Η Ελένη Βλατά “έφυγε” στα 83 της χρόνια στις 1 Ιουνίου του 2019 και την επομένη πλήθος κόσμου βρέθηκε στο Μεϊντάνι στα Ανώγεια για το ύστατο χαίρε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.Τα παιδιά της με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τον χαμό της αγαπημένης τους μητέρας έστειλαν στην ΑΝΩΓΗ το παρακάτω κείμενο αποχαιρετισμού, με αναφορές και προς τον θείο τους Χαράλαμπο Πασπαράκη, τον αδερφό της, που την ακολούθησε στο μεγάλο ταξίδι οκτώ μήνες αργότερα και κηδεύτηκε στην Αθήνα.

Αναλυτικά το κείμενο αποχαιρετισμού:

“Πέρασε κιόλας ένας χρόνος που μας άφησες, μαμά, χωρίς να απουσιάσεις μία μέρα. Η λατρεμένη σου μορφή και η ζεστή σου παρουσία, παραμένουν ολοζώντανες στη σκέψη και τη καρδιά μας. Ακούμε την αγαπημένη σου φωνή σε κάθε θρόισμα των φύλλων, σε κάθε σταγόνα της βροχής, σε κάθε ψίθυρο της σιωπής. Φέρνουμε τα “σοφά” σου λόγια στη κουβέντα μας, σαν αγιασμένα από τη ζωή κειμήλια, που μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε να προχωράμε… Και θα κρατήσουμε τη θύμηση σου γλυκιά και τρυφερή, σαν την αγάπη σου, μαμά…

Σε χαιρετάμε με έναν στίχο, τον πρώτο “στίχο”από το προσωπικό σου “ανθολόγιο”, όπου συνήθιζες να σημείωνες μαντινάδες, απ’ το αγαπημένο σου “Κρητόραμα”:

Στο μάρμαρο του τάφου μου,
Θα ζωγραφίσω εσένα,

Να σε θωρούν τα μάτια μου,
Κι ας είναι και κλεισμένα.

Χαιρετίσματα επίσης στο μικρό σου αδερφό, τον αγαπημένο μας θείο Μπάμπη, που τόσο γρήγορα σε ακολούθησε στο μεγάλο ταξίδι, φεύγοντας αναπάντεχα απ’ τη ζωή, στις 16 Φεβρουαρίου του 2020. Θα σε θυμόμαστε με αγάπη και σεβασμό,θείε…”.

– Τιμώντας τη μνήμη της Ελένης Βλατά και του Χαράλαμπου Πασπαράκη, τα παιδιά της Ελένης Βλατά προσέφεραν  στην Άνωγη 300 ευρώ, για τις ανάγκες του Εργαστηρίου Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου και τα δωρεάν φροντιστήρια σε μαθητές, ενήλικες και πρόσφυγες. Τους ευχαριστούμε θερμά για την προσφορά και τη στήριξη τους. 
Ας είναι αιωνία η μνήμη τους.
 

Την Κυριακή 7 Ιουνίου στις 9 π.μ θα τελεστεί στον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Περαχώρι, το σαρανταήμερο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του Λευτέρη Καλομοίρη “Ντελικάνή” που “έφυγε” από τη ζωή στις 2 του περασμένου Μαΐου.Η οικογένεια του καλεί φίλους, συγγενείς και συγχωριανούς να ανάψουν ένα κερί στη μνήμη του. Μετά το μνημόσυνο θα προσφερθεί μια μακαρία στο χώρο “Δε Βαριέσαι” που είχε δημιουργήσει ο αείμνηστος Λευτέρης στο Περαχώρι, σημείο όπου έκανε και την σχολή χορού του για δεκαετίες, μαθαίνοντας παραδοσιακό χορό σε εκατοντάδες παιδιά της περιοχής.Παράλληλα ο Λευτέρης είχε διατελέσει πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Ανωγείων επί θητείας Νίκου Ξυλούρη (2002-06) και για ολόκληρη τη  δεκαετία του ’90  υπήρξε πρόεδρος του Πολιτιστικού συλλόγου Ανωγείων.

