Με συγκίνηση ο πατήρ Ανδρέας Κεφαλογιάννης από τον άμβωνα του Αϊ Γιώργη μίλησε για τον Ιωάννη Δραμουντανη η Στεφανογιαννη, τους αγώνες και την θυσία του καθώς και τα μηνύματα που περνάει στην σημερινή εποχή 80 χρόνια μετά.

Διαβάστε την συνέχεια... »

Το Αστεροσκοπείο Σκίνακα, η κοινή ερευνητική υποδομή του Πανεπιστημίου Κρήτης και του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) που έγινε εφικτή χάρη σε δωρεά έκτασης στην ομώνυμη κορυφή του Ψηλορείτη από το Δήμο Ανωγείων, συμμετέχει ενεργά στην ανάπτυξη τεχνογνωσίας σε θέματα τηλεπικοινωνιών εδάφους-δορυφόρων με χρήση λέιζερ.

Διαβάστε την συνέχεια... »

“Καμάρι των Ανωγειανών, στολίδι στο Μεϊντάνι, 

του Ψηλορείτη γέννημα, αϊτέ Στεφανογιάννη..”

Το Εργαστήρι Γνώσης, Ιστορίας και Πολιτισμού της ενορίας του Αγίου Γεωργίου, διοργανώνει την Κυριακή 11 Φεβρουαρίου μεγάλη εκδήλωση στη μνήμη του αρχηγού της Αντίστασης Ιωάννη Δραμουντάνη (Στεφανογιάννη_, στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και στην προτομή του ήρωα στην πλατεία Μεϊντάνι. Στα πλαίσια της εκδήλωσης θα τιμηθουν οι ένοπλες δυνάμεις για την προσφορά τους στην Ελλάδα. Το παρόν στην εκδήλωση θα δώσει και ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, Γιάννης Κεφαλογιάννης.

Θα πραγματοποιηθεί τρισάγιο στη μνήμη του “Στεφανογιάννη”., παρουσία του Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ.κ Προδρόμου. Εντός της εκκλησίας, ο καλλιτέχνης Βασίλης Δραμουντάνης θα ερμηνεύσει το τραγούδι “Ανωγειανές Ψυχές”. Στεφάνια θα κατατεθούν στην προτομή του ήρωα.

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Ανωγείων.

Διαβάστε την συνέχεια... »

H οικογένεια Νταγιαντά, τίμησε και φέτος τον Άγιο Χαράλαμπο, με τη λειτουργία που τέλεσε ο π. Ανδρέας Δραμουντάνης στο εκκλησάκι, που βρίσκεται απέναντι από το θέατρο Νίκος Ξυλούρης.

Αύριο, Σάββατο 10 Φεβρουαρίου, είναι η μεγάλη γιορτή του Αγίου Χαραλάμπου και το συγκεκριμένο εκκλησάκι κατασκευάστηκε το 2009, από τον Βασίλη Νταγιαντά, που θέλησε μ’ αυτόν τον τρόπο να τιμήσει τον πατέρα του Χαράλαμπο Νταγιαντά (Νταγιαντοχαραλάμπη).

Χρόνια πολλά στην οικογένεια, τους εορτάζοντες κι όλον τον κόσμο!
Φωτογραφίες: Γιώργης Νταγιαντάς

Με χορούς και τραγούδια στο σπίτι του Νίκου Ξυλούρη στο Περαχώρι και στο άγαλμα του στην είσοδο του θεάτρου που φέρει και το όνομα του, τα παιδιά του Δημοτικού σχολείου Ανωγείων, παρέα με μέλη του Πολιτιστικού συλλόγου Ανωγείων, τίμησαν  τη μνήμη του αθάνατου “Ψαρονίκο” που έφυγε σαν σήμερα 8 Φεβρουαρίου πριν 44 χρόνια. Για τρεις ώρες από τα μεγάφωνα του δήμου ακούγονταν τραγούδια του σπουδαίου Ανωγειανού καλλιτέχνη, ελάχιστος φόρος τιμής και σεβασμού σε ένα άνθρωπο που συνέβαλλε τα μέγιστα στην άνοδο των Ανωγείων που ακούστηκαν σε όλο τον κόσμο, ως ο πατρογονικός τόπος μιας από τις μεγαλύτερες φωνές στο τραγούδι που γνώρισε η Ελλάδα.

Τα παιδιά του Δημοτικού συνοδευόμενα από τους δασκάλους τους, αγκαλιάστηκαν, τραγούδησαν και χόρεψαν ακούγοντας αυτή την θειική φωνή, που δεν μπόρεσε ο θάνατος να τη σιγήσει, με τα τραγούδια του Ξυλούρη να γίνονται κάθε χρόνο και πιο επίκαιρα.

