Η Μαρία Χρονιάρη

(Η ομιλία της Μαρίας Χρονιάρη, την Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2010, στο Floral)
Το «Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια», κατά την άποψή μου, είναι ένα άκρως ρεαλιστικό μυθ -ιστόρημα τόσο σφιχτά δεμένης πλοκής, που από την πρώτη στιγμή, νιώθεις να έλκεσαι από έναν μαγνήτη και να παραδίνεσαι σ΄ αυτόν χωρίς καμία αντίσταση.
Είναι ένα τόσο εγκεφαλικό δημιούργημα που σχεδόν αυτόματα σου καταργεί την οποιαδήποτε επιθυμία αμφισβήτησης του περιεχομένου του. Άλλωστε ο Σταύρος Σταυρόπουλος, γνωρίζει πολύ καλά πώς να κάνει τις λέξεις να γράφονται, συμπυκνώνοντας την συνείδησή τους, κατά τη γνωστή ρήση του Γιώργου Χειμωνά.

Μιλά έναν κρυπτικό λόγο, που ακόμα κι οι απλές λέξεις που χρησιμοποιεί, μοιάζει να κοιτούν απ΄ την κλειδαρότρυπα. Η ζωή της γραφής του, είναι ταυτόσημη με την ζωή της ζωής του. Ίσως γι΄ αυτό ο ίδιος στο κεφάλαιο 41 επισημαίνει : «Δεν γράφω πια. Γράφομαι.»

Η χαρακτηριστικά πεζότροπη ποιητικότητα της γραφής του ή και το ανάποδο, η πύκνωση του πεζού λόγου του σε τέτοιο βαθμό που να αγγίζει το ποίημα, και κυρίως ο τρόπος με τον οποίον τα δυο αυτά ιδιώματα, της πεζογραφίας και της ποίησης, ανακατεύονται ιδιοσυγκρασιακά μεταξύ τους, δημιουργεί ένα τρίτο, σταθερό και συμπαγές, κάτι ανάμεσα, τόσο μεστό και τόσο αβέβαια σίγουρο για τον εαυτό του, που επωφελείται από τις δυνατότητες του ενός, απαλλασσόμενο συγχρόνως από τις αδυναμίες του άλλου. Αυτό είναι φυσικά αντιληπτό και στην στήλη του στην «Ελευθεροτυπία», Νύχτα είναι, θα περάσει, όπου όλα τα είδη συγχωνεύονται, διατηρώντας όμως εν θερμώ την μοναδικότητα της μορφής τους.
Κι είναι καλύτερα έτσι, γιατί εκτός του ότι επιτρέπεται στο κείμενο να αυτονομηθεί και να αναπνεύσει, μας δίνεται με εντελώς ανοιχτό ορίζοντα η ευκαιρία να το αντιμετωπίσουμε καθαρά ως γοητεία της λογοτεχνίας των ιδεών.

Στο μυθιστόρημά του, ξεκινά συστήνοντάς μας τους πρωταγωνιστές της ιστορίας του. Τέσσερις χαρακτήρες: «Εγώ», «Εσύ», «Αυτό», και το «Άλλο».
Σιγά σιγά, το «αυτό» και το «άλλο» αρχίζουν να αποκτούν μεγαλύτερη υπόσταση, και τούτο γιατί μεταξύ του «εγώ» και του «εσύ» υπήρξε το «άλλο» και γεννήθηκε το «αυτό». Εκείνο όμως που λειτούργησε ως κινητήριος δύναμη για τη δημιουργία του «αυτό» στο τέλος απομονώνεται από τον συγγραφέα με καταλυτικό τρόπο. Απομακρύνεται δε τόσο, ώστε να τον προβληματίζει ως προς το αν ποτέ υπήρξε και πότε. Αυτό που αναμετράται σε τούτο το βιβλίο, είναι κυρίως η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στο «εγώ» και το «αυτό» με την επιβλητική όμως μεσολάβηση ενός «εσύ», που αντί να ενώνει, χωρίζει.

