Πολιτισμός
Σε μια σπουδαία κίνηση που μαρτυρά το ήθος και το σπάνιο του χαρακτήρα του, προχώρησε ο Μιχάλης Λεμπιδάκης, ο άνθρωπος που συγκλόνισε το Πανελλήνιο με την υπόθεση απαγωγής του και της 6 μήνης ομηρίας του που ευτυχώς είχε αίσιο τέλος με την απελευθέρωση του από την Αστυνομία τον περασμένο Οκτώβριο. Ο κρητικός επιχειρηματίας που το τελευταίο διάστημα μέσω της εταιρείας του “Πλαστικά Κρήτης” προχωρεί συστηματικά σε δωρεές και αγαθοεργίες σε αδύναμες κοινωνικά ομάδες, θέλησε να προσφέρει κάτι και στα Ανώγεια. Σύμφωνα με πληροφορίες της “Α” ο ίδιος μιλώντας με συνεργάτες του, θέλησε να κάνει κάτι για τους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες που μένουν στα Ανώγεια στο Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας ώστε να προσφέρει σε παιδιά που ζουν εδώ ξεριζωμένα από τις οικογένειες και τα σπίτια τους καθώς είχε διαβάσει για αυτά στο παρελθόν και είχε συγκινηθεί από τις δυσκολίες που συναντούν στη ζωή τους από τόσο νεαρή ηλικία!
Οι συζητήσεις που έκανε και με ανθρώπους των Ανωγείων και με συνεργάτες του και ο δύσκολος χειμώνας του τόπου μας τον ώθησαν να προσφέρει ένα τόνο πετρέλαιο στο Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας και τα 25 ανήλικα παιδιά που διαμένουν εκεί. Η προσφορά έγινε πριν μερικές ημέρες, όταν η εταιρεία πλήρωσε σε πρατήριο υγρών καυσίμων των Ανωγείων το πετρέλαιο που μπήκε άμεσα στο Ίδρυμα. Μια πραγματική κίνηση αγάπης, αλλά και ήθους του Μιχάλη Λεμπιδάκη απέναντι σε παιδιά που έχουν ανάγκη την στήριξη και την κάθε είδους υλική και ηθική συμπαράσταση μας!
Του ευχόμαστε να είναι γερός και δυνατός και να συνεχίσει μέσω της εταιρείας του να συμβάλει στην ανάπτυξη της Κρητικής Οικονομίας, αλλά και να παραμείνει πάντα ένας ωραίος, αξιοπρεπής και ευαίσθητος άνθρωπος. Τα Ανώγεια τον ευχαριστούν θερμά!
Δημοσιεύθηκε σε: Πολιτισμός
“Έφυγε” από τη ζωή ο καλλιτέχνης Ζαχάρης Φασουλάς σε ηλικία 82 ετών. Ο Ζαχάρης Φασουλάς ήταν ο πιο στενός συνεργάτης Νίκου Ξυλούρη, ένας από τους πιο αξιόλογους λαουτιέρηδες με μεγάλες συνεργασίες στο παρελθόν με σπουδαίους μουσικούς. Το δισκοπωλείο “Αεράκης” τον αποχαιρετάει με μια συγκινητική ανάρτηση αναφέροντας: 
“Χθες έφυγε από την ζωή άλλος ένας αξιόλογος μουσικός, άλλος ένας αξέχαστος άνθρωπος: ο Ζαχάρης Φασουλάς. Ο Ζαχάρης Φασουλάς γεννήθηκε το 1936 στα Ανώγεια.
Είχε συνεργαστεί με όλους τους Ανωγειανούς καλλιτέχνες της εποχής του αλλά κυρίως αφιερώθηκε για χρόνια δίπλα στον Νίκο Ξυλούρη.
Αφήνει πίσω του βαριά κληρονομιά μιας και το παίξιμό του στο λαούτο ήταν χαρακτηριστικό και αγαπήθηκε πολύ. Η κηδεία του θα γίνει αύριο Πέμπτη στις 10:00 στην Παναγία στο Τσαλικάκι. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του..” Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.
Μια υπέροχη μουσική βραδιά, με προσωπογραφία-αφιέρωμα στον “Αρχάγγελο” της Κρήτης Νίκο Ξυλούρη, διοργανώνει την Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου στις 8.30 μ.μ, το Κέντρο Ελληνικής Μουσικής “Φοίβος Ανωγειανάκης” στην Αθήνα. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για όλο τον κόσμο που θα θελήσει να τιμήσει τον Ψαρονίκο με την παρουσία του, ενώ ο χώρος βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας στην οδό Ευριπίδου 18 και Αιόλου στον τρίτο όροφο.