Με την ΑΝΩΓΗ επικοινώνησε η κόρη του Αριστέα Καλομοίρη, η οποία εκ μέρους όλης της οικογένειας της έστειλε ένα κείμενο αποχαιρετισμού για τον πατέρα της, το οποίο δημοσιεύουμε για τους Ανωγειανούς όπου γης.

Αναλυτικά το κείμενο της Αριστέας:

“Άνθρωπος που ξεχώριζες ανάμεσα στο πλήθος,
ήσουν, γιατί εδίδασκες, πολιτισμό και ήθος.
(Μαίρη Κόκκινου)

Σαράντα ημέρες πέρασαν χωρίς την παρουσία σου χαρά μας.Και λέω χαρά μας γιατί ήσουν ο άνθρωπος εκείνος που έδινες χαρά και ομόρφιζε με τη λεβεντιά, την ανθρωπιά, την τιμιότητα, την καλοσύνη, την αξιοπρέπεια και το καλαμπούρι του, τ’Ανώγεια και όλη την Κρήτη.

Από τη μέρα που έφυγες τ’Ανώγεια είναι φτωχά.Κάθε γλέντι από εδώ και πέρα θα σε αναζητά να σύρεις τον χορό λεβέντικα. Κάθε σοκάκι θα αναζητά να ακούσει τις καντάδες σου. Και από κάθε άνθρωπο θα λείψει η παρηγοριά που έπαιρνε από τους δικούς σου στίχους.

Ποιος θα χορέψει Ανωγειανό Πηδηχτό και δεν θα σε φέρει στο νου; Που ήσουν αυτός που με μεράκι και περηφάνια διέδιδες τα αυθεντικά βήματα του.

Ένας αγνός και λαϊκός ποιητής, με έντονες ευαισθησίες και ένας γνήσιος λάτρης της ζωής. Αγαπούσες βαθιά την Πατρίδα, την οικογένεια, τον συνάνθρωπο, τον τόπο σου. Ιδιαίτερα όμως αγαπούσες τη Φύση και τα παιδιά, στα οποία δίδασκες κρητικό παραδοσιακό χορό και ανθρωπιά μέσα από τις πατρικές συμβουλές σου,Για αυτά έλεγες τη μαντινάδα:

Έβρηκα τρόπο και μπορώ να σταματώ το χρόνο,
γιατί συναναστρέφομαι με τα κοπέλια μόνο.

Αφήνοντας πίσω σου μια πλούσια ποιητική συλλογή 5 βιβλίων με μαντινάδες:”Ο Ντελικανής”, “Μια μαντινάδα μια ζωή”, “Τον Έρωντα εφαντάστηκα”, “Ποιο Παραμύθι να σου πω;”,”Αέρας είναι η ζωή” και τον αυθεντικό χορό σου, αναμφίβολα αποτελείς τεράστιο κεφάλαιο της κρητικής λαϊκής παράδοσης, το οποίο ως Φάρος θα φωτίζει τις νέες γενιές. Σήκωσες στους ώμους σου τα Ανώγεια και τα ταξίδεψες με ειλικρινή αγάπη πέρα από τα σύνορα.

Το νήμα της ζωής σου όμως κόπηκε απρόοπτα και τραγικά τη νύχτα της 2ης Μαΐου. Η ξαφνική και άδικη απώλεια σου, έχει στοιχίσει όχι μόνο στην οικογένεια σου, αλλά και σε όλο τον κόσμο που σε γνώριζε και σε αγαπούσε.

Πατέρα, αποχαιρέτησες τη ζωή με αντρειοσύνη και αυτοθυσία, στην προσπάθεια σου να προστατεύσεις την οικογένεια σου και όχι μόνο. Το σώμα σου έγινε ασπίδα για όλους μας. Έτσι ας γίνει τούτο το στερνό ταξίδι σου Πατέρα, διδαχή, μήνυμα για όλους τους Ανωγειανούς, για εμάς τους νεότερους. Πως δηλαδή τα Ανώγεια ήταν ο τόπος των αντρειωμένων, ο τόπος που εκφραζόταν η ανωγειανή ψυχή που με λεβεντιά διεκδικούσε στους αιώνες το δικαίωμα για Ελευθερία, Ειρήνη, Αγάπη.

