Ένας μεγάλο έπαινος, μέσα σε λίγα λόγια ,
και μια ζωή να κάνετε, περήφανα τ΄Ανώγεια…

—————————————————————

Παιδιά η φαντασία σας επήρε το βραβείο,
θερμά συγχαρητήρια σ΄εσάς και το σχολείο..

Με αυτές τις μαντινάδες είχε καλωσορίσει την είδηση για το πρώτο βραβείο σε Πανελλήνιο διαγωνισμό παραμυθιού από το Δημοτικό σχολείο Ανωγείων τον περασμένο Ιούνιο, ο Αριστείδης Χαιρέτης ή Γιαλάφτης. Πριν λίγες ημέρες Στο κατάμεστο Καραπάντσειο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αμπελοκήπων-Μενεμένης, πραγματοποιήθηκε η βράβευση του 1ου Πανελλήνιου Μαθητικού Διαγωνισμού Συγγραφής Παραμυθιών με θέμα “Μην κλαις, Ειρήνη…”.Ανάμεσα στα σχολεία που βραβεύτηκαν ήταν και το Δημοτικό σχολείο Ανωγείων, καθώς στη διάρκεια του Διαγωνισμού τον Ιούνιο του 2017, το παραμύθι των Ανωγειανών μαθητών κέρδισε το πρώτο βραβείο! Διοργανωτές στην εκδήλωση ήταν  η Διεύθυνση  Π.Ε. Δυτικής Θεσσαλονίκης, το 5ο Δημοτικό Σχολείο Αμπελοκήπων  και το Δημοτικό Σχολείο Λητής.

Όπως αναφέρουν οι διοργανωτές: “Ευχαριστούμε θερμά τους χορηγούς της εκδήλωσης, Δήμο Αμπελοκήπων-Μενεμένης, Τιτάν & Εκδόσεις Χ. Βάρφη, τον Διευθυντή Π.Ε. Δ. Θεσσαλονίκης, κο Χρήστο Γεωργίου, τον Προϊστάμενο Εκπ/κών Θεμάτων Π.Ε. Δ. Θεσσαλονίκης, κο Μπάμπη Ακριτίδη κ την ομόλογό του της Διεύθυνσης Π.Ε. Αν. Θεσσαλονίκης κα Καφετζή, τη Σχ. Σύμβουλο κα Αρετή Μποταϊτη τους Εντεταλμένους Συμβούλους Παιδείας του Δήμου κο Μετζίκη & κο Γρούγιο, τον εικαστικό κο Νίκο Ζάρρα & τις εκπληκτικές αφηγήτριες κα Κατερίνα Κλεάρχου & κα Στέλλα Τσίγγου, που τίμησαν την εκδήλωση με την παρουσία τους.Ιδιαίτερα ευχαριστούμε τις / τους συναδέλφους και τα παιδιά που ήρθαν να παραλάβουν τα βραβεία τους όχι μόνο από τη Θεσσαλονίκη αλλά και από τη Χαλκιδική, την Πάτρα, την Άμφισσα, τη Σύρο, τα Ανώγεια της Κρήτης!”.

Υπενθυμίζουμε ότι υπεύθυνες δασκάλες της προσπάθειας αυτής ήταν η Αγάπη Καλομοίρη και η Χριστίνα Τσιγγελίδου. Στην εικονογράφηση  οι μαθητές  Γιάγκος Δραμουντάνης, Ειρήνη Πασπαράκη, Γεωργία Μαυρόκωστα και Ουρανία Μανουρά. Οι συγγραφείς του υπέροχου παραμυθιού με θέμα την παγκόσμια Ειρήνη και με πλούσια μηνύματα αγάπης και αλληλεγγύης ήταν οι μαθητές: Μαυρόκωστα Γεωργία, Μέμμου Ζουμπουλιά, Ξυλούρη Ελένη, Ξυλούρη Μαρία, Ξυλούρη Ελένη-Στυλιανή. Πασπαράκη Ειρήνη, Πασπαράκη ΘωμαΪς, Πασπαράκη Παναγιώτα, Ρούλιου Ελένη, Σαλούστρος Κωνσταντίνος, Σαλούστρος Νικόλαος, Σμπώκος Σταύρος-Ευάγγελος και Φασουλά Ζουμπουλιά.