Στο αφιέρωμα αυτό, θα μιλήσει η σύντροφος της ζωής του Ουρανία που θα ανακαλέσει μνήμες από τη ζωή και το έργο του.Ο φίλος του Αστρινός Ζαχαριουδάκης θα αφηγηθεί περιστατικά από τη μουσική τους συνεργασία. Ο Κάρολος Κουκλάκης και η Ειρήνη Δερέμπεη θα μιλήσουν για τη σχέση της νεότερης γενιάς με την παρακαταθήκη του Νίκου Ξυλούρη και θα παίξουν και θα τραγουδήσουν συνθέσεις του.
Το Κέντρο Ελληνικής Μουσικής «Φοίβος Ανωγειανάκης» είναι πολιτιστικό σωματείο μη κερδοσκοπικό, που ιδρύθηκε το 1991 ως «Σωματείο Φίλων του Μουσείου Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων Φοίβου Ανωγειανάκη – Κέντρο Εθνομουσικολογίας». Ιδρυτικά του μέλη υπήρξαν σημαντικές προσωπικότητες της πνευματικής και καλλιτεχνικής ζωής, όπως οι: Μάνος Χατζιδάκις, Μίκης Θεοδωράκης, Θόδωρος Αντωνίου, Έλλη Νικολαϊδου, Σίμων Καρράς, Σπύρος Περιστέρης, Μάρκος Δραγούμης, Ιωάννα Παπαντωνίου, Άγγελος Δεληβορριάς, Μάριος Πλωρίτης, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Μιχάλης Σταθόπουλος, Δημήτρης Χορν κ.ά.
(Από το Γιαννάκο του Ανάστο)
Πέτρα και φως ήταν ο τόπος του Ψαρονίκο. Κι ήσαν οι Πέτρες και το φως τα προπληρωμένα δώρα από τους θεούς, που ήξεραν πως θα΄ βρισκαν καταφύγι στ’ Ανωγειανό Αόρι, όταν είχαν τα μεγάλα ζόρια.
Αυτά ήσαν τα δώρα του καπετάν Δία για την προστασία που του πρόσφεραν οι Κουρήτες. Κι’ ύστερα, την έκανε κι αυτός στα μουλωχτά (Αλήθεια που ήταν ο Καπεταν Δίας στο μεγάλο ζόρε το 1822, το 1867,και το 1944 που χαλούσανε και καίγανε το χωριό) και για να μην τον βλέπουνε στους Ολύμπιους Ουρανούς, που βολεύτηκε, σκέπασε για αντίδωρο, τις Ανωγειανές αποστροφές με μπόλικο μπλέ και επαρέτησε τσοι Κουρήτες-Ανωγειανούς στο έλεός του.
Μα αυτοί εδώκανε πάλι τόπο στην οργή και στην αδικιά, δεν ήταν δα και η πρώτη φορά, και από πάνω τόνε κάμανε και γείτονα, γιατί όπως και να το κάνουμε:
«Ο Δίας ήτανε βοσκός στ’ Ανωγειανό Αόρι,
Κι ήτανε και το σπίτι του μέσα στο Περαχώρι.»
Και θα πρέπει να’ τανε καλός βοσκός, μα πιο πολύ, καλλίτερος αρωτηχτής, να τα λέμε κ΄ αυτά, γιατί στο Δισκούρι και στον Απανωσήφη έχουν ακόμη να το λένε:
«Νη Ζα, φάσκω σου και κάτεχέ το πώς δε σου φταίω
το πράμα σου έργο μου, γή βουλή μου».
Πέτρες και Φως και για πανωσκέπη, μπόλικο μπλέ, είναι ο γενέθλιος τόπος του Ψαρονίκο……
Και το χώμα λίγο για να ριζώσεις, και το νερό λιγότερο να ποτιστείς.
Κι ο μόνος τρόπος για να κρατηθείς…. είναι οι Ρίζες να τραβήξουν του βάθους…
Κι όσο τραβούν οι Ρίζες του βάθους και ριζώνεις, τόσο δένεσαι κι αδελφώνεσαι με τον Πέτρινο Τόπο…
Κι όσο σφίγγει το δέσιμο άλλο τόσο το ’χεις ανάγκη να αναπνεύσεις για να μην κρουφτείς…
Κι’ άλλος δρόμος πάλι δεν υπάρχει παρά να τραβήξεις τ’ Αψήλου…. Κι’ η Ανηφόρα ακόμη δυσκολότερη, τι, αψηλές, απόκρημνες κι απάτητες οι κορφές…..
