο θέμα επιδιώκει όμως να σώσει κάποιες μαρτυρίες του 97χρονου Μιχάλη Ρούλιου και να δείξει ότι η αντίσταση δεν ήταν έργο μόνο κάποιων επωνύμων αλλά κυρίως του συνόλου σχεδόν του Ανωγειανού λαού.
Στα Ανώγεια το αποκούμπι των κατατρεγμένων της νεότερης και σύγχρονης ιστορίας μας δημιουργήθηκαν θεσμοί και μέσα για την προστασία τους από τις διώξεις της ξένης και ντόπιας εξουσίας που κατά καιρούς είχε επιβληθεί.
Στην εποχή της Τουρκοκρατίας δημιουργήθηκαν υπόγειες τρύπες και σήραγγες που επικοινωνούσαν τα γειτονικά σπίτια και οδηγούσαν στα άκρα του χωριού. Σε περιπτώσεις τυλίγματος(περικύκλωσης) του σπιτιού ή της γειτονιάς οι καταδιωκόμενοι ξετρυπούσαν μέσα από αυτές και απέφευγαν την σύλληψη. Τα γεγονότα αυτά διέσωσαν ως τις μέρες μας η ονομασία της γειτονιάς βόρεια του Αη-Γιάννη, τα Ξετρυπιανά και το επίθετο της ανωγειανής οικογένειας Ξετρύπη.
Μια άλλη μορφή κρυπτών ήταν τρύπες που έσκαβαν στα υπόγεια, επιμελώς καλυμμένες, που έκρυβαν τα <<κλεψίμια>>. (κλεμμένα ζώα). Κάποτε έπαιρνε την μορφή αντίστασης στην ληστρική της εκμετάλλευση και δεν έχει καμία σχέση με την σημερινή πραγματικότητα.
Πρόσοψη στο αγροτόσπιτο στο Πλατάνι.
Στην Κατοχή και τα δύο παραπάνω αναφερόμενα μέσα χρησιμοποιήθηκαν ως κρησφύγετα των Αντιστασιακών, μαζί με άλλα τα οποία κατασκεύασαν τότε οι Ανωγειανοί. Ο αριθμός τους υπερβαίνει, σύμφωνα με την μαρτυρία του Μ.Ρούλιου τα 50. Χαρακτηριστικά αναφέρει :<< Εγώ είχα φτιάξει ένα μαζί με τον Γιώργη τον Νιώτη στο σπίτι του, όμως δεν το χρησιμοποιήσαμε. Όταν έπιασαν και εκτέλεσαν τον Στεφανογιάννη και τους έντεκα Ανωγειανούς, στο τύλιγμα του Φλεβάρη του 44, μπήκαμε καμία 15αριά στο κρησφύγετο στο σπίτι του Καζανομανώλη(Μανώλη Χαχλιούτη) στο Λαγγό. Κατέβαινες από τον οντά από μια τρύπα κάτω από το κρεβάτι καλυμμένη από βελάνια και από χαρούπια για το χοίρο. Εξωτερικά δεν είχε πόρο και έτσι δεν φανερωνόταν η υπαρξή του.>>
Επίσης ως κρύπτες χρησιμοποιήθηκαν σπηλιές και τρύπες όχι μόνο για την προστασία των ανθρώπων αλλά και για την φύλαξη τροφίμων και οικιακού εξοπλισμού από τις ληστρικές επιδρομές των Γερμανών και των ντόπιων συνεργατών τους. Σε μια τέτοια τρύπα, στο Μανδράκι ανατολικά του χωριού, η ΕΑΜική οργάνωση είχε κρύψει ένα ραδιόφωνο και καθημερινά με απόλυτη μυστικότητα δυο μέλη της οργάνωσης έπαιρναν ειδήσεις και ενημέρωναν τα μέλη της με δελτίο.
