Με μια κάρτα που έστειλε στην ΑΝΩΓΗ, με τη φωτογραφία της Λευκοθέας, που συνοδεύεται από τρεις μαντινάδες, θέλησε η οικογένεια της να την αποχαιρετήσει και να ευχαριστήσει θερμά όλο τον κόσμο που συμπαραστάθηκε στο βαρύτατο πένθος της.

Όπως αναφέρει στο μικρό σημείωμα της, η οικογένεια του Βασίλη Κουνάλη ή “Βασιλικού”:

“Η απουσία της μας έχει συντρίψει, και τίποτα δεν είναι όπως πριν..”

Η Λευκοθέα Κουνάλη “έφυγε” απρόοπτα και άδικα από τη ζωή σε ηλικία 48 ετών, στις 25 του περασμένου Φλεβάρη από παθολογικά αίτια. Βύθισε στο πένθος την οικογένεια της, το χωριό μας και τους φίλους και συναδέλφους της στο Δημαρχείο Ανωγείων στο οποίο εργαζόταν επί πολλά συναπτά έτη. Μια απώλεια ενός νέου ανθρώπου που σοκάρει μια κοινωνία όπως είναι αυτή των Ανωγείων. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που την σκεπάζει…

Την Κυριακή 10 Μάρτη 2019 συμπληρώνονται 40 ημέρες από το θάνατο της Ελένης Σκουλά, του Καργοδημήτρη. Το μνημόσυνο της θα τελεστεί στον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι. Με την αφορμή αυτή η “Α” έλαβε  το παρακάτω κείμενο από τα παιδιά της το οποίο και δημοσιεύουμε:

“Η μάνα μας  η Ελένη Χαιρέτη ήταν το δεύτερο παιδί της Ζαχαρένιας Μανουρά και του Αριστείδη Χαιρέτη με πρώτο παιδί την Αθηνά, τρίτο την Μαρίκα,  τέταρτο την Έλλη  και  πέμπτο την  Αντωνία.

Η Ελένη είχε δημιουργήσει τη δική της οικογένεια με τον πατέρα μας, Δημήτρη Σκουλά, δεινό τεχνίτη ξηρολιθικών κατασκευών, τεχνίτη στο γύρισμα κατσουνών, καλό τσαγκάρη, ξυλογλύπτη, κτηνοτρόφο, αγρότη, πολύ όμορφο στη θωριά και εύχαρι στη συναναστροφή άνθρωπο. Μαζί έχουν αποκτήσει, μέχρι τούδε, τρία παιδιά, τη Ζαχαρένια, την Κωνσταντίνα και το Μπάμπη καθώς και τρία εγγόνια, το Δημήτρη, τη Μαρία και την Ελένη.

Για τα παιδιά της η Ελένη παρείχε τα πάντα είτε άμεσα είτε με το παράδειγμά της: κοινωνική προστασία, συναισθηματική ασφάλεια, οικονομική ασφάλεια, πλαίσιο σκέψης, πρότυπα για αντιγραφή και συμμόρφωση, ηρεμία στη σκέψη και στον τρόπο δράσης, υπομονή και επιμονή στις προσπάθειες για επίτευξη στόχων, στήριγμα σε κάθε δύσκολή τους στιγμή, ενσυναίσθηση στις συναναστροφές με άλλους ανθρώπους, ευγενική θεώρηση του κόσμου και των ανθρώπων, πίστη στους ανθρώπους και το καλό που αυτοί φέρουν μέσα τους, μη διάθεση για ανακάτεμα στις ζωές άλλων ανθρώπων, ευγένεια στην εκφορά λόγου, ικανότητα να διακρίνει το καλύτερο τμήμα ακόμα και στον χειρότερο άνθρωπο και προσπάθεια να το ανάγει στο κυρίαρχό του χαρακτηριστικό, συνηθισμένη της έκφραση «κακός δεν είναι αφού έχει καλή μάνα».