Διαβάστε ξανά το παραμύθι των μαθητών των Ανωγείων που βραβεύτηκε στην Θεσσαλονίκη:

ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ ΕΙΡΗΝΗ

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Ειρήνη. Η Ειρήνη είχε μακριά μαλλιά και όμορφα μεγάλα μάτια. Της άρεσε πολύ να ταξιδεύει. Φίλος της πιστός κι αγαπημένος ένα μεγάλο κάτασπρο περιστέρι. Ανέβαινε στην πλάτη του και γυρνούσαν όλο τον κόσμο. Στο χέρι της κρατούσε ένα μικρό ψάθινο καλάθι γεμάτο σπόρους. Αυτοί οι σπόροι δεν ήταν συνηθισμένοι. Είχαν κάτι μαγικό. Όπου η Ειρήνη τους σκορπούσε φύτρωναν χαμόγελα.

Αυτό τον καιρό αποφάσισε να επισκεφτεί τη Συρία.

Πέταξε λοιπόν πάνω απ τη χώρα και σκόρπισε όλους τους σπόρους μια και στη χώρα αυτή δεν υπήρχε ούτε ένα χαμόγελο.

Οι σπόροι φύτρωσαν αμέσως. Αλλά μόλις έβγαλαν τα μεγάλα πολύχρωμα άνθη τους συνέβη κάτι φοβερό .Μαύρα μεγάλα ζουζούνια κάθισαν πάνω τους και τα χαμόγελα έσβηναν το ένα μετά το άλλο …

Η Ειρήνη έπεσε σε απελπισία. Το περιστέρι προσπάθησε να την παρηγορήσει αλλά τίποτε δε μπορούσε να σταματήσει τα δάκρυα της. Δάκρυα που έτρεχαν πάνω από βουνά κι από λαγκάδια κι έφταναν μέχρι τα νερά του Αιγαίου πελάγους.

Η Ειρήνη όμως είναι πεισματάρα. Δεν το έβαζε κάτω εύκολα. Φώναξε, λοιπόν, τη μάγισσα Βατράχω  να τη συμβουλευτεί για το τι θα μπορούσε να κάνει με τους εξολοθρευτές, τους μαύρους ζουζούνους που κατέστρεφαν τα χαμόγελα της.

Η μάγισσα Βατράχω μετά από πολύ σκέψη της έδωσε ένα υγρό. Το υγρό πυρ.

-Πάρε αυτό το γλοιώδες πράσινο υγρό και ρίξε το πάνω από τους εξολοθρευτές. Μόλις το υγρό τους ακουμπήσει θα πέσουν στο έδαφος ξεροί.

-Μα τι λες; Απάντησε η Ειρήνη

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος? Μου φαίνεται πολύ τραγικό αυτό που προτείνεις

-Ε, τότε βρες κάποιον άλλο για βοήθεια απάντησε η πρασινογλοιώδης μάγισσα Βατράχω κι έφυγε θυμωμένη.

Τότε φώναξε το σοφό γέροντα Άνεμο!  Και τον ρώτησε: «Θα μπορούσες να πάρεις μακριά απ τα χαμόγελα μου τους μαύρους εξολοθρευτές που τα καταστρέφουν;»

Κι αυτός είπε:

-Μα βέβαια, απάντησε ο άνεμος. Θα φυσήξω πολύ δυνατά και οι εξολοθρευτές θα παρασυρθούν απ τα ρεύματα μου πολύ μακριά.

-Πολύ μακριά; Δηλαδή πού; Τι εννοείς;

– Μα σε μια άλλη χώρα φυσικά. Δε θα μπορούσα να τους στείλω έξω απ τη γη.

Η Ειρήνη μόλις το άκουσε συνοφρυώθηκε και του είπε με θλίψη

-Όχι, όχι, δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Δε μπορώ να σώζω τα χαμόγελά μου σκορπώντας θλίψη κάπου αλλού. Αυτό δεν είναι λύση είπε και απελπισμένη ανέβηκε στην πλάτη του  αγαπημένου της περιστεριού. Το αγκάλιασε και του είπε: Τι κάνουμε τώρα;  Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.