Ο τίτλος του βιβλίου προσδιορίζει σχεδόν αυτόματα την πεποίθηση του συγγραφέα πως ο έρωτας υπάρχει και είναι ίσως η άλλη όψη ενός παγωμένου συναισθήματος, μιας κι απ’ την αρχή αναγνωρίζει, πως στο τέλος θα εξοντωθούμε απ΄ αυτό.
Σχεδόν όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί τι γίνεται, ποια παράξενη χημική αντίδραση συμβαίνει και στη θέαση ενός «εσύ», «εγώ» αυτόματα νιώθω το «άλλο» και μη μπορώντας να το προσδιορίσω ακριβώς το ονομάζω έρωτα.
Κατά την γνώμη μου, ο έρωτας αποτελεί απλώς την απάντηση στην αντιστροφή ενός ρήματος. Στην ερώτηση λοιπόν: «Τι είναι έρωτας;» , θα έπρεπε να απαντάμε: «Ρωτάς, ε;»

Ξεκινώντας το αποσπασματικό μυθιστόρημα του Σταύρου Σταυρόπουλου, γίνεται σαφέστατη από την αρχή η αγωνία του στην θέαση του τέλους. Το παρομοιάζει με την λήξη της σχολικής χρονιάς και το κάψιμο των σελίδων στα μαθητικά τετράδια, που τις θάβει στο προαύλιο, μη δίνοντας σε κανέναν τη δυνατότητα να πληροφορηθεί το τέλος μιας «αδημοσίευτης σχέσης».

Καταθέτοντας τις απόψεις του για τον έρωτα, εν είδει αφοπλιστικών σπαραγμάτων – τον αληθινό, όπως σπεύδει να υπογραμμίσει – δημιουργεί την αίσθηση μιας εποχής.
Ένα «καλοκαίρι χωρίς ντροπή» το οποίο όμως, καθώς φεύγει, δίνει τη σκυτάλη στον χειμώνα του «εσύ», όσο κι αν ο ίδιος θέλει να διατηρήσει το ηλιόλουστο τοπίο.
Έτσι, σιγά-σιγά μπροστά στα μάτια του, αρχίζει να εκτυλίσσεται – ας μου επιτραπεί η λέξη – η τραγωδία του τέλους, όπου το έτερο πρόσωπο αποδομείται τόσο φανερά και απομυθοποιείται τόσο, ώστε φτάνει να μοιάζει σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνο που ήταν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το κεφάλαιο 21, όπου ο τρόπος της κατάρρευσης «είναι μεταδοτικός», στο κεφάλαιο 25, όπου προσπαθεί να σώσει κάτι από την αποδόμηση, λέγοντας πως: «οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζουν καταργώντας ο ένας τον άλλον», ώσπου τελικά αναγκάζεται να αποδεχτεί την απομυθοποίηση στο κεφάλαιο 38 με την φράση-διαπίστωση: «δεν έμοιαζες καθόλου πια με σένα».

Έχοντας ως αφετηρία αυτή την διακρίβωση, προσπαθεί να προχωρήσει, συναντώντας αρκετές δυσκολίες: Με τη σκέψη ενός καρφιού ως σημείου μιας μόνιμης εγκατάστασης, εκτίοντας ποινές, με την ανάγκη του να παλέψει για να συγκρατήσει τα κομμάτια που κάποτε αποτελούσαν το «εσύ», με την επιθυμία να μπορούσε με ταχυδακτυλουργικό τρόπο να φτάσει στον τελικό προορισμό του: Να κάνει το «εσύ» να έρθει.

Από τη στιγμή όμως που εμφανίζεται το «αυτό» – ίσως το κυρίαρχο πρόσωπο του βιβλίου -, τα σύννεφα αρχίζουν να μετατρέπονται σ’ ένα ουράνιο τόξο με γεύση, να αναδύουν μια μυρωδιά, μια νέα ελπίδα ζωής, που όμως « χάθηκε κάποτε στη διάρκεια μιας εγκυμοσύνης». Να γεννούν ξανά έναν έρωτα διαφορετικής υπόστασης και σημασίας. Με τη θέληση της δημιουργίας ενός κόσμου φωτεινού, γεμάτου ήλιους, χωρίς την εύκολη διέξοδο μιας σκοτεινής, παραχωρημένης νίκης.

Ο συγγραφέας – αφηγητής επινοεί μια γλώσσα μυστική με το «αυτό», γλώσσα ουσιαστικής κι έντονα ψυχικής επικοινωνίας. Όμως ξανά σε τούτο το σημείο παρεμβαίνει το «εσύ», που μ’ ένα καθοριστικό τρόπο, οδηγεί τον ήρωα πίσω στη μοναξιά της έλλειψης. Αυτό είναι πλήρως ευδιάκριτο στο κεφάλαιο 83 που συμπυκνώνεται σε τρεις μόνο προτάσεις : «Χάθηκα μέσα σ΄ ένα σινεμά. Έβγαλα δυο εισιτήρια αλλά ήμουν μόνος.»