Ας κοπάσουν οι ήχοι των όπλων.για να ακούσουμε ξανά τους στίχους του Ψηλορείτη, που είναι οι μαρτυρίες των αντρειωμένων του τόπου μας και ας βαδίσουμε ξανά στον δρόμο του σεβασμού και των πατροπαράδοτων αξιών μας.

Η οικογένεια μου ευχαριστεί θερμά όλο τον κόσμο για την αγάπη και τη στήριξη στο πένθος μας. Σου αφιερώνει με πολλή αγάπη και περηφάνια τη μαντινάδα:

Πατέρα του Πολιτισμού, της ανθρωπιάς μπροστάρη,
Αητέ μας υπερήφανε, τση Κρήτης το καμάρι…

Στη μνήμη του μεγάλου μας “Ντελικάνή” η σύζυγος του Δέσποινα και τα παιδιά του προσφέρουμε στην ΑΝΩΓΗ το ποσό των 100 ευρώ για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας των Ανωγειανών όπου γης.

– Τα χρήματα θα διατεθούν για το Εργαστήρι Γνώσης της ενορίας του Αγίου Γεωργίου. Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Ανωγείων που σε σκεπάζει Λευτέρη. Αιωνία η μνήμη σου.

Δυο χρόνια, ισάριθμες άνοδοι για τον Αετό Ανωγείων που μετά τη χθεσινή απόφαση της ΕΠΣΗ για αναδιάρθρωση των τοπικών κατηγοριών θα αγωνίζεται από την επόμενη σαιζόν στην Α2 κατηγορία του Ηρακλείου! Θυμίζουμε ότι το πρωτάθλημα της Β2 διακόπηκε οριστικά λόγω κορονοΪού δυο αγωνιστικές πριν το φινάλε του και δόθηκε στα χαρτιά στον ΟΦΑΜ που εκείνη τη στιγμή ήταν στην πρώτη θέση αλλά με μόλις 3 βαθμούς διαφορά από τον τρίτο Αετό, δυο μόλις ημέρες πριν το μεταξύ τους ντέρμπι στα Ανώγεια, όπου η ομάδα μας θα μπορούσε επί ίσοις όροις να διεκδικήσει τον τίτλο. 

Έτσι μπορεί ο κορονοΪός να στέρησε από τους Ανωγειανούς έναν τίτλο, αλλά δεν τους αφαίρεσε την άνοδο στην επόμενη κατηγορία καθώς η ΕΠΣΗ σε μια απόφαση δίκαιη έδωσε το εισιτήριο της ανόδου σε όλες τις ομάδες που το διεκδικούσαν μέχρι τέλους πριν την διακοπή.Έτσι από το πρωτάθλημα της Β2 προάγονται στο Α2 οι ΟΦΑΜ, Τύλισος, Αετός Ανωγείων, Ραύκος και ΠΑΟ Δειλινά!

Η νέα χρονιά που αναμένεται στα μέσα Σεπτεμβρίου θα βρει τον Αετό στο Α2 όπου έχει 24 ομάδες που θα χωριστούν σε δυο ομίλους των 12. Οι ομάδες αυτές είναι οι εξής:

Αετός Ανωγείων-Ασίτες-Ασήμι-Βόνη-Πήγασος-Ρούβας-ΕΓΟΗ-Νέοι Εργοτέλη-ΠΑΟ Γουβών-Φαιστός-Αγία Βαρβάρα-Λίντο-Δωριέας-Αθλόπολις-Κεραυνός-Μοχός-Κουνάβοι-Ομόνοια-Ποσειδώνας-Γιούχτας 2010-ΟΦΑΜ-Τύλισος-Ραύκος-ΠΑΟ Δειλινών.

Ο αντιπρόεδρος του Αετού Γιάννης Σαλούστρος μιλώντας σε μέσα του Ηρακλείου ανέφερε ότι η άνοδος του Αετού “είναι μια πράξη δικαιοσύνης” και ότι η ομάδα θα δώσει τα πάντα ώστε να φανεί έτοιμη στη νέα πρόκληση.Θυμίζουμε ότι πριν από ένα μήνα ο Αετός ανανέωσε τη συνεργασία του με τον προπονητή Εμμανουήλ Γιακουμάκη και μαζί του πλέον θα χτιστεί το ρόστερ της επόμενης χρονιάς. Θεωρείται δεδομένο ότι θα υπάρξουν αρκετές αποχωρήσεις, αλλά θα παραμείνουν ποδοσφαιριστές που βοήθησαν μέχρι το τέλος την ομάδα να πετύχει την άνοδο, ενώ παράλληλα 5 παιδιά των Ακαδημιών θα “ανέβουν” στην αντρική ομάδα με τα δυο πρώτα να είναι οι Βασίλης Κεφαλογιάννης και Άγγελος Σμπώκος.