Εν τω μεταξύ οι εξολοθρευτές αφού είχαν εξοντώσει όλα τα χαμόγελα επέστρεψαν στο μεγάλο σκοτεινό κάστρο που βρισκόταν κρυμμένο μέσα στην ομίχλη του Καυκάσου . Εκεί η τρομακτική τριχωτή αράχνη Εξουσία τους περίμενε και γελούσε χαιρέκακα.

-Κακώς ήρθατε εξολοθρευτές! Το σχέδιο μας πέτυχε! Οι μισθοί σας διπλασιάζονται. Τα απαίσια χαμόγελα δεν υπάρχουν πια. Τώρα η Ειρήνη είναι σε πολύ δύσκολη θέση κι αμφιβάλλω αν θα καταφέρει ξανά να σκορπίσει τους σπόρους της πάνω στη γη.

Το λευκό περιστέρι ένιωθε την Ειρήνη βαριά πάνω στα φτερά του να κλαίει και δεν ήξερε τι να κάνει. Έκλεισε τα μάτια κι αναρωτήθηκε: «Είναι αυτό το τέλος;»

Η Ειρήνη άνοιξε τα μάτια της ξαφνικά και φώναξε:» Το βρήκα, το βρήκα! Θα ζητήσουμε βοήθεια απ την αδερφή μου την Ελπίδα που ζει στο παλάτι του Ήλιου.»

Το περιστέρι άνοιξε χαρούμενο τα φτερά του και πέταξε ψηλά με την Ειρήνη στην πλάτη του να χαμογελά ξανά.

Η Ελπίδα δεν περίμενε την αδελφή της και μόλις την είδε έτρεξε και την αγκάλιασε σφιχτά.-

-Ποιος άνεμος σε φέρνει εδώ; Ρώτησε. Η  Ειρήνη της εξήγησε τι συμβαίνει και τη δύσκολη θέση που βρισκόταν.

-Μη φοβάσαι είπε η Ελπίδα και μην απελπίζεσαι. Μέχρι ο ήλιος να βγαίνει κάθε πρωί όλα είναι δυνατά. Έλα, της είπε να ξαποστάσεις και την οδήγησε στην πηγή της Αγάπη.

-Πιες να ξεδιψάσεις

Ήπιαν το δροσερό  νερό της πηγής κι αμέσως τα πρόσωπα τους έλαμψαν.

-Ξέρω ποια είναι η λύση στο πρόβλημά σου! ,είπε η Ελπίδα ,υπάρχει μόνο ένας τρόπος να προστατέψεις τους σπόρους σου και να δώσεις τη δυνατότητα στα χαμόγελα σου ν ανθίσουν!

-Ποιος είναι αυτός; Ρώτησε η Ειρήνη με αγωνία

-Να φυτέψεις τους σπόρους σου στις καρδιές των ανθρώπων, κι εκείνοι να γίνουν υπερασπιστές κάθε χαμόγελου που θα φυτρώνει στην καρδιά τους. Είναι η μόνη ελπίδα για τη γη..

Η Ειρήνη γεμάτη ικανοποίηση, αποχαιρέτησε την αγαπημένη της αδερφή και πέταξε ψηλά με το λευκό της περιστέρι…

Flowers Fade Early • Λουλούδια που μαράθηκαν νωρίς (Trailer) (πατήστε εδώ)

