Του Γιώργη Μπαγκέρη

”Εδώ τελειώνουν τα έργα της θάλασσας, τα έργα της αγάπης.
Εκείνοι που κάποτε θα ζήσουν εδώ που τελειώνουμε
αν τύχει και μαυρίσει στη μνήμη τους το αίμα και ξεχειλίσει
ας μη μας ξεχάσουν, τις αδύναμες ψυχές μέσα στ’ ασφοδίλια.

Ας γυρίσουν προς το έρεβος τα κεφάλια των θυμάτων:
Εμείς που τίποτα δεν είχαμε θα τους διδάξουμε τη γαλήνη.
Ας μη μας ξεχάσουν.” (Γιώργος Σεφέρης)

Στις 8  Φεβρουαρίου 1980, ξημερώματα Παρασκευής στο Αντικαρκινικό κέντρο Πειραιά, ο Νίκος Ξυλούρης αφήνει την τελευταία του πνοή. Η φωνή που έκανε εκατομμύρια Έλληνες να ριγούν από συγκίνηση σβήνει σε ένα λευκό δωμάτιο Νοσοκομείου. Η αγαπημένη του Ουρανία του κρατάει μέχρι την τελευταία στιγμή το χέρι, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τον κρατήσει στη γη, αλλά η ψυχή του “Ψαρονίκου”, υψώνεται πάνω από το λευκό δωμάτιο, βγαίνει έξω και απλώνεται από την Κρήτη έως τον Έβρο, ως ένας Μύθος, ως ένας κολοσσός της μουσικής, με την αύρα του να μας χαϊδεύει μέχρι και σήμερα, 38 χρόνια μετά και να μας εμπνέει ακόμα και στις δυσκολότερες στιγμές μας.

Η ώρα τούτη δεύτερη, μετά το μεσονύχτι είναι ώρα αναμνήσεων.Μα όχι Πάντα. Η ώρα τούτη δεύτερη, μετά το μεσονύχτι. Είναι ώρα περισυλλογής Μα όχι πάντα. Η ώρα τούτη δεύτερη, μετά το μεσονύχτι.Είναι ώρα για δάκρυα. Και μένει Πάντα..(Γιάννης Κακουλίδης).

Πραγματικά, εκείνη την Παρασκευή που δάκρυσε όλη η Ελλάδα πριν 38 χρόνια, τα δάκρυα έμειναν για πάντα. Η θλίψη για την τεράστια απώλεια, αλλά και ένα μεγάλο γιατί, καθώς ο Νίκος έφυγε νωρίς, διανύοντας μόλις την τέταρτη δεκαετία της ζωής του. Έμεινε και ένα μεγάλο “και αν”. Αν δεν έφευγε τόσο νωρίς πόσα περισσότερα θα μας είχε προσφέρει απλόχερα με τη φωνή του, τα τραγούδια του, αλλά και την ακέραιη και έντιμη στάση ζωής του, καθώς κατά γενική ομολογία υπήρξε ένας από τους πιο αγνούς ανθρώπους και ένας από τους σεμνότερους καλλιτέχνες που πέρασαν ποτέ από την Ελλάδα.

Και παν και πάνε και σε αναζητάνε, ώρα τους καλή. Από λιβάδια μ’ ασφόδελα περνάνε, ώρα τους καλή. Παλιά τραγούδια στα αλώνια αχολογάνε, και παν και πάνε, ώρα τους καλή. Τους ακολουθάνε τα αγρίμια που ξυπνάνε, ώρα τους καλή. Την πέτρα στύβουν, χορταίνουν, ξεδιψάνε, ώρα τους καλή. Στη γη και στα άστρα και στα παιδιά μιλάνε. Ώρα τους καλή..(Ιάκωβος Καμπανέλλης).

Μαγική η σχέση του με τα παιδιά. Από αυτήν απέκτησε το παρατσούκλι “Κλωσσού” καθώς από νεαρή ηλικία όπου καθόταν μαζεύονταν γύρω του σιγά σιγά όλα τα παιδιά της περιοχής να τον ακούσουν.

