Με υπηρεσιακό προπονητή τον Νίκο Μανιώρο θα αγωνιστεί την Κυριακή 24 Οκτωβρίου στην Αγία Βαρβάρα, ο Αετός Ανωγείων για τα πλαίσια της 3ης αγωνιστικής της Α2 ΕΠΣΗ, όπου και θα προσπαθήσει να κατακτήσει τους πρώτους του βαθμούς στο πρωτάθλημα. Ο Χρήστος Καλομοίρης αποτέλεσε παρελθόν μετά τις δυο συνεχόμενες ήττες στα Ανώγεια, με τη διοίκηση να βρίσκει άμεσα τον αντικαταστάτη του στο πρόσωπο του Στέλιου Ανωγειανάκη, με πολυετή πείρα στην Γ’ Εθνική και την Α1 ΕΠΣΗ, ο οποίος θα παρακολουθήσει από την κερκίδα το παιχνίδι στην Αγία Βαρβάρα και από τη Δευτέρα αναλαμβάνει να οδηγήσει ξανά την ομάδα στο δρόμο των επιτυχιών.

Το παιχνίδι στην Αγία Βαρβάρα θα ξεκινήσει στις 3.30 μ.μ με τους παίχτες να έχουν πεισμώσει για ένα θετικό αποτέλεσμα, καθώς στα δυο πρώτα παιχνίδια όχι απλά δεν συγκέντρωσαν κάποιους βαθμούς, αλλά πραγματοποίησαν και πολύ άσχημες εμφανίσεις. Είναι δεδομένο ότι η ομάδα έχει καλό υλικό, αλλά δεν έχει καλή ψυχολογία και χρειάζεται ένα καλό αποτέλεσμα για να αλλάξει άρδην την κατάσταση.

Ευχόμαστε καλή επιτυχία στον Αετό. Η ΑΝΩΓΗ συνομίλησε ήδη με τον νέο προπονητή και θα παρουσιάσει τις πρώτες του εντυπώσεις και τα θέλω του, σε αναλυτικό άρθρο την ερχόμενη Δευτέρα.

Πέθανε σε ηλικία 76 ετών, ο Γιάννης Δραμουντάνης του Στεφανογιώργη. Η νεκρώσιμη ακολουθία θα ψαλεί το Σάββατο 23 Οκτωβρίου, στη 1 μ.μ, στο Ηράκλειο, στην Παναγία των Σταυροφόρων, στην Μάρκου Μουσούρου (σ.σ δίπλα στο παλιό Απολλώνειο). Η ταφή του θα γίνει στο κοιμητήριο της Αγίας Παρασκευής στα Ανώγεια.

Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που θα τον σκεπάσει.

“Πάντοτε εις τη σκέψη μας, θα ζεις και θα υπάρχεις,

σα να μην έφυγες ποτέ, καλό ταξίδι να ‘χεις.”

Την ερχόμενη Κυριακή 24 Οκτωβρίου, θα τελεστεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Μεϊντάνι το σαρανταήμερο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής, της Μαρίκας Κεφαλογιάννη (Μπασακοβασίλενας), που “έφυγε” από τη ζωή στα 69 της χρόνια, στις 16 του περασμένου Σεπτεμβρίου. Η οικογένεια της καλεί φίλους, συγγενείς και συγχωριανούς, να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη της, στην τελετή που θα γίνει σύμφωνα με όλα τα μέτρα προστασίας κατά της πανδημίας του Covid-19. Μετά το μνημόσυνο θα προσφερθεί μια μακαρία στην ταβέρνα που δημιούργησε με το σύζυγο της Βασίλη, τα “Σκαλώματα”.

Με ένα συγκινητικό κείμενο που έστειλε στην ΑΝΩΓΗ, την αποχαιρετάει η οικογένεια της. Για μια γυναίκα που αποτέλεσε για δεκαετίες την ψυχή της ταβέρνας “Τα Σκαλώματα”, μιας από τις παραδοσιακότερες των Ανωγείων, η οποία πάλεψε με την αρρώστια τον τελευταίο χρόνο και “έφυγε” αφήνοντας σημαντικό κενό στην κοινωνία μας και στον χώρο της εστίασης.