Το Ντοκιμαντέρ “Λουλούδια που μαράθηκαν νωρίς. Κακόπετρος 28 Αυγούστου 1944′ σε σκηνοθεσία των Ματθαίου Φραντζεσκάκη και Βίκης Αρβελάκη, που θα κάνει το επίσημο ξεκίνημα του στο 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, περιγράφει μια από τις πολλές βάρβαρες πράξεις των Ναζί στην Κρήτη, που δολοφόνησαν στυγνά 23 άντρες στο χωριό Κακόπετρος του Νομού Χανίων. Εκείνο τον ματωμένο Αύγουστο του 1944, όπου ανάμεσα στα άλλα είχαμε και το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων οι Γερμανοί αψηφώντας κάθε πολεμικό δίκαιο, προχωρούσαν συστηματικά σε εκτελέσεις αμάχων σε ολόκληρη την ενδοχώρα της Κρήτης. Το Ντοκιμαντέρ που έχει και Ανωγειανό “χρώμα” καθώς την πρωτότυπη μουσική υπογράφουν οι Ψαραντώνης και Ψαρογιώργης, σε συνεργασία με τους Γιάννη Παπατζανή και Γιάννη Πολυχρονάκη, βασίζεται στις αφηγήσεις πέντε ανθρώπων που έζησαν ως αυτόπτες μάρτυρες την θηριωδία στην Κακόπετρο. Συγκλονιστικό γεγονός στη διάρκεια της θηριωδίας είναι η ιστορία της Μαρίας Δεσποτάκη, που μη γνωρίζοντας ακόμα ότι οι Ναζί είχαν εκτελέσει και τους τέσσερις γιους της, μαγείρεψε και έκανε το τραπέζι στους δολοφόνους των παιδιών της!

Το ντοκιμαντέρ – παραγωγής 2018 – αναφέρεται στην εκτέλεση 23 αμάχων και την λεηλασία του Κακοπέτρου στον δήμο Πλατανιά Χανίων από τις δυνάμεις της Γερμανικής Κατοχής. Ήταν χαράματα 28ης Αυγούστου 1944, Χανιά, Κρήτη. Οι Γερμανοί κατακτητές κυκλώνουν το μικρό χωριό Κακόπετρος στον σημερινό Δήμο Πλατανιά. Φεύγοντας το απόγευμα, το ναζιστικό μίσος αφήνει πίσω του 23 νεκρούς, άδεια, λεηλατημένα σπίτια και τις ψυχές των επιζώντων ισοβίως σημαδεμένες. Πέντε επιζώντες θυμούνται και αφηγούνται εκείνη τη βροχερή Δευτέρα αλλά και την υπόλοιπη ζωή τους όπως χαραγμένη – από τον πόνο – συνεχίστηκε.