Μία άλλη μορφή κρυσφήγετων ήταν τα σπιτάκια που υπήρχαν στα χωράφια για τα εργαλεία και για την προστασία των γεωργών σε περίπτωση αιφνιδιαστικής κακοκαιρίας. Ένα τέτοιο στην θέση Πλατάνι, λίγες δεκάδες μέτρα νότια της σημερινής δεξαμενής είχε φτιάξει ο Γιώργος Ξημέρης ,αντιστασιακός, πιθανότατα την περίοδο της Κατοχής. Οι διαστάσεις του 4 μέτρα μήκος επί 2,60 πλάτος και 1,75 ύψος, σκαμμένο στα πλάγια και ο εξωτερικός τοίχος ήταν συνέχεια της δεσιάς (ξερολιθιάς) και η οροφή δώμα από λεπιδόχωμα δεν ξεχώριζε με το περιβάλλον. Το σπιτάκι αυτό χρησιμοποιήθηκε από την ΕΑΜική οργάνωση για αρκετό διάστημα να κοιμούνται 10-15 ώστε σε περίπτωση περικύκλωσης του χωριού να βρίσκονται έξω από τον κλοιό. Το πρωί αν δεν έβλεπαν τα μαρτάρικα, οικόσιτα ζώα να βγαίνουν από το χωριό, δεν πόριζαν και έπαιρναν μέτρα προφύλαξης και αντίδρασης.
Τα μιτάτα, χρησιμοποιήθηκαν ως καταλύματα των αντάρτικων ομάδων και καταδιωκόμενων, δεν μπόρεσαν όμως να χρησιμοποιηθούν ως κρύπτες αφού βρίσκονταν στην απαγορευμένη από τους Γερμανούς ζώνη και σε περίοπτες και γνωστές στις επιδρομές θέσεις.
Τις κρύπτες, κάποιοι τις χρησιμοποίησαν την μετεμφυλιακή περίοδο στην φύλαξη των παράνομων κομμουνιστών αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Εγώ, αναφέρει ο Μ. Ρούλιος ,όταν έκρυβα τον Ντανάκαλε (Γιάννη Δακανάλη) στο Λαγγό ένα πρωί η περιοχή είχε αποκλεισθεί από την χωροφυλακή. Τον έβαλα στην κρύπτη, που υπήρχε από παλαιότερες εποχές. Ο αποκλεισμός όμως είχε γίνει για άλλη αιτία. Είχε υπάρξει αιματηρή σύρραξη μεταξύ γεωργών και βοσκών. Εγώ δεν είχα σχέση με τα γεγονότα αυτά και δεν ήρθαν να ψάξουν το σπίτι μου, συμπληρώνει.
Τις κρύπτες αυτές τις χρησιμοποίησαν και κάποιοι <<παράνομοι>> για μικρό ή μεγάλο διάστημα και κατά την διάρκεια της δικτατορίας. Ένας από αυτούς ο δήμαρχος ο Γιώργης ο Κλάδος.
Οι περισσότερες από αυτές τις κρύπτες και καταφύγια καταστράφηκαν τον Αύγουστο του 1944, στο κάψιμο του χωριού. Κάποιες που σώθηκαν κατεδαφίστηκαν στην ανοικοδόμηση και στην επέλαση του τσιμέντου. Κάποια κατάλοιπα σίγουρα υπάρχουν, χρέος του δήμου και των πολιτών είναι να τα διατηρήσουν και να τα αναδείξουν σώζοντας έτσι την ιστορική μνήμη.
72 χρόνια από το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων: Ανυποχώρητος αγώνας για Δικαιοσύνη & Αποζημίωση
16/08/2016
Του Αριστομένη Ι. Συγγελάκη
Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών
Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα και της Ένωσης Θυμάτων Ολοκαυτώματος Δήμου Βιάννου. [email protected]