Ο Αετός πετάει δυνατά στα πρωταθλήματα του Ηρακλείου, κάνει περήφανο το χωριό με την χωρίς φρένα πορεία του τα δυο τελευταία χρόνια και θα χρειαστεί μεγαλύτερη στήριξη τόσο από Ανωγειανούς επιχειρηματίες, όσο και από ανθρώπους που μπορούν να βοηθήσουν μέσα από το συμβούλιο.Η παρουσία στο Α2 τοπικό Ηρακλείου είναι από μόνη της μια ιστορική στιγμή για τον Αετό που πέφτει γρήγορα στα πολύ βαθιά και δύσκολα νερά του Ηρακλείου αλλά σίγουρα μπορεί να αντεπεξέλθει λόγω φανέλας, ιστορίας και διάθεσης, ενώ παράλληλα θα συνεχιστεί η δουλειά στις Ακαδημίες που αριθμούν περισσότερα από 100 παιδιά του χωριού και των γύρω περιοχών.

Η ανακοίνωση της ΕΠΣΗ για αναδιάρθρωση έφερε χαμόγελα και το μόνο αρνητικό που βρίσκουμε στην γενική χαρά που υπάρχει στην ομάδα είναι η απόλυτη στασιμότητα που επικρατεί από την πλευρά του δήμου και της Πολιτείας στο θέμα της ανακαίνισης των χώρων του δημοτικού σταδίου Ανωγείων, σε ένα κονδύλιο που είχε εγκριθεί από το Υπουργείο Αθλητισμού και αφορούσε σε ποσό που πλησιάζει το ένα εκατομμύριο ευρώ, αλλά εδώ και δυο χρόνια δεν υπάρχει κάποια εξέλιξη.Ο Αετός ανεβαίνει επίπεδο και η εικόνα του δημοτικού σταδίου είναι αποκαρδιωτική. Καλούμε λοιπόν και προσωπικά το δήμαρχο Ανωγείων να σκύψει πάνω από αυτό το πρόβλημα και το στάδιο να αποκτήσει επιτέλους μια καλύτερη εικόνα, όχι μόνο για τον Αετό Ανωγείων, αλλά και για τους δεκάδες δημότες που ανεβαίνουν εκεί καθημερινά για την προσωπική τους άθληση.

Τις επόμενες ημέρες θα επιδιώξουμε μέσω του δήμου Ανωγείων να ενημερωθούμε καλύτερα για αυτό το θέμα και να σας αναφέρουμε τις εξελίξεις που μπορούν να υπάρξουν για τις εργασίες που πρέπει να γίνουν στο δημοτικό στάδιο. Αυτή τη στιγμή προέχει η μεγάλη χαρά όλων για την άνοδο του Αετού.

Συγχαρητήρια σε όλους τους ανθρώπους της ομάδας μας!

Από την “Εφημερίδα των Συντακτών”

Επιμέλεια: Χρήστος Λαζαρίδης

Φωτογραφία: Αγγελική Σταματάκη

Το Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων σε συνεργασία με την «Εφημερίδα των Συντακτών» μοιράζεται ιστορίες ανθρώπων με προσφυγικό και μεταναστευτικό υπόβαθρο. Ιστορίες όσων προσπαθούν και καταφέρνουν να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία.

Η ιστορία του 34χρονου Μοχτάρ από το Αφγανιστάν αποτυπώνει όλες τις δυσκολίες του προσφυγικού ταξιδιού. Σε ηλικία μόλις 15 ετών άφησε το Ιράν και την οικογένειά του με προορισμό την Ευρώπη και τη γη των ευκαιριών και της ισότητας, όπως ο ίδιος λέει. Διασχίζοντας βουνά και θάλασσες, υπομένοντας κακοτοπιές και ταλαιπωρίες, ο Μοχτάρ έμελλε να συναντήσει τη θαλπωρή και τη φιλοξενία στα ξακουστά Ανώγεια. Για τους Κρητικούς είναι ο γνωστός Δημόκριτος, ένα παιδί που ανδρώθηκε γρήγορα με την επιμονή και την εργατικότητά του.