Κι όσο τραβάς τ’ Αψήλου, τόσο μετατοπίζεσαι από « βολικά καμπίσια πατημένα, καλόβολα δόγματα, σε αψηλές απόκρημνες τραχές κι απάτητες θεωρίες….»
Κι’ άλλο τόσο ψηλώνει και μετατοπίζεται κι’ ο πήχης…
Κι ακόμα πιο πολύ βαραίνει το χρέος, τι, οι ρίζες πηγαίνουν βαθειά, πολύ βαθειά, από τον Καζαντζάκη, τον Μπενιζέλο, το Αρκάδι, τον Κορνάρο, τον Γκρέκο, τον Μίνωα τον Τάλω και τους Κουρήτες με τον «βοσκό», και τον μπεσαλή «αρωτηχτή» τον καπετάν Δία.
Πέτρα και φως ήταν ο τόπος και του λιπόσαρκου, κοκαλιάρικου κοπελιού του Νίκο.
Πέτρα και φως και πάλι φως, Πέτρα και Πέτρα πάλι,
Πέτρινο φως εβύζαξε σ’ Ανωγειανή Αγκάλη.
«Πέτρα και φως» εβύζανε κι απάνω πού ήταν έτοιμος να δοκιμάσει το μπλε του Ανωγειανού Ουρανού, ξανάρθαν οι «Οχτροί» για να γκρεμίσουν και να κάψουν το χωριό για τρίτη φορά.
Ξανακάψαν και ξαναγκρέμισαν το χωριό… Και στους άντρες, (που όπως και τις δύο προηγούμενες φορές «σαλτάραν με τις τριχιές του λιβανιού»…. « απροσκύνητοι, χωρίς ψωμί, χωρίς φυσέκια) απόμεινε μόνο η Aρχοντική Υπερηφάνεια η Παληκαριά το Mερακλίκι, η Aρχοντιά, η Λεβεντιά και η Αντρειοσύνη, να κρέμονται μεταξοκεντημένα στα κρούσσα πού ’χανε τα μαύρα τους κεφαλομάντηλα.
Κάθ’ ένας με τα όπλα του μαθές, και τα΄ χουνε και τα συντηρούνε αυτά τα όπλα ακόμα στα Ανώγεια, παρά τα απαγορευτικά νέα μέτρα, τους νέους αυστηρότερους κανόνες συμπρεριφοράς και τα σύγχρονα αξιακά πρότυπα, που έχουν επιβληθεί και παρά το μεγάλο κόστος συντήρησης, (γιατί πράγματι είναι σπάνιο είδος όπλων αυτά), ιδιαίτερα τώρα τελευταία στα χρόνια της κρίσης.
Κι οι Γυναίκες, που με τα χέρια σταυρωμένα στο ύψος του στήθους, όρθιες στέκονται ανάμεσα στα καμένα κασελίκια των σπιθιών, ξερακιανές από τις στερήσεις και τον κάματο και στεγνωμένες από τα δάκρυα, έμοιαζαν περισσότερο με εικονίσματα της Παναγίας, παρά με χήρες, που έχασαν άντρες, παιδιά, εδικολογιές και το βιός τους ολόκληρο.
Και τα κοπέλια, όλα ελευθέρας βοσκής, που δεν είχαν δοκιμάσει ποτέ ώριμο φρούτο, με τα μεγάλα ανήσυχα μάτια τσιμπολογούσαν, το απέραντο μπλε του Ανωγειανού Ουρανού, για να θρέψουν τα όνειρά τους.
Και το φαγητό λίγο, για να χορτάσουν την πείνα τους, τι, η πείνα μεγάλη, και γινόταν ακόμα λιγότερο, τι, τα στόματα πολλά , και στο όλο ύστερο δεν έμενε τίποτα για τα κοπέλια, τι, και οι μουσαφίρηδες κι’ οι ξωμάχοι δεν έλειπαν ποτέ….
Μέσα σ’ αυτό το «καπνισμένο τσουκάλι», με προσάναμμα τα καψαλισμένα τους όνειρα, έπαιρναν την πρώτη τους βράση και σιγοψήνονταν τα Ανωγειανά κοπέλια του Μεγάλου Πολέμου. (και δεν ακούστηκε ποτέ το παράπονό τους, τι όλα ήξεραν πως ο φίλος τους ο γείτονας, ο συμμαθητής τους και ο συγγενής σε πολλά από αυτά, ο οχτάχρονος Στεφανής του Μπαμπακιό, ήταν ο πρώτος, που κάηκε στη φωτιά του πολέμου)
Πέρασε ο πόλεμος… Οι Ανωγειανοί άρχισαν να μαζεύουν την κομματιασμένη τους ζωή, κι’ αυτός, δέκα χρονών στο δημοτικό , που το μαράζι για τη Λύρα του ’χε φάει τη λίγη σάρκα, που ήταν κολλημένη στα κόκαλά του…. βρήκε δυο Μουρνόβεργες, και στα διαλείμματα, στο σκολιό έπαιζε τη Λύρα που δεν είχε .