«…Επειδή η πόλις των Ανωγείων είναι κέντρον της αγγλικής κατασκοπίας εν Κρήτη και επειδή οι Ανωγειανοί εξετέλεσαν το φόνο του λοχία φρουράρχου Γενί-Γκαβέ και της υπ’ αυτόν φρουράς και επειδή οι Ανωγειανοί εξετέλεσαν το σαμποτάζ της Δαμάστας, επειδή εις Ανώγεια ευρίσκουν άσυλον και προστασίαν οι αντάρται των διαφόρων ομάδων αντιστάσεως και επειδή εκ των Ανωγείων διήλθον και οι απαγωγείς με τον στρατηγόν Φον Κράιπε χρησιμοποιήσαντες ως σταθμόν διακομιδής τα Ανώγεια, διατάσσομεν την ΙΣΟΠΕΔΩΣΙΝ τούτων και την εκτέλεσιν παντός άρρενος Ανωγειανού όστις ήθελεν ευρεθεί εντός του χωρίου και πέριξ αυτού εις απόστασιν ενός χιλιομέτρου.». Χανιά 13.8.1944, Διοικητής Φρουρίου Κρήτης Στρατηγός Φρίντριχ Βίλχελμ Μίλλερ
Η 13η Αυγούστου είναι ημέρα ιστορική, ημέρα μνήμης, θλίψης και περισυλλογής αλλά και υπερηφάνειας για τα Ανώγεια. Τις άγιες μέρες του Δεκαπενταύγουστου η χιτλερική κτηνωδία βυθίζει στο πένθος την ευρύτερη περιοχή. Το (τρίτο στη μακραίωνη ιστορία τους) Ολοκαύτωμα των Ανωγείων, η σφαγή των αμάχων στο Σάρχο την ίδια μέρα και στη συνέχεια οι μαζικές εκτελέσεις στη Δαμάστα, το Μάραθος και τα Σίσαρχα, η λεηλασία και η καταστροφή των σπιτιών που ακολούθησαν, το πογκρόμ που εξαπολύθηκε σε όλη την Κρήτη από τις χιτλερικές ορδές άφησαν πίσω τους εκατοντάδες νεκρούς, ανείπωτο πόνο και δυστυχία, χιλιάδες άστεγους – πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα. Όμως δεν μπόρεσαν να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των πολιτών: η φλόγα για λευτεριά, εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία συνέχισε να θερμαίνει την ανυπότακτη κρητική και ελληνική ψυχή, που δεν σταμάτησε να αγωνίζεται μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας από το ναζιστικό ζυγό.
Ας δούμε όμως συνοπτικά το ιστορικό πλαίσιο της εποχής: το 1944 οι Γερμανοί έχουν ήδη χάσει τον πόλεμο: ο Κόκκινος Στρατός και ο ρωσικός λαός κατόρθωσαν να σταματήσουν την αήττητη μέχρι τότε πολεμική μηχανή της Βέρμαχτ, ο Ρόμμελ ηττήθηκε στη Βόρειο Αφρική, οι Σύμμαχοι νίκησαν στη Μάχη του Ατλαντικού κι έκαναν απόβαση στη Νορμανδία. Διαμορφώνεται ένα ασφυκτικό πλαίσιο για τη ναζιστική Γερμανία, που αντιλαμβάνεται ότι το παιχνίδι έχει οριστικά χαθεί. Στην Ελλάδα οι Γερμανοί έχουν στριμωχθεί από την ηρωική δράση της Εθνικής μας Αντίστασης και προετοιμάζουν το έδαφος για την αποχώρησή τους. Με τη συνεργασία των Ταγμάτων Ασφαλείας και των κάθε λογής θλιβερών συνεργατών τους επιχειρούν να εκδικηθούν τον ελληνικό λαό για την μεγαλειώδη Αντίστασή του. Στην Κρήτη έχουν υποστεί μία σειρά από χτυπήματα, με κορυφαίο στο συμβολικό επίπεδο την απαγωγή του Στρατηγού Κράιπε, γεγονός μοναδικό σε όλο τον κόσμο. Η ευρύτερη περιοχή των Ανωγείων παρέμεινε αδούλωτη με τις αντιστασιακές ομάδες να έχουν τα λημέρια τους στον Ψηλορείτη και να μην αφήνουν σε χλωρό κλαρί τους κατακτητές.