-Πάρε μου πατέρα μια λύρα. Από την τρίτη τάξη του δημοτικού η μοναδική έγνοια του ήταν αυτή και το μοναδικό πράγμα που ζητούσε.

-Δεν θα τον κάνω λυράρη. Σα δε του αρέσουν τα γράμματα καλλιά να πάει στα πρόβατα παρά να γίνει μουζικάντης, έλεγε με αγριεμένο ύφος ο πατέρας του ο Ψαρογιώργης.

Όμως τα αυθεντικά ταλέντα, πάντα έχουν δίπλα τους ένα αόρατο χέρι που τα βοηθάει και τα σπρώχνει να κάνουν αυτό για το οποίο γεννήθηκαν. Έναν από μηχανή θεό που εμφανίζεται την κατάλληλη στιγμή και βάζει ξανά τα πράγματα στην κανονική τους ροή. Ο Νίκος θα γινόταν καλλιτέχνης, καμιά επίγεια δύναμη δεν θα μπορούσε να εμποδίσει αυτή την εξέλιξη. Και βρέθηκε ο απομηχανής θεός. Στο πρόσωπο του δάσκαλου εκείνης της εποχής Μενέλαου Δραμουντάνη. Σαν να μην ήταν λόγια του δασκάλου αλλά μιας ανώτερης δύναμης που έβαζε τις λέξεις στο στόμα του.

-Μην το πιέζετε το κοπέλι. Πάρτε του τη λύρα και βγάλτε το από το σχολείο. Δεν θα χαθεί.

Αλήθεια ποια μαγεία τοποθέτησε τα λόγια αυτά στο στόμα ενός δασκάλου: Βγάλτε το παιδί από το σχολείο. Φαίνεται απίστευτο αλλά έτσι συνέβη. Μαλάκωσε ο Ψαρογιώργης και πήγε τον γιο του στο Ηράκλειο να διαλέξει μια λύρα. Την πρώτη του λύρα στα 12 του χρόνια. Η λύρα έγινε προέκταση του χεριού του και συνοδοιπόρος της μαγικής φωνής του μέχρι και την τελευταία του πνοή.

Χρόνια μετά ο δάσκαλος, άκουγε παντού το όνομα του μικρού κάποτε μαθητή του. Στα ραδιόφωνα, στην τηλεόραση, στις κουβέντες των απλών ανθρώπων. Και ένιωθε περήφανος και δικαιωμένος..

Ανέβηκα στην κορυφή της συννεφιάς, σαλτάροντας με τις τριχιές του λιβανιού, πήρα τον δρόμο της σποράς. Κοιμήθηκα στο προσκεφάλι του σπαθιού. Είχα το  ύπνο του λαγού..(Κ.Χ.Μύρης)

Γρήγορα η Κρήτη δεν χωρά το ταλέντο του. Ο Ψαρονίκος από ένας μεγάλος λυράρης στην Κρήτη, στην Αθήνα θα γίνει ο Νίκος όλων των Ελλήνων. Η φωνή του ενώνει, συγκινεί, δεσπόζει.Συναρπάζει. Συγκλονίζει.Αφήνει το στίγμα της σε ποιήματα κορυφαίων ποιητών. Εμπνέει κορυφαίους μουσικοσυνθέτες να απλώσουν το ταλέντο τους με βάση τη φωνή του. Γίνεται πλέον παγκόσμια, σπάει όλα τα σύνορα και αναγνωρίζεται διεθνώς ως ένας από τους σπουδαιότερους ερμηνευτές.