Οταν ήμουν δύο ετών έφυγα με την οικογένειά μου από το Αφγανιστάν, αρχικά για το Πακιστάν και μετά για το Ιράν. Μεγαλώνοντας στο Ιράν υπέφερα πραγματικά. Εκεί ήμουν ο Αφγανός κι έπρεπε καθημερινά να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου. Με λήστευαν, με χτυπούσαν, με υποτιμούσαν. Προσπαθούσα να μείνω ζωντανός. Στο σχολείο, για το οποίο πληρώναμε υπερβολικά πολλά χρήματα, αντιμετώπιζα συνέχεια ρατσιστικές συμπεριφορές.

Ως Αφγανός δεν είχα δικαίωμα να έχω χαρτιά, να παίρνω ελέγχους επίδοσης όπως οι άλλοι μαθητές, να σπουδάσω, ούτε μπορούσα να νοσηλευτώ σε νοσοκομείο χωρίς πρώτα να πληρώσω. Από οκτώ ετών, παράλληλα με το σχολείο δούλευα στην οικοδομή. Στα 15 μου πήρα τη δύσκολη απόφαση να φύγω και να αποχωριστώ τους γονείς μου. Στο Αφγανιστάν δεν μπορούσα να επιστρέψω και μόνη μου ελπίδα ήταν η Ευρώπη, όπου πίστευα ότι θα μπορούσα να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα.

Το επικίνδυνο ταξίδι ενός 15χρονου

Εφυγα με τον μικρότερο κατά τρία χρόνια αδερφό μου. Ξεκινήσαμε την πορεία μας από το Ιράν στην Τουρκία. Ημασταν εννιά άτομα σε ένα αυτοκίνητο και βρεθήκαμε στη γη τού πουθενά. Περπατούσαμε για 15 ώρες μέσα από βουνά σε μια πολύ επικίνδυνη διαδρομή. Κάποια στιγμή μάς συνέλαβαν Τούρκοι στρατιώτες και μας έριξαν στη φυλακή. Εκεί χάθηκα με τον αδερφό μου.

Μας έβαλαν 150-200 άτομα σε δύο φορτηγά και μας γύρισαν στο Ιράν, όπου μας αγόρασαν οι Ιρανοί στρατιώτες. Την επόμενη μέρα ήρθαν διακινητές και μας εξαγόρασαν από τους στρατιώτες. Κι έτσι ξαναρχίσαμε το ταξίδι προς τα σύνορα. Στο μεταξύ βρήκα τρόπο και επικοινώνησα με τους δικούς μου, που μου είπαν ότι ο αδερφός μου γύρισε πίσω.

Κατά την πορεία μας στα βουνά τραυματίστηκα σοβαρά στο πόδι και για δέκα μέρες υπέφερα από τους πόνους. Οι συνταξιδιώτες μου με κουβαλούσαν σε όλη τη διαδρομή. Φτάσαμε στην Τουρκία. Περπατούσαμε αδιάκοπα και δεν νιώθαμε τα πόδια μας. Οι προμήθειες μας είχαν τελειώσει. Διψούσα και ξεδίψαγα στα λασπόνερα. Τρώγαμε φρούτα, καρπούς, μέχρι ρίζες φυτών. Στη διαδρομή συναντούσαμε ανθρώπινους σκελετούς. Δεν είχαμε χρήματα ούτε για εισιτήρια λεωφορείου. Μέχρι την Κωνσταντινούπολη ταξιδεύαμε με τα πόδια για 24 μέρες. Φτάσαμε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Από την τηλεόραση είδαμε την τρομακτική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους.