Πολύς λόγος γίνεται για τα αίτια της σφαγής. Τι ήταν αυτό που, μπροστά στην ήττα και την τιμωρία αντί να τους κάνει πιο προσεκτικούς και εγκρατείς απελευθέρωσε τα πιο άγρια ανθρώπινα ένστικτα οργανώνοντάς τα με τη ναζιστική αρτιότητα στην καταστροφή και τον όλεθρο; Η εντολή της 13ης Αυγούστου 1944 του στυγερού σφαγέα Μίλλερ είναι αποκαλυπτική. Οφείλουμε όμως να σημειώσουμε ότι του Ολοκαυτώματος των Ανωγείων έχουν προηγηθεί μία σειρά από μαζικά και ιδιαιτέρως ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας εις βάρος του ελληνικού λαού: ενδεικτικά, στο δεύτερο μισό του 1943: Μουσιωτίτσα (25.7), Κομμένο (16.8), χωριά της Βιάννου και Ιεράπετρας (14-16.9), Λυγκιάδες Ιωαννίνων (3.10) Καλάβρυτα (13.12)˙ και το πρώτο μισό του 1944: Κλεισούρα (5.4), Πύργοι & Μεσόβουνο (22-26.4), Δίστομο (10.6), Υπάτη (17.6) και πολλά ακόμη. Όλα, με λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές αφορμές αλλά με τις ίδιες, τελικά, αιτίες: αφενός τη θέληση των γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής να εκδικηθούν τον ελληνικό λαό για την Αντίστασή του και αφετέρου την προσπάθειά τους να τον τρομοκρατήσουν για να εξασφαλίσουν την ομαλή αποχώρησή τους από την Ελλάδα. Υπάρχει όμως κι ένας επιπλέον λόγος για την πρωτόγνωρη βαρβαρότητα, που εντάθηκε όσο φαινόταν ότι θα χαθεί για το Γ’ Ράιχ ο πόλεμος: αποκτηνώθηκαν περαιτέρω καθώς συνειδητοποιούσαν ότι οι ιδέες τους ηττήθηκαν![1]
Όπως υποστηρίζει ο Μανώλης Γλέζος «ολόκληρη η Ελλάδα είναι ένα Ολοκαύτωμα». Η χώρα μας έμεινε πίσω δεκαετίες εξαιτίας της Κατοχής και ουσιαστικά δεν μπόρεσε ποτέ να ανακάμψει. Όμως η στάση της Γερμανίας ήταν σταθερά αλαζονική και παρελκυστική, χωρίς ποτέ να δείξει διάθεση να αναλάβει τις ευθύνες της για τα φοβερά εγκλήματα του Γ’ Ράιχ. Επωφελήθηκε τα μέγιστα της Συνθήκης του Λονδίνου του 1953 κι όχι μόνο επούλωσε τις πληγές της από το ναζισμό και τον πόλεμο αλλά οικοδόμησε κι ένα ισχυρό οικονομικό μοντέλο, που της εξασφαλίζει και ανάλογο πολιτικό ρόλο. Όμως ξέχασε την υποχρέωσή της, που ρητώς απορρέει από τη Συνθήκη του Λονδίνου να διευθετήσει τις οφειλές της προς την Ελλάδα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έχει το θράσος να μας κουνά και το δάκτυλο, όποτε τολμά το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας να διεκδικήσει μία μικρή, έστω, χαλάρωση της θηλιάς του μνημονίου!
Το τελευταίο, ωστόσο, διάστημα, κάτι φαίνεται ότι κινείται: παρά την απραξία της κυβέρνησης, η Διακομματική Κοινοβουλευτική Επιτροπή κατέληξε σε πόρισμα, που κινείται σε δυναμική τροχιά διεκδίκησης. Στην συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής στις 5.9 οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει να καταφέρουν να ξεπεράσουν τις διαφορές και τις σκοπιμότητές τους ώστε να διαμορφωθεί η πιο ισχυρή εθνική θέση για το ζήτημα.
Σε όλη τη χώρα, εκατοντάδες εκδηλώσεις μνήμης αφήνουν πίσω τους τον επετειακό χαρακτήρα και γίνονται αιχμές διεκδίκησης. Οι πλατείες και οι χώροι θυσίας γεμίζουν με κόσμο, με δυναμικά παρούσα τη νεολαία, που παίρνει τη σκυτάλη του αγώνα. Στην ίδια τη Γερμανία πλήθος βιβλίων, δημοσιευμάτων και εκδηλώσεων έρχονται να ταράξουν τα νερά και να θέσουν το δάκτυλο επί των τύπων των ήλων, έστω και με καθυστέρηση εβδομήντα ετών. Το σύνθημα «Δικαιοσύνη και Αποζημίωση!», Δικαιοσύνη και Επανόρθωση κινητοποιεί τους πολίτες σε Ελλάδα και Γερμανία και στοιχειώνει σαν τις Ερινύες τις συνειδήσεις.
Για μας, στο Εθνικό Συμβούλιο, στις Ενώσεις Θυμάτων και συνολικά στο κίνημα διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών είναι επιτακτική η επίδοση ρηματικής διακοίνωσης στη γερμανική κυβέρνηση (20 χρόνια μετά τις 14.11.1995 επί Πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου), η εκτέλεση των αμετάκλητων αποφάσεων υπέρ των θυμάτων του Διστόμου, του Αιγίου και της Κρήτης, η αποστολή κλιμακίου της Βουλής σε Κοινοβούλια άλλων χωρών (και του γερμανικού) η επαναλειτουργία του Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου, η εισαγωγή σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης της Ιστορίας της Κατοχής και της Αντίστασης και της διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών. Κι αν δεν προχωρήσει η πολιτική διαπραγμάτευση, υπάρχει και η δικαστική οδός!