Η Ιστορία
Λίγους μήνες πριν την ολοκλήρωση του 2ου παγκοσμίου πολέμου οι Γερμανοί κατακτητές προχώρησαν σε μια σειρά από μαζικές εκτελέσεις άμαχου πληθυσμού σε χωριά της ενδοχώρας και στην Κρήτη.
Ήταν 28η Αύγουστου του 1944 μια μέρα που τυπικά δεν είχε να διαφοροποιηθεί σε κάτι από τις προηγούμενες κατοχικές μέρες. Στον Κακόπετρο, το μικρό χωριό του Δήμου Πλατανιά Χανίων, ο χρόνος κυλούσε στους ρυθμούς της καθημερινότητας χωρίς κανένας να μπορεί να φανταστεί τι ξημέρωνε… Από τις πρώτες πρωινές ώρες το χωριό ζώστηκε από Γερμανούς. Κάποιοι αντιλήφτηκαν τις ύποπτες κινήσεις, κάποιοι όχι… Δεν είχαν άλλωστε να φοβηθούν για κάτι…
Με το φως της ημέρας οι Γερμανοί κατακτητές άρχισαν να εφαρμόζουν το σχέδιο τους ξεκινώντας από το πρώτο σπίτι του χωριού αυτό του Κωστή Δεσποτάκη. Έφτασαν στο σπίτι πήραν τα 4 παλικάρια της οικογένειας τα οποία αμέριμνα καθόντουσαν στην αυλή του σπιτιού τους, τα απομάκρυναν περίπου 100 μέτρα όπου και τα εκτέλεσαν χωρίς να ξέρει κανένας τίποτα. Μετά, με θράσος και απανθρωπιά επέστρεψαν στο σπίτι του Δεσποτάκη – το οποίο έκαναν ορμητήριο τους για την υπόλοιπη μέρα – αναγκάζοντας την χαροκαμένη μανά να τους μαγειρεύει όσο αυτοί θα εφάρμοζαν το απάνθρωπο σχέδιο τους.
Η υπόλοιπη μέρα ήταν γεμάτη σκηνές φρίκης και τρόμου. Οι Γερμανοί – μέχρι και αργά το απόγευμα – κινιόντουσαν κατά μήκος του χωριού και όπου έβρισκαν κάποιον άντρα τον εκτελούσαν. Παράλληλα λεηλατούσαν τα φτωχικά των θυμάτων τους.
Όταν οι Γερμανοί έφυγαν αργά το απόγευμα είχαν εκτελέσει 23 άντρες.
Μια νέα πράξη του δράματος ξεκινούσε. Γυναίκες και παιδιά άρχισαν να κινούνται στο χωριό και να ανακαλύπτουν τους ανθρώπους τους νεκρούς. Γυναίκες και παιδιά που μετά το πρώτο σοκ σήκωσαν το βαρύ φορτίο να φροντίσουν τους νεκρούς τους…
Ένα ιστορικό γεγονός που διακριτά αναφέρει η έκθεση της επιτροπής καταγραφής των Γερμανικών Ωμοτήτων στην Κρήτη. Μια ιστορία που όπως αναφέρει ο φωτογράφος της επιτροπής Κωνσταντίνος Κουτουλάκης συγκλόνισε τον Νίκο Καζαντζάκη (μέλος της επιτροπής) και όπως χαρακτηριστικά αναφέρει «…φεύγοντας είδα τον Καζαντζάκη να κλαίει. Μέσα στ’ αυτοκίνητο μας ήλεγε κι ήκλαιγε ακόμη, είδετε; Αυτή είναι η κρητική ψυχή, την ελευθερία την έχει θρησκεία… Ένας τέτοιος λαός υποδουλώνεται ποτέ;…»
Το Ντοκιμαντέρ
Στο ντοκιμαντέρ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΜΑΡΑΘΗΚΑΝ ΝΩΡΙΣ, ΚΑΚΟΠΕΤΡΟΣ 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1944 πέντε επιζώντες θυμούνται και αφηγούνται εκείνη τη βροχερή Δευτέρα αλλά και την υπόλοιπη ζωή τους όπως χαραγμένη – από τον πόνο – συνεχίστηκε.
Το ντοκιμαντέρ καταγράφει το πέρασμα των Γερμανών από το χωριό μέσα από τις μαρτυρίες 5 πρωταγωνιστών του και αναδεικνύει τα προσωπικά δράματα που εκτυλίχθησαν στο μικρό χωριό την ημέρα της μεγάλης εκτέλεσης (Δευτέρα 28 Αυγούστου 1944).
Η συμμετοχή των άλλων συμμετεχόντων στην ταινία συμβάλει στην ανάδειξη του ιστορικού γεγονότος αλλά και η προσέγγιση του αποτυπώματος που έμεινε στο χωριό – για πολλά χρόνια – από μια σκληρή εκτέλεση.
Τι ήταν αυτό που όπλισε τα χέρια των Γερμανών, από που προερχόταν η μανία των εκτελέσεων και της καταστροφής των περιουσιών των κατοίκων του χωριού; Από τι ορμώμενοι – στο τέλος ουσιαστικά του πολέμου – επιτέθηκαν με μανία στον ΑΜΑΧΟ πληθυσμό ενός χωριού σκορπώντας τον θάνατο και την καταστροφή;
Τέλος προσπαθούν να φωτίσουν το αποτύπωμα που άφησε η μέρα των δολοφονιών. Γονείς που έχασαν τα παιδιά τους. Αδέρφια τα αδέλφια τους. Φίλοι τους φίλους τους. Όλοι κάποιον έχασαν … Ένα χωριό στην θλίψη… Ένα χωριό στο Πένθος.
Αναδεικνύουν τον πόνο που έκτοτε ακολουθούσε στην ζωή όσους έζησαν… Την φρίκη που σε κάποιους έγινε ψυχική διαταραχή …
Τελικά γιατί και κατά πόσο πρέπει να θυμόμαστε και να αναδεικνύουμε τέτοια ιστορικά γεγονότα.

Μια ιστορία που συγκλόνισε τον Ψαραντώνη ο οποίος έγραψε μαζί με τον Ψαρογιώργη ,τον Γιάννη Παπατζανή και τον Γιάννη Πολυχρονάκη, την πρωτότυπη μουσική της ταινίας βλέποντας την ταινία.

