Πολιτισμός
Άμεση ανάγκη για αίμα έχει το Βενιζέλειο Πανάνειο Νοσοκομείο Ηρακλείου λόγω των πολλών εκτάκτων περιστατικών που έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό .Για αυτό τον λόγο με έκκληση που κάνει προς τον Δήμο Ανωγείων και άλλους δήμους ζητά από τους εθελοντές αιμοδότες να προσέλθουν για να δώσουν αίμα και σώσουν συνανθρώπους μας.
Το fax που έφτασε στον Δήμο Ανωγείων αναφέρει χαρακτηριστικά:
Γ.Ν. Ηρακλείου ”Βενιζέλειο Πανάνειο”
Κέντρο Αιμοδοσίας
ΕΚΚΛΗΣΗ
Λόγω εκτάκτων αναγκών και πολλαπλών επειγόντων περιστατικών ,παρακαλούνται οι εθελοντές αιμοδότες να προσέλθουν στους κατά τόπους σταθμούς αιμοδοσίας και στις κινητές μονάδες για να δώσουν αίμα.
Σας ευχαριστούμε θερμά
Εμείς θα συμπληρώναμε ότι το κάλεσμα δεν απευθύνεται πλέον μόνο στους εθελοντές αιμοδότες αλλά και σε όλους τους ανθρώπους που έχουν την δυνατότητα να πάνε και να δώσουν αίμα έστω και για πρώτη φορά στη ζωή τους. Δέκα λεπτά από τον χρόνο μας δυο με τρεις φορές τον χρόνο ανακουφίζουν συνανθρώπους μας που υποφέρουν και σώζουν ζωές. Σεβασμός στον συνάνθρωπο, σεβασμός στην ζωή, στην δική μας ζωή καθώς όλοι κάποια στιγμή μπορεί να χρειαστούμε αίμα.
Βίντεο με ανωγειανό γάμο τη δεκαετία του ΄60 με το Στραβό να παίζει λύρα και το Νεοκλή μαντολίνο
31/01/2013
Ένα μοναδικό βίντεο από ανωγειανό γάμο όπως τον κατέγραψε το κινηματογραφικό συνεργείο των «Ελληνικών Επικαίρων» παρουσιάζει στους αναγνώστες της η ΑΝΩΓΗ.
Στο βιντεοσκοπημένο υλικό απεικονίζονται οι προετοιμασίες του γάμου με τις γυναίκες να κουβαλάνε τα κανίσκια, το στόλισμα της νύφης και το μυστήριο του γάμου.
«Φωτιά» στο γλέντι με τις κοντυλιές του βάζει ο Στραβός (Μανώλης Πασπαράκης) μαζί με το Νεοκλή Σαλούστρο στο μαντολίνο.
Απολαύστε το σε αυτή τη διεύθυνση:
http://www.euscreen.eu/play.jsp?id=EUS_371E6A3293BB46FBBC8E31CDC7FEF73F
Tην Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου ο χορός του Συλλόγου των Ανωγειανών της Αθήνας στο κέντρο «Κονάκι»
27/01/2013
Η πρόσκληση όπως την υπογράφει ο πρόεδρος και το Δ.Σ. του συλλόγου έχει ως εξής:
«Αγαπητές/οι συγχωριανοί, καλοί φίλοι και φίλες του Συλλόγου των Ανωγειανών της Αθήνας, χρόνια σας πολλά και ευτυχισμένη χρονιά!
Με χαρά σας καλούμε να συμμετέχετε και φέτος στην ετήσια χοροεσπερίδα του Συλλόγου μας, που θα πραγματοποιηθεί
την Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013 (ώρα προσέλευσης: 21:30 μ.μ.), στο κέντρο διασκέδασης
«Κ Ο Ν Α Κ Ι»
(Πειραιώς 111 και Ηρακλειδών 61, Γκάζι, τηλ. 210 34 59 818).