Τα παιδιά ξεχύνονται στους κάμπους, οι φωνές τους δεν είναι πια κουρέλια. Έντιμο αίμα που ζητάει εκδίκηση..(Οδυσσέας Ελύτης)

Σεμνός παρακολουθεί με αμηχανία τις εκδηλώσεις λατρείας στο πρόσωπο του και απορεί. Η προσωπικότητα του στέκεται βράχος, μπεντένι μπροστά στην επιτυχία και την αναγνώριση και δεν αφήνει να χαθεί ούτε στο ελάχιστο η αγνότητα του και ο απλός τρόπος που κοιτάει τη ζωή, μακριά από ψεύτικες χαρές και λούσα. Και όταν νιώσει ότι ο απλός κόσμος που υποφέρει τον χρειάζεται θα είναι εκεί δίπλα του ανιδιοτελώς αγνοώντας τυχόν συνέπειες.Τρεις μέρες θα ενώσει τη φωνή του με αυτή των φοιτητών στα κάγκελα του Πολυτεχνείου. Σύμβολο αντίστασης κατά της Χούντας ο Ψαρονίκος και δε θα μπορούσε να πράξει αλλιώς ένας πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος. Η φωνή του θα σπάσει τα κάγκελα, θα διαπεράσει σαν ρίγος τους πραξικοπηματίες Χουντικούς και θα συμβάλλει καθοριστικά στην αντίστροφη μέτρηση για την επτάχρονη μαύρη περίοδο της Νεοελληνικής Ιστορίας. “Πότε θα κάνει ξαστεριά” τραγουδούσε και ήταν σαν να έδινε με την παρουσία του εκεί την απάντηση:”Όταν θα χτυπήσουμε το κακό ενωμένοι οι Έλληνες σαν μια γροθιά..”.Πράξη Αντίστασης τότε και η συμμετοχή του στην παράσταση “Το μεγάλο μας Τσίρκο” με την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο..

Χρόνια μετά σε κάθε συνέντευξη του ο δημοσιογράφος θα τον ρωτάει. “Ήσουν και στο Πολυτεχνείο Νίκο. Πες μας για αυτό”. Με ένα σφίξιμο ο Νίκος απαντούσε πάντα σταθερά:”Δε θέλω να μιλήσω για αυτό. Τίποτα δεν έκανα. Στο Πολυτεχνείο ήταν παιδιά που σκοτώθηκαν. Εγώ δεν σκοτώθηκα..”.

Μια μέρα μια Παρασκευή θα πέσω να πεθάνω και μια Λαμπρή θα αναστηθώ από το χώμα απάνω..(Γιάννης Κακουλίδης)

-Όλα καλά μωρέ και τα τραγούδια και τα ποιήματα, αλλά συνέχεια με το Χάρο με βάζετε να αγωνίζομαι, έλεγε μεταξύ σοβαρού και αστείου ο ίδιος στους συνθέτες και τους ποιητές με τους οποίους συνεργάστηκε. Σαν ένα προαίσθημα να είχε. Ότι πολύ τον προκαλεί και κάποια στιγμή θα επιτεθεί και πρέπει να είναι έτοιμος. Από την άλλη όμως είχε και το πρώτο του τραγούδι, εκείνο που έγραψε σε ηλικία μόλις 17 ετών:”Δεν κλαίνε οι δυνατές καρδιές η μοίρα όταν τις δέρνει. Γιατί πιστεύουν με καιρό πως κάθε πόνος γιένει..”

Η αρρώστια τον χτύπησε στο απόγειο της δόξας του εκεί στα τέλη του 1979. Το ταξίδι στην Αμερική, οι θεραπείες, οι αγωνίες δυστυχώς δεν απέτρεψαν το αναπόφευκτο τέλος του Φλεβάρη του ’80.

Κι όχι να πείτε που ‘κάνα και τίποτα σπουδαίο. Μόνο που πέρασα κι ακούμπησα στον ίδιο τοίχο που ακουμπήσατε.

Κι όχι να πείτε που ‘κάνα και τίποτα σπουδαίο. Μόνο που φόρεσα τις ίδιες χειροπέδες που φορέσατε.

Κι όχι να πείτε που ‘κάνα και τίποτα σπουδαίο. Μόνο που πόνεσα μαζί σας και ονειρεύτηκα μαζί σας..

