Tην 13 Αυγούστου 2016 σε ηλικία 86 ετών άφησε την τελευταία του αναπνιά ο Γιώργης Ιωαν. Σταυρακάκης η Μερτζανογιώργης. Ο Γιώργης γεννήθηκε στ Ανώγεια το 1930 και ήταν γιός του Ιωάννη Σταυρακάκη (Μερτζανογιάννη) και της Αργυρώς Σκουλά του Αθανάση. Τα παιδικά ντου χρόνια τα πέρασε στο Περαχώρι και με το κάψιμο και την καταστροφή των Ανωγείων από του Ναζί θα ξεριζωθεί από τη γενέθλια γη ,όπως και το σύνολο των Ανωγειανών. Κάποια χρόνια θα ζήσει μεν τους δικούς στις Αρχάνες  και στη συνέχεια θα αρχίσει από τα χρόνια της εφηβείας του το άγώνα για την επιβίωση, κάνοντας τον βοσκό σε διάφορα αφεντικά. Το 1959 παντρεύεται την Αικατερίνη Σκουλά του Μιλτιαδογιώργη τη θυγατέρα και εγκαθίσταται μόνιμα στ Αρκάδι Μονοφατσίου όπου έζησε μέχρι τον θάνατο του. Απέκτησε 7 παιδιά 3 αγόρια τον Γιάννη, το Νίκο και το Μιχάλη και 4 κοπελιές,την Αργυρώ, την Μαρία, τη Θάλεια και την Ελένη. Ο Μερτζανογιώργης, σαν ντελικανής κι ώριμος αργότερα, υπήρξε ένας από τους πιο όμορφους ανθρώπους που έβγαλαν τα Ανώγεια. Με καλό παράστημα, χορευταράς σαν και τα αδέρφια του, καλοσυνάτος, ανοιχτόκαρδος και γελασάρης και πάνω απ όλα καλοσυγγενής. Λίγοι γάμοι γίνονταν στα χωριά του Μονοφατσού που να μην έχουν τη σφραγίδα του Μερτζανογιώργη είτε σαν πίκαιρος είτε σαν στυλοβάτης του γλεντιού.

Τα χρόνια της δικτατορίας βοήθησε κι εκείνος με τις δικές του δυνάμεις, όσους αγωνίζονταν ένάντια στη χούντα και την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Παρ’ ‘ολο που έζησε περίπου 70 χρόνια μακριά από τα Ανώγεια, πάντα ένοιωθε μια τεράστια νοσταλγία γι αυτά, τα αγαπούσε υπερβολικά όπως και όλους τους Ανωγειανούς . Η τελευταία παραγγελιά που άφησε στα παιδιά του, ήταν να τον θάψουνε στη γενέθλια γη κι εκείνα σεβάστηκαν απολύτως την τελευταία του επιθυμία.

Η οικογένεια του Μερτζανογιώργη, η γυναίκα του και τα παιδιά του  ευχαριστούν όσους με τον ένα η τον άλλο τρόπο συμπαραστάθηκαν στο πένθος τους και παραβρέθηκαν στην κηδεία του.

Ο Μήτσος Σταυρακάκης αποχαιρετώντας

το Μερτζανογιώργη στο Αρκάδι είπε τα παρακάτω λόγια:

Ολα τ Ανωγειανά χωριά στο Μονοφάτσι κλαίνε
Και την καλή σου αθιβολή, Μερτζανογιώργη λένε.

Αυτός ο άντρας χωριανοί, που σήμερο κηδέμε
Ήτανε ο πρωτότοκος γιος του Μερτζανογιάννη
Ανωγειανός παλιάς κοπής, ντόμπρος και παλικάρι
με ακριβά αισθήματα κι αξίες προικισμένος
Λεβέντης,  ανοιχτόκαρδος κι αγαπητός σε όλους.
Ετρύγησε πολλές χαρές και πρίκες στη ζωή ντου.
Ηταν γλυκοκουβεδιαστής κι είχε πολλά βαίζα,

Και δεν το νε ποχόρταινες  σ ότι και να σου μίλιε,
Σαν μελτεμάκι εδρόσιζε το γέλιο ντου τα Αρκάδι

Τα Ανώγεια που σε γέννησαν και τόσο νοσταλγούσες

Σήμερο θα σε ποδεχτούν, να σε ξεπροβοδίσουν

Τ ’ Ανωγειανά τα χώματα, θέλησες κοιμηθιά  σου
Για νάχεις πλάι τσι γονείς και τη δικολογιά σου.
Στον Αδη θάναι ολόχαροι οι ποθαμένοι όλοι
Για θα χορές το πηδηχτό μαζί με το Μανώλη,
Καλοστραθιά Μερτζάνη γιέ, στσι δρόμους που βαδίζεις
Στη μνήμη μένεις ζωντανός και γελοχαχαρίζεις…..!