Η παρουσία σας θα ευχαριστήσει όλους μας και θα ενισχύσει τις μεταξύ μας σχέσεις και φυσικά το Σύλλογό μας, που έχει ανάγκη όλους μας.
Τη βραδιά εκείνη, θα μας συντροφεύσουν και διασκεδάσουν με τη μουσική και το τραγούδι τους, ο Γιώργης Φασουλάς (Χουμάς) –λύρα,τραγούδι-, ο Κώστας Καλλέργης (Κουρούπης) –λαούτο-, ο Γιώργης Βρέντζος (Κάτης) φωνή,μαντολίνο-, και ο Κώστας Ανετάκης –κιθάρα-.
Ξεχωριστή, όσο και ιδιαίτερα τιμητική για το Σύλλογό μας και όλους τους Ανωγειανούς στην Αθήνα, θα είναι η παρουσία του χορευτικού συγκροτήματος του Πολιτιστικού Συλλόγου Ανωγείων και του Δ.Σ. αυτού, που θα έρθει από τ’Ανώγεια και τιμώντας το Σύλλογό μας, θα παραστεί συσφίγγοντας τις μεταξύ μας σχέσεις, ενώ θα χορέψει διασκεδάζοντας και ενθουσιάζοντας με τις ικανότητές του, όλους τους παρευρισκόμενους.
Παρακαλούμε θερμά, να μας ενημερώσετε εγκαίρως, για την σημαντική για το Σύλλογό μας, παρουσία σας, το αργότερο μέχρι την Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου καλώντας στα τηλέφωνα: 6977.464742 (Ζ. Σαλούστρος), 6977.891415 (Μ. Σκανδάλης), 6979.302303 (Ν. Καράτζης), 6972.519997 (Β. Κονιός), 6949.476222 (Κ.Μέμμος) και 6972.906273 (Γ. Μανουράς)
Η τιμή της πρόσκλησης κατ’άτομο, είναι φέτος 25 ευρώ (πλήρες μενού).
Το ΔΣ.
Ιωάννης Μανουράς,
Ζαχαρίας Σαλούστρος,
Μανώλης Σκανδάλης,
Νίκος Καράτζης,
Κώστας Μέμμος,
Βασίλης Κονιός,
Στέφανος Χαιρέτης»
Ο Μάνος Χατζιδάκις εκτός από μεγάλος συνθέτης υπήρξε και ένα σπουδαίος διανοητής που είχε μια μοναδική ικανότητα να αποκρυπτογραφεί με ευαισθησία την πραγματικότητα.
Κυρίως όμως διαθέτοντας μια εκπληκτική συναισθηματική ευφυΐα προέβλεψε τις συνέπειες που θα είχε στην ελληνική κοινωνία ο σταδιακός απο-πολιτισμόςτης, η κυνικότητα της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας και κυρίως η συνθηκολόγηση της κοινωνίας που συναίνεσε στην κατεδάφιση του αξιακού της συστήματος. Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν δίστασε να συγκρουστεί δημόσια με τον κάθε είδους λαϊκισμό, είτε της Δεξιάς είτε της Αριστεράς, ενώ για τις απόψεις του δέχτηκε λυσσώδεις επιθέσεις από όλους αυτούς που συμμετείχαν στο μεταπολιτευτικό ηθικό, αισθητικό και οικονομικό πλιάτσικο της χώρας.
Τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, ο Χατζιδάκις δημοσίευσε στην Ελευθεροτυπία ένα προφητικό κείμενο με τίτλο «Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι» όπου με μοναδική διαύγεια προέβλεψε την έλευση του νεοναζισμού και της Χρυσής Αυγής και τους λόγους που θα μας οδηγούσαν αργά ή γρήγορα εκεί. Το κείμενο διανεμήθηκε στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτοκ.
«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.
Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.
Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.
Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.
Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.
(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).
Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.
Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).
Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.
Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.
Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.
Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.
Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.
Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.»
Δημοσιεύθηκε σε: Πολιτισμός
Ο Δήμος Ανωγείων στα πλαίσια του προγράμματος ΙΜΑST σε συνεργασία με την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης διενεργεί δωρεάν έλεγχο του γενικότερου πληθυσμού των Ανωγείων για ανθρωπο-ζωονόσους(ασθένειες που μεταδίδονται από τα ζώα στον άνθρωπο). Τα παθογόνα που ελέγχονται είναι η κοξιέλλα και η βρουκέλλα(μελιταίος πυρετός). Ελεύθερη είναι η προσέλευση για όποιον θέλει να ελεγχθεί ανεξαρτήτως ηλικίας. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΣΤΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ. Οι αιμοληψίες θα πραγματοποιηθούν αύριο Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 10:00π.μ-14:00μμ στο κτίριο του δήμου Ανωγείων στην αίθουσα συνελεύσεων (στο δεύτερο όροφο). Θα γίνεται λήψη μικρής ποσότητας αίματος (5ml). Η διαδικασία δεν διαρκεί πάνω απο 5 λεπτά.
Τ’ Ανώγεια τιμούν τον Θόδωρο Αγγελόπουλο
24/01/2013
Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από τον θάνατο του σπουδαίου Έλληνα σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου και ο Δήμος Ανωγείων σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό σύλλογο Σεισάρχων και την ευγενική προσφορά της οικογένειας του διοργανώνει ένα τετραήμερο προβολών ταινιών του στα Ανώγεια.
Οι προβολές θα αρχίσουν αύριο Παρασκευή 25 Ιανουαρίου και θα ολοκληρωθούν την ερχόμενη Δευτέρα στην αίθουσα της Αγροτικής τράπεζας.Τις ταινίες θα προλογίζει ο σκηνοθέτης Λευτέρης Χαρωνίτης ,ενώ η είσοδος θα είναι ελεύθερη.
O Θόδωρος Αγγελόπουλος «ταξίδεψε» την Ελλάδα σε όλον τον κόσμο. Η ουσιαστική προσφορά του είναι ο τρόπος που μέσα από τις ταινίες του προκάλεσε την Ελλάδα να κοιτάξει την Ελλάδα. Ο τρόπος που μέσα από τη θεματική των ταινιών του και τη σκηνοθεσία του, προκάλεσε την Ελλάδα να αναμετρηθεί με την ταυτότητά της και να τη συλλογιστεί.
Με υλικά την ποίηση και τη μυθολογία της, το βάρος του ένδοξου παρελθόντος και τις πληγές της σύγχρονης ιστορίας της και με οδηγό ένα βλέμμα διεισδυτικό και οραματικά προφητικό, ο Αγγελόπουλος άφησε έργο που αποδεικνύεται διαχρονικό και επίκαιρο.Βραβεύτηκε πολλές φορές για το έργο του με σπουδαιότερο το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1998 για την ταινία του ”Μια αιωνιότητα και μια μέρα”.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος που κατά το ήμισυ ήταν Κρητικός, αφού η μητέρα του ήταν από το Γαβαλοχώρι Χανίων, υπήρξε ένας διακεκριμένος Έλληνας, καινοτόμος κινηματογραφικός δημιουργός, ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου και μια αναγνωρισμένη διεθνής πνευματικής προσωπικότητας.
Το πρόγραμμα των προβολών στα Ανώγεια έχει ως εξής:
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 25 Ιανουαρίου 7 μ.μ
”Αναπαράσταση”.
Ελλάδα. Ασπρόμαυρη ταινία μεγάλου μήκους.
Διάρκεια : 110′.