Είναι σαφές ότι το κίνημα διεκδίκησης και ο ελληνικός λαός στο σύνολό του θα στηρίξει τη μεθοδική και αποφασιστική διεκδίκηση, εφ’ όσον υπάρξει. Ας το λάβει όμως υπόψη της η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα: δεν επιτρέπεται άλλη κωλυσιεργία, δεν συγχωρείται τυχόν εμπαιγμός!
Εν κατακλείδι:
Όσο κι αν προσπάθησαν τα γερμανικά ναζιστικά στρατεύματα να αφανίσουν τα Ανώγεια δεν τα κατάφεραν: παραμένουν αμετακίνητα στη θέση τους, αγωνίζονται με ζήλο και αξιοπρέπεια για την κοινωνική πρόοδο, σκύβουν με ευαισθησία στο παρελθόν και ατενίζουν με υπερηφάνεια το μέλλον. Τιμούν δηλαδή με τον καλύτερο τρόπο την ιστορία τους και τους νεκρούς τους!
[1] Σύμφωνα με το θεατρικό έργο του Πήτερ Βάις «Η ανάκριση».
Tην 13 Αυγούστου 2016 σε ηλικία 86 ετών άφησε την τελευταία του αναπνιά ο Γιώργης Ιωαν. Σταυρακάκης η Μερτζανογιώργης. Ο Γιώργης γεννήθηκε στ Ανώγεια το 1930 και ήταν γιός του Ιωάννη Σταυρακάκη (Μερτζανογιάννη) και της Αργυρώς Σκουλά του Αθανάση. Τα παιδικά ντου χρόνια τα πέρασε στο Περαχώρι και με το κάψιμο και την καταστροφή των Ανωγείων από του Ναζί θα ξεριζωθεί από τη γενέθλια γη ,όπως και το σύνολο των Ανωγειανών. Κάποια χρόνια θα ζήσει μεν τους δικούς στις Αρχάνες και στη συνέχεια θα αρχίσει από τα χρόνια της εφηβείας του το άγώνα για την επιβίωση, κάνοντας τον βοσκό σε διάφορα αφεντικά. Το 1959 παντρεύεται την Αικατερίνη Σκουλά του Μιλτιαδογιώργη τη θυγατέρα και εγκαθίσταται μόνιμα στ Αρκάδι Μονοφατσίου όπου έζησε μέχρι τον θάνατο του. Απέκτησε 7 παιδιά 3 αγόρια τον Γιάννη, το Νίκο και το Μιχάλη και 4 κοπελιές,την Αργυρώ, την Μαρία, τη Θάλεια και την Ελένη. Ο Μερτζανογιώργης, σαν ντελικανής κι ώριμος αργότερα, υπήρξε ένας από τους πιο όμορφους ανθρώπους που έβγαλαν τα Ανώγεια. Με καλό παράστημα, χορευταράς σαν και τα αδέρφια του, καλοσυνάτος, ανοιχτόκαρδος και γελασάρης και πάνω απ όλα καλοσυγγενής. Λίγοι γάμοι γίνονταν στα χωριά του Μονοφατσού που να μην έχουν τη σφραγίδα του Μερτζανογιώργη είτε σαν πίκαιρος είτε σαν στυλοβάτης του γλεντιού.
Τα χρόνια της δικτατορίας βοήθησε κι εκείνος με τις δικές του δυνάμεις, όσους αγωνίζονταν ένάντια στη χούντα και την αποκατάσταση της δημοκρατίας.
Παρ’ ‘ολο που έζησε περίπου 70 χρόνια μακριά από τα Ανώγεια, πάντα ένοιωθε μια τεράστια νοσταλγία γι αυτά, τα αγαπούσε υπερβολικά όπως και όλους τους Ανωγειανούς . Η τελευταία παραγγελιά που άφησε στα παιδιά του, ήταν να τον θάψουνε στη γενέθλια γη κι εκείνα σεβάστηκαν απολύτως την τελευταία του επιθυμία.
Η οικογένεια του Μερτζανογιώργη, η γυναίκα του και τα παιδιά του ευχαριστούν όσους με τον ένα η τον άλλο τρόπο συμπαραστάθηκαν στο πένθος τους και παραβρέθηκαν στην κηδεία του.