Κι ο Γέρο Δάσκαλος ο Μενέλαος Δραμουντάνης, που έβλεπε το λιπόσαρκο μαθητή του να σβήνει και να μαραζώνει κάθε μέρα, πήρε την απόφαση να μιλήσει στον Πατέρα του.
-«Πάρε μρε του Κοπελιού μια λύρα, γιατί θα ’ποθάνει από το μαράζι !»
-«Μα ίντα μπρε μου λες για Λύρα, ντα δε θωρείς την κατάστασή μας ολωνώ που δεν έχουμε στο έλεός σου θέ μου και για λύρες μου κουβεδιάζεις.»
-«Αυτός μπρε εγεννήθηκε να τραγουδεί, με τη Λύρα στα χέρια ντου, δεν τονε θωρείς πως παίζει με δυο μουρνόξυλα και χωρεύγουνε τα κοπέλια, αυτός μρε ΄νειρεύγεται να γενεί Λυράρης- τραγουδιστής!»
-«Μα ίντα μρε μου λες για Όνειρα, που θέτω και δε με πιάνει ύπνος από το ζόρε και συ μου λες για Όνειρα!».
Κι ο Γέρο Δάσκαλος που ήξερε, πως, σε τούτο τον τόπο:
«όποιος δεν ’νειρεύγεται ξυπνητός, θα βλέπει στον ύπνο του εφιάλτες» επέμενε.
Έδωκε η Χάρη του Ορφέα και επήρε ο Δερβίσης του κοπελιού τη λύρα, και μαζί με τη λύρα πήρε και το καινούριο καλλιτεχνικό του όνομα, «Κλωσσού», τονέ λέγανε, γιατί, όταν έπαιζε τη λύρα του κλουθούσανε όλα τα κοπέλια του χωριού σαν τη κλώσσα.
Κρητική βραδιά στα “Σκαλώματα” από την Δευτέρα Λυκείου Ανωγείων για χάρη του..Βαλεντίνου!
10/02/2018
Η Β’ Λυκείου Ανωγείων σας προσκαλεί στην Χοροεσπερίδα που διοργανώνει στο κέντρο “ΤΑ ΣΚΑΛΏΜΑΤΑ” την Τρίτη 13 Φεβρουαρίου και ώρα 9:00 μ.μ .Θα μας διασκεδάσει το συγκρότημα Λευτέρη & Μανούσου Καλλέργη, Συμμετέχουν οι μουσικοί: Θωμάς Μπολάκης και Μιχάλης Σαββάκης. Είσοδος 10 ευρώ με ποτό.
Σας περιμένουμε όλους!
Τη Γαλλική αισθηματική ταινία ”Αγάπα με Αν Τολμάς” (Jeux d’ Enfants), θα προβάλει το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου 2018 η ομάδα φίλων κινηματογράφου. Η προβολή θα ξεκινήσει στις 7.00 μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων της Τράπεζας Πειραιώς.
Πρόκειται για παραγωγή του 2003 σε σκηνοθεσία Γιάν Σαμιέλ με τους: Γκιγιόμ Κανέ, Μάριον Κοτιγιάρ, Ζοζεφίν Λεμπά-Ζολί
Ένα παιδικό παιχνίδι τόλμης γίνεται συνήθεια για τους αχώριστους μικρούς φίλους Ζιλιάν και Σοφί. Όταν όμως, εκδηλώνεται τελικά ο έρωτάς τους, οι ψευτοεγωισμοί τούς φρενάρουν και οι ίδιοι «τολμούν» να χωρίσουν για χρόνια, χωρίς όμως ποτέ να αλλάξουν τα συναισθήματά τους.Ακολουθώντας το μαγικό ρεαλισμό της σχολής της «Αμελί», αλλά κρατώντας αρκετά πιο σκοτεινή και λιγότερο ζαχαρούχα την ρομαντική καρδιά της ταινίας του, ο Γιαν Σαμιέλ κατασκευάζει ένα γοητευτικό παραμύθι ενηλίκων. Μία φιλμική παραβολή για την ανταγωνιστική φύση του έρωτα.