Η Ελένη είχε επίσης πολύ υπομονή με τα παιδιά, πιστεύουμε  ότι θα έκανε μια τέλεια νηπιαγωγό αν οι καιροί, μετά το β΄ παγκόσμιο πόλεμο, της επέτρεπαν  να τελειώσει το σχολείο και να σπουδάσει: είχε μάθει σε όλα τα παιδιά της γειτονιάς να ράβουν πολλές βελονιές και να πλέκουν. Στα παιδιά της έμαθε επιπλέον και το «ανυφαντικό» δεδομένου ότι πάντα υπήρχε ένα «αργαστήρι» στο σπίτι, ως μέρος της οικιακής οικονομίας αρχικά αλλά και της δημιουργίας υψηλής αισθητικής εργόχειρων-παρακαταθηκών για τα παιδιά της αργότερα.

Η ανάγκη της Ελένης να δίνει ήταν πάντα μεγάλη, να δίνει και να κάνει  τους ανθρώπους ευτυχισμένους, να δίνει και να κάνει τη ζωή των άλλων πιο εύκολη. Της ήταν βαθιά ανάγκη να είναι χρήσιμη. Αυτό συνέβαινε και σε προφανής ιστορίες όπως εκείνη του ξαδέρφου της Πολύδωρα αλλά και της κουνιάδας της Ευρυδίκης αλλά και σε αφανής ιστορίες όπως η νοικοκυροσύνη του σπιτιού της.Την ανάγκη της αυτή, του να είναι οργανωμένη στη ζωή της και χρήσιμη  στους άλλους η μάνα μας δεν την καλλιέργησε μετά το γάμο της: το ίδιο έπραττε και με τη γιαγιά της την Κουλαθήνα, με τη μάνα της τη Ζαχαρένια και με τον πατέρα της τον Αριστείδη: ήταν το αγαπημένο τους εγγόνι-παιδί καθώς « η Ελένη ήταν η μόνη από τις αδερφές που δεν έφαγε ποτέ ξύλο από κανέναν». Έτσι όπως το σκεφτόμαστε σήμερα μάλλον ήταν εκείνη που έκανε αεικίνητα όλες τις προφανείς και αφανείς δουλειές ώστε να κρατιούνται όλα σε ισορροπία και οι διαθέσεις των οικείων της καλές.

O θάνατός  της επήλθε στις 30 Γενάρη 2019 μετά από 22 ημέρες συνεχόμενης νοσηλείας στο ΠΑΓΝΗ, 7 εκ των οποίων στην εντατική μονάδα θεραπείας. Γενικά πέθανε έχοντας όλες τις αισθήσεις της οξυμένες χωρίς να έχει βαρύνει κανέναν ιδιαίτερα όπως και η ίδια πάντα ήθελε. Γλυκά, τρυφερά και αρχοντικά όπως πάντα επιθυμούσε.

Τούτες τις ημέρες που έχει πεθάνει τη φανταζόμαστε στον παράδεισο να κάθεται ευπρεπώς σε ένα σκαμνί και να πλέκει το κορδόνι για τη δημιουργία του λασέ που αγαπούσε να κάνει τώρα τελευταία ήρεμα και στωικά και τριγύρω της να είναι μαζεμένα αγγελάκια που έχουν ήδη γοητευτεί από την καινούρια τους συναναστροφή και να της διηγούνται ιστορίες του παραδείσου και αυτή αντίστοιχα να τους λέει ιστορίες από το πέρασμα της στη γη και να ξεκαρδίζεται στα γέλια όταν τους διηγείται το πόσο ξαφνιάστηκαν οι άνθρωποι με τη διαφορετικότητά της, τη γαλήνη και την ηρεμία που απέπνεε. Και όταν κουράζεται να διηγείται και να ακούει, τη φανταζόμαστε σαν ένα μικρό αγγελάκι να δοκιμάζει διάφορες εκδοχές φτερών για να δει ποια της ταιριάζουν, ποια είναι παρόμοια με το χαρακτήρα της και να κάνει γρήγορες κινήσεις-φτερουγίσματα και να ιδρώνει περισσότερο από τη χαρά παρά από την κούραση της δοκιμής του καινούργιου που πάντα της άρεσε. Όταν επιτέλους βρίσκει κάποια στιγμή τα φτερά της,τη φανταζόμαστε  να χαμογελά χαρούμενη και να κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό της ευτυχισμένη που είναι κοντά στην τελειότητα, που είναι κοντά στο Θεό, που έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της πάνω στη γη.