Το κείμενο της οικογένειας της, έχει ως εξής:

Μαρίκα Κεφαλογιάννη (Μπασακοβασίλενα)

Γεννήθηκες το 1952, στ’ Ανώγεια στο Περαχώρι.

Στο Περαχώρι που τόσο αγάπησες και αγαπήθηκες. Το πέμπτο παιδί του Καργοχαραλάμπη και της Ελένης Σκουλά. Στερήθηκες πολλά, εσύ και η οικογένεια σου, αλλά πάντα η περηφάνεια ήταν μεγαλύτερη από τη φτώχεια σας.

Σε ηλικία 18 ετών ξενιτεύτηκες μαζί με την μεγαλύτερη από τα αδέρφια σου, την Ευριδίκη, για τη Γερμανία, για να συναντήσεις τα υπόλοιπα αδέρφια σου, που είχαν ήδη φύγει. Την ίδια περίοδο, έφυγε και ο μπαμπάς μετανάστης, για μια καλύτερη ζωή και η μοίρα σας ένωσε εκεί.

Παντρευτήκατε και εκεί στη Γερμανία, αποκτήσατε το πρώτο σας παιδί, τον Γιάννη. Οι συνθήκες δύσκολες, η ξενιτιά κακή και η στεναχώρια ακόμα μεγαλύτερη, γιατί βρισκόσασταν μακριά από τα πάτρια εδάφη σας.

Αποφασίσατε να επιστρέψετε πίσω, να φτιάξετε το δικό σας σπίτι, τη δική σας επιχείρηση, τη δική σας οικογένεια. Τα καταφέρατε! Μετά το Γιάννη, έκανες το Μπάμπη και τέλος τη Μαριλένα.

Αγωνιστήκατε πολύ με τον μπαμπά. Δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά. Παλέψατε να μη μας λείψει τίποτα. Και τα καταφέρατε.

Παντρέψατε τα παιδιά σας, κάνατε εγγόνια και δισέγγονα. Ήσουν ευτυχισμένη Μάνα. Ώσπου μια μέρα, στις 22 Οκτωβρίου 2020, ανακαλύπτουμε ότι σε έχει χτυπήσει αυτή η καταραμένη ασθένεια: “Πολλαπλό μυέλωμα”.

Τα νέα στην αρχή ήταν ελπιδοφόρα. Οι γιατροί μας έδωσαν ελπίδες. “Το προλάβατε” μας είπαν. “Από αυτό δεν θα πεθάνει.” Έτσι πορευτήκαμε.

Μια θεραπεία κάθε εβδομάδα, έμοιαζε αρκετή και όλα έμοιαζαν φυσιολογικά. Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο στην τελευταία θεραπεία που σε πήγαμε και η γιατρός μας σύστησε μια καλύτερη θεραπεία και αποτελεσματικότερη. Εμείς Μάνα για αυτό σε πήγαμε. Για το καλύτερο…που να ξέραμε, που να περιμέναμε…

Διαβάστε την συνέχεια... »

Ο Αγροτικός  Γαλακτοκομικός Συνεταιρισμός Ανωγείων ενημερώνει τους κτηνοτρόφους ότι ξεκινάει η απογραφή ζωικού κεφαλαίου έτους  2021. 

Όποιος  επιθυμεί οποιαδήποτε αλλαγή στον αριθμό των ζώων του παρακαλούμε να προσέλθει στα γραφεία του Συνεταιρισμού. 

Καταληκτική ημερομηνία  έως 15/11/2021 ειδάλλως θα δηλωθεί το περσυνό ζωικό κεφάλαιο.

Ο Δήμος Ανωγείων ενημερώνει ότι τα δια ζώσης μαθήματα θα ξεκινήσουν ξανά τη Δευτέρα  25 Οκτωβρίου 2021.