Ο Μήτσος Σταυρακάκης αποχαιρετώντας
το Μερτζανογιώργη στο Αρκάδι είπε τα παρακάτω λόγια:
Ολα τ Ανωγειανά χωριά στο Μονοφάτσι κλαίνε
Και την καλή σου αθιβολή, Μερτζανογιώργη λένε.
Αυτός ο άντρας χωριανοί, που σήμερο κηδέμε
Ήτανε ο πρωτότοκος γιος του Μερτζανογιάννη
Ανωγειανός παλιάς κοπής, ντόμπρος και παλικάρι
με ακριβά αισθήματα κι αξίες προικισμένος
Λεβέντης, ανοιχτόκαρδος κι αγαπητός σε όλους.
Ετρύγησε πολλές χαρές και πρίκες στη ζωή ντου.
Ηταν γλυκοκουβεδιαστής κι είχε πολλά βαίζα,
Και δεν το νε ποχόρταινες σ ότι και να σου μίλιε,
Σαν μελτεμάκι εδρόσιζε το γέλιο ντου τα Αρκάδι
Τα Ανώγεια που σε γέννησαν και τόσο νοσταλγούσες
Σήμερο θα σε ποδεχτούν, να σε ξεπροβοδίσουν
Τ ’ Ανωγειανά τα χώματα, θέλησες κοιμηθιά σου
Για νάχεις πλάι τσι γονείς και τη δικολογιά σου.
Στον Αδη θάναι ολόχαροι οι ποθαμένοι όλοι
Για θα χορές το πηδηχτό μαζί με το Μανώλη,
Καλοστραθιά Μερτζάνη γιέ, στσι δρόμους που βαδίζεις
Στη μνήμη μένεις ζωντανός και γελοχαχαρίζεις…..!
“Έφυγε” από τη ζωή σε ηλικία 89 ετων η Ανδρονίκη Μανουρά. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί την την Τρίτη 16 Αυγούστου στις 5.30μμ στον Αγιο Γεώργιο.
Η ΑνωΓη εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της
Δημοσιεύθηκε σε: Κοινωνικά
Υπεραγία Θεοτόκε εν τη ενδόξω κοιμήσει και αναλήψει σου δεόμεθα σου σώσον ημάς.Σήμερα μεγάλη μέρα εορτασμού στα Ανώγεια μας, στην Τήνο μας, στην Πάρο μας, στην Παναγία Σουμελά και σε όλες τις εκκλησίες της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης της κοιμήσεως σου. Υπεραγία Θεοτόκε και φέτος σε εορτάσαμε με τον Δεκαπεντάυγουστο των προς σε παρακλήσεων για σωτηρία των ψυχών μας αλλά και των τυχών μας από τους ντόπιους και τους ξένους εχθρούς της αγιότητας σου. Την οποία καταπολεμούν και περιφρονούν οι διώκτες της σύγχρονης πολύμορφης και πολυτρόπως καταλυτικής όλων των εκκλησιαστικών, πνευματικών και κοινωνικών αξιών των παραδόσεων μας. Οι οποίες κάθε εαυτές κινδυνεύουν στους άγριους, τους χυδαίους και ανίερους καιρούς μας, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή. Γιατί τώρα όλες αυτές οι σκοτεινές δυνάμεις επιδιώκουν να ολοκληρώσουν την κατά της Ορθόδοξης πίστης των πατέρων και των μητέρων μας παράδοσης, να διαλύσουν την εθνική μας υπόσταση και να εκμηδενίσουν την πατριωτική μας συνείδηση. χωρίς να μας αφήνουν περιθώρια για αγωνιστικότητα και υπεράσπιση της αρχαίας βυζαντινής και νεότερης χριστιανικής και Ελληνικής ευθύνης.
Αναφερόμαστε τώρα βέβαια στην πρώτη μεγάλη καταστροφή της Κωνσταντινούπολης με την τέταρτη Παπική Σταυροφορία. Αυτή που προετοίμασε την αποδυνάμωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με την τελική πτώση της πόλης των πόλεων το 1453. Για να γίνει 400 χρόνια υποτελής και σκλάβος ο Ορθόδοξος Ελληνικός λαός στην Σουλτανική κυριαρχία. Με ατελείωτους εξισλαμισμούς ορθοδόξων, με σφαγές ορθοδόξων επισκόπων ιερέων και μοναχών αλλά και πιστών τους οποίους κατάκαιαν μέσα σε σπήλαια(ιδιαίτερα στην Κρήτη) όπου κατέφευγαν για να γλιτώσουν από την Μουσουλμανική αγριότητα. Όμως σε όλα αυτά τα τρομερά χρόνια της σκλαβιάς τεσσάρων αιώνων η Χριστιανική Δύση του Παπισμού, του προτεσταντισμού συνεργαζόταν και σώπαινε για τα εγκλήματα της Οθωμανικής τυραννίας. Με την Ελλάδα να έχει γεμίσει μιναρέδες, στρατώνες και διοικητήρια της απάνθρωπης Οθωμανικής Μουσουλμανικής κυριαρχίας.