Σενάριο : Θόδωρος Αγγελόπουλος
Σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος
Ερμηνευτές : Τούλα Σταθοπούλου (Ελένη), Γιάννης Τότσικας (αγροφύλακας), Θάνος Γραμμένος (αδελφός της Ελένης) , Πετρος Χοιδάς (εισαγγελέας), Μιχάλης Φωτόπουλος (άντρας της Ελένης) , Αλέξανδρος Αλεξίου( αστυνόμος), Γιάννης Μπαλάσκας (αξιωματικός της χωροφυλακής), Μερσούλα Καψάλη (κουνιάδα της Ελένης), Νίκος Αλεβράς (Βοηθός Εισαγγελέας), Χρήστος Παληγιαννόπουλος, Τέλης Σαμαντάς , Πάνος Παπαδόπουλος, Τώνης Λυκουρέσης, Θόδωρος Αγγελόπουλος (Δημοσιογράφοι).
Περίληψη
Μετά από χρόνια δουλειά στη Γερμανία, ένας άντρας επιστρέφει στο χωριό του, Τυμφαία της Ηπείρου: μια χούφτα πέτρινα σπίτια σε μια έρημη, τραχιά και αποδεκατισμένη περιοχή από τα τόσα χρόνια μετανάστευσης, όπου μετράνε τις μέρες τους οι λιγοστοί εναπομείναντες κάτοικοι – γέροι, γυναίκες και μικρά παιδιά. Κανένας δεν τον περιμένει, ενώ η κόρη του, στο κατώφλι του σπιτιού, δεν τον αναγνωρίζει. Λίγες μέρες αργότερα, η σύζυγος , με τη βοήθεια του εραστή της, τον σκοτώνει και τον θάβει στον κήπο, φυτεύοντας κρεμμυδάκια πάνω στον τάφο του. Καίει τα ρούχα και τα λιγοστά υπάρχοντά του, και διαδίδει στο χωριό ότι ο άντρας της ξαναέφυγε για τη Γερμανία. Για να κάνει ακόμα πιο πιστευτή την αναχώρησή του και για να δημιουργήσει ένα άλλοθι, φεύγει με τον εραστή της για τα Γιάννενα. Στο ξενοδοχείο δίνουν το όνομα του συζύγου και μιας άλλης γυναίκας. Στο χωριό όμως η ξαφνική αναχώρηση του μετανάστη δημιουργεί υποψίες και γρήγορα θα φθάσει η αστυνομία. Αυτός είναι ο πυρήνας του θέματος που θα αναπτυχθεί μέσα από διαφορετικές έρευνες: τη γραφειοκρατική (της ανάκρισης) που αναζητά έναν ένοχο για να κλείσει την υπόθεση, κι εκείνην μιας ομάδας δημοσιογράφων, η οποία, καταγράφοντας τις μαρτυρίες των κατοίκων, αναδεικνύει το κοινωνιολογικό πλαίσιο που υπέλθαψε αυτή την ιστορία. Το χρονικό του φόνου ολοκληρώνεται με τη σύλληψη της γυναίκας, αλλά η δραματική κοινωνική πραγματικότητα του χωριού παραμένει ανοιχτή πληγή. Η ταινία τελειώνει με την επανάληψη της σκηνής του φόνου. Η αμετάβλητη πραγματικότητα πάνω στην οποία ωρίμασε ο φόνος, παραμένει εκεί.
ΣΑΒΒΑΤΟ 26 Ιανουαρίου 7 μ.μ
”Ο Θίασος”
Έγχρωμη. Διάρκεια 230′.
Σενάριο – Σκηνοθεσία : Θόδωρος Αγγελόπουλος.
Ερμηνευτές : Εύα Κοταμανίδου (Ηλέκτρα), Αλίκη Γεωργούλη (Μητέρα), Στράτος Παχής (Πατέρας), Μαρία Βασιλείου (Χρυσόθεμη), Βαγγέλης Καζάν (Αίγισθος), Πέτρος Ζαρκάδης (Ορέστης), Κυριάκος Κατριβάνος (Πυλάδης), Γρηγόρης Ευαγγελάτος (Ποιητής), Γιάννης Φύριος (ακορντεονίστας), Νίνα Παπαζαφειροπούλου (γριά), Αλέξης Μπούμπης (γέρος), Θάνος Γραμμένος, Κώστας Στυλιάρης, Γιώργος Βερλής, Κώστας Μανδήλας, Γιώργος Τσιφός, Ιάκωβος Παϊρίδης, Τάκης Δουκάκος, Μαίρη Ανδροπούλου.