Έτσι, τοποθετεί τον έρωτα στους ακρωτηριασμούς της νύχτας, αναγκάζει τον εαυτό του να δεχτεί πολλά, στον τόπο της εκτέλεσης δένει εκείνος τα μάτια του δήμιου, ορίζει το πένθος ως συνώνυμο της απουσίας, θυμάται να βγάζει τις νύχτες τον Αύγουστο απ΄την πρίζα, φτιάχνει ποιήματα και καταπίνει τον κόσμο σε μικρές μπουκιές. Για να τον προσφέρει ως τροφή ελπίδας αλλαγής, στο στόμα ενός μικρού παιδιού.

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος βλέπει το ΕγώΕσύΕμείς – παρ’ όλο που χωρούν το ένα μέσα στο άλλο, σαν βαγόνια του ίδιου σιδηροδρομικού συρμού – με την ίδια ευκολία να εξορίζονται το ένα από το άλλο και καταλήγει: «Το τέλος του έρωτα είναι ο έρωτας».
Είναι μια εμβληματική φράση αυτή, από τις πολλές που υπάρχουν στο βιβλίο, που αποκαλύπτει το μέγεθος της επινοημένης αλήθειας του έρωτα.

Όταν μια σκάλα οδηγεί προς τα κάτω, νιώθεις μια εσωτερική υποχρέωση να αντιστρέψεις την πορεία της. Κυριαρχεί η αγωνία να αποκατασταθεί η τάξη μέσα σου. Σαν να πρέπει όλα να ακολουθήσουν συγκεκριμένη πορεία για να μπορέσουν να υπάρξουν.
Ο Σταυρόπουλος βρίσκει αυτή την πορεία, με ένα μοναδικά αθέατο τρόπο. Με μια ιδιότυπη και μινιμαλιστική μαγεία. Έχει ένα προσωπικό στίγμα που σε αιχμαλωτίζει. Γιατί ξέρει. Και γιατί «τον έχουν διαπράξει», όπως ο ίδιος ομολογεί σε τρομακτικό τόνο στο κεφάλαιο 45. Ένα κεφάλαιο – τρεις λέξεις – που από μόνο του μπορεί να χαρακτηρίσει όλα τα προηγούμενα κι επόμενα του βιβλίου.

Η Πρόεδρος και τα μέλη Διοικητικού Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης Ανωγείων αισθάνονται την υποχρέωση να ευχαριστήσουν θερμά τον κo Δακανάλη Μανόλη του Νικολάου για την προσφορά του ποσού των 50,00 € που κατατέθηκε στην εταιρεία στη μνήμη του Σταμάτη Εμμανουήλ με σκοπό την ενίσχυση της λειτουργίας των κοινωνικών προγραμμάτων που αφορούν τη στήριξη των ηλικιωμένων ατόμων στο Δήμο Ανωγείων.

Η πρόεδρος του Δ.Σ. Εύη Β. Βρέντζου.

Θα τοποθετηθούν φωτοβολταϊκά στις ταράτσες των δημοτικών κτηρίων

Ο Δήμος Ανωγείων,  στο πλαίσιο εφαρμογής μιας πολιτικής που αφενός εξυπηρετεί τις σύγχρονες περιβαλλοντικές αρχές και αφετέρου τη χρηστή οικονομική διαχείριση, προωθεί μια δέσμη ενεργειών στην κατεύθυνση εξοικονόμησης ενέργειας των δημοτικών κτηρίων.

Σαν πρώτο βήμα, μετά την άρση της σχετικής απαγόρευσης για την Κρήτη,  ο Δήμος κινήθηκε για την υποβολή προτάσεων για εγκατάσταση φωτοβολταϊκών συστημάτων στις ταράτσες και στις κεραμοσκεπές όσων κτηρίων ιδιοκτησίας του Δήμου διαθέτουν τα κατάλληλα κτηριοδομικά χαρακτηριστικά και πληρούν τις προϋποθέσεις που έχει θέσει το Υπουργείο Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής για ένταξη στο σχετικό πρόγραμμα.