Ώσπου ήρθε η ώρα του μεγάλου απελευθερωτικού αγώνα. Με την Επανάσταση του 1821 να οδηγεί στην απελευθέρωση και στη δημιουργία του Νεοελληνικού κράτους. Αυτό το Ορθόδοξο και πατριωτικό κράτος το επιβουλεύτηκαν από την αρχή της αναγέννησης του, σύμμαχοι αλλά και εχθροί. Για να γίνουνε φίλοι φαινομενικοί και να εκμεταλλευτούν το κρατίδιο, με ιδεολογικές, οικονομικές και κοινωνικές διαβρώσεις και διάλυσης του. Από την αρχή του 20ου αιώνα με νίκες μεν των Βαλκανικών πολέμων αλλά και με δραματικές ήττες που μεγιστοποιήθηκαν με προδοσίες κυρίως των συμμάχων που είχαν αποτέλεσμα τη Μικρασιατική καταστροφή. Μιας καταστροφής που μας πονάει βαθιά μέχρι και σήμερα. Ώσπου φτάσαμε στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο που μας τον κήρυξε το 1940 ο Μουσολινικός μαύρος φασισμός στις 28 Οκτώβρη με αδιαμφισβήτητη Παπική συναίνεση, όταν στην μεγάλη Πανελλήνια γιορτή του Δεκαπενταύγουστου του ’40 διέπραξαν το ανίερο έγκλημα της βύθισης του καταδρομικού μας “Έλλη”.
Όμως, όταν οι φασιστικές στρατιές εφόρμησαν από την Βόρεια Ήπειρο να καταλάβουν την Ελλάδα, η Υπέρμαχος Στρατηγός της Ορθοδοξίας η Παναγία μας, ενδυνάμωσε τη μαχητικότητα των Ελληνικών δυνάμεων και αποδυνάμωνε τους υπέρτερους Ιταλικούς φασιστικούς εξοπλισμούς. Με αποτέλεσμα το Ελληνικό έπος το οποίο μετά το 1944-47 οι Άγγλοι σύμμαχοι το μετέτρεψαν σε Ελληνικό εμφύλιο σπαραγμό, αφού είχαν ήδη αφήσει ουσιαστικά ανυπεράσπιστη την Κρήτη σε μια κρίσιμη στιγμή της μεγάλης μάχης των Κρητών. Μια μάχη που θα κερδιζόταν αν στην πιο κρίσιμη στιγμή δεν εγκατέλειπαν οι φρουροί της Αγγλικής δύναμης τον κεντρικό λόφο υπεράσπισης, τον 107. Τον εγκατέλειψαν και το πρωί κατακτήθηκε η Κρήτη. Για να καταστραφούν με βαριές εγκληματικές καταστροφές και μαζικούς τουφεκισμούς όπως έγινε και με τα Ανώγεια, με την ισοπέδωση στις 13 Αυγούστου του 1944 δυο μέρες πριν τον εορτασμό της Παναγίας.
Η Παναγία μας της Ανωγειανής θύμησης εκείνης της μεγάλης καταστροφής που από τότε εμείς την γιορτάζουμε με τη μαχόμενη Ανωγειανή ψυχή, παράλληλα με τον βαθιά Ορθόδοξο εορτασμό στην εκκλησία την Ανωγειανή που πάντα γιορτάζει έμψυχα τον μέγα εορτασμό της Θείας Κοίμησης , που είναι Πάσχα του καλοκαιριού αλλά και επιτάφια επιμνημόσυνη δέηση για την ανάπαυση των ψυχών όλων των Ανωγειανών αλλά και όλων των Κρητικών αλλά και όλων σε όλη την Ελλάδα που εγκληματικά χάθηκαν αγωνιζόμενοι για την Ελευθερία.