ΠΡΟΒΟΛΕΣ

Κυριακή 4/3/2018  18:00    / Αίθουσα Φρίντα Λιάπα, Αποθήκη Δ, Λιμάνι

Τρίτη 6/3/2018  15:00  / Αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη, Αποθήκη Δ, Λιμάνι

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Ματθαίος Φραντζεσκάκης – Βίκη Αρβελάκη

Έρευνα – Σενάριο: Ματθαίος Φραντζεσκάκης

Μοντάζ: Βίκη Αρβελάκη

Κάμερα: Σταύρος Παπαδημητρίου – Κυριάκος Χαριτάκης – Δημήτρης Κυριακάκης

Πρωτότυπη Μουσική: Ψαραντώνης (Αντώνης Ξυλούρης) – Ψαρογιώργης (Γιώργης Ξυλούρης) – Γιάννης Παπατζανής – Γιάννης Πολυχρονάκης

Ηχογράφηση Μουσικής: Νίκος Κεφαλογιάννης

Κάμερα Υλικό Αρχείου (εκπομπή Επι-σκέψεις): Δημήτρης Τσαγκαράκης

Color Correction: Μανώλης Κολοκοτρώνης

Αρχική Επεξεργασία Εικόνας και ήχου: Fotopolis

Ήχος /Μιξάζ: Κώστας Κοσμαδάκης

Μετάφραση – Υποτιτλισμός: Νικολέτα Φιλίππου

Διεύθυνση Παραγωγής: Πέτρος Τσαρκνιάς

Βοηθοί Παραγωγής: Δημήτρης Κυριακάκης, Νικολέτα Φραντζεσκάκη

Σχεδιασμός Αφίσας: Νίκος Ιγγλεζάκης

Διάρκεια: 66 λεπτά

Παραγωγή: Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης

Συμπαραγωγή  cosmote tv

Με την υποστήριξη της Περιφέρειας Κρήτης και του Δήμου Πλατανιά Χανίων και την χορηγία της Γραφοτεχνικής Κρήτης, του Porto Veneziano Hotel και της Τηλεόρασης Creta.

Μια δράση πολιτών στην Αθήνα, κατοίκων της Κυψέλης και του Γαλατσίου πλαισιώνει το τελευταίο διάστημα μια μεγάλη  προσπάθεια να τιμηθεί ο Νίκος Ξυλούρης ώστε το όνομα του να δοθεί σε μελλοντική στάση του Μετρό στον σταθμό “Ελικώνος” ή στον σταθμο Γαλατσίου που βρίσκεται κοντά στο σπίτι του αείμνηστου “Αρχάγγελου’ της Κρήτης στην Αθήνα. Στην δράση αυτή η επιτροπή των κατοίκων ζητάει την συμπαράσταση φορέων και συλλόγων της Κρήτης, ανάμεσα τους και της ηλεκτρονικής μας εφημερίδας “ΑΝΩΓΗ”, ώστε το αίτημα να γίνει γνωστό και να γιγαντωθεί η κίνηση προς τιμήν του μεγάλου Ανωγειανού καλλιτέχνη. Προς αυτή την κατεύθυνση επιστολή στην εφημερίδα μας με την αιτιολόγηση του αιτήματος ονοματοδοσίας σταθμού σε “Νίκος Ξυλούρης” έστειλε ο καλός φίλος της ΑΝΩΓΗΣ κ.Ευστράτιος Σταυρουλάκης που εκπροσωπεί την επιτροπή κατοίκων Κυψέλης και Γαλατσίου.Ως ΑΝΩΓΗ φυσικά τασσόμαστε στο πλευρό της επιτροπής πολιτών και θα προσπαθήσουμε να συμβάλλουμε και εμείς στο μέλλον με όλες μας τις δυνάμεις στην υλοποίηση αυτού του αιτήματος προς την επίσημη Πολιτεία. Αναλυτικά η επιστολή του κ.Σταυρουλάκη αναφέρει τα κάτωθι:

“Πρόσθετη ονομασία «Νίκος Ξυλούρης» στον μελλοντικό σταθμό «Ελικώνος» της Γραμμής 4 του Μετρό Αθήνας