Περίληψη
Η ταινία ακολουθεί τις περιπέτειες ενός περιοδεύοντος θιάσου στην Ελλάδα από το 1939 μέχρι το 1952, ο οποίος προσπαθεί να παρουσιάσει μια θεατρική παράσταση του βουκολικού δράματος του Περεσιάδη Γκόλφω, η βοσκοπούλα. Η πολιτική ιστορία της Ελλάδας και η ιδιωτική των μελών του θιάσου, (που είναι ταυτόχρονα και μέλη της ίδιας οικογένειας) πλέκονται αξεδιάλυτα. Από τη μία παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες της δικτατορίας του Μεταξά, την έναρξη του πολέμου, την ιταλική εισβολή, τη γερμανική κατοχή, την Απελευθέρωση, την άφιξη των συμμάχων (Άγγλων αρχικά και Αμερικανών στη συνέχεια), την καταπίεση των «αριστερών» αγωνιστών και τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, μέχρι τις εκλογές του 1952 όπου κυριαρχούν οι δυνάμεις της Δεξιάς. Από την άλλη, οι περιπέτειες της οικογένειας του Ορέστη, της αδελφής του, του πατέρα του, της μητέρας του και του εραστή της, παραπέμπουν στον κεντρικό πυρήνα του μύθου των Ατρειδών. Ο πατέρας εκτελείται από τους Γερμανούς, μετά την προδοτική καταγγελία του εραστή της μητέρας, κι ο Ορέστης, αντάρτης της Αριστεράς, με τη συνεργασία της αδελφής, θα σκοτώσει επί σκηνής τη μητέρα του και τον εραστή της, για να έρθει και η δική του εκτέλεση κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων που ακολούθησαν τη γενική καταστολή του ανταρτικού κατά τον Εμφύλιο. Το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας είναι η μεγάλη αδελφή (εκείνη που, κατά το σχήμα του μύθου, θα ήταν η Ηλέκτρα), η μόνη της οικογένειας που, μετά τα δεκατρία χρόνια Ιστορίας τα οποία πραγματεύεται η ταινία, μένει ως το τέλος και φροντίζει τον μικρό Ορέστη, το γιο της μικρής αδελφής που έχει παντρευτεί έναν αμερικανό αξιωματικό. Η χρονολογική κατασκευή της ταινίας, περίπλοκη και πολύπλοκη, κτίζεται με διαρκείς χρονικούς ελιγμούς και συνεχείς εναλλαγές εποχών. Η ταινία αρχίζει το 1952 και τελειώνει το 1939 μ’ ένα πανομοιότυπο πλάνο.
ΚΥΡΙΑΚΗ 27 Ιανουαρίου 7 μ.μ
”Ταξίδι στα Κύθηρα”.
Έγχρωμη. Διάρκεια 137′.
Σενάριο – Σκηνοθεσία : Θόδωρος Αγγελόπουλος.