Επειδή άμεση προτεραιότητά μας ήταν η επιστροφή στη δια ζώσης εκπαίδευση, το Λύκειο Ανωγείων θα λειτουργήσει στη Μαθητική Εστία Ανωγείων ενώ το Γυμνάσιο Ανωγείων θα λειτουργήσει, προς το παρόν, στις τέσσερις (4) αίθουσες που βρίσκονται στον αύλειο χώρο  του κτιρίου του Γυμνασίου – Λυκείου και σε δύο (2) αίθουσες του Δημοτικού Σχολείου.

Σε σύντομο  χρονικό διάστημα θα γίνουν νέες ανακατατάξεις στη λειτουργία των σχολείων.

Αυτό που θα θέλαμε να βεβαιώσουμε όλους είναι ότι γίνεται κάθε δυνατή προσπάθεια ούτως ώστε τα μαθήματα να γίνονται κανονικά και διά ζώσης.

Του Γιώργου Α. Καλογεράκη, Δρ. Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου Θραψανού

Ο Μανόλης Σπιθούρης – Νταμπακομανόλης. Πήρε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Το παράπονό του ήταν ότι δεν μπόρεσε να σώσει τους συγχωριανούς του Βαγγέλη Σκουλά και Κλέαρχο Κεφαλογιάννη, παρά τις προσπάθειές του να τους μεταφέρει τραυματισμένους στο Ορεινό Χειρουργείο

Το παράπονο του Μανόλη Σπιθούρη – Νταμπακομανόλη

Η κήρυξη του πολέμου από τους Ιταλούς στις 28 Οκτωβρίου 1940, βρίσκει τον Νταμπακομανόλη να  ποτίζει τα ζώα του στη στέρνα που βρισκόταν στη θέση Κάρχος της περιοχής  Βρουλίδια στον Ψηλορείτη. Τη στρατιωτική του θητεία ο Νταμπακομανόλης είχε  υπηρετήσει το 1932. Εκείνο το πρωινό, περνούν από τη στέρνα δυο Ανωγειανοί και  όπως λέει ο ίδιος :  «…εμιλούσανε  και  λέγανε πράμα για πόλεμο. Κάτι λέγανε μα  δεν έδωκα εγώ σημασία. Μα ούτε αυτοί μου φανερέψανε το χαμπέρι του  πολέμου. Τη δε άλλη μέρα εβγήκανε από το χωριό δικοί μας αθρώποι και  εφέρασί μας τα μαντάτα. Εκατέβηκα στα Ανώγεια. Το χωριό ήτονε αναλωμένο.  Οι Ιταλοί μας κηρύξανε το πόλεμο. Επαρουσιάστηκα στο στρατό και με τα  παπόρια εφτάξαμε στην Αθήνα και τε στην Αλβανία…».

Ο Νταμπακομανόλης επιστρατεύτηκε. Στην Αλβανία ο Νταμπακομανόλης  πολέμησε  γενναία, όπως και όλοι οι άλλοι συμπολεμιστές του, έχοντας για αντιπάλους, εκτός  από τους Ιταλούς και το χιόνι, το κρύο, τις λάσπες, την πείνα, τις ατέλειωτες πορείες,  την υπεροπλία των Ιταλών και τις κακουχίες.

Ο Νταμπακομανόλης, το έτος 2003,  διηγήθηκε δύο περιστατικά του Ελληνοϊταλικού πολέμου, στα  οποία συμμετείχε και είχαν χαραχτεί βαθιά μέσα στη μνήμη του. Ο χωριανός του  Κώστας Σκουλάς ή Κανονόκωστας είχε σκοτωθεί σε μια μάχη. Τον Κανονόκωστα  έθαψαν ο αδερφός του ο Χαράλαμπος Σκουλάς – Κίκης και ο Νταμπακομανόλης. Οι  Ανωγειανοί είχαν πεισμώσει με τον θάνατο του Κανονόκωστα και ένας απ’τους  Ανωγειανούς που ζητούσαν εκδίκηση ήταν ο Βαγγέλης Σκουλάς. Ο  Νταμπακομανόλης θυμάται τον Βαγγέλη Σκουλά να αρπάζει ένα πολυβόλο και να  λέει στους υπόλοιπους να μην πιάνουν αιχμαλώτους εκείνη την ημέρα, (της ταφής  του Κανονόκωστα). 