Σήμερα όμως σε τόσο εφιαλτικούς καιρούς, η Κρητική Ελευθερία, όπως και ολόκληρη η Ελληνική έχουν χαθεί. Και εμείς σε ικετεύομαι Παναγία Ανωγειανή προστάτιδα της Ελλάδος, βοήθησε μας για να αποκτήσουμε ξανά την λευτεριά και όχι για να την αποξεχάσουμε ανάμεσα σε αμέτρητους μιναρέδες. Μιναρέδες που ετοιμάζονται να υψωθούν ξανά όπως στα μαύρα 400 χρόνια της Οθωμανικής κατοχής στην Κρήτη και σε όλη την Ελλάδα.
Γυναίκες της Ανωγειανής δέησης στην Παναγία που εμψυχώνει και την αντρειοσύνη μας παρακαλεστέ την να μας βοηθήσει στη μεγάλη καινούρια μάχη για τη δική μας πίστη. Γιατί εμείς δεν δεχόμαστε να γίνει η Αγιά Σοφιά τζαμί και να είμαστε θεατές της βεβήλωσης της. Παναγία μας από το ψηλό θεϊκό βουνό της Κρήτης κάνε άλαλα τα χείλη των ασεβών και πότισε με λόγο ευσέβειας και λόγο αγωνιστικό τα χείλη τα δικά μας.
Ο ¨ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ¨ ΠΑΕΙ ΣΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ
(ΑΛΛΑΓΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ) ΤΡΙΤΗ 16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΑΚΙ ΤΟΥ ΝΤΕΛΙΝΑ ΣΤΑ ΑΝΩΓΕΙΑ ΚΑΙ ΩΡΑ 21:00
Πληροφορίες 2813 013 218, 6932 858624
Ερωτόκριτος. Μια όαση πολιτισμού. Ένα έργο που εξύμνησε και εξυμνεί τον έρωτα, την αληθινή αγάπη, την αντρειά και την κρητική λεβεντιά.
Σε λίγο τα φώτα θα σβήσουν μα θα συνεχίσει να μας συγκινεί και να μας διδάσκει.
Έργο σταθμός με έντονα τα σημάδια στις ψυχές μας. Ιχνηλάτης στα βήματά μας ένα έργο που προκρίθηκε πανηγυρικά στο 6ο πανελλήνιο φεστιβάλ Διστόμου ανάμεσα σε μεγαθήρια.
Οι προβολείς χαμηλώνουν και σβήνουν σιγά σιγά στις 3 Αυγούστου για το Ηράκλειο , ώρα 9 και μισή στο Τεχνόπολις. Όμως η πορεία του θα συνεχιστεί τόσο στη Κρήτη, όσο και στο φεστιβάλ που μας περιμένει.
Συντελεστές
Σκηνικά: Μάνος Μανιάς, Αντώνης Βούρλος
Δημιουργικό: Contrast
Δημόσιες σχέσεις: Λαμπρινή Μηλιά, Ρένα Μανιά
Promotion – Marketing: Γιάννης Μανιάς
Μουσική επιμέλεια: Μάνος Μανιάς
Πρωτότυπη μουσική-σύνθεση: Χρήστος Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Βασίλης Σκουλάς
Διδασκαλία τραγουδιών: Μαρία Παπαγιαννάκη
Ηχητικά φωτισμοί: Στέλλα Σταυρίδη
Δημιουργία αφίσας: Γιάννης Λαμπράκης
Χορογραφίες : Μαρία Φαρσάρη
Τραγούδι (ζωντανά): Γεωργία Μαυρογιαννάκη
Κοστούμια: Ειρήνη Μηλαθιανάκη
Σκηνοθεσία: Μάνος Μανιάς
Τους ρόλους ερμηνεύουν με σειρά εμφάνισης
Α΄ Ποιητής – Πεζόστρατος: Γιάννης Λαμπράκης
Β΄ Ποιητής: Μαρία Μακράκη,
Ερωτόκριτος: Νίκος Μανιάς
Πολύδωρος – Άριστος: Γιώργος Γιαλυτάκης
Αρετούσα: Γεωργία Μαυρογιαννάκη
Φροσύνη: Μαίρη Νταγιάκου
Μάνα: Κλεοπάτρα Βρεττού
Βασιλιάς: Μάνος Μανιάς
Βασίλισσα: Κωνσταντίνα Αγγελίδη
Δημοσιεύθηκε σε: Τελευταία Νέα