Στο μετρό Αθήνας είναι σύνηθες το φαινόμενο κάποιοι από τους σταθμούς του να έχουν πρόσθετες ονομασίες. Στον ηλεκτρικό υπάρχει η διπλή ονομασία Ταύρος-Ελευθέριος Βενιζέλος που εγκαινιάστηκε το 1989, προς τιμήν του Εθνάρχη για τη συμβολή του στην ανέγερση του ομώνυμου προσφυγικού οικισμού. Κατά την διάρκεια της κατασκευής τους, αποφασίστηκαν οι διπλές ονομασίες των σταθμών Συγγρού-Φιξ (συνδυασμός ονομασιών της ομώνυμης λεωφόρου που διέρχεται από τον σταθμό και του τοποσήμου της ομώνυμης βιομηχανίας) και Άγιος Δημήτριος-Αλέξανδρος Παναγούλης (συνδυασμός δήμου που εξυπηρετεί και του αντιδικτατορικού αγωνιστή που εφονεύθη στο σημείο που βρίσκεται ο σταθμός). Πάνω από χρόνο από την παράδοση τους σε επιβατική χρήση, αποφασίστηκε η διπλή ονομασία των σταθμών Ηλιούπολη-Γρηγόρης Λαμπράκης (συνδυασμός εξυπηρετούμενου δήμου και της παρακείμενης προτομής του δημοκράτη αγωνιστή στο σημείο αυτό) και Παιανία-Κάντζα (συνδυασμό δήμου και συνοικισμού του, που εξυπηρετεί).

Στις περισσότερες των περιπτώσεων αλλά και σε σταθμούς με μία ονομασία, οι πρόσθετες ονομασίες αφορούν προσωπικότητες πανελλήνιου βεληνεκούς, κάποιες από τις οποίες είναι Κρητικοί, όπως ο Βενιζέλος και ο Κατεχάκης.

Στο πλαίσιο αυτό και ενώ η Γραμμή 4 του μετρό βρίσκεται σε δημοπράτηση, θα μπορούσε να προταθεί, ο σταθμός Ελικώνος, όταν κατασκευαστεί και παραδοθεί σε επιβατική χρήση γύρω στο 2027, με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, να έχει την πρόσθετη ονομασία «Νίκος Ξυλούρης», εις μνήμην του διακεκριμένου Ρεθεμνιώτη λυράρη και τραγουδιστή Νίκου Ξυλούρη από τα Ανώγεια Μυλοποτάμου, του οποίου η οικία βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τον σταθμό, στη συμβολή των οδών Αγίας Γλυκερίας και Νίκου Ξυλούρη, που είναι μερική μετονομασία της οδού Κουρτίου από τον Δήμο Γαλατσίου, προς τιμήν του. Εναλλακτικά, μπορεί να προταθεί και ο επίσης δημοπρατημένος σταθμός Γαλάτσι για την ονομασία αυτή.

Στην προσπάθεια αυτή και με την εμπειρία των προαναφερόμενων παραδειγμάτων, απαραίτητη είναι μεταξύ άλλων, η συνεργασία της Αττικό Μετρό, των Δήμων Αθηναίων και Γαλατσίου, της Παγκρητίου Ενώσεως, της ηλεκτρονικής εφημερίδας των απανταχού Ανωγειανών “ΑΝΩΓΗ”, των Κρητών της Κυψέλης, του Συλλόγου Κρητών Γαλατσίου και Λαμπρινής,του Δήμου Ανωγείων, του Συλλόγου Ανωγειανών της Αθήνας «Το Ιδαίον Άντρον», του Πολιτιστικού Συλλόγου Ανωγείων και της οικογένειας του αείμνηστου Ψαρονίκου.”