Μόνο που σε βρήκα και με βρήκες σύντροφε..(Γιάννης Ρίτσος)

Έσβησε ο Νίκος Ξυλούρης. Το σώμα του θα γινόταν ένα με την μάνα γη, ένα κρύο πρωινό του Φλεβάρη στο πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Το σώμα θα γίνει χώμα, αλλά το έργο και η φωνή θα έμεναν για πάντα στις ψυχές μας, στα βινύλια και τους δίσκους μας. στα γραπτά και στις καρδιές μας, όπως συμβαίνει σε κάθε πραγματικό καλλιτέχνη που πρωτίστως μιλάει στις καρδιές του απλού κόσμου. Που ονειρεύτηκε μαζί τους. Μαζί μας..

Οι Ανωγειανοί πάντα θα περιμένουν την τελευταία αυλαία και το χειροκρότημα που εκκρεμεί εδώ και 38 χρόνια. Περιμένουν μια λαμπρή τελετή με τα οστά του Ψαρονίκο να φτάνουν στα Ανώγεια, ώστε η αύρα του να καλύψει ακόμα περισσότερο τον αγαπημένο του Ψηλορείτη..

Η φίλη του Νίτσα Λούλε-Θεοδωράκη ακολουθεί τα τελευταία βήματα. Τα τελευταία χειροκροτήματα:

“Δυο δρασκελιές ακόμη Νίκο και φτάσαμε. Φρεσκοσκαμμένος ο λάκκος που θα δεχτεί το κορμί σου. Γύρω σου μελίσσι ο κόσμος χειροκροτεί. Το σκοινί κατεβαίνει αργά για να μην τρανταχτείς. Μπηγμένη στο χώμα η λύρα που σε συντρόφευε τριάντα χρόνια.

Ένα τελευταίο κοίταγμα στο χλωμό πρόσωπο σου. Δυο άνθη λεμονιάς πριν πέσει το χώμα, κι ύστερα φτυαριές, σίγουρες  μηχανικές κινήσεις, ώσπου να χαθείς για πάντα στο σκοτάδι, ένα σκοτάδι που δεν θα καταφέρει ποτέ να σε σβήσει από τη μνήμη μας.

Εκεί στην άκρη του νεκροταφείου σε αφήσαμε, μεσημέρι πια, παρέα με τα πουλιά, τα κυπαρίσσια, με τη μυρωδιά της Άνοιξης που φτάνει και το Χάρο να τραγουδά μετανιωμένος..

Για ιδές κρίματα που ‘κάνα,

κι άδικα που τα κάνω,

για ιδέ σπίθια που ρήμαξα,

για ιδέ κορμιά που πήρα.

Αθάνατος στις καρδιές μας..

Αν είναι τα Ανώγεια μας ποια πάνω απ άλλους τόπους.
Με το Ξυλούρη εβγήκανε, θυσίες και με κόπους!

——————————————————————

Όσες κι αν ‘λάξουν εποχές κι  όσα κι αν ρθούν Ζαμάνια,
Θα ναι για τους Ανωγειανούς, η πρώτη περηφάνεια!

——————————————————————–

Αυτός που μπαίνει στις καρδιές του Κόσμου, δε πεθαίνει!
Περιφρονεί το θάνατο κι Αθάνατος πομένει! ( μαντινάδες:Λευτέρης Μπέρκης)

Την  Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 2018,  συμπληρώνονται 38 χρόνια από το θάνατο του Νίκου Ξυλούρη, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ανωγείων θα τελέσει τρισάγιο εις μνήμην του, στον Ιερό Ναό τής Παναγίας στο Περαχώρι στα Ανώγεια στις 16:30 το απόγευμα. Η  εκδήλωση μνήμης και τιμής λαμβάνει χώρα για έκτη συνεχόμενη χρονιά και αποτελεί τον ελάχιστο φόρο τιμής των νέων του τόπου προς τον άνθρωπο που ανέβασε το όνομα του χωριού και την παράδοση του ψηλά στα αστέρια της Κρήτης. Ο Πολιτιστικός σύλλογος καλεί όλο το χωριό και όλο το κόσμο να παραβρεθεί  για να τιμήσουμε όλοι μαζί τη μνήμη του Αρχάγγελου της Κρήτης. Η εκδήλωση τελεί υπό την Αιγίδα του Δήμου Ανωγείων. Μετά το τρισάγιο τα μέλη του Πολιτιστικού συλλόγου, θα κάνουν μια επίσκεψη και μια στάση τιμής και μνήμης στο πατρικό του στο Περαχώρι, όπου θα τους περιμένει ο Ψαραντώνης μαζί με άλλα μέλη της οικογένειας Ξυλούρη.