Αλήθεια πια μεγαλύτερη τιμή μπορεί να γνωρίσει ο άνθρωπος, όταν τον τιμούν μικρά παιδιά που δεν υπήρχαν καν στη ζωή όταν μεσουρανούσε, αλλά το άστρο του είναι αιώνια ένας φωτεινός φάρος των Ανωγείων και ένα φωτεινό παράδειγμα ήθους και αξιοπρέπειας και σεμνότητας στον βίο του παρά την τεράστια επιτυχία, που μας διδάσκει ο Ψαρονίκος μέχρι και σήμερα, σχεδόν μισό αιώνα αργότερα.

Αθάνατος!

Φώτο: Μανόλης Σαμόλης

 

 

 

44 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΨΑΡΟΝΙΚΟΥ

“Υποδέχτηκα τον Νίκο Ξυλούρη στον Πειραιά μαζί με τον Γιάννη Μαρκόπουλο το καλοκαίρι του 1970. Ερχόταν για να ηχογραφήσει το «Χρονικό» που είχα γράψει τους στίχους και κυκλοφορούσε σε πρόχειρες ηχογραφήσεις όπου τραγουδούσε ο συνθέτης και ήταν γνωστό από το 1966 ακόμη και στους αυτοεξόριστους έλληνες στο Λονδίνο, στο Παρίσι και στη Στοκχόλμη.

Είχαμε μείνει άναυδοι λίγα χρόνια πριν ακούγοντας τον λυράρη Νίκο Ξυλούρη όταν ο Μαρκόπουλος είχε ηχογραφήσει μαζί του τα «Ριζίτικα» στην πρώτη τους εκδοχή σε δισκάκι των 78 στροφών. Με τις πρώτες δοκιμές είχαμε όλοι αντιληφθεί πως βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα φαινόμενο όχι απλώς φωνητικά. Ο Ξυλούρης ερμηνευτικά και φωνητικά συνέχιζε μια βαθιά αρτεσιανή φλέβα ενός λαϊκού κρητικού πηγαδιού. Ανήκε στην ιστορία και την παράδοση μιας σειράς μεγάλων αοιδών του κρητικού ιδιώματος.

Όμως ο Ξυλούρης διέφερε, όπως οφείλει να διαφέρει κάθε

συνειδητός σκυταλοδρόμος μιας ιερής συντεχνίας μαστόρων.

Ο Ξυλούρης ήταν σαφώς εκφραστής μιας λυρικής ιθαγένειας και η δική του προσωπική μοναδική συμβολή ήταν η ιδιάζουσα σχέση του με τον ήχο της ελληνικής λαλιάς. Κάθε γλώσσα έχει την ευδιάθετη μουσική της, τους γάμους των συμφώνων με τα φωνήεντα, το ερωτικό σμίξιμο των τόνων με τις σιωπές, την οργασμική κραυγή των εκφραστικών κορυφώσεων και των κυματισμών των μελωδικών γραμμών.

Ο Νίκος Ξυλούρης τραγουδούσε όπως ανέπνεε, όπως ο ρυθμός των σφυγμών της καρδιάς του εκτόξευε στα αυτιά του κόσμου την σύλληψη του συμπαντικού ρυθμού αλλά συνάμα γευόταν τη λέξη, τη χόρταινε και την έπλαθε ώστε να ακουμπήσει στ’ αυτιά μας οικεία, αυτονόητη και ανεπανάληπτη.

Κατόρθωσε αυτή η αυτοφυής φωνή να συγκερνά δημοτικό

τραγούδι, εκκλησιαστικό ιδίωμα, λαϊκό ηχόχρωμα και ευρωπαϊκή

μελωδικότητα και να συγκροτεί ένα σπάνιο ανάκουστον κελαϊδισμό για να παραπέμψει στον Διονύσιο Σολωμό.

Ο Ξυλούρης ανέπνευσε την λυρική φωνή της Ελληνικής Ιθαγένειας ισορροπώντας πάνω σ’ ένα ηχητικό σταυροδρόμι όπου εξαπλώνονταν προς το άπειρο ο σβώλος της γης, η αρμύρα της θάλασσας και η αιωνιότητα του ουράνιου χρόνου.

Η φωνή του Ξυλούρη είναι σαν τον ήχο που άκουσε ο Σεφέρης, στη μονή Κύκκου στην Κύπρο να βγαίνει από το μάγγανο του πηγαδιού, όταν ανέβαζε τον κουβά με το νερό ένας καλόγερος. Ο ήχος αυτός πήγαινε τον ποιητή στην γενέθλια γη του στη Σμύρνη και την ονόμαζε «φωνή πατρίδας». Τέτοια φωνή πατρίδας είναι η φωνή του Νίκου Ξυλούρη.”

Κώστας Γεωργουσόπουλος

Φεβρουάριος 2017

 

-->