Συνεργασία στο σενάριο : Θανάσης Βαλτινός,
Ερμηνευτές : Μάνος Κατράκης (γέρος), Μαίρη Χρονοπούλου (Βούλα), Διονύσης Παπαγιαννόπουλος (Αντώνης), Δώρα Βολανάκη (γριά), Giulio Brogi (Αλέξανδρος), Γιώργος Νέζος (Παναγιώτης), Αθηνόδωρος Προύσαλης (μοίραρχος), Μιχάλης Γιαννάτος (λιμενάρχης), Άκης Καρέγλης (Σπύρος), Βασίλης Τσάγκλος (πρόεδρος λιμενεργατών), Δέσποινα Γερουλάνου (γυναίκα του Αλέξανδρου)
Περίληψη
Ένας σκηνοθέτης του κινηματογράφου, κουρασμένος απ’ τις μυθοπλασίες, αναζητά μια ιστορία ουσιαστική και προσκολλάται σ’ έναν γέρο που πουλάει λεβάντες στο δρόμο: τον Σπύρο, έναν πρώην κομμουνιστή, εξόριστο στην Τασκένδη, που έχει επιστρέψει στην πατρίδα μετά από 32 χρόνια εξορία. Στο χωριό του, που το είχε υπερασπιστεί κατά τη διάρκεια του πολέμου, γίνεται μάρτυρας ενός ξεπουλήματος της γης και των ιδεών, και προσπαθεί να το αποτρέψει. Ωστόσο, δεν μπορεί να συμπλεύσει με την πραγματικότητα που συναντά. Απομονώνεται. Δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τα παιδιά του, με τους γύρω του. Μόνο η γυναίκα του, πιστή και υπομονετική Πηνελόπη, τον ακολουθεί μέχρι το τέλος, μέχρι το τελευταίο του ταξίδι.
ΔΕΥΤΕΡΑ 28 Ιανουαρίου 7 μ.μ
”Μια Αιωνιότητα και μια μέρα”.
Έγχρωμη. Διάρκεια 130′
Σενάριο – Σκηνοθεσία : Θόδωρος Αγγελόπουλος.
Συνεργασία στο σενάριο : Tonino Guerra, Πέτρος Μάρκαρης
Ερμηνευτές : Bruno Ganz (Αλέξανδρος), Isabelle Renauld (Άννα), Fabrizio Bentivoglio (ποιητής), Αχιλλέας Σκέβης (μικρός των φαναριών), Δέσποινα Μπεμπεδέλη (μητέρα), Ίρις Χατζηαντωνίου (κόρη), Ελένη Γερασιμίδου (οικονόμος), Νίκος Κούρος (θείος), Αλεξάνδρα Λαδικού (μητέρα ‘Αννας), Αλέκος Ουδινότης (πατέρας Άννας), Βασίλης Σεϊμένης (γαμπρός Αλέξανδρου)
Περίληψη
Ο Αλέξανδρος, ένας μεσόκοπος συγγραφέας, ασχολείται με το ημιτελές έργο του Σολωμού “Ελεύθεροι Πολιορκημένοι”. Από το ποίημα λείπουν λέξεις, κι ο Αλέξανδρος αποπειράται να τις συγκεντρώσει, να τις αγοράσει, όπως έκανε για τις δικές του λέξεις κι ο Σολωμός. Τούτες οι λέξεις μπαίνουν στο παζλ της συμπλήρωσης του ημιτελούς αριστουργήματος για να στοιχειώσουν και την ζωή του Αλέξανδρου. Όμως οι δυνάμεις του έχουν εξαντληθεί, και ο ίδιος βαδίζει προς το θάνατο. Ο χρόνος που του απομένει, ανήκει στις αναμνήσεις, στον απολογισμό μιας ζωής, γεμάτης χαμένες ευκαιρίες και λάθος κινήσεις. Μόνο μια κίνηση υπάρχει ακόμα: μια τυχαία συνάντηση μ’ ένα άστεγο αγόρι, παιδί των φαναριών. Προσκολλάται σε αυτό το παιδί, αναβάλλει την «αναχώρηση» και παρατείνει την αιωνιότητα κατά μία μέρα, για να μεταφέρει στον μικρό του φίλο κάτι από την γνώση του, ν’ αφήσει τα ίχνη του [πάνω σε κάποιον, μέσα από το βλέμμα του οποίου θα σωθεί εκείνος που φεύγει…