Ο Βαγγέλης Σκουλάς του Γεωργίου. Παρέμεινε τραυματίας σε μια χιονισμένη ρεματιά της οροσειράς Πούντα Νορτ επί ένα τριήμερο. Ο Νταμπακομανόλης με τον σύντροφό του Λυρώνη, κατάφεραν να τον μεταφέρουν στο Ορεινό Χειρουργείο. Ο Βαγγέλης Σκουλάς πέθανε από τα τραύματά του, στις 17 Φεβρουαρίου 1941

Ο Βαγγέλης Σκουλάς, τραυματίστηκε μετά από κάμποσες μέρες σε  μια μάχη από βλήμα οβίδας στο πόδι. Οι σύντροφοί του τον επιδέσανε και τον  άφησαν σε μια απυρόβλητη θέση. Επειδή όμως η θέση τους είχε επισημανθεί από  τους Ιταλούς και ο τραυματίας βρισκόταν στο βάθος μιας ρεματιάς, τον άφησαν εκεί  και του υποσχέθηκαν πως θα επιστρέψουν τη νύχτα να τον πάρουν. Οι ίδιοι  γλίστρησαν σιγά σιγά και ανέβηκαν στις θέσεις που είχε καταλάβει ο λόχος τους. Ο  Βαγγέλης Σκουλάς επιδεμένος περίμενε πάνω στο χιόνι να νυχτώσει. Οι σύντροφοι του Βαγγέλη τη νύχτα έκαναν απόπειρα να τον μεταφέρουν από εκεί που τον είχαν  αφήσει. Απέτυχε όμως η προσπάθεια γιατί οι Ιταλοί χτυπούσαν κατά διαστήματα με  οβίδες, αφού είχαν επισημάνει τη θέση του τραυματία. Την επόμενη ημέρα, η  απόπειρα και πάλι απέτυχε. Την τρίτη ημέρα μαθαίνει ο Νταμπακομανόλης ότι  κάποιος χωριανός του είναι τραυματίας σε μια δύσκολη εδαφικά θέση και δεν  μπορούν να τον μεταφέρουν. Ο Νταμπακομανόλης αποφασίζει να τον μεταφέρει ο  ίδιος. Το απόγευμα παίρνει τον Κώστα Δραμουντάνη ή Λιαμόκωστα να του δείξει  το  μέρος που βρισκόταν ο τραυματίας. Με χίλιες προφυλάξεις προχωρούν και ο  Λιαμόκωστας του δείχνει το σημείο που βρισκόταν ο τραυματίας. Εκείνη τη στιγμή  τραυματίζεται και ο Λιαμόκωστας από ένα εξοστρακισμένο βλήμα. Οπισθοχωρούν  και πάλι στις θέσεις τους. Ο Νταμπακομανόλης είναι αποφασισμένος να βοηθήσει  τον Βαγγέλη Σκουλά. Καταστρώνει σχέδιο και μόλις πέφτει η νύχτα παίρνει μαζί του  ένα φίλο του στρατιώτη από το χωριό Κάλυβος Μυλοποτάμου που λεγόταν  Λυρώνης. Ο Νταμπακομανόλης προχωρεί με τον Λυρώνη και όταν βρέθηκε κοντά  στον τραυματία άρχισε να του φωνάζει :

-Σύντεκνε Βαγγέλη ! Σύντεκνε Βαγγέλη !

Ο Βαγγέλης Σκουλάς τον ακούει και κάποια στιγμή του απαντά :

-Εδώ !