Ο δρόμος μάς έβγαλε στα παράλια της Τουρκίας, όπου μας συνέλαβαν και μας έριξαν στη φυλακή για δώδεκα μέρες. Τρώγαμε μόνο ψωμί κι ελιές, πληρώνοντας από την τσέπη μας με ό,τι μας είχε απομείνει για να μην πεθάνουμε. Τελικά μας άφησαν και μας απείλησαν με απέλαση σε περίπτωση που μας έβλεπαν ξανά. Περάσαμε με βάρκα στην Ελλάδα. Ημασταν από τους πρώτους πρόσφυγες που έφτασαν στη Λέσβο. Μας έβαλαν στη φυλακή για 54 μέρες. Οταν μας άφησαν ελεύθερους, ήρθαμε στην Αθήνα. Δύο μήνες έμεινα στον δρόμο. Τρεις φορές προσπάθησα να φύγω προς την Ευρώπη αλλά με γύρισαν πίσω και τις τρεις.

Ηταν 15 Φεβρουαρίου 2002 όταν βρήκα χώρο στο κέντρο φιλοξενίας ανηλίκων στα Ανώγεια. Ξεκίνησα το σχολείο και το τελείωσα με πολύ κόπο. Κατάφερα να περάσω στο Τμήμα Επιχειρηματικού Σχεδιασμού και Πληροφοριακών Συστημάτων στην Κρήτη. Το πρωί δούλευα, το απόγευμα πήγαινα για μπάλα στον Αετό Ανωγείων και το βράδυ διάβαζα. Αυτό ήταν το πρόγραμμά μου για επτά χρόνια. Καλύτερο σπίτι από την καρδιά των Ανωγειανών δεν θα έβρισκα πουθενά. Η αγάπη και η καλοσύνη τους με μεγάλωσαν. Στις χαρές και στις λύπες είμαστε μαζί. Γι’ αυτούς είμαι ο Δημόκριτος.

Στην Αθήνα από ανάγκη

Οταν τελείωσα τη σχολή μου έψαχνα για δουλειά. Μες στην οικονομική κρίση ήταν δύσκολα. Εφυγα για την Αθήνα το 2013 και βρήκα δουλειά ως βοηθός λογιστή. Ταυτόχρονα δούλευα στην οικοδομή και στην υπηρεσία Ασύλου ως διερμηνέας. Σε αυτή τη δουλειά είμαι σχεδόν 16 χρόνια και έχω εργαστεί για την πολιτεία, για διεθνείς οργανισμούς, έχω βρεθεί στην Ειδομένη, στα νησιά το 2015-2016 και σχεδόν σε κάθε δομή που έχει ανοίξει στην Ελλάδα.

Σήμερα είμαι πατέρας τριών παιδιών, εξακολουθώ να εργάζομαι ως διερμηνέας και είμαι πρόεδρος στην κοινότητα Αφγανών μεταναστών και προσφύγων Ελλάδας. Εχω επτά αδέρφια σκορπισμένα σε όλο τον κόσμο και επικοινωνούμε σχεδόν καθημερινά. Εδώ κατάφερα να χτίσω τη ζωή μου και όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να φύγω, με κράτησε η αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Παρ’ όλο που έχει απορριφθεί δύο φορές η αίτηση για την ιθαγένεια, πιστεύω ότι θα τα καταφέρω.

Η συνέντευξη δόθηκε στον φιλόξενο χώρο της πολυγλωσσικής βιβλιοθήκης «We Need Books» (Ευβοίας 7, Κυψέλη).

Την θλίψη σκόρπισε στα Ανώγεια η είδηση του θανάτου του Γεωργίου Καλομοίρη του Οδυσσέα, σε ηλικία 76 ετών.

Ήταν ο πρώτος απ τα τέσσερα παιδιά του Οδυσσέα και της Αικατερίνης με αδελφούς τον Αντώνη και Θεμιστοκλή Καλομοίρη και αδερφή τη Μαρίκα Καλλέργη. 

Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αθήνα διατηρώντας ενεργούς τους δεσμούς με τον τόπο και την οικογένεια του, τιμώντας την καταγωγή και το όνομα του  σε όποιο μέρος κι αν βρέθηκε.

Η κηδεία του θα γίνει στον οικισμό Ρίσοβο Ηλείας, όπου και διέμενε τα τελευταία χρόνια με τη σύζυγο του Γιώτα σε κλειστό οικογενειακό κύκλο.

Η ΑΝΩΓΗ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.