Εκ μέρους της Επιτροπής Κατοίκων Κυψέλης-Γαλατσίου,

Με τιμή,

Σταυρουλάκης Ευστράτιος

 Άρθρο της Αντωνίας Βογιατζάκη-Μπαγκέρη

– Διδάσκουσα στο Εργαστήριο Δενδροκομίας του Α. ΤΕΙ Κρήτης

Οι άνθρωποι τον καιρό του πολέμου,καχεκτικοί από τη στέρηση τροφής, αναζητούσαν να φάνε ένα πρασινάδι,ένα κατιτίς, να τους στέσει στη ζωή στα ορεινά χωριά, σε εδάφη στείρα, λόγω συνθηκών κρύου και παρατεταμένου χιονιά .Η στέρηση, πυροδοτούσε την ανάγκη της επιβίωσης και αυτή με τη σειρά της γιγάντωνε το βλέμμα της πείνας προς κάθε κατεύθυνση. Στο χώμα γύρευαν οι άνθρωποι τη τροφή ,εκεί γονατιστοί την έβρισκαν. Χόρτα γλυκά και πρικιά ,βρούβες, αβλαστούς, ασκουρδουλάκους και αγκάθες λογιώ λογιώ, ξεπρόβαιναν, εδώ κι’εκεί κι’όποιος προλάβαινε να τους βρει. Οι άνθρωποι έπρεπε να ζήσουν. Έψαχναν τρόπους. Έβρισκαν λύσεις.
Οι γούλες για τους Ανωγειανούς ή ασκόλυμπροι για τους υπόλοιπους Κρήτες είναι ένα αγκάθι πολυτελείας στις μέρες μας,που αποτέλεσε γνώση και βρώση τα δύσκολα χρόνια
Αυτοί οι στερημένοι άνθρωποι,δίδαξαν τις επόμενες γενιές πως γύρω απ’το χωριό υπάρχουν τόποι που τους γεννά.Το φυτό φανερεύει έξω από το χώμα τα ακανθώδη φύλλα του και μέσα στη γη αναπτύσσει ένα σαρκώδες και πεντανόστιμο ρίζωμα. Αλήθεια ποιοι από μας και πόσοι από τις επόμενες γενεές θα βάζουν τα χέρια τους σ’αυτό το φυτό, ώστε να απομακρύνουν τα ακανθώδη ελάσματα και να γεύονται τους παχιούς, ψαχνάτους μίσχους τους μαγειρεμένους;
Η ρίζα του ασκόλυμπρου επεκτείνεται σε βάθος 15-25 εκατοστά στο χώμα και δυστυχώς στα Ανώγεια οι γυρευτές δεν την έβγαζαν σχεδόν ποτέ απ’ τη γη. Μα η ρίζα αυτή είναι μοναδική .Κάποιοι πιστεύουν πως κατά τη συγκομιδή η ρίζα δεν πρέπει να εκριζώνεται αλλά να παραμένει στο χώμα για να ξεπροβάλλουν νέα φυτά από αυτήν.Πράγματι βλαστάνουν από ριζίτες οφθαλμούς ,κοντά στην επιφάνεια του εδάφους δυο τρεις μικρές κυρίως γούλες ανά ρίζα ,αλλά μετά παρέλευση 2-3 χρόνων η ρίζα αυτή φελοποιείται και καταστρέφεται. Άρα λοιπόν γιατί να χάνονται ρίζες ,όταν τα φυτά ανθίζουν ετησίως και ο σπόρος τους που εκτινάσσεται αποτελεί τον καλύτερο τρόπο πολλαπλασιασμού;
Από το τέλος του χειμώνα που η φύση σπαρταρά και το χώμα έχει τελειώσει τις μυστικές αλχημείες του με τους σπόρους, ο ήλιος και η γη ωθούν τη βλάστηση της γούλας.
Τι κι’αν είναι η ζωή τους μικρή; Είναι απίστευτα σοφή. Οι ασκολύμπροι ή γούλες θα είναι διαθέσιμοι για τον άνθρωπο για όλη σχεδόν την Άνοιξη.Στη συνέχεια η βλαστική φάση θα επεκταθεί σε διακλαδιζόμενους ανθικούς ακανθώδεις βλαστούς, γεμάτους από κίτρινα λουλούδια που θα γίνουν σπόροι και θα πέσουν χάμω. Εκεί η γη,σαν μάννα στοργική και τρυφερή θα τους κρύβει στα βαθιά της ως τη νέα βλάστηση, ξανά και ξανά, στο διηνεκές.