Σε ευχαριστούμε γλυκιά μας μητέρα για όλα. Σε ευχαριστούμε που υπήρξες μάνα και υποστηρικτής και χορηγός και αγαπημένη και τρυφερή και γλυκιά και όμορφη και ήρεμη. Ελπίζουμε να γίνουμε άξιοι συνεχιστές της παρακαταθήκης σου ως ανθρώπου, γονέα και κοινωνού.

Μάνα μας, άγια γυναίκα. Με υπομονή, μ’ αντοχή, με ηρεμία με γαλήνη κι όλη τη γλύκα της γης απάνω σου. Σε ευχαριστούμε για όλα.

Ο Νίκος Σκουλάς, ο δικηγόρος, έγραψε τα παρακάτω λόγια για τη μάνα μας τα οποία και παραθέτουμε «Eλένη του Παλιάτσο, Καργολένη μας, στην ζωή σου απέπνευσες τον λόγο και τον τρόπο της αγαπητικής  σιωπής. Έφερες ως νύφη με τα προυκιά σου στο Περαχώρι τη σιωπηρή καλοσύνη της καταγωγής σου. Και σεμνά, διακριτικά, ωσάν που ταιριάζει σε κάθε ουσιώδη παρουσία, νίκησες το θόρυβο. Δάμασες την ακατάλυτη δύναμη και την έκανες οικογένεια. Με την υπομονή και την τάξη ανέμενες την προσδοκία της δικαίωσης. Σε όσα η δικαίωση ήρθε και σε όσα ακόμα δεν ήρθε, δεν υπήρξε ηχηρή πρόσκληση εκ μέρους σου. Ούτε παράπονο. Η αισιοδοξία, η νηφαλιότητα και η ακούσια επικούρια φιλοσοφία σου έδειξε έναν ασυνήθιστο δρόμο στάσης και σκέψης για το περιβάλλον μας. Έναν τρόπο που μεταλαπαδεύτηκε από τα παιδιά σου σε κάθε έτοιμο έδαφος. Διαγνώστηκε η συμβολή σου από εκείνους που έχουν τα κατάλληλα αυτιά. Φεύγοντας, θερμά σε ευχαριστούμε, καλέ σπορέα».

Στη μνήμη της κατατέθηκαν τα παρακάτω στέφανα:

1. Ζαχαρένια, Κωνσταντίνα, Μπάμπης Σκουλά
2. Κώστας Σκουλάς ή Χότζας
3. Μύρος και Ελευθερία Σκουλά
4. Μαριλένα και Μιχάλης Μανουρά
5. Μαρίκα και Βασίλης Κεφαλογιάννη
6. Λουκία Χαιρέτη ή Πλατσαράδαινα
7. Χρυσούλα Ξυλούρη ή Κοζύραινα
8. Έλλη και Στέλιος Αθητάκη
9. Μαρίκα Δακανάλη

Επίσης κατατέθηκαν στη μνήμη της στο Κέντρο Υγείας Ανωγείων τα παρακάτω ποσά:

1. Μπέρκης Δημήτρης-Μαρία, 50€
2. Κεφαλογιάννης Μπάμπης, 50€
3. Κεφαλογιάννης Γιάννης, 50€
4. Σκουλάς Μιχάλης, 100€

-Η ΑΝΩΓΗ ευχαριστεί θερμά τα παιδιά της Ελένης Σκουλά του “Καργοδημήτρη” για την προσφορά 50€ στην μνήμη της αγαπημένης της μητέρας, χρήματα που θα διατεθούν για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας έκδοσης και του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που την σκεπάζει..

“Έφυγε” από τη ζωή η Ελπίδα Σταυρακάκη του Εμμανουήλ σε ηλικία 87 ετών. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί την   Πέμπτη  7 Μαρτίου στις 12μμ στον Ιερό ναό της Παναγίας Ανωγείων. Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα την σκεπάσει.