Ο Νταμπακομανόλης τον βρίσκει. Όπως ο ίδιος ο Νταμπακομανόλης διηγείται, το επιδεμένο του πόδι, που δεν μπορούσε να το μετακινήσει ο τραυματίας,  είχε ξυλιάσει. Τρεις μέρες ο Βαγγέλης Σκουλάς βρισκόταν στην ίδια θέση, πάνω στο  χιόνι. Ο Νταμπακομανόλης με τον Λυρώνη τον παίρνουν και τον ανεβάζουν σιγά  σιγά από τη ρεματιά. Με τις οβίδες να πέφτουν δίπλα τους κατά  διαστήματα. Ο Βαγγέλης Σκουλάς μεταφέρθηκε τελικά από τον Νταμπακομανόλη  στο ορεινό χειρουργείο. Εκεί ο τραυματίας έδωσε μερικά από τα ατομικά του είδη  στον Νταμπακομανόλη να τα αποδώσει αν σωθεί στους δικούς του  ανθρώπους. Ο  Βαγγέλης Σκουλάς είχε πάθει γάγγραινα και πέθανε στο ορεινό χειρουργείο. Ο  Νταμπακομανόλης κράτησε την υπόσχεσή του και στην οπισθοχώρηση, όταν  βρέθηκε στην Αθήνα, τα  ατομικά είδη που του είχε  εμπιστευθεί ο Βαγγέλης  Σκουλάς τα  έδωσε στον  αδερφό του Μιχάλη  Σκουλά ή Καπετανομιχάλη.

(Ο Νταμπακομανόλης παρέδωσε στον Καπετανομιχάλη μια φωτογραφική μηχανή,  το πορτοφόλι με τα χρήματα και ένα πιστόλι μπερέτα, Ιταλικό λάφυρο του Βαγγέλη  Σκουλά. Το πιστόλι ο  Νταμπακομανόλης το είχε μέσα σε ένα παγούρι το οποίο είχε  διασκευάσει κατάλληλα).

Ο Ανωγειανός συμπολεμιστής του Νταμπακομανόλη, Κλέαρχος Κεφαλογιάννης του Χρονογιώργη. Τραυματία τον μετέφερε ο Νταμπακομανόλης στους ώμους του στο Ορεινό Χειρουργείο. Πέθανε στο 2ο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, στις 2 Μαρτίου 1941
(φωτογραφία : Γεώργιος Σμπώκος)

Το δεύτερο περιστατικό αφορά τον Κλέαρχο Κεφαλογιάννη. Ο Κλέαρχος  Κεφαλογιάννης, πολυβολητής, πολεμούσε μαζί με τον  Νταμπακομανόλη.

«…ο Κλέαρχος είχε το πολυβόλο του σ’ένα χαράκι και ήβαζε των Ιταλών. Βλέπω  και δε ελάβαινε προφυλάξεις. Του λέω :

-Βάστα μωρέ Κλέαρχε και να σου βαρούνε θέλει οι Ιταλοί !

-Μανόλη, άμα θέλει ο Θεός να σκοτωθείς, όπου και να σταθείς η σφαίρα θα σε  βρει !

Δεν επέρασε πολύ ώρα και ο Κλέαρχος μου φωνάζει :

-Βρε Μανόλη, σκοτώσασί με !

Βλέπω και είναι πεσμένος. Απάνω του έχει πάρει τρεις τέσσερις σφαίρες από  ριπή πολυβόλου…».

Ο Νταμπακομανόλης βάζει στους ώμους του τον Κλέαρχο Κεφαλογιάννη και τον  οδηγεί στο ορεινό χειρουργείο. Ο Κλέαρχος στον δρόμο του λέει  πως αν σωθεί, αυτό  θα οφείλεται αποκλειστικά στον Μανόλη Σπιθούρη-Νταμπακομανόλη. Δυστυχώς  όμως ούτε ο Κλέαρχος Κεφαλογιάννης σώζεται. Τα τραύματά του ήταν σοβαρά και  πεθαίνει στο ορεινό χειρουργείο.

Διαβάστε την συνέχεια... »