Παράλληλα από το πρωί της Πέμπτης 8 Φεβρουαρίου μέχρι αργά το απόγευμα, τα μεγάφωνα του Δήμου Ανωγείων θα παίζουν τα τραγούδια του Νίκου Ξυλούρη, με την φωνή του να αντηχεί σε κάθε γωνία και στενό του χωριού από ψηλά στο Μετόχι μέχρι χαμηλά στο Περαχώρι. Είναι μια κίνηση που γίνεται τα τελευταία χρόνια και συγκινεί όλη τη διάρκεια της ημέρας εκείνης όλους τους κατοίκους αλλά και τους επισκέπτες του τόπου, σε αυτή την ιδιαίτερη απόδοση τιμών σε ένα από τα αξιότερα τέκνα της περιοχής.

ΠΗΓΗ: CRETALIVE.GR

Η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, τίμησε τον μαντιναδολόγο Αριστείδη Χαιρέτη (Γιαλάφτη) για την προσφορά του στον πολιτισμό. Για τον ποιητή μίλησαν ο Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, Ομότιμος Καθηγητής Γλωσσολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και ο Γεώργιος Φραγκάκης MS Λαογραφίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τον συντονισμό και τη διοργάνωση της εκδήλωσης είχε η Γεωργία Καρβουνάκη, ICHRPI – Εκπρόσωπος του ποιητικού διαγωνισμού Nosside. Χαιρετισμό απηύθηναν, ο Τάσος Λέρτας, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, ο Γιώργος Μαριδάκης, πρόεδρος της Παγκρήτιας Ένωσης, ο Μανώλης Πατεράκης, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Κρητικών Σωματείων και η Ζαχαρένια Ανδρεαδάκη, πρόεδρος του Συλλόγου Ανωγειανών Αθήνας ”Το Ιδαίον Άντρον”.

Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Γιώργος Γιανναράκος διάβασε μαντινάδες του βραβευμένου μαντιναδολόγου, έγινε προβολή του ντοκιμαντέρ ”Τι μαντινάδα να σου πω…” (για τη ζωή και το έργο του Αριστείδη Χαιρέτη, σε σκηνοθεσία Μανώλη Ταξειδαράκη), ακούστηκαν τραγούδια από τη δισκογραφική δουλειά του Στέφανου Αρ. Χαιρέτη ”Σε μια ζωή που βιάζεται” και η εκδήλωση έκλεισε με παραδοσιακούς χορούς από τα μέλη της χορευτικής ομάδας του Συλλόγου Ανωγειανών Αθήνας.

Μια άλλη πτυχή του εαυτού και του ταλέντου μας δείχνει ένας από τους πιο αγαπητούς φίλους των Ανωγείων, ένας άνθρωπος με ισχυρή προσωπικότητα και έντονες ευαισθησίες. Πρόκειται για τον Μανόλη Καρυωτάκη, τον πιλότο των f16 που με την κυκλοφορία του δεύτερου βιβλίου του πρόσφατα,  από τις εκδόσεις “Ιανός”, με μαντινάδες και ποιήματα και με τίτλο “2-1=Μηδέν”, καταθέτει στο χαρτί ένα μόνο μέρος του ταλέντου και του πηγαίου αυθορμητισμού του.Ένα βιβλίο γεμάτο με συναισθήματα, πλημμυρισμένο από Κρήτη, αλλά και με έντονες αναφορές στα αγαπημένα του Ανώγεια, στα οποία έχει να επιδείξει μόνο φίλους! Μάλιστα στην πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου του στα Χανιά βρέθηκαν εκεί αρκετοί φίλοι του από το χωριό μας, με τον Γιώργη Βρέντζο ή Κάτη να είναι στους βασικούς  ομιλητές, ενώ εκεί επίσης ο Βασίλη; Σκουλάς, ο πρόεδρος του Πολιτιστικού συλλόγου Νίκος Βρέντζος και άλλοι καλλιτέχνες και μαντιναδολόγοι όπως ο Αριστείδης Χαιρέτης, ο Χάρης Φασουλάς, ο Στέφανος Χαιρέτης, ο Βασίλης Δραμουντάνης, ο Λευτέρης Μπέρκης, ο Γιώργης Νταγιαντάς, ο Γιώργης Βρέντζος και αρκετοί άλλοι.