Το αναμενόμενο όφελος από την πώληση του παραγόμενου ρεύματος στη ΔΕΗ αναμένεται να αποσβέσει σε ελάχιστα χρόνια το κόστος εγκατάστασης, και το κόστος εγκατάστασης θα εξοφλείται αποκλειστικά από τα μηνιαία έσοδα πώλησης της.

Σήμερα  Πέμπτη 14 Οκτωβρίου, ο υποψήφιος Δήμαρχος Ανωγείων Γιάννης Ζ. Δραμουντάνης,  θα επισκεφθεί από 10 μέχρι 12 π.μ. το Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας και στις 12.30 το Γαλακτοκομικό Συνεταιρισμό Ανωγείων

Φωτιά έχουν πάρει τα τηλέφωνα από τα γραφεία του βουλευτή Ηρακλείου Μανώλη Κεφαλογιάννη και της βουλευτίνας Ρεθύμνου Ολγα Κεφαλογιάννη, προσκαλώντας όλους τους Κεφαλογιάννηδες της Κρήτης, να …τα πουν από κοντά, την Κυριακή 17 Οκτωβρίου, στις 4 μ.μ. στο ξενοδοχείο «Απολλώνειο»

Παραμονές εκλογών, γίνεται μια προσπάθεια από τους δυο πολιτικούς, να συσπειρώσουν την οικογένεια, καθώς πολλές διαρροές παρατηρούνται προς την πλευρά της Ντόρας που κινείται δυναμικά στην Κρήτη και χτυπά πολλές πόρτες.

Τις επόμενες μέρες θα σας αποκαλύψουμε ποιον Κεφαλογιάννη έχει συναντήσει η Ντόρα περισσότερες από δυο φορές και τι του ζήτησε. Κάντε λίγη υπομονή, γιατί θα έχουμε και φωτογραφίες από τη συνάντηση….

Ο πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Κρητών Γιώργης Αεράκης

«Από το Λουξεμβούργο στο Ηράκλειο: Είναι, μάλλον, αυτός ο νόστος των ξενιτεμένων… αυτή η ακατανίκητη έλξη προς τα πάτρια εδάφη. Όταν μάλιστα αυτά τα εδάφη, είναι τα κρητικά, κάθε προσπάθεια αντίστασης είναι μάλλον μάταιη.

Γεννήθηκα στα Ανώγεια το 1955, μεγάλωσα  στη  Ηράκλειο. Σπούδασα Νεότερη Ευρωπαϊκή Ιστορία στη Γαλλία και από το  1982 εργάζομαι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Λουξεμβούργο. Πρόσφατα αποσπάστηκα στο  Γραφείο Πληροφοριών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα. Η εργασία μου, μου επέτρεψε να βρεθώ, να δημιουργήσω και να ονειρευτώ με δεκάδες διαφορετικές εθνικότητες ανθρώπων και να ταξιδέψω σε πολλές χώρες του κόσμου.

Ως Απόδημος Κρητικός, από την ιδιαίτερα τιμητική θέση του προέδρου του Παγκοσμίου Συμβουλίου Κρητών, προτεραιότητά μου στάθηκε η διάδοση του «πακέτου» που λέγεται «Κρήτη»: Κρήτη της Ιστορίας, Κρήτη του Πολιτισμού, Κρήτη της Παράδοσης, Κρήτη των Γεύσεων…

Στο Ηράκλειο του 2010 οι προκλήσεις που αναδύονται μπροστά μας είναι πολλές. Ο δήμος Ηρακλείου μεγαλώνει, συμπεριλαμβάνοντας στη διοικητική του «αγκαλιά» περιοχές αμιγώς αγροτικές, ημιαστικές και καθαρά αστικές. Το «πάντρεμα» της φαινομενικής ανομοιογένειας και η ισόρροπη ανάπτυξη είναι από τα πρώτα στοιχήματα τα οποία καλούμαστε, όλοι μαζί, να κερδίσουμε.

Στις 7 Νοεμβρίου ζητώ από τους Ηρακλειώτες να σταθούν δίπλα σε μένα και το συνδυασμό «Ανοιχτοί Ορίζοντες» με επικεφαλής το Γιάννη Κουράκη, και μαζί να κάνουμε αυτό που για πολλά χρόνια αποτελούσε για το Ηράκλειο όνειρο θερινής νυκτός: τα ουσιαστικά μας βήματα προς την ευρωπαϊκή σύγκλιση».