Τον Εμμανουήλ Καρυωτάκη τον γνωρίσαμε καλύτερα τον Σεπτέμβριο του 2016, όταν τότε σε μια συγκλονιστική συνέντευξη του στην ΑΝΩΓΗ, είχε αποκαλύψει ότι διέσχισε με τα πόδια την Εθνική οδό Χανίων-Ηρακλείου και άναψε συνολικά 367 καντήλια στα εικονοστάσια που βρίσκονται κατά μήκος της, για να τιμήσει τα θύματα της ασφάλτου και να στείλει ένα μήνυμα για καλύτερη οδηγική συμπεριφορά, αλλά και στο Κράτος ώστε να φτιάξει καλύτερους δρόμους. Εκείνη η εξομολόγηση του είχε προκαλέσει τότε Πανελλήνια συγκίνηση, ενώ ο Μανόλης έχει τιμήσει ξανά τα Ανώγεια όταν πέταξε πάνω από το χωριό με το μαχητικό f16 για να τιμήσει το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων του Αύγουστο του ’44.

 “Μάθε τσ’ ανθρώπους να κοιτάς με τση ψυχής τα μάθια,

να δεις πως ξεχωρίζουνε τα ρόδα από τ’αγκάθια..”

Το βιβλίο του “2-1=Μηδέν” είναι μια ιδιαίτερα καλαίσθητη έκδοση στην οποία καταθέτει σκέψεις και μαντινάδες του και είναι το δεύτερο που κυκλοφορεί μετά το πρώτο βιβλίο του πριν δυο χρόνια με τίτλο “Είναι θεριό η μοναξά”. Χωρισμένο σε πέντε ενότητες, ο αναγνώστης θα μπορέσει να διαβάσει για τις ΄Πτήσεις”, τα “Πάθη”, τις “Αναμνήσεις”, τις “Ελπίδες” και τέλος τις “Σκέψεις” του Μανόλη, καθώς όπως αναφέρει ο ίδιος “Το “Μηδέν” είναι ένας ευαίσθητος “σεισμογράφος” που καταγράφει ψυχικούς κραδασμούς. Τουλάχιστον τους δικούς μου..”.

Το βιβλίο προλογίζει ο παιδοψυχίατρος Νίκος Μακαρώνας, αλλά και ο καλός του φίλος Γιώργης Βρέντζος ή Κάτης ο οποίος στο κείμενο του αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:” Εσύ γράφεις πως νιώθεις σαν το “Μηδέν” μα ευτυχισμένο στο ποίημα σου, επειδή οι καρποί της ψυχής σου είναι τόσοι πολλοί που δεν χρειάζεσαι επιβεβαίωση από κανένα. Και χαίρομαι ιδιαίτερα που είμαστε φίλοι διότι ποτέ δεν ξέχασες και το “παιδί” που ζει μέσα σου..Εύχομαι οι “πτήσεις” σου να αναχαιτίσουν τα σκοτάδια του πνεύματος και όσοι διαβάσουν τις “πεταλούδες” σου να τις ακολουθήσουν συνειρμικά και σοφά..”.

 “Χιλιάδες πτήσεις έκανα στους ουρανούς του κόσμου,

κι έκαμα μια χωρίς φτερά, στην αγκαλιά σου φως μου..”

Ο Μανώλης Καρυωτάκης ήρθε στο κόσμο τον Μάρτιο του 1970, στο Ηράκλειο Κρήτης. Μικρός είχε αδυναμία τα αυτοκίνητα, αλλά τον κέρδισαν τα αεροπλάνα.

Υπηρετεί στην Πολεμική Αεροπορία από το 1987. Έχει πετάξει 3.200 ώρες πτήσης με διάφορους τύπους αεροσκαφών, με τελευταίο το F-16 Blk52+. Είναι απόφοιτος Ειδικών Σχολείων Επιβίωσης, Πληροφοριών, Ψυχολογίας, Αιχμαλώτων, Διερεύνησης Aεροπορικών ατυχημάτων, Πληροφοριών Ανοικτών πηγών και Ανθρώπινης νοημοσύνης. Ομιλεί τρεις ξένες γλώσσες.

Έχει εκδώσει  μελέτη για την ‘Θαλάσσια Επιβίωση’, ‘Οδηγίες Παρουσίασης μαθήματος σε πολλαπλά ακροατήρια’, ‘Μυστικά Αντιμετώπισης Απειλής’. Ποιητικά έργα: ‘Είναι θεριό η μοναξά’ και ‘2 – 1 = Μηδέν ’. Το 1999 τιμήθηκε με διάκριση και Εύφημο μνεία, για την Αριστεία του στην εκπαίδευση Επιβίωσης και στη Σχολή Διερεύνησης Ατυχημάτων στις ΗΠΑ. Στον ουρανό πετάει με το αεροσκάφος του και στη γη με  μαντινάδες.

Στο βιβλίο θα βρούμε αφιερώματα στον αείμνηστο ήρωα σμηναγό Κώστα Ηλιάκη, στη φίλη του Βάλια από τα Ανώγεια με το ποίημα “Μαύρη Χιονάτη”, στην οικογένεια. τους φίλους του και αλλού. Του ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδο και ο ίδιος να είναι πάντα γερός και δυνατός να συνεχίζει αυτές τις όμορφες “πτήσεις” πάνω από τον ουρανό της Κρήτης και της παράδοσης.

Με την Αμερικάνικη παραγωγή του 2012,  “Οδηγός Αισιοδοξίας” , η “Ομάδα Φίλων Κινηματογράφου” ξεκινάει για φέτος τις προβολές ταινιών, σε μια δράση που θα λάβει χώρα και φέτος στα Ανώγεια, όπως σας είχε ενημερώσει η “Α” μετά την μεγάλη αποδοχή που είχε κατά την περσινή περίοδο.. Η ταινία θα προβληθεί το ερχόμενο Σάββατο 27 Ιανουαρίου  και ώρα 7 μ.μ στην αίθουσα της Τράπεζας Πειραιώς, έναν όμορφο και ζεστό χώρο εντός του χωριού. Η πολυβραβευμένη ταινία του 2012 είναι σκηνοθεσίας του Ντέιβιντ ‘Ο Ράσελ και πρωταγωνιστούν οι Μπράντλευ Κούπερ,Τζένιφερ Λόρενς και Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Προτάθηκε συνολικά για οκτώ Όσκαρ, ανάμεσα τους αυτά της καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας. Η Τζένιφερ Λόρενς κατέκτησε τελικά με την ερμηνεία της το Όσκαρ πρώτου Γυναικείου Ρόλου καθώς και τη Χρυσή Σφαίρα.

Πληροφορίες για την ταινία: Οδηγός Αισιοδοξίας (Silver Linings Playbook), 2012, διάρκεια 122’.Ύστερα από οκτώ μήνες στο ψυχιατρείο, ο Πατ επιστρέφει στο σπίτι των γονιών του και προσπαθεί αφενός να προσαρμοστεί στην καινούργια του ζωή και αφετέρου να έρθει σε επαφή με την πρώην γυναίκα του, την οποία δεν μπορεί –βάσει δικαστικής απόφασης– να πλησιάσει. Η γνωριμία του με τη νεαρή, γοητευτική αλλά και προβληματική Τίφανι θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα πράγματα.